De rechtbank van Parijs heeft op 8 juni 2026 zeven personen veroordeeld voor oplichting in georganiseerd verband rond het Franse subsidieprogramma voor energierenovatie MaPrimeRénov', dat mede met EU-middelen uit de Recovery and Resilience Facility wordt gefinancierd. De zaak is onderzocht door het Europees Openbaar Ministerie in Parijs en betreft een benadeling van ongeveer € 1,13 miljoen. De veroordeelden kregen gevangenisstraffen tot drie jaar, waarvan in bepaalde gevallen twee jaar voorwaardelijk, en geldboetes tussen € 10.000 en € 400.000. Zij moeten het onrechtmatig verkregen bedrag hoofdelijk terugbetalen aan de Agence nationale de l'habitat. Tijdens het onderzoek werd voor ongeveer € 595.000 aan vermogensbestanddelen in beslag genomen en verbeurdverklaard. Tegen het vonnis staat hoger beroep open.

Het Gerecht van de Europese Unie heeft op 10 juni 2026 in zaak T-99/25 de weigering van de Europese Rekenkamer vernietigd om twaalf functionarissen als getuige te laten horen in een onderzoek van het Europees Openbaar Ministerie. De Rekenkamer had op grond van artikel 19 van het Ambtenarenstatuut geweigerd de geheimhoudingsplicht van deze functionarissen op te heffen. Het Gerecht oordeelde dat de Rekenkamer het begrip belang van de Unie onjuist had uitgelegd en dit te ruim had toegepast. Ook scheidde het Gerecht de geheimhoudingsplicht van getuigen van de immuniteit van de onderzochte personen. De zaak vloeit voort uit een onderzoek dat het Europees Openbaar Ministerie eind 2022 opende na een melding van OLAF. Het Gerecht vernietigde het standpunt van de Rekenkamer van 9 december 2024 wegens schending van artikel 19 van het Ambtenarenstatuut.

Het Europees Openbaar Ministerie (EOM) deed op 27 en 28 mei 2026 doorzoekingen in en rond Ajaccio op Corsica, in een onderzoek naar vermeende fraude met Europese herstelmiddelen. Het draait om verdenkingen van aanbestedings- en subsidiefraude rond ongeveer 18 miljoen euro uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) en het programma REACT-EU. Bij de doorzoekingen, bij zowel particulieren als publieke instanties en private ondernemingen, zijn documenten en digitaal bewijs in beslag genomen, met steun van de Franse OCLCIFF. Het onderzoek loopt nog en alle betrokkenen worden voor onschuldig gehouden zolang de Franse rechter niet anders heeft beslist. De zaak past in een bredere trend waarin het EOM een sterke toename ziet van fraudeonderzoeken rond post-pandemische herstelfondsen.

Op 19 mei 2026 weigerde het Europees Parlement de immuniteit op te heffen van een Duits europarlementslid tegen wie het EOM een fraudeonderzoek wil instellen. De Europese Hoofdaanklager had op 21 juli 2025 een verzoek ingediend op grond van artikel 29 EOM-Verordening, omdat naar Duits constitutioneel recht (artikel 46 Grundgesetz, via artikel 9 Protocol 7) opheffing nodig is voordat een vooronderzoek kan beginnen. Het plenum nam in geheime stemming de aanbeveling van JURI over om de immuniteit te handhaven (309-283-53). Daarmee ontstaat een Verfahrenshindernis: de gedelegeerd Europese aanklager kan geen onderzoekshandelingen verrichten zolang het mandaat duurt. Het EOM kondigt aan de beslissing voor de bevoegde rechter te willen aanvechten.

Het Europees Openbaar Ministerie liet op 12 mei 2026 acht doorzoekingen uitvoeren in Saarland en Saksen en hield één verdachte aan in een onderzoek naar een vermeende btw-carrouselfraude van €18 miljoen via de handel in kleine elektronica. Het EOM legde voor hetzelfde bedrag beslag en stelt dat het onderzochte bedrijf tussen 2019 en 2023 onverschuldigd btw-teruggaven zou hebben geclaimd. De fraudeketen zou zich hebben uitgestrekt over Duitsland, Italië, Nederland, Portugal en Slowakije, waarbij Nederlandse missing traders en Duitse bufferondernemingen een rol zouden hebben gespeeld. Bevoegdheidsgrondslag is artikel 22 Verordening (EU) 2017/1939 jo. de PIF-richtlijn, die het EOM bevoegd maakt bij grensoverschrijdende btw-fraude boven €10 miljoen. Voor de Nederlandse praktijk is relevant dat een vervolg in Nederland (op grond van artikel 69 AWR en mogelijk artikel 225 en 140 Sr) niet is uit te sluiten.