Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft op 19 mei 2026 de zaak Minteh tegen Frankrijk niet-ontvankelijk verklaard. De zaak draait om een man die tijdens zijn politiebewaring weigerde de pincodes van zijn telefoons aan de politie te geven en daarvoor, naast veroordelingen voor drugsdelicten, werd veroordeeld op grond van artikel 434-15-2 van de Franse Code pénal. Hij klaagde dat die veroordeling zijn zwijgrecht en het verbod op zelfincriminatie uit artikel 6 lid 1 EVRM schond. Het Hof oordeelde dat de gegevens op de telefoons onafhankelijk van zijn wil bestonden, omdat de autoriteiten daar ook langs technische weg toegang toe hadden kunnen krijgen. De klacht over zelfincriminatie valt daarom buiten de bescherming van dat recht en is kennelijk ongegrond verklaard. De privacyklacht onder artikel 8 EVRM werd afgewezen wegens niet-uitputting van de nationale rechtsmiddelen.

Het EHRM heeft op 21 april 2026 in F.B. en Anderen t. Nederland unaniem geoordeeld dat het Nederlandse herbeoordelingsstelsel voor levenslanggestraften niet in strijd is met artikel 3 EVRM. Het Hof acht het stelsel, zoals ingericht met het Besluit Adviescollege levenslanggestraften en aangepast per 1 juli 2023, voldoende duidelijk en omgeven met procedurele waarborgen. Beslissingen van de minister in de ambtshalve gratieprocedure en bij toelating tot de re-integratiefase moeten worden gemotiveerd en kunnen door de civiele rechter worden getoetst. Uit de beschikbare cijfers blijkt dat drie levenslanggestraften zijn toegelaten tot de re-integratiefase en dat op 25 oktober 2023 één keer gratie is verleend, waardoor niet gezegd kan worden dat de straf in de praktijk nooit wordt verkort. Het Hof laat uitdrukkelijk ruimte voor verdere procedurele verfijning, onder meer via het aangekondigde wetsvoorstel voor rechterlijke voorwaardelijke invrijheidstelling.

Het EHRM heeft op 30 maart 2026 de zaak Koopmans tegen Nederland (no. 32183/24) gepubliceerd, nadat deze op 12 maart was gecommuniceerd aan de Nederlandse regering. De zaak draait om een man die in 2023 integraal werd vrijgesproken van wapendelicten, maar wiens verzoeken om schadevergoeding voor voorarrest en advocaatkosten door het gerechtshof Den Haag werden afgewezen. Het hof motiveerde die afwijzing met de overweging dat het handelen van de verzoeker "laakbaar" was en dat alleen de wijze van tenlasteleggen een veroordeling had verhinderd. Bij het EHRM is geklaagd dat deze motivering in strijd is met de onschuldpresumptie van artikel 6 lid 2 EVRM, omdat zij impliceert dat de vrijgesprokene eigenlijk toch schuldig was. Het EHRM toetst de zaak aan zijn recente Grote Kamer-rechtspraak uit Nealon en Hallam (2024) en heeft de regering gevraagd of de motivering blijk geeft van een schuldoordeel.