Onderzoek naar grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer stelt werkgevers voor scherpe arbeidsrechtelijke grenzen, ook binnen de sport. Vanuit de zorgplicht (art. 7:611 en 7:658 BW, art. 3 Arbowet) mag een werkgever niet zonder concrete aanwijzingen een onderzoek starten; een fishing expedition kan uitmonden in een billijke vergoeding. Bij persoonsgericht onderzoek gelden hoor en wederhoor en, via artikel 6 EVRM, equality of arms, wat de onderzochte medewerker recht op inzage in het rapport kan geven. Recente rechtspraak, waaronder de Ongehoord Nederland-zaak en een Rotterdamse uitspraak tegen een onderzoeksbureau, laat zien dat gebrekkig onderzoek voor werkgever én bureau grote gevolgen heeft. De sport kent daarbovenop tuchtrechtelijke regimes die tot botsende juridische kaders leiden.

Internationale misdrijven kennen enorme aantallen slachtoffers, van wie er in de praktijk maar een klein deel binnen de wettelijke definitie van artikel 51a Sv valt en dus slachtofferrechten kan uitoefenen. Dit artikel onderzoekt hoe die rechten uitpakken in de vervolging en berechting van internationale misdrijven voor de Nederlandse rechter (WIM-zaken), aan de hand van het juridisch kader, de jurisprudentie en de eigen praktijkervaring van de auteurs als slachtofferadvocaat. Besproken worden het recht op informatie, het aanwezigheidsrecht met het recht op vertaling, het spreekrecht en het recht op schadevergoeding. Steeds komt ook de rol van het slachtoffer binnen een bredere slachtoffergemeenschap aan bod. Het beeld is wisselend: er zijn stappen gezet met tolken, videoverbindingen en gefinancierde bijstand, maar schadeverhaal en financiële compensatie blijven weerbarstig, mede door de toepassing van buitenlands recht en het ontbreken van de schadevergoedingsmaatregel en voorschotregeling.

De onlangs vernieuwde Governance Code Cultuur (GCC 2027) wordt op 1 januari 2027 van kracht. Omdat naleving doorgaans een standaard subsidievoorwaarde is, zijn veel culturele organisaties aan de code gebonden. Zij zullen dit najaar moeten nagaan of hun governance en verslaglegging aanpassing behoeven. De code kent twee varianten, voor het RvT-model en voor het bestuur/directie-model, telkens opgebouwd uit principes (pas toe én leg uit) en aanbevelingen (pas toe óf leg uit). Nieuw is onder meer dat sommige aanbevelingen alleen gelden voor grote organisaties met jaarlijkse baten boven twee miljoen euro, meer aandacht voor sociale veiligheid en conflictbeheersing, en het schrappen van de verwarrende term belangenverstrengeling. De bijdrage bespreekt de acht principes met hun aanbevelingen, de variant voor het bestuur/directie-model, de samenloop met de normen voor CBF-erkende goede doelen en enkele voorstellen over conflictbeheersing die de code niet haalden.

Onvrede over strafvonnissen gaat vaak over de bewezenverklaring: een deel van het publiek snapt niet dat een rechter vrijspreekt waar zij een veroordeling vanzelfsprekend vinden. Dat verschil komt grotendeels doordat leken geen zicht hebben op de weg waarlangs een rechter tot zijn oordeel komt. In een vignetstudie onder 126 respondenten kregen deelnemers de rol van rechter in een niet-glasheldere strafzaak en mochten zij één verdiepende vraag stellen. Wie een antwoord kreeg dat het eigen standpunt ontkrachtte, bracht daarna iets meer begrip op voor een tegengesteld oordeel; wie een bevestigend antwoord kreeg, juist beduidend minder. Het effect verschilde sterk per delict. De auteurs bepleiten dat rechters explicieter laten zien hoe zij tegenstrijdige aanwijzingen tegen elkaar afwegen.