Hoge Raad 24 maart 2026, ECLI:NL:HR:2026:425

De Hoge Raad oordeelt op 24 maart 2026 in een strafzaak over het opzettelijk niet doen van aangiften vennootschapsbelasting door een B.V. over meerdere jaren (artikel 69 lid 1 AWR). De bewezenverklaring ten aanzien van de aangiften over 2015 en 2016 is niet begrijpelijk, omdat deze aangiften alsnog zijn ingediend voordat ambtshalve aanslagen waren opgelegd, maar dit leidt niet tot cassatie omdat de aard en ernst van het bewezenverklaarde in zijn geheel niet worden aangetast. De klacht over overschrijding van de redelijke termijn in de cassatiefase (artikel 6 lid 1 EVRM) slaagt, waarna de geldboete wordt verminderd van EUR 10.000 naar EUR 9.000. De overige vijf cassatiemiddelen, waaronder klachten over de ontvankelijkheid van het openbaar ministerie, het bewijs van opzet en de draagkracht, worden afgedaan met toepassing van artikel 81 lid 1 Wet RO. Het arrest heeft samenhang met de zaken 23/00758 en 23/00760.

Hoge Raad 24 maart 2026, ECLI:NL:HR:2026:424

De Hoge Raad bevestigt in dit arrest dat de wettelijke aangifteplicht voor de vennootschapsbelasting uitsluitend rust op de vennootschap die tot het doen van aangifte is uitgenodigd, en niet op de bestuurder die het aangiftebiljet feitelijk in ontvangst neemt. Een natuurlijk persoon die als directeur-grootaandeelhouder de administratie verzorgt, kan daarom niet als pleger worden veroordeeld voor het niet indienen van de aangifte vennootschapsbelasting van zijn vennootschappen. De Hoge Raad wijst er wel op dat de deelnemingsvormen van de artikelen 47 tot en met 51 Sr mogelijkheden bieden voor strafrechtelijke aansprakelijkstelling langs een andere weg. Het arrest is relevant voor de fiscale strafpraktijk en verduidelijkt de grenzen van het plegerschap bij belastingverzuimen door rechtspersonen.