De onlangs vernieuwde Governance Code Cultuur (GCC 2027) wordt op 1 januari 2027 van kracht. Omdat naleving doorgaans een standaard subsidievoorwaarde is, zijn veel culturele organisaties aan de code gebonden. Zij zullen dit najaar moeten nagaan of hun governance en verslaglegging aanpassing behoeven. De code kent twee varianten, voor het RvT-model en voor het bestuur/directie-model, telkens opgebouwd uit principes (pas toe én leg uit) en aanbevelingen (pas toe óf leg uit). Nieuw is onder meer dat sommige aanbevelingen alleen gelden voor grote organisaties met jaarlijkse baten boven twee miljoen euro, meer aandacht voor sociale veiligheid en conflictbeheersing, en het schrappen van de verwarrende term belangenverstrengeling. De bijdrage bespreekt de acht principes met hun aanbevelingen, de variant voor het bestuur/directie-model, de samenloop met de normen voor CBF-erkende goede doelen en enkele voorstellen over conflictbeheersing die de code niet haalden.

Onvrede over strafvonnissen gaat vaak over de bewezenverklaring: een deel van het publiek snapt niet dat een rechter vrijspreekt waar zij een veroordeling vanzelfsprekend vinden. Dat verschil komt grotendeels doordat leken geen zicht hebben op de weg waarlangs een rechter tot zijn oordeel komt. In een vignetstudie onder 126 respondenten kregen deelnemers de rol van rechter in een niet-glasheldere strafzaak en mochten zij één verdiepende vraag stellen. Wie een antwoord kreeg dat het eigen standpunt ontkrachtte, bracht daarna iets meer begrip op voor een tegengesteld oordeel; wie een bevestigend antwoord kreeg, juist beduidend minder. Het effect verschilde sterk per delict. De auteurs bepleiten dat rechters explicieter laten zien hoe zij tegenstrijdige aanwijzingen tegen elkaar afwegen.