Rechtbank Zeeland-West-Brabant 16 april 2026, ECLI:NL:RBZWB:2026:3048

De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelt een jonge verdachte voor zijn rol in een grootschalige bankhelpdeskfraudezaak waarbij dertien aangevers daadwerkelijk zijn opgelicht en acht aangevers het slachtoffer zijn van een poging daartoe. De officier van justitie eist een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 36 maanden, doch de rechtbank wijkt op grond van de proceshouding van de verdachte fors van die eis af. De verdachte heeft openheid van zaken gegeven, neemt verantwoordelijkheid voor zijn handelen en heeft sinds zijn schorsing uit de voorlopige hechtenis aantoonbare positieve stappen gezet in zijn leven. De rechtbank acht het niet wenselijk dat de verdachte terugkeert naar de gevangenis en legt een gevangenisstraf op van 16 maanden, waarvan 8 maanden voorwaardelijk, met aftrek van het voorarrest, gecombineerd met de maximale taakstraf van 240 uren. Daarnaast constateert de rechtbank een vormverzuim bij het onderzoek aan de telefoons van de verdachte, doch volstaat zij met de enkele constatering daarvan zonder daar consequenties aan te verbinden.

Rechtbank Amsterdam 2 april 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:3315

De rechtbank Amsterdam veroordeelt een dakdekker tot twaalf maanden gevangenisstraf, waarvan zes voorwaardelijk, voor het oplichten van 61 klanten van zijn dakdekkersbedrijf. De verdachte ontving in een halfjaar tijd ruim € 278.000 aan aanbetalingen voor werkzaamheden die hij nooit voornemens was uit te voeren. Naast de hoofdstraf legt de rechtbank een bestuursverbod van vijf jaar op en gelast openbaarmaking van het vonnis via de Kamer van Koophandel. De verweren over vertegenwoordigingsbevoegdheid en samenloop met een civiele procedure worden verworpen. Eenenzestig vorderingen van benadeelde partijen worden geheel of gedeeltelijk toegewezen, met de schadevergoedingsmaatregel als extra waarborg. De rechtbank matigt de gijzeling evenredig tot het wettelijke maximum van 365 dagen.

Rechtbank Noord-Nederland 17 april 2026, ECLI:NL:RBNNE:2026:1259

De rechtbank Noord-Nederland veroordeelt een jonge man die zich gedurende lange tijd onbevoegd voordoet als ambulanceverpleegkundige en politieagent. Hij rijdt rond in een nauwelijks van echt te onderscheiden ambulancevoertuig, voorzien van blauw licht en sirene. De verdachte verricht daadwerkelijk medische handelingen bij een slachtoffer en veroorzaakt daarmee een aanmerkelijke kans op benadeling van de gezondheid. Daarnaast verduistert hij goederen van het Rode Kruis, vervalst hij meerdere documenten en maakt hij zich schuldig aan diefstal en heling. De rechtbank legt een gevangenisstraf op van vijftien maanden, waarvan tien maanden voorwaardelijk met bijzondere voorwaarden en dadelijke uitvoerbaarheid. Daarnaast volgt een beroepsverbod in de individuele gezondheidszorg voor drie jaren en een geldboete per overtreding van € 250.

De Rechtbank Gelderland heeft op 24 april 2026 een 76-jarige man veroordeeld voor de verduistering van € 293.477,27 als vrijwillig penningmeester van een stichting in Tiel. De feiten speelden zich af tussen 1 februari 2019 en 7 augustus 2024 en werden gekwalificeerd als verduistering in dienstbetrekking in de zin van artikel 322 Sr. De officier van justitie eiste veertien maanden gevangenisstraf waarvan zeven voorwaardelijk, in lijn met de LOVS-oriëntatiepunten voor fraudezaken bij benadelingsbedragen tussen € 250.000 en € 500.000. De rechtbank legde echter een voorwaardelijke gevangenisstraf op van zes maanden met een proeftijd van twee jaar, gecombineerd met een onvoorwaardelijke taakstraf van 240 uur. Doorslaggevend waren de persoonlijke omstandigheden van verdachte: zijn gevorderde leeftijd, het ontbreken van justitiële documentatie, het lage recidiverisico en het lopende afbetalingstraject aan de stichting.

De rechtbank Limburg veroordeelde op 28 april 2026 een vader die zijn zoon naar slachtoffers van bankhelpdeskfraude reed wegens medeplichtigheid, niet medeplegen. Hoewel de verdachte via een Snapchatgroep aantoonbaar wetenschap had van de fraude, achtte de rechtbank zijn bijdrage als chauffeur onvoldoende zwaarwegend voor medeplegen, mede omdat hij niet meedeelde in de buit. Hij kreeg een taakstraf van 240 uur, lager dan de geëiste negen maanden gevangenisstraf, mede vanwege overschrijding van de redelijke termijn. De rechtbank wees de gevorderde schadevergoedingsmaatregelen af, omdat onduidelijk was of de slachtoffers of hun banken de feitelijke schade droegen. Het vonnis illustreert de casuïstische afgrenzing tussen artikel 47 en 48 Sr en contrasteert met een arrest van het hof 's-Hertogenbosch waarin een vergelijkbare chauffeursrol wel als medeplegen werd gekwalificeerd.