Hoge Raad 21 april 2026, ECLI:NL:HR:2026:689

In dit arrest bevestigt de Hoge Raad de veroordeling voor doodslag van een verdachte die op 7 juli 2020 in Arnhem zijn partner doodschoot met een vuurwapen dat volgens hem op de veiligheidspal stond. De Hoge Raad herhaalt de maatstaf voor voorwaardelijk opzet uit HR 25 maart 2003 (ECLI:NL:HR:2003:AE9049) en HR 9 november 1954 (ECLI:NL:HR:1954:1) over de aanmerkelijke kans en de bewuste aanvaarding daarvan. Het oordeel dat de verdachte voorwaardelijk opzet op de dood had door met een schietklaar, geladen wapen op het slachtoffer te richten en de trekker over te halen zonder veiligheidschecks, getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk.

De Hoge Raad scherpt in zijn arresten van 21 april 2026 (ECLI:NL:HR:2026:658 en ECLI:NL:HR:2026:659) het toetsingskader voor de leerplichtvrijstelling van artikel 5, aanhef en onder b, Leerplichtwet 1969 aan. Voor openbaar onderwijs kan een beroep op de vrijstellingsgrond wegens overwegende bedenkingen nog slechts in uitzonderlijke gevallen slagen. Alleen wanneer concreet komt vast te staan dat het godsdienstige, levensbeschouwelijke of maatschappelijke onderwijs op alle openbare scholen binnen redelijke afstand niet plaatsvindt op een objectieve, kritische en pluralistische manier, kan vrijstelling worden verleend. Met dit arrest wordt de eerdere rechtspraak (HR:2017:3111) over bedenkingen tegen het ontbreken van een levensbeschouwelijke richting bijgesteld. De Hoge Raad benadrukt dat van de overheid actief optreden wordt verlangd om de Leerplichtwet te handhaven, zo nodig via het strafrecht, ter waarborging van het door artikel 2 Eerste Protocol EVRM beschermde recht op onderwijs van het kind.

Hoge Raad 14 april 2026, ECLI:NL:HR:2026:562

De Hoge Raad wijst een herzieningsverzoek af in het kader van het onderzoek Maggiora, waarin de aanvraagster onherroepelijk is veroordeeld voor opzetheling terwijl het hof in de zaken van medeverdachten het openbaar ministerie niet-ontvankelijk verklaarde. Centraal staat de vraag of bekend geworden vormverzuimen rond gunstbetoon en verklaringen van een medeverdachte een novum opleveren in de zin van artikel 457 lid 1 onder c van het Wetboek van Strafvordering. De Hoge Raad oordeelt dat het verzuim rond de verbaliseringsplicht van artikel 226g lid 4 van het Wetboek van Strafvordering door de woordelijke uitwerking van het gesprek in voldoende mate is hersteld. Ook de gang van zaken rond de verklaringen is in hoger beroep voldoende opgehelderd om het ernstige vermoeden van niet-ontvankelijkverklaring weg te nemen. De omstandigheid dat het hof in de zaak tegen de medeverdachte wel tot niet-ontvankelijkheid kwam, doet aan deze zelfstandige herzieningstoetsing niet af.