Deze annotatie behandelt een uitspraak van de rechtbank Overijssel met betrekking tot de toepassing van het nemo tenetur-beginsel bij een sfeerovergang van bestuursrecht naar strafrecht. Het onderzoekt of het beginsel geldt wanneer bestuursrechtelijke handhaving resulteert in strafrechtelijke vervolging, waarbij informatie die onder bestuursrechtelijke bevoegdheid is verkregen, later wordt gebruikt in een strafprocedure. Europese jurisprudentie, zoals De Legé t. Nederland, wordt aangehaald om de bescherming tegen zelfincriminatie in dergelijke situaties te verduidelijken.

Na de Tweede Wereldoorlog is in Nederland op grote schaal gebruikgemaakt van asbesthoudende materialen in de bouw, waaronder ook in de woningbouwsector. In dit arrest komt het hof Amsterdam tot vrijspraak van een verdachte die voor de verwijdering van een asbesthoudende dakkapel uit de jaren tachtig niet een asbestinventarisatierapport heeft laten opmaken. Daarnaast nuanceert het gerechtshof de asbestverdachtheid van woningen die zijn gebouwd vóór 1994. Dat laatste lijkt niet alleen juridisch onjuist, maar kan mogelijk ook nadelige gevolgen hebben voor de handhaving van het Asbestverwijderingsbesluit en daarmee de volksgezondheid.