Hoge Raad 29 september 2026, ECLI:NL:HR:2026:1576

De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep van een man die door het gerechtshof Den Haag is veroordeeld tot een onvoorwaardelijke taakstraf van 60 uren wegens opruiing, artikel 131 lid 1 Sr. Het hof acht bewezen dat de verdachte op 26 juni 2020 in een Facebook-livestream het publiek heeft opgeroepen deel te nemen aan een verboden demonstratie op het Malieveld in Den Haag, strafbaar op grond van artikel 11 lid 1 aanhef en onder a WOM. Het middel klaagt dat het hof deze uitlatingen had moeten opvatten als een oproep tot vreedzaam protest en dat de veroordeling een ontoelaatbare inbreuk vormt op de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vergadering, artikel 10 en 11 EVRM. De Hoge Raad herhaalt zijn eerdere overwegingen over de beoordeling van opruiing en over het "chilling effect" van strafrechtelijk optreden tegen organisatoren van demonstraties. Volgens de Hoge Raad geven de oordelen van het hof over de gezondheid, het voorkomen van wanordelijkheden en de beperkte straf geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en zijn zij toereikend gemotiveerd. De advocaat-generaal had geconcludeerd tot vernietiging en terugwijzing, waarmee de Hoge Raad niet instemt.

Hoge Raad 22 september 2026, ECLI:NL:HR:2026:1481

De Hoge Raad vernietigt de beslissing van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden over de vordering tot tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf. Het hof had geoordeeld dat het taakstrafverbod van artikel 22b van het Wetboek van Strafrecht in de weg staat aan omzetting van het voorwaardelijk deel in een taakstraf. De Hoge Raad stelt vast dat het hof hier onjuist heeft geoordeeld. Als een voorwaardelijke gevangenisstraf slechts voorwaardelijk is opgelegd naast een onvoorwaardelijk deel, kan die voorwaardelijke deel bij tenuitvoerlegging wel in een taakstraf worden omgezet, ook al zou het taakstrafverbod bij de originele veroordeling van toepassing zijn geweest. De beoordeling van het taakstrafverbod moet zich richten op het feit waarvoor die straf is opgelegd, niet op eerdere veroordelingen.

Hoge Raad 8 september 2026, ECLI:NL:HR:2026:1424

De Hoge Raad vernietigt een arrest van het gerechtshof 's-Hertogenbosch in een zaak over zware mishandeling en wijst de zaak terug. De politierechter in de rechtbank Limburg volstaat in zijn vonnis met een opgave van bewijsmiddelen als bedoeld in artikel 359 lid 3, tweede volzin, Sv. Het hof bevestigt dat vonnis, onder meer wat betreft de bewezenverklaring, terwijl de raadsman in hoger beroep vrijspraak heeft bepleit. Het eerste cassatiemiddel klaagt dat het hof het vonnis niet zonder meer had mogen bevestigen. Uit de bewoordingen van artikel 359 lid 3 Sv volgt dat met een opgave van bewijsmiddelen niet kan worden volstaan als door of namens de verdachte op de terechtzitting vrijspraak is bepleit. Het hof had het vonnis daarom alleen mogen bevestigen met een aanvulling van gronden als bedoeld in artikel 423 lid 1 Sv, bestaande uit een weergave van de inhoud van de bewijsmiddelen.

Hoge Raad 25 augustus 2026, ECLI:NL:HR:2026:1362

De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep van een man die door het gerechtshof Den Haag is veroordeeld wegens onder meer twee mishandelingen, waaronder de mishandeling van een verpleegkundige, en aan wie terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege is opgelegd. Het slachtoffer is een verpleegkundige die werkzaam is in een zorginstelling voor verplichte en gedwongen zorg, waar de verdachte op grond van een zorgmachtiging in het kader van de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg is opgenomen. Het vierde cassatiemiddel klaagt over het oordeel van het hof dat deze verpleegkundige een ambtenaar is in de zin van artikel 304 lid 1, aanhef en onder 3, Sr. De Hoge Raad herhaalt dat onder ambtenaar ook valt degene die onder toezicht en verantwoording van de overheid is aangesteld in een functie waaraan een openbaar karakter niet kan worden ontzegd. Het oordeel van het hof dat de verplichte en gedwongen zorg een overheidstaak is en dat de verpleegkundige daarom als ambtenaar kan worden aangemerkt, getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk.