Strafrechtstelsels zijn al vroeg bereid geweest fundamentele aanpassingen te maken om toenemende maatschappelijke gevaren het hoofd te bieden. Illustratief zijn de aanpassingen in het materiële strafrecht ter bestrijding van onzedelijk gedrag en seksueel geweld. Verruimingen van de actus reus en verlagingen van mens rea-vereisten vinden in dat kader al lange tijd overal ter wereld plaats. Deze beweging is nog steeds gaande. In dogmatisch opzicht wordt bijvoorbeeld voorgesteld om seks te zien als iets wederrechtelijks dat telkens rechtvaardiging behoeft of, enigszins vergelijkbaar, om het rechtsgoed seksuele integriteit integraal te beschermen tegen culpa levissima, de geringste onzorgvuldigheid. De materieelrechtelijke verwerking van die zienswijzen kan bewijsrechtelijk meebrengen dat het aan de verdachte is om de rechtvaardiging voor zijn handelen of de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid aannemelijk te maken.