In deze derde bijdrage zijn we dan eindelijk aangekomen bij de beantwoording van de vraag of dividendstripping legaal is of fraude. De vraag of dividendstripping op legale belastingontwijking of illegale belastingontduiking neerkomt, kan niet worden beantwoord zonder een omschrijving van beide begrippen. In paragraaf 2 wordt die omschrijving gegeven en vervolgens wordt het onderscheid besproken tussen dividendstripping en wat in de parlementaire geschiedenis normale effectentransacties werden genoemd. Om tot de conclusie te kunnen komen dat dividendstripping fraude is, moet worden bewezen dat er een strafbaar feit is gepleegd. In paragraaf 3 wordt ingegaan op de strafbare feiten die, nadat is komen vast te staan dat er dividend is gestript, van toepassing kunnen zijn: art. 69 lid 2 Algemene wet inzake rijksbelastingen (de onjuiste belastingaangifte) en art. 225 lid 1 en 2 Wetboek van Strafrecht (valsheid in geschrifte). In paragraaf 4 wordt uitgebreid op het opzet ingegaan, op het weten dat er dividend is gestript en het weten en bewust aanvaarden van de aanmerkelijke kans dat de belastingaangifte onjuist of het teruggaafverzoek vals is. Paragraaf 5 tot slot is gewijd aan het pleitbare standpunt dat, als voorhanden, tot de conclusie leidt dat er (alsnog) geen strafbaar feit en daarmee geen fraude is. De afsluiting van deze bijdrage en het antwoord op de vraag of dividendstripping legaal is of fraude, volgt in paragraaf 6.