De Corporate Sustainability Due Diligence Directive verplicht rechtspersonen – kort gezegd – om negatieve effecten op mensenrechten en milieu te identificeren en aan te pakken. De kern van deze bijdrage richt zich op het civielrechtelijke aansprakelijkheidsregime, opgenomen in artikel 29 CSDDD, en de implementatie daarvan in de Wet internationaal en verantwoord ondernemen. De Nederlandse wetgever implementeert de CSDDD ‘zuiver en lastenluw’. Dit brengt met zich mee dat het aansprakelijkheidsregime ex artikel 29 CSDDD grotendeels wordt geïmplementeerd over de band van de reeds bestaande artikelen 6:162 en 6:163 BW. Hiermee slaat de wetgever een bekende weg in, maar een nadere analyse van artikel 29 CSDDD en de implementatie daarvan laat zien dat er nieuwe obstakels zijn, waarmee partijen en rechters mogelijk geconfronteerd zullen worden.

In deze bijdrage staat het klimaattransitieplan centraal. Het Nederlandse conceptwetsvoorstel ter implementatie van de Corporate Sustainability Due Diligence Directive, de zogeheten Wet internationaal verantwoord ondernemen, verplicht zeer grote ondernemingen om een klimaattransitieplan op te stellen en naar beste vermogen uit te voeren. De belangrijkste verplichting voor een onderneming is om in haar transitieplan vast te stellen hoe zij haar bedrijfsmodel en -strategie in lijn brengt met de beperking van de opwarming van de aarde tot 1,5 °C in overeenstemming met de Overeenkomst van Parijs. In deze bijdrage worden de inhoudelijke vereisten van het klimaattransitieplan besproken aan de hand van voorbeelden en een aantal kernbegrippen toegelicht.