Het proefschrift van R.E. de Vries onderzoekt de rol van de faillissementscurator bij de bestrijding van faillissementsfraude. Centraal staat hoe deze fraudebestrijdende taak zich verhoudt tot de traditionele kerntaak van boedelbeheer en vereffening. De auteur analyseert de fraudepijler en de uitbreiding van het wettelijke instrumentarium van de curator. Bijzondere aandacht gaat uit naar de begrippen faillissementsfraude, malafide en bonafide bestuurders en het vereiste van (voorwaardelijk) opzet. Daarnaast wordt de spanning onderzocht tussen de informatiebevoegdheden van de curator en het nemo-teneturbeginsel. Het proefschrift laat zien dat de versterkte rol van de curator juridische en praktische knelpunten oproept voor zowel faillissementsafwikkeling als fraudebestrijding.

Inmiddels is het tien jaar geleden dat ik ben gepromoveerd op het onderwerp van de turboliquidatie van de besloten vennootschap, een thema dat sindsdien zowel juridisch als maatschappelijk aan relevantie heeft gewonnen.Van turboliquidatie wordt gesproken wanneer een rechtspersoon ten tijde van ontbinding geen baten meer heeft en op grond van art. 2:19 lid 4 BW alsdan ophoudt te bestaan. De turboliquidatie verschilt van de reguliere ontbinding, nu in geval van turboliquidatie de wettelijke vereffeningsfase – zoals vastgelegd in art. 2:23-23b BW – ontbreekt. Wanneer een ontbindingsbesluit is genomen en daarvan door het bestuur bij de Kamer van Koophandel opgaaf is gedaan, terwijl bij deze opgave wordt aangegeven dat er geen baten meer zijn, betekent dat het einde van de rechtspersoon. Ten tijde van turboliquidatie mogen overigens wel nog schulden bestaan.Dit heeft ertoe geleid dat de schuldeisers zich in een benarde positie bevinden.