In deze bijdrage betoogt de auteur dat het gemeentelijke fossielereclameverbod van Den Haag slechts een eerste stap is. Fossiele reclames dragen bij aan de normalisering van vervuiling en ondermijnen klimaatbeleid. Door het schadebeginsel van Mill te herlezen in communitaristisch perspectief, wordt duidelijk dat overheidsingrijpen niet alleen legitiem, maar ook noodzakelijk is. De tijd is rijp voor een nationaal fossiel reclameverbod dat recht doet aan collectieve belangen en toekomstig welzijn.

Ambtenaren behoren loyaal te zijn aan de minister, het ambt uiteraard. Die loyaliteit kent haar grenzen. Die worden onder meer bepaald door hetgeen binnen de rechtsstaat geldt en de geldende spelregels waaraan alle actoren – zoals ook de minister – zich hebben te houden. Tot zover mijn eigen weergave van een deel van de podcast Haagse Zaken met Herman Tjeenk Willink. Zijn analyse deed mij direct denken aan de tenenkrommende procedures die door de Minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur (LVVN) zijn gevoerd of door de opstelling van die minister moesten worden gevoerd. Die procedures betroffen besluiten op grond van de Wet open overheid (Woo). De openbaarmakingsbesluiten betroffen informatie over veehouderijen in Gelderland en Nederland die openbaar werd gemaakt. Het ging om gegevens omtrent de emissies van stikstof door agrariërs, waaronder adressen, toegepaste stalsystemen en het aantal gehuisveste dieren. De rechtbank Overijssel oordeelde dat de Minister van LVVN haar bevoegdheden had misbruikt door de besluiten ter zitting in te trekken.