De afgelopen week volgden de ontwikkelingen rond de buitengerechtelijke afdoening van grote fraudezaken elkaar snel op. Het begon met een artikel van Camil Driessen en Marcel Haenen in NRC, waarin de onvrede binnen de toetsingscommissie hoge transacties naar buiten kwam en bekend werd dat de voorzitter en een lid van de commissie hun vertrek aankondigden. Volgens die berichtgeving hangt dat vertrek samen met de keuze van het OM om grote strafzaken tegen bedrijven vaker met een hoge strafbeschikking dan met een hoge transactie af te doen, waardoor de commissie minder te toetsen krijgt. Diezelfde 16e juni reageerde het Openbaar Ministerie met een bericht op zijn website, waarin het het onderscheid tussen beide instrumenten uiteenzet en aankondigt beleid te ontwikkelen over de hoge strafbeschikking. De kwestie raakt aan de bij de Tweede Kamer aanhangige Eerste Aanvullingswet bij het nieuwe Wetboek van Strafvordering, waarin voor hoge transacties en hoge ontnemingsschikkingen een rechterlijke toets is voorgesteld die voor de hoge strafbeschikking ontbreekt. Een rapportage van een aantal universiteiten voor de Tweede Kamer en een publieke bijdrage van een van de rapporteurs stellen die leemte aan de orde.

Het Openbaar Ministerie Oost-Nederland is een transactie overeengekomen met een veilinghuis uit Oost-Nederland en de eigenaar van dat veilinghuis, wegens valsheid in geschrifte. Het veilinghuis betaalt middels de transactie 50.000 euro aan de Staat, de eigenaar zal een werkstraf van 120 uur verrichten. Zowel bedrijf als eigenaar worden zo niet verder strafrechtelijk vervolgd en hoeven zich niet voor een rechter te verantwoorden.