Te laat verbaliseren bevindingen levert geen schending beginselen van een behoorlijke procesorde op. Laten versturen van sms door aangever op aanwijzing van de politie valt onder art. 2 Politiewet.

Rechtbank Midden-Nederland 4 juli 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:2927

Verdachte heeft meerdere malen geprobeerd het slachtoffer af te persen en heeft hem meerdere malen bedreigd. Daarnaast heeft verdachte het slachtoffer mishandeld.

De raadsman heeft betoogd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk verklaard moet worden in zijn vervolging. Daartoe heeft hij aan de hand van het Zwolsman criterium gesteld dat de opsporingsambtenaren ernstig inbreuk hebben gemaakt op de beginselen van een behoorlijke procesorde waardoor er doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte aan zijn recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak tekort is gedaan. De raadsman heeft onder meer gesteld dat de opspo- ringsambtenaren:

• de verbaliseringsplicht hebben geschonden;
• geen bevoegdheid hebben gehad voor het laten versturen van een sms-bericht door de aangever:
• onderling tegenstrijdig hebben verklaard en dat de verklaring van aangever hier ook van afwijkt.

Standpunt OvJ

De officier van justitie heeft gesteld dat er geen sprake is van sturing en instrueren door de opsporingsambtenaren. Voorts heeft de officier van justitie gesteld dat van grove veronachtzaming door de opsporings- ambtenaren geen sprake is. Weliswaar is er sprake van slordigheden met betrekking tot het opmaken van de processen-verbaal maar dit dient niet te leiden tot consequenties.

Oordeel rechtbank

De Hoge Raad heeft in haar arrest van 30 maart 2004 bepaald dat de sanctie van de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de strafvervolging slechts in uitzonderlijke gevallen aan de orde is. Daarvoor is volgens de Hoge Raad alleen plaats ingeval er sprake is van een vormverzuim dat er in bestaat dat met de opsporing of vervolging belaste ambtenaren ernstig inbreuk hebben gemaakt op de beginselen van een behoorlijke procesorde waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan.

De door deze normen te beschermen waarborgen voor een eerlijk proces, en de integriteit van overheidshandelen, weerspiegeld in de artikelen 6 en 13 EVRM, dwingen de zittingsrechter tot een strikte toetsing van de rechtmatigheid van het handelen en nalaten van de met de opsporing en vervolging belaste autoriteiten in deze zaak. De mogelijkheid daartoe is evenwel in hoge mate afhankelijk van de controleerbaarheid van de aangewende opsporingsmethoden en -bevoegdheden.

Daarbij dient wel steeds rekening te worden gehouden met het belang dat het geschonden voorschrift dient, de ernst van het verzuim en het nadeel dat daardoor wordt veroorzaakt.

De rechtbank is van oordeel dat de opsporingsambtenaren in deze zaak op grond van de algemene bevoegdheid genoemd in artikel 2 van de Politiewet bevoegd waren om slachtoffer te vragen een sms-bericht te sturen naar verdachte. De rechtbank merkt hierbij op dat het versturen van dit sms-bericht niet heeft geleid tot de aanhouding van verdachte en dat daarom ook niet valt in te zien dat door de verzending van het bericht hij in zijn belangen is geschonden.

Met betrekking tot de verbaliseringsplicht genoemd in artikel 152 Sv overweegt de rechtbank dat dit artikel voorschrijft dat de in de artikelen 141 en 142 Sv genoemde opsporingsambtenaren ten spoedigste proces-verbaal opmaken van het door hen opgespoorde strafbare feit of van hetgeen door hen tot opsporing is verricht of bevonden. In dit geval is er sprake van het niet verbaliseren van het ophalen van goederen bij aangever. De rechtbank is van oordeel dat dit wel geverbaliseerd had moeten worden. Dit betreft een verzuim in het voorbereidend onderzoek. De rechtbank is echter van oordeel dat dit niet een dusdanig verzuim is dat hier consequenties uit voort dienen te vloeien, te meer nu de rechtbank thans vast kan stellen dat het niet geverbaliseerde niet relevant is voor de bewijsoverweging. De rechtbank volstaat dus met de constatering van het verzuim.

Tevens is er sprake van het pas op een laat tijdstip verbaliseren van het door de opsporingsambtenaren laten sturen van een sms-bericht door aangever aan verdachte. Weliswaar had dit zo spoedig mogelijk geverbaliseerd moeten worden, maar uit een aanvullend proces-verbaal blijkt dat dit, door het uitblijven van enige reactie van de zijde van de verdachte, niet rechtens relevant is geweest.

Met betrekking tot de ter terechtzitting van 20 juni 2014 afgelegde getuigenverklaringen van de opsporingsambtenaren overweegt de rechtbank dat de daarin door de raadsman geconstateerde tegenstrijdigheden niet van dien aard zijn dat dit een schending van enig vormvoorschrift oplevert. De rechtbank ziet ook overigens geen aanleiding om de betrouwbaarheid van die verklaringen in twijfel te trekken. De rechtbank is derhalve van oordeel dat de officier van justitie ontvankelijk is in haar vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

Lees hier de volledige uitspraak.

Witwassen: sprake van eigen misdrijf?

Rechtbank Amsterdam 1 juli 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:4189

De verdediging heeft betoogd dat het hier gaat om geldbedragen die afkomstig zijn uit eigen misdrijf en dat dat geen witwassen oplevert. De rechtbank overweegt dat de verklaring van verdachte dat hij de geldbedragen heeft verdiend met “verkeerde dingen” dermate vaag en algemeen is dat deze als onaannemelijk ter zijde moet worden gesteld. De rechtbank gaat ervan uit dat de geldbedragen afkomstig zijn uit enig misdrijf. Onvoldoende aannemelijk is geworden dat dat misdrijf door verdachte zelf is begaan. Het belang met het oog waarop de Hoge Raad eerdergenoemd vereiste heeft geformuleerd – voorkoming van dubbele bestraffing – is in het onderhavige geval dus niet in het geding. Verweer wordt verworpen. Witwassen bewezenverklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Oplichting & zich voordoen als Essent

Rechtbank Midden-Nederland 9 juli 2013, ECLI:NL:RBMNE:2013:3237(gepubliceerd op 10 juli 2014)

De verdenking komt er op neer dat verdachte:

1. primair: in de periode van 10 september 2008 tot en met 15 september 2008, samen met anderen, dan wel alleen, Linde Gas Benelux BV heeft opgelicht;

subsidiair: in de genoemde periode medeplichtig is geweest aan de oplichting van Linde Gas Benelux BV;

2. primair: in de periode van 26 oktober 2008 tot en met 31 oktober 2008, samen met anderen, dan wel alleen, Atal BV heeft opgelicht;

subsidiair: in de genoemde periode medeplichtig is geweest aan de oplichting van Atal BV;

3. primair: in de periode van 16 december 2008 tot en met 31 december 2008 heeft geprobeerd, samen met anderen, dan wel alleen, Linde Gas Benelux BV op te lichten;

subsidiair: in de genoemde periode medeplichtig is geweest aan de poging om Linde Gas Benelux BV op te lichten;

4. in de periode van 12 september 2008 tot en met 19 februari 2009 samen met anderen, dan wel alleen, geld heeft witgewassen

Standpunt OM

De officier van justitie acht niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het aan hem onder 4 ten laste gelegde feit heeft begaan en zij heeft gevorderd om verdachte van dat feit vrij te spreken. De officier van justitie acht wel wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de primair onder 1, 2 en 3 ten laste gelegde feiten heeft begaan en baseert zich daarbij op zich in het dossier bevindende bewijsmiddelen.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat verdachte moet worden vrijgesproken van alle (vier) ten laste gelegde feiten, nu er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs voorhanden is dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft gepleegd. De raadsman heeft toegelicht dat verdachte niet ontkent dat hij zijn rekeningen ter beschikking heeft gesteld en ook niet dat verdachte naar het casino is geweest, terwijl de andere personen buiten zaten te wachten. Uiteindelijk heeft verdachte zijn rekening geblokkeerd. Door het voorgaande heeft hij enkel zijn schuld van 500 euro ingelost. Voorgaande kan echter niet leiden tot een veroordeling van de ten laste gelegde feiten, nu de rechtbank geen nauwe en bewuste samenwerking kan inlezen en er daarnaast bij verdachte de wetenschap ontbrak. Subsidiair stelt de raadsman zich op het standpunt dat verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging omdat verdachte onder bedreiging heeft moeten meewerken aan de tenlastegelegde feiten.

Oordeel rechtbank

Vrijspraak

De rechtbank overweegt dat er zich in het dossier, ten aanzien van de primair ten laste gelegde feiten onder 1, 2 en 3, onvoldoende bewijsmiddelen bevinden dat er sprake is van medeplegen van de oplichtingen en de poging tot oplichting en nu verdachte dit heeft ontkend, kan niet worden vastgesteld dat verdachte de onder 1, 2 en 3 primair ten laste gelegde feiten heeft gepleegd. Gelet op het voorgaande is de rechtbank met de raadsman van oordeel dat de onder 1,2 en 3 primair ten laste gelegde feiten niet bewezen kunnen worden. De rechtbank overweegt verder dat ook het onder 3 subsidiair ten laste gelegde niet bewezen kan worden, nu uit het dossier niet blijkt dat verdachte in de tenlastegelegde periode het ten laste gelegde feit heeft gepleegd. De rechtbank overweegt dat uit het uittreksel van de Kamer van Koophandel blijkt dat het bedrijf eenmanszaak in september 2008 reeds is ingeschreven en verdachte ten aanzien van zijn bankrekening(en) heeft verklaard dat hij deze al voor de tenlastegelegde periode heeft geblokkeerd. De rechtbank zal verdachte daarom eveneens van het onder 3 subsidiair ten laste gelegde vrijspreken.

Bewijsmiddelen

Aangifte feit 1

Aangever heeft bij de politie verklaard dat er op 10 september 2008 een faxbericht bij Linde Gas Benelux BV binnenkwam ter attentie van de heer A, de debiteuren medewerker. Het faxbericht was afkomstig van de firma Essent, met als ondergetekende de heer naam 2, werkzaam als manager crediteuren administratie. In het faxbericht wordt gerefereerd aan het telefonisch onderhoud dat er inderdaad is geweest met de heer A, waarin een verzoek was gedaan om het verschil tussen credit en debet over 2007, zijnde € 55.456,06, van Linde Gas Benelux BV over te maken naar Essent Facility BV op rekeningnummer 1. Op 11 september 2008 is dit bedrag in twee bedragen zijnde € 6.415,27 en € 49.040,79 in een batch klaargezet voor betaling. Op 12 september 2008 is de betaling geaccordeerd en feitelijk gedaan. In de loop van de week bleek echter dat het bovengenoemde bedrag niet was aangekomen bij Essent.

Aangifte feit 2

Aangever heeft op 24 maart 2009 bij de politie verklaard dat Atal BV op 30 oktober 2008 een emailbericht kreeg. In deze email stond beschreven dat zij nog een bedrag terug moesten storten naar het bedrijf van Essent op rekeningnummer 2. Naar aanleiding van dit emailbericht heeft Atal BV een bedrag van € 2.325,26 naar het rekeningnummer gestort dat in het emailbericht stond vermeld.

Overige bewijsmiddelen

Uit het proces-verbaal van bevindingen blijkt dat rekeningnummer 1 op naam staat van verdachte en dat het bedrag van € 55.456,06 op deze rekening is terechtgekomen. Tevens blijkt uit het handelsregister van de Kamer van Koophandel dat op 4 september 2008 de heer verdachte zich met een eenmanszaak onder de naam eenmanszaak te Zeist heeft ingeschreven en dat de rekening met nummer rekeningnummer 3 op naam staat van eenmanszaak, met als procuratiehouder verdachte.

Verdachte heeft ook bij de politie verklaard dat hij zowel zijn bedrijfsrekening van eenmanszaak alsook zijn privérekening ter beschikking van een ander heeft gesteld.

Bewijsmiddelen ten aanzien van feit 4

Uit het proces-verbaal van bevindingen blijkt dat het geld dat op 15 september 2008 op de rekening van verdachte is terechtgekomen, nog diezelfde dag is opgenomen dan wel is doorgestort naar andere bankrekeningen. Onder andere is er geld (€ 2.500,00) opgenomen bij Holland Casino Utrecht, er is geld (€ 1.000,00) gepind en er is geld (€ 4.500,00) opgenomen bij het postkantoor in Utrecht. Op 3 november 2008 is er geld (€ 1.250,00) overgemaakt van de bedrijfsrekening van verdachte naar zijn privérekening. Verdachte heeft bovenstaande bij de politie bevestigd.

Gelet op het bovenstaande is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte medeplichtig is aan de ten laste gelegde oplichtingen (feit 1 en 2) en de poging tot oplichting (feit 3). Verdachte heeft ook niet ontkend zijn bankrekeningen ter beschikking te hebben gesteld en zijn pinpassen te hebben afgestaan. Anders dan de raadsman, is de rechtbank wel van oordeel dat verdachte medeplichtig is.

Ook is de rechtbank, anders dan de officier van justitie en de raadsman, van oordeel dat ook het onder 4 ten laste gelegde witwassen wettig en overtuigend kan worden bewezen, nu verdachte geld heeft gepind, fiches heeft gekocht en geld heeft overgeboekt naar een andere rekening.

Strafoplegging

De rechtbank verklaart verdachte schuldig zonder oplegging van straf.

Bij soortgelijke delicten zou de rechtbank wellicht overgegaan zijn tot het opleggen van een aanzienlijke werkstraf, maar gelet op de forse overschrijding van de redelijke termijn en het belang dat de rechtbank hecht aan het terugbetalen van het bedrag aan de benadeelde partij, is de rechtbank van oordeel dat een schuldigverklaring zonder oplegging van straf passend is.

Lees hier de volledige uitspraak.

Feitelijk leiding geven aan indienen van onjuiste aangiftes omzetbelasting, waaraan valselijk opgemaakte facturen en fictieve leveringen ten grondslag hebben gelegen

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 16 juli 2014, ECLI:NL:RBZWB:2014:4785

Verdenking

Feit 1: Opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd;

Feit 2: Opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd;

Feit 3: het opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd;

Feit 4: feitelijk leiding geven aan valsheid in geschrifte, begaan door een rechtspersoon, terwijl hij feitelijke leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging, meermalen gepleegd.

Ontvankelijkheid officier van justitie

De raadsman heeft als preliminair verweer aangevoerd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk is in de vervolging van verdachte ter zake feit 1 wegens schending van het vertrouwensbeginsel, behorende bij de begin- selen van behoorlijke strafrechtspleging omdat op het strafblad van verdachte vermeld is dat het onder 1 ten laste gelegde is geseponeerd. Ook met betrekking tot het onder 4 ten laste gelegde heeft de raadsman een niet-ontvankelijkheidsverweer gevoerd, inhoudende dat de vervolgings- uitsluitingsgrond van artikel 69, vierde lid van de Algemene wet inzake rijksbelastingen vervolging van verdachte op grond van artikel 225, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht belet.

Bij pleidooi heeft de raadsman deze niet-ontvankelijkheidsverweren her- haald.

De officier van justitie is van mening dat het eerste verweer van de raadsman moet worden verworpen omdat het feit waar de raadsman over spreekt, is geseponeerd enkel omdat er sprake was van een dubbele registratie van hetzelfde feit.

Met betrekking tot het tweede niet-ontvankelijkheidsverweer is de officier van justitie van mening dat de vervolgingsuitsluitingsgrond van artikel 69, tweede lid, van Awr niet op deze situatie van gebruik van een vals geschrift ziet.

De rechtbank is van oordeel dat beide niet-ontvankelijkheidverweren van de verdediging moeten worden verworpen. Allereerst blijkt uit het door de raadsman genoemde strafblad van verdachte uitdrukkelijk dat het niet de bedoeling van het openbaar ministerie was om verdachte niet voor dit feit te vervolgen en dat dit feit zou worden afgedaan middels een sepot. Er is enkel sprake geweest van een dubbele registratie van hetzelfde feit. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het feit dat het Uittreksel justitiële documentatie op dit punt wellicht niet geheel duidelijk is, daaraan niet het gerecht- vaardigde vertrouwen kan worden ontleend dat voor het betreffende feit geen vervolging plaats zou vinden.

Aan verdachte is onder 4 ten laste gelegd het verstrekken van inlichtingen aan de belastingdienst in die zin dat middels een formulier 'Wijziging re- keningnummer Ondernemers' aan de belastingdienst de informatie werd verstrekt op welk rekeningnummer een belastingteruggaaf diende te worden overgemaakt. Bij artikel 69 van de Awr gaat het echter in de kern om de vraag of door het niet of onjuist verstrekken van inlichtingen aan de belastingdienst te weinig belasting wordt geheven.

Dat is bij het onder 4 ten laste gelegde niet aan de orde nu de daar verstrekte inlichtingen niet van invloed kunnen zijn op de door de belastingdienst te heffen belastingen.

De officier van justitie is derhalve ontvankelijk in de vervolging.

De beoordeling van het bewijs

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie acht de onder 1 tot en met 3 ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen en baseert zich daarbij op de gedane aangiftes, de onderliggende facturen met betrekking tot die aangiftes, de processen-verbaal waaruit de valsheid van die facturen blijkt, de ver- klaringen van verdachte, van de medeverdachten medeverdachte 1 en medeverdachte 2, de verklaringen van de getuigen getuige 1 en getuige 2 en de processen-verbaal van bevindingen met betrekking tot afgeluisterde telefoongesprekken. Voor het onder 4 primair en subsidiair ten laste gelegde heeft de officier van justitie gerequireerd tot vrijspraak.

Standpunt verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een be- wezenverklaring kan komen van de ten laste gelegde feiten en wijst daarbij op het volgende.

Met betrekking tot de telkens primair en subsidiair ten laste gelegde feiten heeft de raadsman aangevoerd dat:

• Van door verdachte opdracht geven tot, althans feitelijk leiding geven aan, het opzettelijk onjuist en/of onvolledig doen van (een) bij de Belastingwet voorziene aangifte(n) c.q. het opzettelijk gebruik maken van valse of vervalste formulieren, is geen sprake geweest;
• aan het plegen c.q. medeplegen van het telkens opzettelijk onjuist en/of onvolledig doen van (een) bij de Belastingwet voorziene aangifte(n) c.q. het opzettelijk gebruik maken van valse of vervalste formulieren, heeft verdachte zich niet schuldig gemaakt, noch is verdachte normadressaat van hetgeen hem onder 1 tot en met 3 verweten wordt;

Oordeel rechtbank

Met betrekking tot het onder 1. primair ten laste gelegde

Door bedrijf 1 werd op 7 januari 2010 een aangifte omzetbelasting ingediend over het aangiftetijdvak 4e kwartaal 2009. Deze aangifte was ondertekend door de directeur medeverdachte 1. Op 20 april 2010 werd door bedrijf 1 eenzelfde aangifte ingediend en ook deze was ondertekend door medeverdachte 1. In de aangifte over het 4e kwartaal 2009 werd een bedrag van €63.112 aan te veel betaalde omzetbelasting teruggevraagd en in de aangifte over het 1e kwartaal 2010 een bedrag van €225.234.

Door verdachte medeverdachte 1 werd als directeur van bedrijf 5 op 7 januari 2010 ook een aangifte omzetbelasting ingediend waarbij een bedrag van €54.888 aan te veel betaalde omzetbelasting werd teruggevraagd.

Medeverdachte 1 heeft verklaard dat hij directeur is van bedrijf 1 en bedrijf 5 en dat verdachte de boekhouding voor hem deed en ook alle aangiftes deed voor de bedrijf 1 en bedrijf 5. verdachte heeft bevestigd dat hij voor bedrijf 1 en bedrijf 5 op basis van de door medeverdachte 1 aangereikte administratie de aangiftes heeft ingediend.

Naar aanleiding van de ingediende aangiftes van bedrijf 1 en bedrijf 5 met betrekking tot het vierde kwartaal 2009, werd door de belastingdienst in totaal €114.224 overgemaakt op bankrekeningnummer 1551.27.217, ten name van partner medeverdachte 1. Medeverdachte 1 heeft verklaard dat het geld van de belastingdienst is overgemaakt op de rekening van partner medeverdachte en dat zij die rekening op zijn verzoek had geopend omdat hij problemen had met zijn Fortis-rekening. Het geld dat werd ontvangen was deels voor hem, een deel is naar verdachte gegaan en een deel naar medeverdachte 2 omdat hij aan hem nog geld verschuldigd was. Voorts heeft medeverdachte 1 verklaard dat zo’n €77.000,- naar medeverdachte 3 is gegaan en dat dit door verdachte is gedaan.

Dit komt ook overeen met de bevindingen uit het onderzoek naar de bankafschriften met betrekking tot de bankrekening 1551.27.217 ten name van partner medeverdachte. Vanuit die rekening werd na de storting door de belastingdienst van €114.224 een bedrag van in totaal €77.030 overgemaakt naar een rekening ten namen van medeverdachte 3 en drie overboekingen van elk €10.000 naar de drie kinderen van medeverdachte 2. Voorts werd bij een zoeking in de woning van medeverdachte 1 een vel met aantekeningen aangetroffen, waarop de door de belastingdienst uitbetaalde bedragen staan vermeld en waarop tevens een verdeling wordt gegeven van een bedrag van ruim honderdduizend euro tussen “persoon 1”, “Persoon 2” en “Ik”. Op de aantekening wordt het bedrag gelijkelijk verdeeld en aan ieder wordt een bedrag van €34.078 toebedeeld.

Met betrekking tot de aantekeningen heeft medeverdachte 1 verklaard dat hij het vel met aantekeningen wel kent, maar dat hij alleen heeft gekeken naar het bedrag dat onderaan staat en dat hij zou krijgen. Medeverdachte 2 heeft met betrekking tot het vel met aantekeningen verklaard dat hij degene is die de aantekeningen heeft gemaakt en dat de “Persoon 2” staat voor verdachte en dat hij met “Ik” zichzelf bedoelde.

De rechtbank is op grond van het vorenstaande van oordeel dat vast is komen te staan dat naar aanleiding van de hiervoor genoemde aangiftes, gedaan namens bedrijf 1 en bedrijf 5, door de belastingdienst een bedrag van in totaal €114.224 is uitbetaald, welk bedrag grotendeels gelijkelijk is verdeeld onder medeverdachte 1, verdachte en medeverdachte 2. Voorts is de rechtbank van oordeel dat zowel medeverdachte 1 als verdachte op de hoogte waren van de aangiftes die werden gedaan en ook hebben geweten dat de belastingdienst op grond van de aangiftes met betrekking tot het 4e kwartaal 2009 tot terugbetaling van te veel betaalde omzetbelasting was overgegaan.

De juistheid van de aangiftes

In de woning van medeverdachte 1 vond op 15 maart 2011 een zoeking plaats en bij die zoeking werden twee zwarte ordners inbeslaggenomen. Ook bij een zoeking in de woning van verdachte werden administratieve bescheiden aangetroffen die teruggebracht konden worden op de gedane aangiftes. In de administratieve bescheiden van bedrijf 5 werd een CMR aangetroffen met betrekking tot het vervoer van 2.880 ton graniet naar bedrijf 6 te Roemenië.

De aangiftes betreffende bedrijf 1

De factuur van de bedrijf 7

Uit het onderzoek met betrekking tot de inbeslaggenomen administratieve bescheiden is vast komen te staan dat de factuur d.d. 23 november 2009 van de bedrijf 7 wel aan de belastingdienst is verstrekt ter onderbouwing van de geclaimde voorbelasting op het aangiftebiljet omzetbelasting over het 4e kwartaal 2009, maar niet is aangetroffen in de inbeslaggenomen administratie bescheiden van bedrijf 1. medeverdachte 1 heeft met betrekking tot de bedrijf 7 verklaard dat hij die naam niet kent en dat hij niet weet of er goederen zijn geleverd en/of betaald zijn.

Uiteindelijk heeft verdachte verklaard dat hij op verzoek van medeverdachte 1 papieren heeft gemaakt, facturen en belastingaangiften heeft ingediend, terwijl hij wist dat sommige dingen niet klopten. Voorts heeft hij verklaard dat hij dat heeft gedaan om er zelf ook geld aan over te houden.

Uit onderzoek is ook vast komen te staan dat de heer eigenaar bedrijf, eigenaar van de eenmanszaak bedrijf 7 bedrijf 7, de betreffende factuur niet kende en dat hij nooit een uitgaande factuur op naam van de bedrijf 7 had gemaakt.

De rechtbank is op grond van het vorenstaande van oordeel dat de betreffende factuur valselijk is opgemaakt en een fictieve levering betreft.

De factuur van Bedrijf 8 (Bedrijf 8) van 16 december 2009

De factuur van Bedrijf 8 is aangetroffen in de administratie bescheiden van bedrijf 1 en de bestuurder van Bedrijf 8 heeft verklaard dat er nooit activiteiten in

Bedrijf 8 zijn geweest, dat er nooit facturen van Bedrijf 8 zijn opgemaakt en dat hij de aangetroffen factuur ook niet kent.

De rechtbank is van oordeel dat ook de factuur van Bedrijf 8 valselijk is opgemaakt.

De factuur van bedrijf 1 aan bedrijf 9 van 13 januari 2010

Een kopie van deze factuur is bij de controle aan de belastingdienst verstrekt en is ook aangetroffen bij de hiervoor genoemde zoekingen bij de verdachte en medeverdachte 1.

Verdachte en zijn vriendin zijn de aandeelhouders en bestuurders van deze bedrijf 9 en uit onderzoek is vast komen te staan dat ook bedrijf 6 nooit activiteiten had gehad en dat er daarom ook geen administratie was. De bestuurder van bedrijf 10, mevrouw medeverdachte 3, heeft bevestigd dat bedrijf 6 nooit activiteiten heeft gehad en zij kende ook de factuur niet. medeverdachte 1 heeft verklaard dat er wel zaken zijn gedaan met bedrijf 10, maar dat verdachte dat allemaal heeft geregeld. verdachte heeft verklaard de factuur niet te kennen en dat bedrijf 9 die goederen niet heeft afgenomen. Hij geeft aan dat hetgeen op die factuur staat niet klopt en dat de factuur daarom vals is.

De rechtbank is op grond van het vorenstaande van oordeel dat ook de factuur van bedrijf 1 aan bedrijf 9 van 13 januari 2010 valselijk is opgemaakt.

De bedrijf 11

Op de hiervoor genoemde factuur van bedrijf 1 aan bedrijf 9 van 13 januari 2010, staat dat 2880 ton graniet zou zijn geleverd en ter onderbouwing van de export van deze partij is een CMR overgelegd en uit onderzoek is vast komen te staan dat dit document op 10 maart 2010 door verdachte werd gemaakt. Voorts is uit onderzoek vast komen te staan dat het op de CMR genoemde transport niet is uitgevoerd door de op de CMR genoemde transporteur.

De rechtbank is op grond van het vorenstaande van oordeel dat ook de bedrijf 11 valselijk is opgemaakt.

Op grond van het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat door bedrijf 1 met gebruikmaking van valselijk opgemaakte facturen, onjuiste aangiften omzetbelasting werden ingediend. De rechtbank constateert dat verdachte en medeverdachte 1 over en weer elkaar belasten. Wat vast staat is dat medeverdachte 1 directeur-groot aandeelhouder was van bedrijf 1 en dat het telkens verdachte was die voor die bedrijf 1. de aangiftes heeft verzorgd. Tot slot is vast komen te staan dat er sprake was van een evenredige verdeling tussen medeverdachte 1, verdachte en medeverdachte 2 van het door de belastingdienst naar aanleiding van de onjuiste aangiftes gestorte geld. De rechtbank is dan ook van oordeel dat er sprake was van een vooropgezet plan en dat verdachte daarmee samen met medeverdachte 1 feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedragingen. Dat hier sprake was van een vooropgezet plan kan naar het oordeel van de rechtbank mede worden opgemaakt uit de verklaring van verdachte, inhoudende:

“Ik heb op verzoek papieren gemaakt, facturen en belastingaangiften ingediend. Dit terwijl ik in mijn achterhoofd wist, dat sommige dingen niet klopten. Ik heb daarvoor gebruik gemaakt van diverse computers. Dat is ook gebeurd met behulp van USB-sticks. De meeste aangiften die ik heb ingediend zijn vanuit mijn woning aan de straat te plaats via mijn IP ingediend. Ik heb dat gedaan om BTW terug te kunnen vorderen voor die bewuste persoon die ik verder niet wens te noemen voor de bedrijven die U hebt genoemd in Uw eerdere lijst. Ik heb dat gedaan om er zelf ook geld aan over te houden Over de rol van medeverdachte 2 en medeverdachte 1 wil ik verder niet uitweiden. Ze zijn gedeeltelijk wel betrokken bij de fraude waarover we het de afgelopen dagen hebben gehad. Ik wil bij deze aan de officier van justitie de vraag richten om met haar een schikking te kunnen treffen voor mijn gedeelte”.

Met betrekking tot de feiten 2 en 3 is de rechtbank van oordeel dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat het telkens verdachte is geweest die de aangifte heeft gedaan of daarbij strafbare betrokkenheid heeft gehad. In tegenstelling tot hetgeen de officier van justitie heeft betoogd, dat het telkens verdachte is geweest die heeft ingelogd om de aangifte de versturen naar de belastingdienst, is de rechtbank van oordeel daaromtrent te veel twijfel bestaat en dat deze twijfel in het voordeel van verdachte moet worden uitgelegd. De rechtbank zal verdachte dan ook vrijspreken van die feiten.

Met betrekking tot het onder 4 ten laste gelegde constateert de rechtbank dat de formulieren ‘Wijziging rekeningnummer Ondernemers’ bij de belasting werden ingediend met als doel het rekeningnummer te wijzigen waarop eventueel terug te betalen bedragen zouden moeten worden gestort. Dit houdt naar het oordeel van de rechtbank niet in dat deze formulieren bestemd waren om tot bewijs van enig feit te dienen, terwijl voorts uit de voorliggende stukken niet blijkt dat verdachte deze wijzigingen heeft ingediend. De rechtbank zal om die reden verdachte ook van het onder 4 ten laste gelegde vrijspreken.

Bewezenverklaring

Verdachte heeft als feitelijk leidinggever van bedrijf 1 voor het 4e kwartaal 2009 en het 1e kwartaal 2010 aangifte omzetbelasting gedaan, waarbij een te hoog bedrag aan terug te vragen omzetbelasting werd opgegeven middels gefingeerde leveringen. Op deze manier werd ten onrechte omzetbelasting teruggevraagd en ook uitbetaald door de belastingdienst. Door deze feiten werd de overheid benadeeld voor een bedrag van ruim €114.000.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, een taakstraf van 180 uur en een geldboete van €10.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens verduistering, witwassen en het opzettelijk nalaten tijdig benodigde gegevens te verstrekken ter vaststelling van het recht op een verstrekking of tegemoetkoming

Rechtbank Overijssel 4 juli 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:3678

Verdenking

Parketnummer: 08/900011-11

feit 1A: in de periode van 1 juli 2007 tot en met juni 2009, al dan niet samen met een ander, een groot aantal personen heeft opgelicht;

feit 1B: in de periode van 1 juli 2007 tot en met juni 2009, al dan niet samen met een ander, geldbedragen van een groot aantal personen heeft verduisterd;

feit 2A: feitelijk leiding of opdracht heeft gegeven aan/tot het door bedrijf 1 BV in de periode van 1 juli 2007 tot en met juni 2009, al dan niet samen met een ander, oplichten van een groot aantal personen;

feit 2B: feitelijk leiding of opdracht heeft gegeven aan/tot het door bedrijf 1 BV in de periode van 1 juli 2007 tot en met juni 2009, al dan niet samen met een ander, verduisteren van geldbedragen van een groot aantal personen;

feit 3A: al dan niet handelend onder de naam bedrijf 2, en al dan niet samen met een ander, in de periode van 1 juli 2007 tot en met juni 2009 geldbedragen van een aantal personen heeft witgewassen;

feit 3B: in de periode van 1 juli 2007 tot en met juni 2009, al dan niet samen met een ander, geldbedragen van een ander aantal personen heeft witgewassen;

feit 4: heeft deelgenomen aan een criminele organisatie;

Parketnummer: 08/955579-13

feit 1: heeft nagelaten gegevens te verstrekken die van belang waren voor het vaststellen van haar recht op een werkloosheidsuitkering;

feit 2: valsheid in geschrifte heeft gepleegd door een aanvraag voor een uitkering in het kader van de werkloosheidswet en een aanvraag tot overname van betalingsverplichtingen in het kader van een faillissement valselijk in te vullen, dan wel het CWI (Centrum voor Werk en Inkomen) en het UWV (Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen) heeft opgelicht.

Verdachte heeft samen met medeverdachte 3, namens het assurantiekantoor van medeverdachte 3, en als bestuurder van de haar in mede-eigendom toebehorende bedrijf 1 BV, meerdere malen cliënten bewogen tot het oversluiten van de hypotheek op hun woning tegen de werkelijk waarde, waardoor de overwaarde van die woning ten opzichte van de lopende hypotheek vrijkwam. Vervolgens werden de cliënten overgehaald om die overwaarde door tussenkomst van verdachte te investeren tegen hoge rentepercentages (tot 12% en 13%). Verdachte heeft daarbij gebruik gemaakt van de vertrouwensrelatie die zij die in de loop der jaren met sommige cliënten had opgebouwd. Deze cliënten hadden dan ook een groot vertrouwen in verdachte. Het ingelegde geld is grotendeels opgegaan aan kosten, provisies, salarissen, managementvergoedingen en rentebetalingen. De rechtbank leidt uit het dossier af dat het met deze uitgaven gemoeide bedrag ongeveer €1.200.000 bedraagt. Als gevolg van verdachtes handelswijze zijn een aantal klanten in grote financiële problemen gekomen. Zij zullen nog jarenlang de rente over de verhoogde hypotheek moeten betalen, zonder dat daar rente-inkomsten van de investeringen tegenover staan.

Verder heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het witwassen van de gelden die met de hiervoor weergegeven handelswijze zijn verkregen.

Tot slot heeft zij zich schuldig gemaakt aan het niet opgeven van gegevens welke van belang waren voor de vaststelling van haar werkloosheidsuitkering.

Bewezenverklaring

feit 1 B: medeplegen van verduistering;

feit 2 B: verduistering, begaan door een rechtspersoon, terwijl verdachte feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging;

feiten 3A en 3B: medeplegen van witwassen, meermalen gepleegd.

Parketnummer 08/955579-13, feit 1 tweede gedachtestreepje: in strijd met een haar bij of krachtens wettelijk voorschrift opgelegde verplichting opzettelijk nalaten tijdig de benodigde gegevens verstrekken, terwijl het feit kan strekken tot bevoordeling van zichzelf of een ander, en terwijl zij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat de gegevens van belang zijn voor de vaststelling van haar of een anders recht op een verstrekking of tegemoetkoming/de hoogte of de duur van een verstrekking of tegemoetkoming.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 30 maanden, waarvan 10 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Taakstraf en voorwaardelijke gevangenisstraf voor penningmeester seniorenvereniging voor wederrechtelijke toe-eigening gelden

Rechtbank Limburg 11 juli 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:6171

Aangever, voorzitter van een seniorenvereniging, doet op 6 juli 2012 aangifte van onder meer verduistering door verdachte. Verdachte was sinds januari 2010 boekhouder van de vereniging. Hij verzorgde de boekhouding samen met zijn zwager (betrokkene), de toenmalige penningsmeester van de vereniging.

Tijdens het ziekbed van betrokkene heeft verdachte de boekhouding volledig overgenomen en in maart 2011 werd hij officieel benoemd tot penningmeester van de vereniging. Het geld van de vereniging (subsidie, contributie, inkomsten uit onderverhuur en consumptieverkoop) werd gestort op twee rekeningen (Rabobank en ING). Verdachte was in het bezit van een bankpas van beide rekeningen. Hij was de enige die de bevoegdheid en de mogelijkheid had om te internetbankieren met beide rekeningen.

Nadat bleek dat een huurbedrag ad 32.000 euro – anders dan verdachte beweerde - niet aan de gemeente was betaald en verdachte (na diens toezegging) vergeefs gesommeerd was bewijsstukken van betaling aan aan- gever over te leggen, heeft aangever via de bank met een tweede bankpas toegang gekregen tot internetbankieren. Aangever kon toen via internet de mutaties op die rekening terugkijken tot aan 1 april 2011. Tot zijn verbazing zag hij dat vanaf 7 april 2011 bedragen waren overgeboekt naar de per- soonlijke rekening van de echtgenote van verdachte en dat er vele geldopnames waren geweest, met name in E. (waar de familie familienaam verdachte woont). Blijkens later verkregen Rabobank overzichten is reeds vanaf januari 2010 geld van de rekening van de vereniging naar de persoonlijke rekening van de echtgenote van verdachte gegaan en zijn ook al vanaf toen verschillende geldopnames geweest. Ook van de ING rekening bleek geld te zijn verdwenen. Dit begon op 7 april 2010. Hier gaat het om geldopnames in Sittard, Echt en Roermond.

In de aanvullende aangifte van 28 augustus 2012 legt aangever een bijlage over van de Katholieke Bond van Ouderen (KBO). Op verzoek van het bestuur van de Seniorenvereniging heeft KBO een accountant verzocht om onderzoek te doen naar de omvang van de fraude. Uit de brief van de directeur van de KBO blijkt dat er in de periode van 2009 tot en met juni 2012, 75.070 euro aan contante gelden is opgenomen bij diverse geldautomaten en dat er 33.850 euro is overgeboekt naar de rekening van de echtgenote van verdachte.

Verdachte heeft verklaard dat hij feitelijk met zijn werkzaamheden als penningmeester van de vereniging is begonnen in april 2010 omdat toen betrokkene in het ziekenhuis kwam te liggen. In maart 2011 is hij officieel benoemd tot penningmeester van de vereniging. Voor het jaar 2010 heeft verdachte verklaard deels verantwoordelijk te zijn voor de financiële gang van zaken bij de Seniorenvereniging en over de jaren 2011 en 2012 geheel. Verdachte heeft verder verklaard dat hij gelden van de Seniorenvereniging door kasopnames en bankoverschrijvingen heeft onttrokken en deze ten eigen bate heeft aangewend. De gelden gingen naar de rekening van de partner van verdachte. Verdachte kon 1000 euro per dag pinnen en nam vaker meerdere dagen achter elkaar geld op om kapitaal te verzamelen.

Getuige 2 heeft verklaard tweede penningmeester van de vereniging te zijn. Zij herinnert zich dat verdachte na het overlijden van betrokkene, in decem- ber 2010, diens werkzaamheden heeft overgenomen als interim penning- meester. Omdat verdachte toen nog niet over een bankpas beschikte heeft getuige 2 haar bankpas aan verdachte ter beschikking gesteld in januari 2011. Getuige 2 heeft verklaard zelf nimmer geld van de Seniorenvereniging te hebben opgenomen bij enige geldautomaat. Zij telebankierde niet en stortte enkel geld.

Getuige 1 heeft verklaard dat haar partner betrokkene penningmeester was van de Seniorenvereniging en verdachte op enig moment boekhouder werd. In 2010 werd betrokkene ziek en heeft verdachte grotendeels de admini- stratie van de vereniging overgenomen. betrokkene heeft van januari tot en met april 2010 nog werkzaamheden voor de vereniging verricht, maar daarna kon hij dat vanwege zijn ziekte echt niet meer. Getuige neemt aan dat vanaf dat moment verdachte als penningmeester is gaan optreden. betrokkene was hiertoe niet meer in staat.

Conclusie

De rechtbank stelt aan de hand van het voorgaande vast dat verdachte vanaf april 2010 als interim penningmeester van de naam seniorenvereniging heeft gefungeerd, totdat hij in maart 2011 officieel als penningmeester werd benoemd. Die functie heeft hij bekleed tot juni 2012. Verdachte had de beschikking over een bankpas van de rekeningen van de vereniging. Verdachte heeft bij de politie verklaard dat hij in 2010 deels en in 2011 en 2012 geheel verantwoordelijk was voor de financiële huishouding van de vereniging. Verder heeft hij verklaard dat hij door kasopnames en bank- overschrijvingen geld aan de vereniging onttrok ten eigen bate. Verdachte boekte onder meer grote sommen geld over naar de rekening van zijn partner. De kasopnames vonden plaats in Echt, Sittard en Roermond.

Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij pas vanaf oktober 2010 geld- opnames kon doen. De rechtbank hecht - gelet op zijn verklaringen bij de politie en de verklaringen van de getuigen 1 en 2 - daaraan geen geloof.

De rechtbank acht - gelet op het vorenstaande - het tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen.

Beroep op psychische overmacht

De verdediging stelt zich op het standpunt dat verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging wegens psychische overmacht. Ver- dachte had (en heeft nog steeds) forse schulden en is diverse malen slachtoffer geworden van bedreigingen en fysiek geweld door of in opdracht van zijn schuldeisers. Hij ondervindt hiervan nog steeds hevige druk. De verdediging is derhalve van mening dat verdachte tot het verklaarde handelen is gekomen onder invloed van een zodanige van buiten komende druk, dat redelijkerwijs niet van hem te vergen was dat hij daartegen weerstand bood.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman, daar haar op geen enkele wijze is gebleken dat er sprake is van psychische overmacht. Wat er ook zij van de verklaring van verdachte dat hij druk ervoer van zijn schuld- eisers, dit maakt nog niet dat hij daartegen geen weerstand kon bieden en laat onverlet dat hij andere keuzes had kunnen maken. Overigens is niet gebleken dat verdachte naar de politie is gestapt en aangifte tegen voornoemde schuldeisers heeft gedaan.

Strafoplegging

Verdachte heeft gedurende een periode van meer dan twee jaren het door de seniorenvereniging in hem gestelde vertrouwen geschaad door stelselmatig geld - dat hij uit hoofde van zijn functie als (interim)-penningmeester van de vereniging onder zich had ten behoeve van welzijnswerk voor ouderen - voor persoonlijke doeleinden te gebruiken. Het bedrag dat is verduisterd bedraagt in totaal meer dan 100.000 euro. Verdachte heeft ter terechtzitting geen openheid van zaken gegeven en onvoldoende inzicht in de onjuistheid van zijn handelen getoond. De rechtbank kan derhalve niet inschatten of verdachte zich niet wederom schuldig zal maken aan financiële malversaties, nu hij immers nog steeds kampt met een forse schuldenlast en – naar eigen zeggen – nog steeds lastig gevallen wordt door zijn schuldeisers.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot taakstraf voor de duur van 240 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met een proeftijd van drie jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

(Oud) raadsheer Gerechtshof Leeuwarden veroordeeld voor schending van het geheim van de raadkamer

Rechtbank Amsterdam 11 juli 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:4146

Verdachte was tot 2006 werkzaam als raadsheer in het (toenmalige) gerechtshof Leeuwarden. Tegen verdachte is op 14 januari 2008 aangifte gedaan wegens onder andere schending van het geheim van raadkamer betreffende een strafzaak, bij de afdoening waarvan verdachte in 2003 als raadsheer in het hof Leeuwarden was betrokken. De aangifte is gedaan door de voorzitter van de strafkamer die genoemde zaak had behandeld, mr. naam 2 (hierna: de kamervoorzitter), destijds werkzaam als vice-president in het hof Leeuwarden. Naar aanleiding van deze aangifte heeft de officier van justitie bij het parket Groningen bij brief van 12 februari 2008 aan de kamervoorzitter medegedeeld dat hij verdachte niet zou vervolgen, bij welke beslissing hij heeft gepersisteerd bij brief van 2 april 2008.

Op 4 mei 2008 heeft voormelde kamervoorzitter een klaagschrift op de voet van artikel 12 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) ingediend bij het gerechtshof Leeuwarden. Bij beschikking van 20 november 2008 heeft dat hof, zitting houdende te Arnhem, bevolen dat tegen verdachte een straf- vervolging zou worden ingesteld ter zake van het misdrijf van artikel 272 van het Wetboek van Strafrecht (Sr). Verdachte is vervolgens vervolgd door de officier van justitie te Groningen.

Bij vonnis van 8 april 2009 is verdachte door de rechtbank Groningen veroordeeld wegens opzettelijke schending van een wettelijke geheim- houdingsplicht (art. 272 Sr) tot een voorwaardelijke geldboete. Verdachte heeft tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld.

Het hof Leeuwarden, nevenzittingsplaats Arnhem, heeft bij arrest van 24 fe- bruari 2010 het vonnis vernietigd en verdachte met een gelijkluidende bewezenverklaring tot dezelfde straf veroordeeld als de rechtbank.

Verdachte heeft beroep in cassatie ingesteld tegen dat arrest. Bij arrest van 13 december 2011 heeft de Hoge Raad het arrest van het hof Leeuwarden vernietigd, behoudens voor zover daarbij het vonnis van de rechtbank Groningen van 8 april 2009 was vernietigd. De Hoge Raad heeft daarbij overwogen dat de regeling van artikel 510 Sv - die het Openbaar Ministerie verplicht bij verdenking van een rechterlijk ambtenaar van een strafbaar feit de Hoge Raad te verzoeken een ander gerecht aan te wijzen “voor hetwelk de vervolging en berechting der zaak zal plaatshebben” - ook toepasselijk is indien aan de desbetreffende ambtenaar inmiddels ontslag is verleend uit zijn functie, dat het Openbaar Ministerie had nagelaten zo’n verzoek te doen en dat dit diende te leiden tot nietigheid van het in eerste aanleg en in hoger beroep gehouden onderzoek en van de naar aanleiding daarvan gedane uitspraken. De Hoge Raad heeft voorts opgemerkt dat zijn overwegingen meebrachten dat de beschikking van het hof van 20 november 2008 inzake het op de voet van artikel 12 Sv gedane beklag haar kracht had verloren.

Op het verzoekschrift (op de voet van artikel 510 Sv) van 28 februari 2012 van de hoofdofficier van justitie van het parket Groningen heeft de Hoge Raad bij beschikking van 13 juli 2012 de rechtbank Amsterdam aangewezen als gerecht “voor hetwelk, zo het Openbaar Ministerie bij die rechtbank dit nodig oordeelt, de vervolging en berechting van de zaak zullen plaats- hebben”.

Op 4 juni 2013 heeft de officier van justitie te Amsterdam de verdachte tegen de terechtzitting van de rechtbank Amsterdam van 28 juni 2013 gedagvaard. Verdachte heeft op 12 juni 2013 een bezwaarschrift ingediend tegen die dagvaarding. De rechtbank Amsterdam heeft dit bezwaarschrift bij beschikking van 12 juli 2013 gegrond verklaard, de officier van justitie niet ontvankelijk verklaard in de vordering bedoeld is vervolging en verdachte ten aanzien van de gehele tenlastelegging buiten vervolging gesteld.

De officier van justitie heeft op 26 juli 2013 hoger beroep ingesteld tegen deze beslissing. Het gerechtshof Amsterdam heeft bij beschikking van 17 januari 2014 de beschikking van de rechtbank van 12 juli 2013 vernietigd en heeft het bezwaarschrift van de verdachte tegen de dagvaarding ongegrond verklaard. Hierbij heeft het gerechtshof onder meer overwogen dat het aan de Amsterdamse officier van justitie is om te bepalen of verdachte al dan niet (opnieuw) zal worden vervolgd en dat verdachte niet erop mocht vertrouwen dat hij niet meer zou mogen worden vervolgd.

Ontvankelijkheid van de officier van justitie

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de officier van justitie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vervolging. Hiertoe heeft hij – samengevat – aangevoerd dat verdachte geen eerlijk proces heeft gehad, dat sprake is geweest van beïnvloeding van het gerechtshof te Amsterdam en dat het vertrouwensbeginsel is geschonden. Er is een goed gemotiveerde sepotbeslissing genomen door de officier van justitie in Groningen in 2008. Vervolgens mag alleen nog vervolgd worden als ofwel sprake is van nieuwe feiten ofwel een rechter de officier van justitie heeft opgedragen alsnog tot vervolging over te gaan. Beide situaties doen zich hier niet voor. De Hoge Raad heeft in haar arrest van 13 december 2011 bepaald dat de beschikking van het gerechtshof Leeuwarden van 20 november 2008 inzake het op de voet van artikel 12 Sv gedane beklag haar kracht heeft verloren. De officier van justitie te Amsterdam had dus niet tot vervolging mogen overgaan.

De officier van justitie te Amsterdam heeft een aanvullend klaagschrift met tendentieuze strekking van aangever (kamervoorzitter naam 2) gehecht aan zijn appelmemorie tegen de beslissing van de raadkamer van de rechtbank van 12 juli 2013 waarbij het bezwaarschrift tegen de dagvaarding gegrond is verklaard. Hiermee is sprake van beïnvloeding van het hof door een persoon met status en gewicht. De beslissing van het gerechtshof, met name de zinsnede dat het dictum van de Hoge Raad “voor geen andere uitleg vatbaar is”, is onjuist. Van een eerlijk proces is om deze reden evenmin sprake geweest.

De raadsman heeft tot slot aangevoerd dat verdachte, gelet op de sepot- beslissing van de officier van justitie te Groningen, erop mocht vertrouwen dat hij niet meer vervolgd zou worden, behoudens nieuwe feiten of een beslissing van de rechter dat tot vervolging over dient te worden gegaan. Zoals eerder betoogd, doen deze twee uitzonderingen zich in deze zaak niet voor. Het vertrouwensbeginsel brengt met zich dat de officier van justitie te Amsterdam niet ontvankelijk is. Het openbaar ministerie is één en ondeelbaar.

De officier van justitie heeft het verweer van de raadsman gemotiveerd weersproken, waarbij hij heeft gewezen op de beschikking van het gerechtshof Amsterdam van 17 januari 2014, tegen welke beschikking geen beroep in cassatie is ingesteld door verdachte. Het gaat niet aan om in de huidige procedure die beschikking alsnog aan te vechten.

De rechtbank overweegt als volgt.

De Hoge Raad heeft in haar arrest van 13 december 2011 ambtshalve het volgende overwogen, voor zover van belang:

2.2. Ingevolge art. 510, eerste lid, Sv wordt ingeval “een rechterlijk amb- tenaar voor zijne rechtbank, zijn gerechtshof of voor een gerecht binnen het ressort van zijne rechtbank of zijn gerechtshof zou moeten worden vervolgd en berecht”, op een verzoekschrift van het openbaar ministerie dat naar de gewone regelen met de vervolging is belast, door de Hoge Raad een ander gerecht van gelijke rang als het anders bevoegde aangewezen voor hetwelk de vervolging en berechting der zaak zal plaatsvinden.

2.3. De strekking van art. 510 Sv is te waarborgen dat een rechterlijk ambtenaar die wordt verdacht van een strafbaar feit, in eerste of tweede aanleg zal worden vervolgd of berecht door een zodanige instantie dat de schijn van bevoordeling of benadeling van hem wordt vermeden. De vermijding van schijn is ook van belang bij de beslissing van het openbaar ministerie om – in het geval dat jegens een rechterlijk ambtenaar een verdenking van een strafbaar feit is gerezen – al dan niet gebruik te maken van onder meer zijn bevoegdheid die ambtenaar niet te vervolgen. Gelet daarop moet art. 510 Sv aldus worden uitgelegd dat in de in het eerste lid genoemde gevallen het openbaar ministerie dat naar de gewone regelen met de vervolging is belast, gehouden is een verzoek tot aanwijzing van een ander gerecht in te dienen indien naar zijn aanvankelijke oordeel een rechterlijk ambtenaar als verdachte van een strafbaar feit moet worden aangemerkt, opdat het openbaar ministerie bij het aan te wijzen gerecht beslist omtrent de verdere behandeling van de zaak (vgl. HR 17 februari 2004, LJN AO3669, NJ 2005/144). (…)

Uit het vorenstaande volgt dat het niet aan de officier van justitie te Groningen was om over de vervolging van verdachte een beslissing te nemen, maar dat dat aan de Amsterdamse officier van justitie is. De rechtbank verwerpt dan ook het verweer van de raadsman dat de officier van justitie te Amsterdam niet had mogen beslissen om tot vervolging over te gaan en dat er om die reden sprake is geweest van oneerlijk proces.

De rechtbank volgt de raadsman evenmin in zijn betoog dat sprake is geweest van beïnvloeding van het gerechtshof te Amsterdam. Nog los van het feit dat verdachte niet gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid om beroep in cassatie in te stellen tegen de beschikking van het gerechtshof te Amsterdam en hij dit verweer dan aan de orde had kunnen stellen, blijkt uit het arrest van het gerechtshof niet dat het gerechtshof zich heeft laten beïnvloeden door het aanvullend klaagschrift van aangever. Uit hetgeen de raadsman hieromtrent heeft gesteld blijkt zulks ook niet.

De rechtbank is verder van oordeel dat verdachte er niet gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat hij niet meer vervolgd zou worden gelet op de feitelijke gang van zaken als hiervoor geschetst onder 3. Gelet op het procedureverloop sinds het arrest van de Hoge Raad van 13 december 2011, alsmede de in dat arrest opgenomen overwegingen zoals hiervoor weergegeven, mocht verdachte niet erop vertrouwen dat het niet meer tot een vervolging zou komen.

De rechtbank concludeert dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging.

Partiële vrijspraak van het ten laste gelegde

De rechtbank is – anders dan de officier van justitie – van oordeel dat ver- dachte dient te worden vrijgesproken van de volgende onderdelen op de tenlastelegging: "dat hij, verdachte, van meet af aan werd geplaagd door twijfels" en "als hij, verdachte, dit alles destijds had geweten, waren zijn, verdachtes, twijfels dusdanig toegenomen dat hij, verdachte, geen gebruik had willen maken van de belastende verklaring van de heer H. en geen "unanimiteit" tot stand was gekomen". Weliswaar heeft verdachte deze mededelingen in zijn brief van 21 maart 2007 aan mr. naam 1 gedaan, maar deze mededelingen geven naar het oordeel van de rechtbank geen inzicht in hetgeen in de raadkamer over de aanhangige zaak is geuit. De zinsnede "dat hij, verdachte, van meet af aan werd geplaagd door twijfels" zegt niet direct iets over de positie of uitlatingen van verdachte in de raadkamer. De zinsnede "als hij, verdachte, dit alles destijds had geweten, waren zijn, verdachtes, twijfels dusdanig toegenomen dat hij, verdachte, geen gebruik had willen maken van de belastende verklaring van de heer H. en geen "unanimiteit" tot stand was gekomen" is een door verdachte gedane constatering achteraf en geeft evenmin inzicht in hetgeen destijds in de raadkamer is geuit.

Overige bewijsoverwegingen

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte algeheel dient te worden vrijgesproken nu geen sprake is van openbaarmaking van een geheim. Verdachte heeft het geheim namelijk in een aantal gesprekken voorafgaand aan de ten laste gelegde periode al openbaar gemaakt aan mr. naam 1 waardoor er geen sprake meer is van een geheim.

De rechtbank is van oordeel dat deze stelling van de raadsman, die erop neerkomt dat een geheim slechts éénmalig kan worden geopenbaard, geen steun vindt in het recht.

Voorts heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat verdachte ook met de mededeling “tijdens die beraadslagingen de twijfel die hij, verdachte, had gaandeweg tot zodanige proporties werd teruggebracht dat hij, ver- dachte, overstag ging“ geen inzicht heeft gegeven in hetgeen in de raadkamer over aanhangige zaken is geuit. Verdachte heeft niet gezegd dat hij door toedoen van zijn collega raadsheren overstag is gegaan. Overstag gaan is een eigen beslissing.

De rechtbank overweegt het volgende.

De strekking van artikel 7 lid 3 Wet RO is dat rechters in de raadkamer in staat worden gesteld vrijelijk met elkaar te discussiëren zonder dat het gevaar van openbaarmaking bestaat en zonder dat hen de gedachten en gevoelens die ze in de raadkamer hebben geuit kunnen worden tegen- geworpen.

De geheimhoudingsplicht van artikel 7 lid 3 Wet RO omvat de gehele ge- dachtevorming in de raadkamer en de gehele wijze waarop de uiteindelijke beslissing tot stand is gekomen. Het geheim van de raadkamer omvat dus niet alleen de uitlatingen van collega-rechters, maar ook de eigen positie in de beraadslaging. Door het bieden van inzicht in de eigen positie in de raadkamer ontstaat immers een voedingsbodem voor gevolgtrekkingen over de gang van zaken die geheim moeten blijven (vgl ook de conclusie van AG Silvis bij het arrest van de Hoge Raad van 13 december 2011).

De rechtbank is van oordeel dat de mededeling "tijdens die beraadslagingen de twijfel die hij, verdachte, had gaandeweg tot zodanige proporties werd teruggebracht dat hij, verdachte, overstag ging" inzicht geeft in zijn eigen positie in de raadkamer. Daarmee heeft verdachte zijn geheimhoudingsplicht zoals neergelegd in artikel 7 lid 3 Wet RO geschonden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Oplichting van notaris?

Rechtbank Amsterdam 3 juli 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:3926

Verdachte wordt verweten dat zij zich in de periode van 7 februari 2012 t/m 24 april 2014 heeft schuldig gemaakt aan oplichting en/of heling en/of verduistering en valsheid in geschrift. Daarnaast wordt haar verweten dat zij zich in de periode van 7 februari 2012 t/m 4 juni 2013 heeft schuldig gemaakt aan witwassen.

Geldigheid van de dagvaarding ten aanzien van feit 3

De raadsvrouw heeft aangevoerd dat nu er zich in het dossier meerdere “IND-documenten” bevinden, onduidelijk is welk document er wordt bedoeld in de tenlastelegging. Er is niet aangegeven in de tenlastelegging wat de inhoud is van het document, wiens naam onder het document staat, van welke datum het document is of waaruit de valsheid zou bestaan. De ten- lastelegging voldoet daardoor niet aan de vereisten. De raadsvrouw verzoekt de dagvaarding partieel nietig te verklaren.

Naar de mening van de officier van justitie is de tenlastelegging voldoende specifiek.

Rb: In het onder 3 ten laste gelegde wordt de valsheid of vervalsing van een ‘IND-document en/of een bankafschrift (op naam van naam 1 met een saldo van 35.000.564,22)’ feitelijk omschreven als ‘daarin bestaande dat het IND-document en/of het bankafschrift is/zijn gemanipuleerd’. Naar het oordeel van de rechtbank behoeft het bestanddeel ‘vals’ of ‘vervalst’ in de ten- lastelegging nadere feitelijke invulling. Anders gezegd: in de tenlastelegging moet worden opgenomen waaruit die valsheid of vervalsing bestaat. Het begrip ‘gemanipuleerd’ dat in deze context vrijwel synoniem is aan ‘vervalst’ omvat in het geheel geen feitelijkheden op grond waarvan kan worden vastgesteld dat genoemde geschriften vals zijn, danwel vervalst. De rechtbank oordeelt dat de dagvaarding ten aanzien van feit 3 reeds om deze reden partieel nietig is. Aan de vraag of voldoende is gespecificeerd op welk IND-document de tenlastelegging betrekking heeft, komt de rechtbank daarom niet toe.

Feiten

Door naam 2, destijds notaris te Amsterdam, is op 25 maart 2013 aangifte gedaan tegen verdachte wegens oplichting. Die beschuldiging houdt in dat verdachte zich (presenterend als mevrouw naam 1) heeft voorgedaan als financier en/of koopster van een drietal panden. Daarbij heeft ze volgens naam 2 doen voorkomen, onder meer door het tonen van een (vals of vervalst) bankafschrift met een saldo van ongeveer 36 miljoen euro, dat ze voldoende geld had. Betaling bleef echter uit, maar verdachte deed tevens voorkomen dat ze vanwege een speciale gave kon rekenen op (financiële) steun van de overheid. Via e-mails en chatgesprekken, waarbij verdachte zich voordeed als Rutte, Dijsselbloem, Van Miltenburg en Zalm, is aan de notaris gevraagd zijn medewerking te verlenen aan dit bijzondere dossier en, ter verzekering van een goede afronding daarvan, geld over te maken. Naam 2 is er volgens eigen zeggen op enig moment van overtuigd geraakt met de Nederlandse overheid van doen te hebben gehad, waardoor hij uiteindelijk diverse betalingen van in totaal ongeveer € 870.000,- euro, afkomstig van zijn derdengeldrekening, heeft gedaan op rekeningen waarover verdachte kon beschikken.

De rechtbank stelt, mede op basis van de verklaring van verdachte zelf, het volgende vast.

Op 7 februari 2012 was verdachte, die zich in elk geval vanaf dat moment steevast voordeed als mevrouw naam 1, op het kantoor van naam 2 voor de aankoop van twee panden (pand 1 en pand 2) ten behoeve van haar nichtjes naam 3 en naam 4. Aangezien beide nichtjes illegaal in Nederland verbleven zijn de koopcontracten op naam gezet van hun partners, respectievelijk naam 5 en naam 6. In aanwezigheid van de verkopende partijen is in de ochtend van 7 februari het koopcontract van het pand aan de pand 1 getekend en in de middag het koopcontract van het pand aan de pand 2. Hoewel betaling uitbleef heeft naam 2 in juni nog een koopovereenkomst opgemaakt. Ditmaal voor een pand aan de straat met verdachte zelf als kopende partij. Ook nu bleef betaling uit.

Verdachte heeft zich ten overstaan van naam 2 nimmer met een geldig identiteitsbewijs gelegitimeerd. Wel was naam 2 bekend met een verdachte betreffend uittreksel uit de Gemeentelijke Basisadministratie, maar daarop stond de naam verdachte in plaats van naam 1.

In verband met de identiteit van verdachte en het uitblijven van betalingen hebben er op het kantoor van naam 2 verschillende besprekingen plaats- gevonden waaraan (onder meer) de verkopende partijen, verdachte en naam 2 deelnamen. Tijdens die gesprekken is in eerste instantie gezegd dat verdachte recent haar biologische vader zou hebben ontmoet en dat deze zeer vermogend was. Later is gezegd dat verdachte vermogend was, omdat zij over een bijzondere gave beschikte die zeer waardevol was voor de Nederlandse overheid, waardoor haar miljoenen betaald zouden worden. Tijdens deze gesprekken zijn ook verschillende documenten getoond, waaronder:

• een bankafschrift op naam van naam 1 met een tegoed van ongeveer 36 miljoen euro;
• een besluit van de IND d.d. 8 november 2011, waarin onder andere staat dat mevrouw naam 1 ‘van Nationaal belang in waarde is’ alsook dat zij vermogend is.

Deze stukken zijn echter vals of valselijk opgemaakt, hetgeen verdachte bekend was.

Naast genoemde documenten zijn tijdens de besprekingen uitdraaien van chatgesprekken getoond. Verdachte was hierbij overigens niet aanwezig. Het betreft chatgesprekken tussen naam 2 en onder andere Mark Rutte en Gerrit Zalm. In deze gesprekken wordt gesproken over verdachte en de gelden die door de overheid zullen worden vrijgemaakt. Verdachte heeft bevestigd dat zij zelf deelnam aan chatgesprekken en ook emailverkeer met naam 2, waarbij zij zich voordeed als Mark Rutte en de overige in de tenlastelegging genoemde personen. Tijdens deze chatgesprekken en/of emailverkeer is aan naam 2 gevraagd geld over te maken.

Dat laatste heeft naam 2 gedaan. In de periode van juli 2012 tot en met maart 2013 heeft hij een totaalbedrag van € 870.300,90 overgemaakt naar rekeningen (op naam van naam 7,naam 6 en naam 5). Verdachte kon over deze rekeningen beschikken en heeft in elk geval het merendeel van dit geld opgemaakt door gokken in het casino of via goksites.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat er weliswaar bewijs is voor de oplichting door verdachte van notaris naam 2, maar dat hij uit de wettige bewijsmiddelen niet de overtuiging heeft gekregen dat naam 2 daadwerkelijk is opgelicht. De officier van justitie noemt daarbij als voornaamste argumenten dat het verhaal dat verdachte zou hebben ge- presenteerd – waaronder haar bijzondere gave – uit zichzelf zeer on- geloofwaardig is, dat de overgelegde documenten (voornoemd bankafschrift en IND besluit) onmiskenbaar vals waren, dat de chatsessies gevoerd werden via Google Talk en dat de notaris door de kopers verscheidene malen is gewaarschuwd, dat het verhaal niet deugde. De officier van justitie vraagt daarom vrijspraak van oplichting.

Ook acht de officier van justitie heling niet bewezen. Er heeft onderzoek plaatsgevonden naar de herkomst van de gelden op de derdenrekening van notaris naam 2. Zowel het onderzoek van het Bureau Financieel Toezicht als de curator bevestigen dat er geen sprake is van onrechtmatige geldstromen op de derdengeldrekening. Hieruit volgt dat het geld dat verdachte voorhanden heeft gekregen, doordat naam 2 dit naar haar heeft over- gemaakt, niet uit enig misdrijf afkomstig is waardoor verdachte dient te worden vrijgesproken van heling.

De officier van justitie acht wel bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan verduistering. Verdachte heeft het geld anders dan door misdrijf verkregen, maar wist dat het van derden was. Ondanks dat zij dit wist heeft zij het geld toch uitgegeven. Door aldus te handelen heeft ver- dachte zich het geld wederrechtelijk toegeëigend en heeft zij zich schuldig gemaakt aan verduistering.

Daarnaast is de officier van justitie van mening dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan opzetwitwassen. Verdachte heeft ruim 870.000,- euro ontvangen op rekeningen waarover zij kon beschikken en heeft een groot deel van dit geld vervolgens uitgegeven aan gokken en goederen. Verdachte wist dat het geld van misdrijf afkomstig was, hetgeen kan worden afgeleid uit haar eigen verklaringen. In de tenlastelegging staat dat het geld van enig misdrijf afkomstig is. Niet hoeft te worden bewezen door wie, waar of wanneer dit misdrijf is gepleegd. Er werd gedurende een langere periode geld gestort en uiteindelijk een zeer hoog totaalbedrag. Op grond van de vastgestelde feiten en omstandigheden kan het niet anders dan dat het geld van misdrijf afkomstig is. Verdachte heeft bij de rechter-commissaris verklaard dat zij wist dat het niet helemaal zuivere koffie was. Het is naar de mening van de officier van justitie volstrekt onaannemelijk dat het geld een legale herkomst heeft. Verdachte geeft tot slot geen enkele geloofwaardige verifieerbare onderbouwing die tot een andere conclusie moet leiden.

Tot slot stelt de officier van justitie zich op het standpunt dat kan worden bewezen dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan valsheid in ge- schrifte. Verdachte heeft verschillende stukken voorhanden gehad, waar- onder valse IND-documenten en een vals bankafschriften. Zij heeft deze documenten getoond aan de verkopers in de hoedanigheid van financier en/of koper. Ook acht de officier van justitie ten aanzien van dit feit het medeplegen bewezen.

Het standpunt van de verdediging

Verdachte bekent de door de rechtbank vastgestelde feiten en omstan- digheden. Zij stelt echter dat zij notaris naam 2 al veel eerder, namelijk in 2009, heeft ontmoet en dat zij een vriendschappelijke relatie kregen. Naam 2 heeft verdachte vervolgens voorgehouden dat hij een verblijfsvergunning voor haar kon regelen. Verdachte moest zich dan als financier en/of koper van panden voordoen. In (vrijwel) alles wat verdachte vervolgens heeft gezegd en gedaan is zij door naam 2 geïnstrueerd, waaronder het zich tijdens chatsessies en/of emailverkeer voordoen als vooraanstaande politici en het daarbij vragen geld over te boeken. Volgens verdachte bestond een afspraak dat zij wel een beetje van het door naam 2 gestorte geld mocht opmaken, maar niet zoveel als ze gedaan heeft. Ze stelt echter dat niet al het geld door haar is opgemaakt, maar dat zij een bedrag van ongeveer € 200.000,- contant aan naam 2 heeft teruggegeven.

Vanwege het feit dat naam 2 zelf betrokken is in voornoemde zin stelt de verdediging zich op het standpunt dat naam 2 niet opgelicht kan zijn, zodat verdachte van dat feit moet worden vrijgesproken.

Ook heling kan naar de mening van de raadsvrouw niet worden bewezen. Op grond van het de bewijsmiddelen in dossier kan niet worden aangenomen dat de gelden uit misdrijf van een ander afkomstig zijn. Het openbaar ministerie heeft de herkomst van de gelden op de derdengeldrekening van naam 2 onderzocht en uit dit onderzoek volgt dat de herkomst betrekking heeft op reguliere notariswerkzaamheden. Het dossier bevat verder geen aangifte of andere stukken waaruit kan worden afgeleid dat de gelden door misdrijf van een ander zijn verkregen. Mocht toch worden aangenomen dat de gelden door misdrijf van een derde zijn verkregen, dan kan dit volgens de raadsvrouw niet ten laste komen van verdachte nu zij niet wist dat de gelden aan een ander toebehoorden. Zij wist dat het geld afkomstig was van een rekening van naam 2, maar zij wist niet dat het geld hem niet toekwam. De raadsvrouw verzoekt verdachte dan ook vrij te spreken van heling.

Nu verdachte dacht dat het geld naam 2 toekwam en zij erover mocht beschikken is volgens de raadsvrouw ook geen sprake van verduistering. Zij heeft ook een deel van het geld teruggegeven aan naam 2. Niet kan worden gezegd dat sprake is van voorwaardelijk opzet op het wederrechtelijk toe-eigenen van geld.

Daarnaast verzoekt de verdediging verdachte vrij te spreken van witwassen. Er kan immers niet worden aangenomen dat de gelden een criminele herkomst hebben. Subsidiair stelt de raadsvrouw zich op het standpunt dat geen sprake is van verhullende handelingen. Verdachte heeft namelijk niets geheimzinnigs gedaan met het ontvangen geld. Alle uitgaven zijn terug te vinden op de bankafschriften. Ook wist verdachte niet dat het geld af- komstig was uit enig misdrijf. Het enkele feit dat het in totaal om een groot geldbedrag gaat is niet voldoende voor het aannemen van voorwaardelijk opzet.

Tot slot verzoekt de raadsvrouw, indien de rechtbank het nietigheidsverweer afwijst, verdachte vrij te spreken van valsheid in geschrifte. Zoals de raadsvrouw hierboven reeds heeft betoogd heeft naam 2 de valse stukken vermoedelijk zelf opgemaakt en wist hij dat verdachte niet kredietwaardig was. Hieruit volgt dat naam 2 op de hoogte was van de valsheid van de stukken en kan er dus geen sprake zijn van misleiding door verdachte van naam 2.

Het oordeel van de rechtbank

Oplichting

Gelet op de gang van zaken en de daarbij door naam 2 en verdachte ingenomen standpunten zijn er twee scenario’s denkbaar, die beide op het eerste gezicht onwaarschijnlijk voorkomen.

Ten aanzien van het scenario van verdachte stelt de rechtbank voorop dat verdachte heeft verklaard dat twee andere personen bij het tenlastegelegde betrokken zouden zijn geweest. Over geen van beide – ondanks herhaald aandringen, onder meer ter terechtzitting – wil verdachte nader verklaren. Verdachte heeft daardoor welbewust de mogelijkheid nader onderzoek te doen naar het door haar geschetste scenario geblokkeerd. Voorts heeft te gelden dat in het scenario waarin naam 2 verdachte geheel zou hebben geïnstrueerd, bezwaarlijk valt te begrijpen welk motief de notaris gehad zou kunnen hebben om gelden vanaf zijn derdengeldrekening aan haar over te boeken. Nader onderzoek heeft uitgewezen dat de betreffende derdengelden voortkwamen uit reguliere notariswerkzaamheden, zodat een (poging) tot witwassen door de notaris niet aannemelijk is. Ook is er geen enkele aanwijzing dat de notaris gepoogd heeft de overboekingen te verhullen.

Bij de rechtbank is het beeld ontstaan van verdachte als een intelligente, mondige vrouw met een uitstekende taalbeheersing. Uit de opgenomen telefoongespreken, die gedeeltelijk ter zitting zijn afgespeeld, komt verder naar voren dat zij bijzonder gemakkelijk onwaarheden vertelt. Zo vertelt verdachte aan een van de verkopers met ogenschijnlijk het grootste gemak, inclusief allerhande details, dat zij eindelijk haar paspoort heeft. Zij heeft dat die dag op de valreep, met heel veel moeite, gekregen en heeft het paspoort feitelijk in handen. Van dit verhaal aan de verkoper is echter in het geheel niets waar, zoals verdachte ter zitting heeft toegegeven. De verklaring van verdachte, dat zij óók dit soort telefoongesprekken voerde na voorafgaande instructies van naam 2 acht de rechtbank ongeloofwaardig.

Verdachte moet kortom in staat worden geacht eigener beweging en met een zekere overtuigingskracht onwaarheden te presenteren. De rechtbank acht daarom niet onaannemelijk dat zij in enige mate psychische druk op naam 2 heeft kunnen leggen. Bovendien is het verdachte die heeft geprofiteerd van de door naam 2 overgeboekte gelden. Dat verdachte zoals zij ter zitting heeft verklaard niet in het geld geïnteresseerd was en slechts heeft geprobeerd zo snel mogelijk van het geld “af te raken”, is ronduit onaannemelijk. Dat zij tenslotte een bedrag van ongeveer € 200.000,- contant aan de notaris zou hebben teruggeven is op geen enkele wijze door haar onderbouwd.

Het voorgaand pleit dus meer voor het door naam 2 geschetste scenario. Niettemin is de rechtbank van oordeel dat ook indien daarvan wordt uitgegaan, de ten laste gelegde oplichting niet bewezen kan worden verklaard. Ter toelichting geldt het volgende.

Uit de aangifte en verklaringen van naam 2 volgt dat hij tot het overmaken van geld is gekomen door het totaal van hetgeen hem in de vele contacten met verdachte, en haar – als zodanig gepresenteerde – familie, is voorgespiegeld. De vraag is dus of dit geheel van leugens een samenweefsel van verdichtsels kan opleveren, waardoor de notaris tot het overmaken van het geld is bewogen. Onder verwijzing naar de uitspraak van de Hoge Raad van 10 juni 2014 stelt de rechtbank het volgende voorop. Voor het antwoord op de vraag of uit door verdachte gebezigde leugenachtige mededelingen kan worden afgeleid dat het slachtoffer door een samenweefsel van verdichtsels werd bewogen tot afgifte van een goed als bedoeld in artikel 326 van het Wetboek van Strafrecht, komt het aan op alle omstandigheden van het geval. Tot die omstandigheden behoren de vertrouwenwekkende aard, het aantal en de indringendheid van de (geheel of gedeeltelijk) onware mededelingen in hun onderlinge samenhang, de mate waarin de in het algemeen in het maatschappelijk verkeer vereiste omzichtigheid degene tot wie de mededelingen zijn gericht aanleiding had moeten geven de onwaarheid te onderkennen of zich daardoor niet te laten bedriegen en de persoonlijkheid van het slachtoffer.

Naar het oordeel van de rechtbank volgt uit de bewijsmiddelen niet dat de onware mededelingen in hun onderlinge samenhang, zodanig vertrou- wenwekkend en geraffineerd waren dat deze naam 2, mede gelet op hetgeen gezien zijn ambt en ervaring als notaris van hem mocht worden verwacht, geen aanleiding hadden moeten geven de onwaarheid te onderkennen en zich daardoor niet te laten bedriegen. Laat staan dat hetgeen hem werd voorgespiegeld zodanig was dat hij daarin aanleiding kon vinden, zonder gedegen onderzoek, de onder hem als notaris berustende derdengelden aan te wenden voor de gevraagde betalingen.

Hiertoe is in de eerste plaats van belang dat hetgeen verdachte, zoals hierboven weergegeven, naam 2 zou hebben doen geloven reeds op zichzelf onwaarschijnlijk is vanwege het uiterst fantasievolle karakter van de verschillende – nimmer deugdelijk onderbouwde – mededelingen, in het bijzonder de rekenkundige gave van verdachte ter waarde van miljoenen euro’s. Verdachte heeft zich zelfs nimmer kunnen legitimeren. Alleen al dat gegeven had naam 2, als goed handelend notaris, ertoe moeten bewegen zijn activiteiten te staken. Daarbij komt nog dat de stukken die verdachte zou hebben overgelegd tal van vragen oproepen. Bijvoorbeeld is ten aanzien van het stuk van de IND al op het eerste gezicht, en zonder enige twijfel, duidelijk dat dit niet van die instantie afkomstig kan zijn. Voorts hebben de eerdergenoemde verkopers de notaris meermalen gewezen op de gebrekkigheid van verdachtes mededelingen en bijvoorbeeld de onwaar- schijnlijkheid van de door naam 2 beweerdelijk gevoerde chatsessies. Ten slotte zijn pogingen van naam 2 om het hem voorgespiegelde verhaal bevestigd te krijgen, gedurende een reeks van maanden vruchteloos gebleken.

Dat bijzondere omstandigheden gelegen in de persoon van naam 2 tot een ander oordeel zouden moeten leiden is niet aannemelijk geworden. Uit de stukken blijkt niet van een bijzondere psychische gesteldheid en evenmin dat naam 2 anderszins een bijzondere kwetsbaarheid zou hebben gehad voor hetgeen hem werd voorgespiegeld.

Gelet op dit oordeel van de rechtbank, dat betrekking heeft op het geheel van wat naam 2 zou zijn voorgespiegeld, kunnen ook de overige in de tenlastelegging genoemde oplichtingsmiddelen, die op onderdelen daarvan betrekking hebben, niet tot bewezenverklaring van oplichting leiden.

Verdachte zal daarom van de tenlastegelegde oplichting worden vrijge- sproken.

Heling

Naast oplichting wordt verdachte ook, cumulatief/alternatief, verweten dat zij zich schuldig heeft gemaakt aan heling; meer concreet dat zij een bedrag van € 870.300,90 heeft verworven, terwijl zij wist of redelijkerwijs had moeten vermoeden dat het geld door misdrijf verkregen was.

Uit de bewijsmiddelen, en zoals hierboven ook weergegeven, volgt dat verdachte genoemd geldbedrag van naam 2 heeft ontvangen. Dit geld was afkomstig van de derdengeldrekening van naam 2. Dat is dus geld van derden, dat naam 2 slechts mocht aanwenden overeenkomstig de met zijn cliënten gemaakte afspraken. Daaronder viel zonder enige twijfel niet, zoals hij heeft gedaan, het overmaken van het geld op eerder genoemde rekeningen op naam van naam 7, naam 5 en naam 6. Naam 2 heeft zich zodoende dit geld, dat hij rechtmatig onder zich had, wederrechtelijk toegeëigend. Dat naam 2, terecht of onterecht, in de veronderstelling verkeerde dat hij het geld ooit zou terugkrijgen doet aan dat oordeel niet af. De rechtbank is dan ook van oordeel dat hiermee is voldaan aan de delictsomschrijving verduistering.

Desgevraagd heeft verdachte ter terechtzitting verklaard dat zij dacht dat het geld dat zij ontving van naam 2 zelf was en dat zij niet wist dat het geld van de derdengeldrekening van naam 2 afkomstig was. Verdachte heeft echter ook verklaard dat zij zelf alle chatgesprekken met naam 2 voerde. In de uitgeprinte chatgesprekken die in het dossier zitten wordt meermalen door naam 2 gerefereerd aan de positie van zijn derdengeldrekening. Ter zitting heeft verdachte verklaard bij de – door haar gestelde – voorbereiding van de chatgesprekken met naam 2 over de vermelding van de derdengelden te hebben gesproken. Dat verdachte toen niet wist wat dat betekende acht de rechtbank, alleen al gelet op het letterlijke begrip, niet aannemelijk.

Daarnaast heeft verdachte bij de rechter-commissaris verklaard dat naam 2 haar in 2011 had verteld dat hij moest regelen dat het geld ‘oké’ was. Verdachte moest dus ook om deze reden vermoeden dat er iets met het geld niet in de haak was.

Het voorgaande, in combinatie met het zeer grote bedrag dat naam 2 in totaal aan verdachte heeft overgemaakt, brengt de rechtbank tot het oordeel dat verdachte bij de verwerving van het geld – minst genomen – rede- lijkerwijs moest vermoeden dat het uit misdrijf (verduistering) afkomstig was.

Witwassen

Zoals de rechtbank heeft overwogen, acht zij bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan heling. De rechtbank acht tevens bewezen dat verdachte de daarmee verworven geldbedragen heeft witgewassen.

Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat indien sprake is van het witwassen van opbrengsten uit eigen misdrijf er een handeling van verdachte vereist is die erop is gericht de criminele opbrengsten veilig te stellen. In dergelijke gevallen moet sprake zijn van een gedraging die meer omvat dan het enkele voorhanden hebben en die een op het daadwerkelijk verbergen of verhullen van de criminele herkomst van dat door eigen misdrijf verkregen voorwerp gericht karakter heeft.

Vastgesteld kan worden dat verdachte de geldbedragen die zij van naam 2 heeft ontvangen grotendeels heeft vergokt en heeft uitgegeven aan goederen. Zo heeft zij goederen gekocht bij Bol.com, de Bijenkorf, Wehkamp, Neckermann en thuisbezorgd.nl. Ze heeft daarnaast ruim € 370.000,00 overgeschreven aan internetgokwebsites en € 50.000,00 gepind bij Holland Casino. Ter terechtzitting heeft zij ook verklaard dat zij al het geld heeft uitgegeven met uitzondering van een bedrag van € 200.000,-. Verdachte heeft de schulden van haar vriend ermee afbetaald, dure spullen gekocht en gegokt. Bovendien heeft verdachte gelden naar andere rekeningen overgeboekt. Door aldus te handelen heeft zij de geldbedragen overgedragen en onder andere omgezet in luxeartikelen. Voor gokken geldt nog in het bijzonder dat eventuele winsten als een legale inkomstenbron gepresenteerd kunnen worden. Verdachte heeft zodoende trachten te verhullen dat het geld afkomstig was uit misdrijf en heeft zich dan ook schuldig gemaakt aan witwassen.

Dat verdachte een deel van het geld contant aan naam 2 zou hebben teruggeven acht de rechtbank bij gebreke aan enige onderbouwing niet aannemelijk.

Bewezenverklaring

• Ten aanzien van het onder 1 tweede alternatief/cumulatief ten laste gelegde schuldheling
• Ten aanzien van het onder 2 ten laste gelegde witwassen

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een onvoorwaardelijke gevan- genisstraf van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordelingen wegens oplichting van verzekeraars

Rechtbank Noord-Nederland 4 juli 2014, ECLI:NL:RBNNE:2014:3217

In case gaat het om een bedrijf dat autoruitreparaties en –vervanging verrichtte. Het bedrijf hanteerde bij haar werkzaamheden een zogenaamde aanbodgestuurde werkwijze: klanten werden geworven op parkeerplaatsen overal in Nederland. De medewerkers van het bedrijf kregen van de leiding van het bedrijf de opdracht dagelijks zoveel mogelijk reparaties te verrichten waarbij een bonussysteem leidde tot zeer grote aantallen verrichte werkzaamheden. Op grote schaal en gedurende een jarenlange periode hebben medewerkers van het bedrijf oppervlakkige ruitbeschadigingen aangemerkt als zogenoemde combinatiebreuken waarvan de reparatie bij autoverzekeraars werd gedeclareerd. Hierdoor werd niet alleen valsheid in geschrifte (op reparatiebonnen en facturen) gepleegd maar werden die verzekeraars bovendien opgelicht of werden pogingen daartoe gedaan.

De (hoofd)verdachte was bedenker en initiator van bovenomschreven werkwijze en trok, via de betalingen van de verzekeraars aan het bedrijf, daarvan op forse wijze profijt. Naast het feitelijk leiding geven aan het bedrijf (welke vennootschap langdurig en grootschalig fraude pleegde) heeft deze verdachte ook aanzienlijke vermogensbestanddelen witgewassen. Verdachte heeft medeverdachte 2 in Duitsland een bankrekening laten openen en twee kluizen laten huren en grote bedragen cashgeld in die kluizen verborgen. Een deel van dat geld (ongeveer € 288.000) werd na storting op een Duitse bankrekening via een schijnconstructie overgemaakt naar Nederland ter financiering van de aankoop van een tweetal woningen in Groningen die op naam van medeverdachte 2 werden gezet. Voorts heeft verdachte een bedrag van € 150.000 en twee kilogram goud in een Duitse kluis verborgen.

De rechtbank veroordeelt deze verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden waarvan een 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren.

• Lees hier de volledige uitspraak.

Een andere verdachte, welke als personeelsplanner en (mede-)organisator van de interne gang van zaken feitelijk leiding gaf aan het bedrijf en die vooral de contacten met verzekeraars onderhield en zich bezig hield met financiële aangelegenheden, wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 maanden waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren. Verdachte was samen met medeverdachte verant- woordelijk voor het opleggen en opvoeren van de productiedruk op de werknemers van het bedrijf die dagelijks de reparaties verrichtten.

• Lees hier de volledige uitspraak.

De vader van hoofdverdachte wordt voor witwassen veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren en een taakstraf bestaande uit 180 uren werkstraf. Verdachte was op de hoogte van het plegen van de strafbare feiten maar heeft er willens en wetens voor gekozen eraan mee te werken het daaruit verkregen geld via Duitse bankinstellingen te verhullen.

• Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich ervoor geleend mee te werken aan schijnconstructie om geld wit te wassen door het aangaan van een lening & via een Duitse bank aankopen van panden

Rechtbank Noord-Nederland 4 juli 2014, ECLI:NL:RBNNE:2014:3216

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van witwassen van geld dat door zijn medeverdachte medeverdachte 1 was verkregen uit strafbare feiten gepleegd door naam BVvan welke vennootschap die medeverdachte 1 oprichter en directeur was. Verdachte heeft zich ervoor geleend mee te werken aan een schijnconstructie om geld wit te wassen door het op papier aangaan van een lening en via een Duitse bank aankopen van een tweetal panden in plaats. Voorts heeft verdachte zich ervoor geleend in een door hem in Duitsland gehuurde kluis voor die medeverdachte 1 een groot geldbedrag en twee kilo goud te verhullen, eveneens afkomstig van strafbare feiten.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot

• een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar;
• een taakstraf bestaande uit 180 uren werkstraf.

Lees hier de volledige uitspraak.