Particuliere recherche is in Nederland een groeiende bedrijfstak. Maar liefst ruim 400 bedrijven hebben een vergunning in de zin van de Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus (Wpbr). De branche is dan ook aan verschillende wet- en regelgeving gebonden. Toch gaat het niet altijd goed, zo lijkt te volgen uit recente publicaties rondom de ‘spionage-affaire’ in de Gemeente Maastricht. Een particulier recherchebureau doorzocht de inbox van ruim 40 ambtenaren en er zouden ‘intimiderende verhoren’ plaats hebben gevonden. In 2016 kwam de Autoriteit Persoonsgegevens (‘AP’) met een rapport waaruit bleek dat de werkwijze van een recherchebureau op meerdere punten niet voldeed aan de destijds geldende privacywetgeving.

Deze bijdrage toont aan de hand van een historische beschouwing van de beide bewijsstandaarden dat er geen groot verschil bestaat tussen de Engelse beyond-a-reasonable-doubtstandaard en de Nederlandse standaard van de rechterlijke overtuiging. De belangrijke overeenkomsten tussen beide bewijsstandaarden worden beschreven.

‘Grote ondernemingen worden steeds kritischer op het uurtje-factuurtje-systeem van de advocatuur. De nabije toekomst vraagt om een ander verdienmodel, waarin advocaten voor hun toegevoegde waarde worden betaald en niet voor de uren die ze schrijven.’ Dat is de voorspelling van strategieconsultant Jaap Bosman waar het FD op 4 april jl. over berichtte. Zou dit ook voor de AFM opgaan?