Er is op dit moment veel te doen op het gebied van cybercrime en cybersecurity. Cyberaanvallen vormen een toenemende dreiging voor onze samenleving. Ook encryptie (de versleuteling van communicatie) levert de nodige uitdagingen op voor opsporingsdiensten. In een digitaliserende samenleving worden ‘datagedreven opsporing’ en digitaal bewijs steeds belangrijker. Tegelijkertijd roept dergelijk opsporingsonderzoek eveneens principiële vragen op, met name in het licht van de positie van de verdediging.

De laatste jaren is er in de rechtspraak, in het wetgevingsproject modernisering van het Wetboek van Strafvordering en in de wetenschap veel te doen over digitale opsporing in het algemeen en het onderzoek naar vergrendelde elektronische gegevensdragers en versleutelde communicatie in het bijzonder. Ondanks dat uit recente rechtspraak van de Hoge Raad blijkt dat het gedwongen ontgrendelen van een elektronische gegevensdrager met een biometrisch kenmerk geoorloofd is en het team High Tech Crime van de Nederlandse politie (in samenwerking met buitenlandse collega’s) meerdere malen met succes communicatie ontsleuteld heeft, is de toegang tot vergrendelde elektronische gegevensdragers of inzage in versleutelde communicatie geen gegeven.