In deze annotatie staat een arrest van de Hoge Raad over begunstiging (artikel 189 Sr) centraal. Ten aanzien van dit delict geldt een bijzondere strafuitsluitingsgrond, die is neergelegd in het derde lid van artikel 189 Sr. De Hoge Raad casseert, omdat in het licht van wat door en namens de verdachte is aangevoerd, het oordeel van het hof dat het beroep op de strafuitsluitingsgrond uit artikel 189 lid 3 Sr moet worden verworpen, niet toereikend is gemotiveerd.

Dit artikel bespreekt de verhouding tussen deze achterdeurproblematiek en de toepassing van artikel 13b Opw door de burgemeester. Hierna zal eerst artikel 13b Opw, de Algemene wet bestuursrecht en de toepassing daarvan in de rechtspraak worden besproken. Voorts worden het maatschappelijk belang en de achtergrond van (de tussentijdse bevoorrading van) de coffeeshops besproken in het licht van artikel 13b Opw.

Het oriëntatiepunt fraude bestrijkt een wijd palet aan strafbare feiten, van overtredingen van bijzondere wetgeving tot meer commune en enigszins ‘alledaagse’ vormen van misdaad zoals valsheid in geschrift en witwassen. Naar de mening van de auteur kan daarom worden betwijfeld of het algemeen geformuleerde oriëntatiepunt de rechtspraktijk voldoende houvast biedt. Het type delicten en de feitencomplexen die daaraan ten grondslag (kunnen) liggen verschillen dusdanig veel dat een enkel oriëntatiepunt dat met name kijkt naar het benadelingsbedrag tekortschiet. De uitgangspunten die leiden tot de bepaling van de straf dienen op zijn minst enigszins voorspelbaar te zijn. Een nadere overdenking van de bestaande richtsnoeren voor de sanctietoemeting in financieel-economische context verdient daarom aanbeveling.