Aangetroffen asbest geen 'gevaarlijke afvalstof' in de zin van artikel 10.37 Wet Milieubeheer

Rechtbank Den Haag 24 november 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:13599 In de periode van 8 april 2013 tot en met 11 april 2013 heeft er in Hazerswoude-Rijndijk, aan de Rijndijk 158-164, een sloop plaatsgevonden op een perceel waar de voormalige veevoederfabriek bedrijf 3 was gevestigd. Deze sloop bestond uit het verwijderen van een woonhuis, een opslag en twee silo’s. bedrijf 1 heeft van bedrijf 4 de opdracht gekregen voor de totale sloop. De sloop vond in onderaanneming plaats met het bedrijf 5. Verdachte is de bestuurder van bedrijf 1.

Het bedrijf 6 heeft beide silo’s in opdracht van bedrijf 4 voorafgaand aan de sloop op asbest onderzocht en heeft naar aanleiding van dit onderzoek op 22 januari 2013 een asbestinventarisatierapport opgesteld. Uit dat rapport kwam naar voren dat de nieuwste van de twee silo’s (op basis van één bemonstering op het dak) asbestvrij werd verklaard en dat bij de twee bemonsteringen van een bitumencoating, die was aangebracht op de buitenkant van de oudste van de twee silo’s, asbest was aangetroffen in de vorm van chrysotiel. Een bijzonderheid daarbij was dat de nieuwe silo tegen de oude silo was aangebouwd en een deel van de bitumencoating tussen de silo’s zat. Deze bitumencoating was daardoor enkel benaderbaar vanaf de binnenzijde van de nieuwe silo. De sanering moest daarom bestaan uit een buitensanering in risicoklasse 2 (buitenkant oude silo) en een binnensanering in risicoklasse 2 (binnenkant van de nieuwe silo ten behoeve van de oude silo), die in twee SMA-rt 2009-APR Risicoclassificaties waren neergelegd. Voor de buitensanering moest de locatie worden afgebakend, beschermd en gemarkeerd. Bij de binnensanering moest een ‘containment’ worden aangelegd. Deze moest worden uitgevoerd conform de SC-530 regeling (waarin de eisen op het gebied van asbestverwijdering zijn neergelegd) en door een SC-530 gecertificeerd bedrijf. Bedrijf 1 is zo’n bedrijf. De eindcontrole moest geschieden volgens een NEN 2990 protocol. De werkmethode werd als volgt in algemene zin beschreven:

- de asbestverwijderingswerkzaamheden dienen te worden uitgevoerd in overeenstemming met de op het formulier aangeven specificaties en omstandigheden. Te allen tijde dient vezelemissie zoveel mogelijk te worden beperkt;

- voorafgaand aan de werkzaamheden dient een compleet werkplan te worden opgesteld conform SC-530 Bijlage G (werkplan);

- de werkzaamheden dienen te worden uitgevoerd conform SC-530 Bijlage B (Technische uitvoering).

Reeds op 7 december 2012 had bedrijf 1 een “Werkplan Asbestverwijdering” opgesteld.

In opdracht van bedrijf 1 werd op 11 maart 2013 door hoger veiligheidsdeskundige (HVK’er) HVK'er een “asbestadvies” opgesteld. Bedrijf 1 had dit advies ingewonnen omdat bleek, nadat was gestart met de binnensanering van de oude silo via de nieuwe silo, dat een binnensanering praktisch niet uitvoerbaar was. De voor de binnensanering benodigde ‘containment’ kon vanwege een slechte bereikbaarheid en onveiligheid binnen de nieuwe silo niet worden gerealiseerd. HVK'er adviseerde dat de nieuwe silo eerst zou worden gesloopt, waarna de gehele bitumencoating op de oude silo (inclusief de binnenwand) gesaneerd kon worden volgens een SC-530 buitensanering in risicoklasse 2. Voorwaarden waren wel dat de ‘conventionele’ sloop van de nieuwe silo met de nodige voorzichtigheid diende te geschieden en dat beschadiging van de asbesthoudende bitumencoating moest worden voorkomen.

Na de sloop van de nieuwe silo is een nieuwe risicoclassificatie gemaakt voor de gehele oude silo, te weten een buitensanering risicoklasse 2, neergelegd in een SMA-rt 2009-APR Risicoclassificatie d.d. 8 april 2013.

Vervolgens is het werkplan op 8 april 2013 aangepast. Daarin werd naar aanleiding van het asbestadvies van HVK'er vermeld:

De saneerders zullen in een hoogwerker met behulp van hakgereedschap de asbesthoudende teerlaag verwijderen. De asbesthoudende teerlaag wordt in delen afgestoken en opgevangen op onderliggend folie. De restanten worden dan dubbel in zakken verpakt en gedeponeerd in de gereedstaande containers.

Uit de handgeschreven opmerkingen in dat werkplan en uit de verklaringen van Deskundig Toezichthouder Asbest (DTA’er) DTA'er, Deskundig Asbest Verwijderaar (DAV’er) en kraanmachinist DAV'er en kraanmachinist en vertegenwoordiger verdachte volgt dat men op 8 april 2013 middels een hoogwerker met hakhamers heeft geprobeerd de bitumencoating af te bikken. Daarbij ontstonden echter onvoorziene gaten in de keramische muur die de stabiliteit van die muur en de gehele silo in gevaar brachten. Na telefonisch overleg tussen DTA'er en verdachte is besloten te werken met een lichtere hakhamer, die echter hetzelfde resultaat gaf. Hierop is verdachte ter plaatse gekomen en is in overleg met DTA'er vastgesteld dat de muur te instabiel werd als op dezelfde saneerwijze zou worden doorgegaan. In een overleg met DTA'er, verdachte en de fysiek sanerende werknemers van bedrijf 1 is daarna besproken dat de ‘best beschikbare techniek’ het gecontroleerd slopen met een kraan was. Hierop zijn de muurdelen met een kraan met grijper verwijderd. De muurdelen met de bitumencoating werden (om emissie tegen te gaan) in zo groot mogelijke delen direct in een asbestcontainer gedeponeerd met een kraan die buiten het asbestgebied stond, terwijl er werd beneveld (ook om emissie tegen te gaan). Vervolgens werden overgebleven stukken muur met bitumencoating door “handpicking” verwijderd. Deze werkwijze was anders dan oorspronkelijk in het werkplan stond vermeld en daarom is deze handgeschreven in het werkplan opgenomen.

Door toezichthouder, toezichthouder bij de afdeling Bouw en Wonen van de gemeente Rijnwoude, zijn op 11 april 2013 twee monsters genomen uit een berg puin die buiten het asbestafzettingsgebied lag en die door DTA'er aangemerkt was als ‘schoon puin’. Vervolgens heeft toezichthouder het werk mondeling stilgelegd. Uit onderzoek uitgevoerd op 12 april 2013 is gebleken dat één van die monsters positief werd getest op asbest, te weten chrysotiel. Ook sommige andere monsters van dit terrein zijn positief getest op asbest, het betrof steeds anthofylliet. Daarnaast is sloopafval, dat als ‘schoon’ werd aangemerkt door bedrijf 1 en dat uiteindelijk is afgevoerd naar MNO Vervat, bemonsterd. Ook die monsters zijn positief getest op asbest, het betrof amosiet en anthofylliet.

De kernvraag

De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of door bedrijf 1 handelingen (zoals onder 1 ten laste gelegd) met betrekking tot afvalstoffen (asbesthoudende coating) zijn verricht, terwijl zij wist of redelijkerwijs kon vermoeden dat daardoor nadelige gevolgen voor het milieu ontstonden of konden ontstaan.

Standpunt van de verdediging

Door de verdediging is betoogd dat op basis van het dossier niet kan worden vastgesteld dat het aangetroffen asbest afkomstig was van de oude silo. Als het asbest van de niet-asbesthoudende silo afkomstig zou zijn, dan kan volgens de verdediging bedrijf 1 geen verwijt kan worden gemaakt.

Voorts heeft de verdediging betoogd dat bedrijf 1 niet wist en ook niet kon weten dat door haar handelen nadelige gevolgen voor het milieu konden ontstaan. Volgens de verdediging is er gesaneerd op een wijze conform een buitensanering SC-530 van risicoklasse 2 en is ook na wijziging van de gebruikte werkwijze (niet meer handmatig maar met een kraan met grijper) gehandeld volgens de ‘best beschikbare technieken’. Volgens de verdediging mocht bedrijf 1 haar werkwijze binnen die risicoklasse wijzigen, zolang dit in het werkplan werd aangegeven. De stelling dat zij wederom een HVK’er had moeten raadplegen wordt betwist. HVK’er HVK'er had volgens de verdediging geen rol bij de wijze waarop de buitensanering in de praktijk werd uitgevoerd, zijn rapport zag enkel op de volgorde van de sloop en bevatte geen enkele aanwijzing ten aanzien van de sloopmethode.

Oordeel rechtbank

Ten aanzien van het aangetroffen asbest overweegt de rechtbank als volgt.

In het asbestinventarisatierapport is vermeld dat de oude silo asbest, te weten chrysotiel, bevatte. De nieuwe silo werd asbestvrij verklaard. In een van de monsters, genomen buiten het asbestafzettingsgebied, is chrysotiel aangetroffen. Op basis van het dossier kan echter niet met voldoende zekerheid worden vastgesteld dat de aangetroffen chrysotiel uit de bitumencoating van de oude silo afkomstig was. Dat geldt evenzeer voor de op het terrein en/of in het afgevoerde sloopafval aangetroffen amosiet en anthofylliet, nog daargelaten dat deze asbestsoorten niet zijn vermeld in het asbestinventarisatierapport. Niet kan worden uitgesloten dat het aangetroffen asbest uit de nieuwe silo of een ander deel van de oude silo afkomstig was, mede gelet op de werkwijze dat de bitumencoating in zo groot mogelijke delen direct in een asbestcontainer zou worden gedeponeerd. Er is derhalve geen wettig en overtuigend bewijs dat de sloop van de bitumencoating van de oude silo heeft gezorgd voor asbesthoudend materiaal buiten het asbestafzettingsgebied.

Voor zover de officier van justitie (in repliek) heeft betoogd dat de tenlastelegging ziet op de gehele sloop van het complex, is de rechtbank van oordeel dat dit niet uit de tekst van tenlastelegging volgt. Het gaat immers om “een silo” en een “asbesthoudende coating van die silo”. Het is tegen de achtergrond van het dossier evident dat hiermee de oude silo wordt aangeduid.

Ten aanzien van de door bedrijf 1 gevolgde werkwijze overweegt de rechtbank als volgt.

De rechtbank stelt allereerst vast dat uit het advies van HVK’er HVK'er alleen volgt dat de nieuwe silo eerst moest worden verwijderd om daarna tot een volledige buitensanering van de oude silo te kunnen komen. Een sloopinstructie – anders dan dat de nieuwe silo met de nodige voorzichtigheid moest worden verwijderd (om zo de bitumencoating op de oude silo niet te beschadigen) – komt niet voor in dit advies, ook niet – zoals HVK'er later heeft verklaard – dat de bitumencoating met de hand moest worden verwijderd. Ook in de werkmethode zoals omschreven in het asbestinventarisatierapport wordt niet gesteld dat de bitumencoating met de hand moest worden verwijderd en evenmin is gebleken dat dit is opgenomen in SC-530 Bijlage B (Technische uitvoering).

De rechtbank leidt uit het dossier af dat het in beginsel de verantwoordelijkheid van bedrijf 1, als SC-530 gecertificeerd bedrijf, was om na het advies van HVK'er een voor de oude silo juiste saneringsmethode te kiezen volgens de ‘best beschikbare technieken’ en dat niet is gebleken dat bij een wijziging van werkwijze van sloophamer naar sloopkraan opnieuw een HVK’er of een andere deskundige had moeten worden geraadpleegd. De rechtbank merkt in dat kader op dat HVK'er bij zijn verhoor heeft gesteld dat hij niet zeker wist of er wel sloophamers mochten worden gebruikt. Dit laatste wekt de indruk dat HVK'er ook niet over de juiste kennis beschikte om over een nieuwe werkwijze te kunnen adviseren.

Naar het oordeel van de rechtbank is aldus niet gebleken dat de werkwijze van VSM Sloopwerken in strijd met de SC-530 regeling is geweest, en ook niet dat bedrijf 1 niet heeft gehandeld volgens de ‘best beschikbare technieken’.

Conclusie

Hoewel de meeste gedragingen die in de tenlastelegging zijn opgenomen op zichzelf genomen bewezen zouden kunnen worden, kan gelet op het voorgaande niet wettig en overtuigend worden bewezen dat bedrijf 1 wist of redelijkerwijs had kunnen weten dat door die gedragingen nadelige gevolgen voor het milieu ontstonden of konden ontstaan. De rechtbank zal de verdachte dan ook vrijspreken van feit 1.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb: Inherent aan phishing is een zekere mate van organisatie

Rechtbank Amsterdam 9 november 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:8035 Verdachte wordt verweten dat hij zich in verschillende plaatsen in Nederland heeft schuldig gemaakt aan:

1. deelname aan een criminele organisatie, die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven, in de periode van 24 juli 2013 t/m 20 oktober 2014;
2. medeplegen van oplichting in de periode van 24 juli 2013 t/m 20 oktober 2014 door ING Bank te bewegen tot afgifte van pinpas(sen) van diverse personen;
3. medeplegen van diefstal van een geldbedrag van persoon 1 op 1 mei 2014 met een valse sleutel;
4. medeplegen van poging oplichting in de periode van 24 juli 2013 t/m 20 oktober 2014 door ING en/of Rabobank te bewegen tot afgifte van pincodes/pinpassen van diverse personen.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van alle aan verdachte ten laste gelegde feiten onder verwijzing naar haar op schrift gestelde requisitoir.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft het standpunt van de officier van justitie bestreden en vrijspraak van alle feiten bepleit.

Het oordeel van de rechtbank

Uitlezen smartphone verdachte – vormverzuim bewijsuitsluiting?

De verdediging heeft aangevoerd dat de onderzoeken aan de smartphones van (mede)verdachte(n) onrechtmatig zijn geweest, nu artikel 94 Sv onvoldoende wettelijke basis biedt voor een dergelijk onderzoek. Een dergelijk onderzoek vormt een inbreuk op de privacy van verdachte, gewaarborgd in artikel 8 van het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). Onder verwijzing naar het arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 22 april 2015 (ECLI:NL:GHARL:2015:2954) dient dit volgens de verdediging te leiden tot bewijsuitsluiting van de door middel van deze onderzoeken verkregen informatie. Aangezien het gerechtshof de hoogste instantie is die aldus heeft beslist dient deze lijn te worden gevolgd, aldus de verdediging.

De officier van justitie heeft de zienswijze van de verdediging bestreden en gewezen op meerdere vonnissen van diverse rechtbanken, ook van later datum dan van het arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, waarin onderzoeken aan smartphones niet zijn gesanctioneerd.

De rechtbank overweegt als volgt. De strafvorderlijke bevoegdheid tot inbeslagneming (artikel 94 Sv) omvat de bevoegdheid aan of in dat voorwerp onderzoek te doen naar aanwijzingen die licht kunnen werpen op de verdenking (in belastende of ontlastende zin). Juist is dat smartphones veel privacygevoelige informatie kunnen bevatten. Bij de vraag of die gegevens onderzocht mogen worden zullen – nu een daarop specifiek gerichte wettelijke regeling vooralsnog ontbreekt – de beginselen van subsidiariteit en proportionaliteit beperkingen kunnen meebrengen die in acht moeten worden genomen bij de uitoefening van de bevoegdheid onderzoek te doen naar de informatie die zich bevindt op een inbeslaggenomen telefoon. Dat betekent dat het onderzoeken van mogelijk privacygevoelige informatie achterwege dient te blijven als dat voor het opsporingsonderzoek onnodig is of als de aard en ernst van de verdenking daarvoor onvoldoende rechtvaardiging biedt.

De verdenking op basis waarvan de inbeslagnames zijn geschied was telkens betrokkenheid bij phishing. De ernst van deze feiten rechtvaardigt naar het oordeel van de rechtbank deze inbreuk op de privacy van verdachte – voor zover die al in het geding zou zijn bij onderzoek aan andermans telefoon. Gelet op de aard van de verdenking kunnen de op de smartphones aanwezige gegevens voorts bij uitstek de waarheid aan het licht brengen. Dat die informatie op andere wijze beschikbaar was, is niet aannemelijk. Saillant is overigens te noemen dat de voor het onderzoek van belang zijnde gegevens die in diverse smartphones zijn aangetroffen juist uitermate privacygevoelige (bank)gegevens van derden bevatten.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat de onderzoeken aan de smartphones niet in strijd zijn geweest met de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit, zodat geen sprake is van een vormverzuim.

Stemherkenningen

De raadsman heeft verzocht de processen-verbaal van stemherkenning uit te sluiten van het bewijs, aangezien de verbalisanten die stellen de stem van verdachte te herkennen niet deskundig zijn op dat gebied en er in bepaalde gevallen slechts drie woorden worden ingesproken per gesprek.

De officier van justitie heeft de zienswijze van de raadsman bestreden. De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman. Drie verbalisanten ( verbalisant 1, verbalisant 2 en verbalisant 3 ) hebben in een ambtsedig proces-verbaal aangegeven dat zij de stem van verdachte telkens hebben herkend. De laatste twee van deze verbalisanten zijn in bijzijn van de raadsman van verdachte ten overstaan van de rechter-commissaris ondervraagd over deze herkenningen en zijn bij hun bevindingen gebleven. Daarnaast vinden de herkenningen steun in het feit dat er telkens met het telefoonnummer eindigend op * telefoonnummer werd gebeld, zijnde het telefoonnummer dat aan verdachte wordt toegeschreven op basis van dat verdachte in zijn bezit had toen hij op 13 augustus 2014 werd aangehouden en waarvan verdachte zelf toegeeft dat hij er gebruik van maakt (verhoor verdachte 30 oktober 2014). Verder werden geluiden van zangvogels op de achtergrond van de betreffende telefoongesprekken gehoord, terwijl bij de doorzoeking van de woning van verdachte zangvogels werden aangetroffen. Verdachte heeft niet aangegeven welke gesprekken niet door hem zijn gevoerd of wie er dan van voornoemd telefoonnummer gebruik maakte. In dit licht heeft de rechtbank geen reden te twijfelen aan de processen-verbaal van stemherkenning.

Feit 1: Deelname aan criminele organisatie

Inherent aan phishing is een zekere mate van organisatie. Immers, er worden e-mails verstuurd die zogenaamd van een bank afkomstig zijn; rekeninghouders worden naar websites gestuurd die sprekend lijken op de websites van banken; banken worden gebeld door personen die zich voordoen als rekeninghouders die een nieuwe bankpas nodig hebben; er zijn personen nodig die de nieuw aangevraagde bankpassen onderscheppen en er zijn mensen nodig die met de onderschepte bankpas en de reeds eerder bemachtigde pincode van het slachtoffer, binnen een zo kort mogelijke termijn, geld opnemen. Deze handelwijze vergt een planmatige aanpak, intensieve samenwerking en duidelijke afstemming tussen de daarbij betrokken personen.

Verdachte nam binnen het phishing proces de rol in van de persoon die zich bezig hield met het aanvragen van vervangende pinpassen. Dat volgt uit de hierna bewezenverklaarde feiten en de overige bewijsmiddelen. Daaruit kan worden afgeleid dat verdachte routinematig vervangende pinpassen heeft aangevraagd. Uit de bewijsmiddelen blijkt ook dat verdachte binnen dit phishing proces heeft samengewerkt met medeverdachten medeverdachte 1 en medeverdachte 2. Met hen heeft verdachte meerdere phishing gerelateerde gesprekken gevoerd. Ook zijn tussen hen uitgewisselde gegevens aangetroffen van (potentiële) slachtoffers en er is concreet gesproken over het aanvragen van passen, het onderscheppen van die passen, het stelen daarvan, het opnemen van geldbedragen en de verdeling van de buit. De rol van medeverdachte 1 hield in het versturen van phishingmails en het verzamelen van gegevens. Deze informatie deelde hij met leden van de groep, waarna een ander, in de meeste gevallen verdachte, vervangende passen aanvroeg op naam van de rekeninghouders zodat medeverdachte 3 de passen kon onderscheppen en geld van de rekeningen kon opnemen. De rol van medeverdachte 2 kan daarbij worden omschreven als een coördinerende en sturende rol. Hoewel verdachten soms wisselden van de hiervoor beschreven rollen, kan van een ieder een min of meer vaste rol worden aangenomen. De phishing vond plaats op structurele basis. In een aantal gevallen werd zelfs dagelijks over de te plegen fraude gesproken.

Op basis van het voorgaande kan worden vastgesteld dat tussen voornoemde verdachten sprake is geweest van een duurzaam en gestructureerd samenwerkingsverband waarbij beoogd werd de in de tenlastelegging genoemde misdrijven te plegen. De samenstelling veranderde soms, maar gelet op de intensiteit van de bijdragen van de verdachten onderling, kan van ieder een bepaalde rol worden aangenomen binnen de samenwerking. Hoewel ook losse verbanden kunnen worden gelegd waaruit zou kunnen worden afgeleid dat ook andere medeverdachten tot deze criminele organisatie behoorden, beperkt de rechtbank zich tot de vaststelling dat in ieder geval sprake was van een criminele organisatie waarvan verdachte, medeverdachte 1, medeverdachte 2 en medeverdachte 3 deel uitmaakten.

Gelet op het feit dat verdachten gezamenlijk pas in beeld komen vanaf eind juli 2014 zal het bestaan van de criminele organisatie worden aangenomen vanaf 1 juli 2014 en verdachtes deelname hieraan tot aan zijn aanhouding.

Feit 2

Onder feit 2 wordt verdachte verweten op naam van verschillende rekeninghouders vervangende betaalpassen te hebben aangevraagd. De raadsman heeft aangevoerd dat het aanvragen van een pas door middel van een geautomatiseerde klantenservice, zodanig eenvoudig was dat het handelen van verdachte geen oplichting kan opleveren.

Dat het vrij eenvoudig was om een vervangende pas op naam van een rekeninghouder aan te vragen waartoe verdachte niet was gerechtigd, rechtvaardigt niet de conclusie dat geen oplichtingshandelingen zijn verricht. Met het aanvragen van een bankpas op naam van een persoon tot wiens rekening verdachte geen toegang had, deed verdachte zich immers voor als een ander. Hij nam daarmee een valse naam en een valse hoedanigheid aan.

Van de pasaanvraag op naam van persoon 2 staat vast dat de aangevraagde pas is verzonden zodat sprake is van een voltooide oplichting. Dat is echter anders voor de pasaanvraag van rekeninghouders persoon 3 en/of persoon 4. Uit het dossier blijkt niet dat de op 4 augustus 2014 door verdachte aangevraagde pas is verzonden zodat niet van een voltooide oplichting kan worden gesproken. Met betrekking tot rekeninghouder persoon 1 staat niet vast dat het verdachte is geweest die de nieuwe pas ook heeft aangevraagd.

Verdachte wordt van die onderdelen in de tenlastelegging vrijgesproken.

Hoewel vermoed kan worden dat verdachte in voornoemde gevallen heeft samengewerkt met anderen kan niet worden vastgesteld dat die samenwerking zodanig nauw en bewust van aard was dat de kwalificatie medeplegen daaraan kan worden gegeven. Verdachte wordt van dat onderdeel vrijgesproken.

Feit 3

Verdachte wordt verweten dat hij een geldbedrag heeft weggenomen van de rekening van persoon 1. Verdachte is door twee verbalisanten tijdens het pinnen op 1 mei 2014 herkend. Hij neemt dan €2.357,76 en €1.000 op met de pinpas van persoon 1 bij het Grenswisselkantoor in Utrecht.

De raadsman heeft aangevoerd dat niet zonder meer kan worden aangenomen dat het verdachte is die op de beelden te zien is. Hij heeft de rechtbank verzocht zelf een oordeel te vormen aan de hand van het bekijken van de genomen stills van de beelden.

Ambtshalve ziet de rechtbank geen redenen te twijfelen aan de herkenning van de verbalisanten. Nu ook niet door de raadsman is onderbouwd waarom aan de betrouwbaarheid van de herkenning van verdachte op de beelden door verbalisanten zou moeten worden getwijfeld, zal het verweer worden gepasseerd. Het bewijs dat verdachte ook degene is die in Amsterdam geld pint, ontbreekt echter.

Bewijs waaruit blijkt dat verdachte het feit in samenwerking met een ander of anderen heeft gepleegd ontbreekt. Verdachte wordt ook vrijgesproken van het deel dat ziet op het ten laste gelegde medeplegen van het feit.

Feit 4

Onder feit 4 wordt verdachte wederom verweten op naam van verschillende rekeninghouders vervangende betaalpassen te hebben aangevraagd. In deze gevallen is het echter bij een poging gebleven omdat de banken de fraude tijdig hebben ontdekt waardoor de passen niet zijn verzonden.

Ook in deze gevallen heeft verdachte zich voorgedaan als een ander zodat hij een valse naam en een valse hoedanigheid heeft aangenomen. De pogingen tot oplichting kunnen dan ook worden bewezen.

Hoewel vermoed kan worden dat verdachte in voornoemde gevallen heeft samengewerkt met anderen kan niet worden vastgesteld dat die samenwerking zodanig nauw en bewust was dat sprake is van medeplegen. Verdachte wordt van dat onderdeel vrijgesproken.

Bewezenverklaring

• Feit 1: Het deelnemen aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven.
• Feit 2: Oplichting.
• Feit 3: Diefstal waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels.
• Feit 4: Poging tot oplichting, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

OVAR witwassen: Deel geld eigen misdrijf, geen verhullingshandeling

Rechtbank Amsterdam 25 september 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:6403 De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat bewezen kan worden dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan het medeplegen van schuldwitwassen.

De raadsman heeft aangevoerd dat verdachte dient te worden vrijgesproken van het ten laste gelegde feit.

Het geld

Met betrekking tot het aangetroffen geld heeft verdachte verklaard dat zij een deel van dat geld heeft gekregen van medeverdachte. Ter terechtzitting heeft zij dit genuanceerd. Zij heeft €60.000 van hem ter bewaring gekregen. Dit geld zou afkomstig zijn van gokwinsten, hetgeen wordt ondersteund door een schriftelijke verklaring van het Holland Casino waaruit blijk dat medeverdachte ruim €49.000 heeft gewonnen. Ook een bedrag van €3.100 en een bedrag aan Britse ponden (£ 660) zouden van medeverdachte zijn en afkomstig zijn van verdiensten voor het IUCC. Dit heeft hij haar verteld, en zij had geen reden om aan zijn verklaring te twijfelen. Van witwassen van dit deel van het geld door verdachte is dan ook geen sprake.

Het overige geld heeft zij gespaard en is legaal uit arbeid verkregen, namelijk door op te passen en door te werken als hulp in de huishouding. De vraag is of het geld dat zij hiermee heeft verdiend afkomstig is uit misdrijf. Het geld is niet afkomstig uit een criminele activiteit. Dat zij geen belasting hierover heeft afgedragen maakt nog niet dat het van misdrijf afkomstig is. Het valt derhalve niet onder de reikwijdte van artikel 420bis van het Wetboek van Strafrecht.

Mocht door de rechtbank worden vastgesteld dat het geld dat aan verdachte toebehoort van misdrijf afkomstig is, dan geldt dat daarmee geen witwashandelingen zijn verricht. Het geld lag contant in huis. Het is niet op een bankrekening gezet. Ook hier heeft verdachte een verklaring voor gegeven. Zij had aanvankelijk geen bankrekening. Deze heeft zij gekregen toen zij in de asielprocedure kwam. Als deze procedure niet zou slagen dan moest zij alles inleveren, ook de rekening en het pasje, en zou ze haar geld kwijt zijn. Om die reden heeft zij het geld in huis bewaard en, om te voorkomen dat bij een eventuele inbraak al het geld zou worden gevonden, op verschillende plaatsen verstopt. Dit is volgens de jurisprudentie van de Hoge Raad geen verhullingshandeling.

Nu niet kan worden bewezen dat het geld dat verdachte voorhanden heeft gehad van enig misdrijf afkomstig is, noch dat ten aanzien van het geld verhullingshandelingen zijn verricht, dient verdachte van witwassen van deze geldbedragen te worden vrijgesproken.

De sieraden

Ten aanzien van de sieraden heeft verdachte ter zitting van de raadkamer van 13 november 2014 een handgeschreven lijst overgelegd waarop zij per sieraad heeft aangegeven hoe zij dit heeft verkregen en wat de waarde ongeveer was ten tijde van de verkrijging. Dat het veel sieraden zijn is niet verwonderlijk. In Rusland is geld niet veel waard, goud wel. Daarom worden veel gouden voorwerpen, sieraden, gekocht. Het goudgehalte van de sieraden is niet gangbaar in Nederland. Het meeste komt dan ook uit Oost-Europa, Italië of Egypte.

Voorts is er geen bewijs dat de sieraden van misdrijf afkomstig zijn, noch dat deze met geld dat afkomstig is van enig misdrijf zijn verkregen.

Ook van het witwassen van de sieraden dient verdachte te worden vrijgesproken.

Het oordeel van de rechtbank

In de woning aan het adres, te plaats, waar verdachte samen met medeverdachte verblijft, is een grote hoeveelheid contant geld (€89.190) en een groot aantal sieraden met een geschatte waarde van €58.455 aangetroffen. Dit rechtvaardigt in principe het vermoeden van witwassen.

Beoordelingskader

Naar inmiddels bestendige jurisprudentie kan, in een geval zoals dat zich hier voordoet, witwassen bewezen worden geacht indien het op grond van de vastgestelde feiten en omstandigheden niet anders kan zijn dan dat de geldbedragen uit enig misdrijf afkomstig zijn. Het ligt op de weg van het openbaar ministerie om zicht te bieden op het bewijs waaruit zodanige feiten en omstandigheden kunnen worden afgeleid.

De toetsing door de zittingsrechter dient daarbij de volgende stappen te bevatten.

Allereerst zal moeten worden vastgesteld of de aangedragen feiten en omstandigheden van dien aard zijn dat zonder meer sprake is van een vermoeden van witwassen.

Indien zo’n geval zich voordoet mag van de verdachte worden verlangd dat hij een verklaring geeft voor de herkomst van het geld of de goederen. Zo een verklaring dient te voldoen aan de vereisten dat zij concreet, min of meer verifieerbaar en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijk is. Bij de beoordeling van deze verklaring spelen de omstandigheden waaronder en het moment en de wijze waarop deze tot stand is gekomen mede een rol. Zo kan het van belang zijn of de verdachte van meet af aan een tegenwicht tegen de verdenking heeft geboden of dat hij eerst in een laat stadium van het onderzoek is gaan verklaren op een wijze die aan de hiervoor genoemde vereisten voldoet.

Zodra het door de verdachte geboden tegenwicht daartoe aanleiding geeft, ligt het vervolgens op de weg van het openbaar ministerie om nader onderzoek te doen naar de, uit de verklaringen van de verdachte blijkende, alternatieve herkomst van het geld en de goederen. Uit de resultaten van een dergelijk onderzoek zal dienen te blijken dat met voldoende mate van zekerheid kan worden uitgesloten dat de geldbedragen en de goederen waarop de verdenking betrekking heeft, een legale herkomst hebben en dat derhalve een criminele herkomst als enige aanvaardbare verklaring kan gelden.

Tegen de achtergrond van dit kader wordt het volgende overwogen en opgemerkt.

De sieraden

Bij verdachte is een groot aantal sieraden in beslag genomen. Er is geen direct bewijs dat deze sieraden van enig misdrijf afkomstig zijn. Verdachte heeft aan de raadkamer in het kader van een verzoek tot teruggave van inbeslaggenomen goederen, in een handgeschreven lijst gedetailleerd aangegeven hoe zij aan deze sieraden is gekomen. Ter terechtzitting heeft de verdediging hiernaar verwezen. Het is de rechtbank aan de hand van deze lijst gebleken dat twee van de sieraden, een paar oorbellen en een ring, van medeverdachte afkomstig zijn. De rechtbank acht deze uitleg over de herkomst van de sieraden niet op voorhand ongeloofwaardig. Het is aan het openbaar ministerie bewijs aan te brengen waaruit de feiten en omstandigheden kunnen worden afgeleid waaruit zou moeten blijken dat het niet anders kan dan dat deze voorwerpen uit enig misdrijf afkomstig zijn. Hier is het openbaar ministerie, naar het oordeel van de rechtbank, niet in geslaagd. Verdachte zal dan ook worden vrijgesproken van het witwassen van deze sieraden.

Het geld

Verdachte heeft verklaard dat een deel van dit geld, te weten een bedrag van €60.000 (uit een plastic tas) en een geldbedrag van €3.100 (uit een zwart mapje in de la van het dressoir) niet van haar, maar van medeverdachte is. De rechtbank acht dit ter terechtzitting voldoende aannemelijk geworden.

De vraag die vervolgens voorligt is of verdachte wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat dit aan medeverdachte toebehorende geld van misdrijf afkomstig was. Verdachte heeft hierover verklaard dat medeverdachte haar heeft verteld dat hij €50.000 heeft gewonnen bij het Holland Casino en dat hij inkomsten had uit werk bij een internationale organisatie, het IUCC. Niet is gebleken dat verdachte wist dan wel redelijkerwijs had moeten vermoeden dat het geld van medeverdachte afkomstig was uit enig misdrijf.

Verdachte zal daarom worden vrijgesproken van witwassen van deze geldbedragen.

Het overige geld, zijnde €12.000 in een bruine portemonnee, €1.100 in een envelop, €6.000 in een envelop, €6.450 in een rode portemonnee en €543,65 in een portemonnee, is, zo verklaart verdachte, van haar.

Verdachte heeft inzicht gegeven in de herkomst van dit geld. Zij heeft dit in de loop der jaren verdiend met schoonmaak- en oppaswerk, hetgeen bevestiging vindt in de getuigenverklaringen van persoon 1 en persoon 2, afgelegd bij de politie. Verdachte heeft aangegeven dat zij over deze inkomsten geen belasting heeft betaald. De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 7 oktober 2008 beslist dat vermogensbestanddelen waarover men de beschikking heeft doordat belasting is ontdoken, kunnen worden aangemerkt als voorwerpen “afkomstig (…) van enig misdrijf” in de zin van artikel 420 bis en 420quarter Sr.

De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat een niet nader bepaald deel van het geld, dat aan verdachte toebehoorde en dat zij voorhanden had, afkomstig is van enig misdrijf. Immers, dit niet nader bepaalde deel is van belastingontduiking en dus uit eigen misdrijf afkomstig.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen bewezen dat verdachte op 23 januari 2014, te Amsterdam, een geldbedrag voorhanden heeft gehad, terwijl zij wist dat bovenomschreven voorwerp - onmiddellijk of middellijk - afkomstig was uit enig misdrijf.

Strafbaarheid

Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad vloeit voort dat verdachte ten aanzien van het bewezen geachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging aangezien de rechtbank aannemelijk acht dat dit geldbedrag uit eigen misdrijf (belastingontduiking) afkomstig is en verdachte dit bedrag enkel voorhanden heeft gehad. Niet is gebleken dat verdachte gedragingen heeft verricht om de criminele herkomst van het geldbedrag te verbergen of te verhullen. Het enkele feit dat het bedrag in de woning was verstopt, is daarvoor niet voldoende. Het bewezen verklaarde kan daarom niet als witwassen worden gekwalificeerd.

Lees hier de volledige uitspraak.

OM niet ontvankelijk: gerechtvaardigd vertrouwen afdoening d.m.v. transactie gewekt

Rechtbank Limburg 17 november 2015, ECLI:NL:RBLIM:2015:9627 Ter terechtzitting heeft de raadsvrouw aangevoerd dat de officier van justitie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in onderhavige zaak. Zij voert daartoe aan dat de officier van justitie aan verdachte bij brief d.d. 17 oktober 2014 een transactie heeft aangeboden ter voorkoming van strafvervolging. Het transactievoorstel hield in dat verdachte de schade ad € 395,91 zou betalen. Daarbij werd aan verdachte meegedeeld: “Als u niet of te laat betaalt en u heeft niet op een andere manier gereageerd, dan wordt u gedagvaard…”.

Namens verdachte heeft E , alwaar verdachte verbleef, bij brief d.d. 19 november 2016 naar het CJIB gereageerd met de mededeling dat verdachte niet over middelen beschikt om het geldbedrag in één keer te kunnen betalen en daarbij een betalingsvoorstel gedaan.

Daarop heeft het CJIB bij brief d.d. 6 februari 2015 bericht: “Het Centraal Justitieel Incassobureau mag in dit geval niet de beslissing nemen deze zaak te herzien. Het arrondissementsparket zal deze zaak inhoudelijk beoordelen en u daarover berichten.” Verdachte heeft aldus, zoals in de brief die bij de transactie was gevoegd, “op een andere manier gereageerd”. Daarenboven is aan verdachte toegezegd dat hij nog bericht zou ontvangen. Het openbaar ministerie is, zonder enig bericht vervolgens tot dagvaarding over gegaan.

De officier van justitie bevestigt dat aan verdachte een transactie is aangeboden en dat verdachte heeft aangegeven dat hij die niet in één keer kon betalen. Een aangeboden transactie kan niet in termijnen betaald worden, zodat, zoals gebruikelijk is, overgegaan is tot dagvaarden. De officier van justitie neemt aan dat de brief van verdachte, die door het CJIB aan het openbaar ministerie is gezonden, daarom niet is beantwoord.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte, door als reactie op het transactievoorstel te schrijven naar het CJIB, op een “andere manier” heeft gereageerd dan te betalen. Daarmee heeft verdachte aan de handelwijze zoals door het CJIB voorgesteld voldaan. Dit in samenhang met de mededeling in de brief van het CJIB van 6 februari 2015, dat de brief van verdachte aan het arrondissementsparket is gezonden ter beoordeling en dat verdachte nog bericht zou ontvangen, heeft bij verdachte het gerechtvaardigde vertrouwen gewekt dat hij nog een antwoord kon verwachten. Afhankelijk van dat antwoord had verdachte dan de keuze gehad om een transactievoorstel alsnog te accepteren of het te laten aankomen op dagvaarding. Door zonder nader bericht over te gaan tot dagvaarding heeft verdachte die keuze niet kunnen maken.

De rechtbank is van oordeel dat het openbaar ministerie met deze handelwijze de beginselen van een behoorlijke procesorde heeft geschonden, zodat zij niet-ontvankelijk dient te worden verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling rechtspersoon wegens dood door schuld en overtreding van artikel 32 Arbeidsomstandighedenwet n.a.v. bedrijfsongeval in Helmond. De door de officier van justitie gevorderde voorwaardelijke stillegging van de onderneming wordt niet opgelegd.

Rechtbank Oost-Brabant 23 november 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:6619 Op 13 augustus 2014 heeft een arbeidsongeval plaatsgevonden bij verdachte te Helmond, waarbij twee van haar medewerkers, slachtoffer 1 en slachtoffer 2 , zodanig gewond raakten, dat zij aan de gevolgen daarvan zijn overleden.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht de onder feit 1 en feit 2 ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen.

Het standpunt van de verdediging

Op basis van de in de pleitnotitie nader omschreven feiten en omstandigheden heeft de verdediging vrijspraak bepleit voor hetgeen onder feit 1 en feit 2 ten laste is gelegd.

Beoordeling rechtbank

Feit 1: dood door schuld

De vraag die de rechtbank dient te beantwoorden is of verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan dood door schuld van twee van haar werknemers. Op grond van de inhoud van de hiervoor genoemde bewijsmiddelen moeten naar het oordeel van de rechtbank de navolgende feiten en omstandigheden als vaststaand worden aangemerkt.

Verdachte is een besloten vennootschap die onderworpen is aan veiligheidsregels zoals die onder meer voortvloeien uit de Arbeidsomstandighedenwet en het Arbeidsomstandighedenbesluit. De rechtbank stelt vast dat sprake was van een arbeidsplaats als bedoeld in artikel 1, derde lid onder g van de Arbeidsomstandighedenwet en van werkgever en werknemers in de zin van artikel 1, eerste lid, onder a en b, van de Arbeidsomstandighedenwet. Werknemers hebben recht op een veilige en gezonde werkplek. De verantwoordelijkheid voor een werkplek ligt primair bij de werkgever. De werkgever is verplicht om een goed arbobeleid gericht op de bescherming van de veiligheid en gezondheid van werknemers te voeren.

In 1996 heeft een vergelijkbaar ongeval plaatsgevonden in een reactor van verdachte, waarna door verdachte concrete veiligheidsmaatregelen zijn genomen om een herhaling van dat ongeval te voorkomen. Nadat deze reactor was verwijderd, waren deze maatregelen niet langer van kracht. Na een periode waarin bij verdachte geen reactoren aanwezig waren die van de bovenzijde konden worden betreden, werd eind 2011 de reinigingsreactor PUR 9 opgebouwd, die in 2012 operationeel was. De PUR 9 is, evenals de reactor uit het ongeval in 1996, vanaf de bovenzijde te betreden en wordt belucht met het zuurstofverdrijvende argongas. Verdachte heeft na het plaatsen van de PUR 9 geen aanleiding gezien om voornoemde veiligheidsmaatregelen, zoals onder meer het standaard aanwezig zijn van adembeschermingsmiddelen bij de reactor, opnieuw in te voeren. Evenmin heeft verdachte op dat moment aanleiding gezien om de oude RI&E uit 2011, waarin door de afwezigheid van reactoren zoals PUR 9 niet de risico’s van het betreden van - dan wel het werken in die reactor waren beschreven, te actualiseren. Deze risico’s worden wel duidelijk omschreven in de door de leverancier van de PUR 9 bij aanschaf meegeleverde veiligheidsinstructies. In de Vapro-opleiding, waarin werknemers van verdachte worden (bij)geschoold, werd tot aan 13 augustus 2014 geen aandacht besteed aan de gevaren van argongas, terwijl dit wel aangewezen was vanwege de combinatie van de aanwezigheid van dit gas en het betreden van een reactor van de bovenzijde, waardoor deze reactor als besloten ruimte moet worden aangemerkt. Dat dit een risico is wat aandacht verdient, blijkt uit de concept RI&E van mei 2014, waarin dit risico (onder meer onder 7.13 en 14.7) concreet wordt genoemd. Werknemers van verdachte hebben geen instructie gehad over waar risico’s van verstikking, bedwelming en vergiftiging bij verdachte voor kunnen komen, noch is er een instructie gegeven over de gevaren van de bij verdachte gebruikte gassen. Deze waren zelfs bij de Environment Safety and Health officer niet bekend. Uit de diverse getuigenverklaringen blijkt ook dat de gevaren van argongas niet breed bekend waren onder het personeel van verdachte.

Daarnaast is gebleken dat op 13 augustus 2014, nadat de PUR 9 was belucht met argongas, de reactor bijna anderhalf uur zonder bovendeksel onbemand en zonder enige voorzorgsmaatregel is achtgelaten en er, voordat de slachtoffers daar weer aan het werk gingen, zeker twee andere medewerkers, zonder enige wetenschap van de mogelijke risico’s, uit nieuwsgierigheid bij de PUR 9 zijn gaan kijken. Dit heeft plaatsgevonden terwijl uit het relaas van verbalisanten, bevestigd ter zitting door de beide directeuren van verdachte en gecombineerd met de door de leverancier meegeleverde veiligheidsinstructie, voortvloeit dat zelfs het leunen over de geopende reactor al een groot gevaar kan opleveren. Bij de PUR 9 waren ten tijde van het ongeval geen adembeschermingsmiddelen, noch zuurstofmeters aanwezig, die risico’s konden verminderen. Op het moment van het ongeval waren er door verdachte geen zuurstofmetingen verricht bij de PUR 9. Achteraf, na het ongeval, zijn door verdachte meerdere veiligheidsmaatregelen ingevoerd, om een herhaling van een dergelijk ongeval in de toekomst te voorkomen, waaronder de verplichting tot het dragen van een portable zuurstofmeter, en het organiseren van sessies waarbij namens de leverancier uitleg wordt gegeven over risicobeheersing bij het werken met argongas in een besloten ruimte. Voor het ongeval werden dergelijke sessies kennelijk niet noodzakelijk geacht.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte, die geacht moet worden bekend te zijn met de risico’s van het werken in een besloten ruimte met argongas, deze risico’s onvoldoende geïnventariseerd. Dat dit is nagelaten omdat het bijzonder onderhoud betrof en deze situatie niet was voorzien, zoals door de verdediging gesteld, had, gezien deze risico’s, juist aanleiding moeten zijn om wel voorzorgsmaatregelen te treffen. Bovendien zijn de bewuste werkzaamheden op de ochtend van 13 augustus 2014 nog besproken in het ochtendoverleg, overigens zonder dat de beide slachtoffers, die nota bene de werkzaamheden moesten uitvoeren, daarbij aanwezig waren. Ook op dat moment zijn de mogelijke risico’s van de te verrichten werkzaamheden aan de PUR 9 van die middag niet onderkend.

Daarnaast acht de rechtbank het zeer onachtzaam dat verdachte twee jaar na ingebruikname van de PUR 9 nog steeds geen geactualiseerde RI&E had opgesteld. Juist gezien het eerdere ongeval uit 1996, had verdachte daarmee voortvarendheid moeten betrachten. Door het nalatig handelen van verdachte waren diens werknemers, sinds de ingebruikname van de PUR 9 tot aan de dag van het ongeval op 13 augustus 2014, niet doeltreffend ingelicht over de aan de werkzaamheden verbonden risico’s in/aan reinigingsreactor PUR 9.

Gelet op het voorgaande, in onderlinge samenhang bezien, is de rechtbank van oordeel dat de dood van de slachtoffers slachtoffer 2 en slachtoffer 1 aan de schuld van verdachte is te wijten. Verdachte had op de hoogte moeten zijn van de gevaren die zich in de PUR 9 zouden kunnen voordoen en had ter voorkoming hiervan afdoende maatregelen moeten nemen. Zij is hierin in ernstige mate tekort geschoten. Door op een dergelijke wijze om te gaan met de veiligheid van de werknemers heeft verdachte naar het oordeel van de rechtbank zeer onvoorzichtig, onachtzaam en onzorgvuldig gehandeld.

Feit 2: Arbeidsomstandighedenwet

De rechtbank stelt op grond van het voorgaande eveneens vast dat verdachte in strijd heeft gehandeld met de voorschriften gesteld in artikel 5, lid 1 en 4 van de Arbeidsomstandighedenwet en artikel 3.5g van het Arbeidsomstandighedenbesluit. Ten aanzien van het eerste feit, onder feit 2 ten laste gelegd, is de rechtbank, gezien de inhoud van de bewijsmiddelen, van oordeel dat verdachte opzettelijk nalatig is geweest. De rechtbank acht daartoe redengevend dat verdachte sinds de ingebruikname van de PUR 9, zelfs nadat in de concept RI&E van mei 2014 was gewezen op de tekortkomingen in het arbobeleid, tot aan de dag van het ongeval nog steeds geen definitieve geactualiseerde RI&E had opgesteld. Ten aanzien van het tweede feit, onder feit 2 ten laste gelegd, acht de rechtbank enige vorm van opzet niet wettig en overtuigend bewezen. In zoverre zal verdachte dan ook worden vrijgesproken.

Alternatief scenario

De verdediging heeft als alternatief scenario aangevoerd dat slachtoffer 1 als gevolg van een hartinfarct in de reactor is gevallen, waardoor niet kan worden vastgesteld dat eventuele fouten aan de zijde van verdachte de oorzaak van het ongeval zijn geweest.

De rechtbank is van oordeel dat op grond van de rapportages van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) onomstotelijk kan worden vastgesteld dat beide slachtoffers zijn overleden als gevolg van een acuut zuurstoftekort. Aanwijzingen dat slachtoffer 1 eerst is gevallen als gevolg van een hartinfarct zijn door het NFI niet geconstateerd. Het door de verdediging in de pleitnotitie geschetste alternatieve scenario wordt daarom verworpen.

Causaal verband

De verdediging stelt zich, samengevat, op het standpunt dat het causaal verband tussen de aan verdachte verweten gedragingen en het ongeluk niet vaststaat. De rechtbank verwerpt dit verweer en overweegt daartoe dat dit causaal verband reeds aanwezig is nu de slachtoffers de reactor PUR 9 in zijn gegaan terwijl verdachte, zoals hiervoor overwogen, heeft nagelaten de vereiste veiligheidsmaatregelen te treffen voor werken in/aan de PUR 9.

Overige bewijsverweren

Hetgeen de verdediging overigens ten aanzien van het bewijs ten verweer heeft betoogd, vindt zijn weerlegging in de inhoud van de bewijsmiddelen die de rechtbank heeft gebezigd. De rechtbank heeft in het strafdossier noch het verhandelde ter terechtzitting aanknopingspunten gevonden die maken dat aan de inhoud van die bewijsmiddelen behoort te worden getwijfeld.

Eendaadse samenloop

Naar het oordeel van de rechtbank is er in het onderhavige geval ten aanzien van de onder feit 1 en het tweede feit onder feit 2 ten laste gelegde feiten sprake van eendaadse samenloop aangezien het bewezen verklaarde onder meer dan één strafbepaling valt.

Conclusie

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, acht de rechtbank de onder feit 1 en het eerste feit onder feit 2 ten laste gelegde misdrijven wettig en overtuigend bewezen, zoals hierna onder “de bewezenverklaring” nader zal worden omschreven. Daarnaast zijn de onder het tweede feit van feit 2 ten gelaste gelegde overtredingen wettig en overtuigend bewezen, zoals hierna onder “de bewezenverklaring” nader zal worden omschreven.

Bewezenverklaring

Feit 1: Aan zijn schuld de dood van een ander te wijten zijn, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd, in eendaadse samenloop begaan (met het tweede feit onder feit 2). T.a.v. het eerste feit onder feit 2: Overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet, opzettelijk begaan door een rechtspersoon.

Feit 2: Overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 32 van de Arbeidsomstandighedenwet, begaan door een rechtspersoon.

Strafoplegging

Feit 1: Geldboete van EUR 125.000 waarvan EUR 75.000 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Feit 2: Geldboete van EUR 25.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verduistering in dienstbetrekking: oplegging voorwaardelijke gevangenisstraf. Rb acht het - met het oog op de schulden van verdachte – van belang dat zij zo spoedig mogelijk kan beginnen met het maken van zo veel mogelijk betaalde werkuren

Rechtbank Noord-Nederland 24 september 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:4800 Verdachte heeft gedurende een periode van ongeveer vier en een half jaar meerdere malen geldbedragen van haar werkgever verduisterd voor in totaal € 60.000. Zij had die geldbedragen uit hoofde van haar baan als administratief medewerkster bij dat bedrijf onder zich. Met het verduisterde geld betaalde verdachte haar schulden, kocht zij goederen voor privégebruik en voldeed zij rekeningen met betrekking tot aan haar verleende diensten. 

Bij het opleggen van de straf heeft de rechtbank in het voordeel van verdachte gelet op het aanzienlijke tijdsverloop tussen het plegen van het feit en de berechting. Daarnaast acht de rechtbank het van groot belang dat er ten aanzien van verdachte wordt ingezet op hulpverlening. Tot slot acht de rechtbank het met het oog op de schulden van verdachte van belang dat zij zo spoedig mogelijk kan beginnen met het maken van zo veel mogelijk betaalde werkuren.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Penningmeester veroordeeld wegens verduistering

Rechtbank Noord-Holland 6 november 2015, ECLI:NL:RBNHO:2015:10037 Verdachte heeft als penningmeester van de stichting in de periode 28 december 2012 t/m 30 juli 2013 diverse geldbedragen toebehorende aan die stichting, overgeboekt naar zijn eigen compte joint rekening. In totaal heeft hij ruim 182.000 euro verduisterd en dit geld gebruikt voor zijn eigen bedrijf, dat al geruime tijd financiële problemen kende en inmiddels failliet is gegaan.

Van een expliciete toestemming van het bestuur van de Stichting voor overmaking van die geldbedragen naar de eigen rekening van verdachte is de rechtbank niets gebleken. Integendeel, uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting komt naar voren dat verdachte in het verleden – in het kader van zijn werkzaamheden als penningmeester voor de stichting – meermalen te kennen is gegeven dat hij geen geld mocht overmaken naar zijn eigen rekening.

Evenmin is uit het dossier gebleken dat verdachte toestemming had om deze geldbedragen vervolgens aan te wenden voor salarisbetalingen van zijn bedrijf 1 B.V. en het afbetalen van persoonlijke leningen. Verdachte heeft bovendien ter terechtzitting zelf verklaard dat hij hiervoor geen toestemming had gevraagd van het bestuur.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat er geen sprake is van wederrechtelijke toe-eigening van gelden omdat verdachte handelde met wetenschap en instemming van het bestuur van de stichting.

Het bestuur wist dat verdachte een deel van het te beleggen vermogen op een eigen rekening had staan. Deze handelswijze was gebruikelijk. Verdachte beschikte niet als heer en meester over het geld zonder daartoe gerechtigd te zijn, omdat zijn handelen aldus werd gelegitimeerd. Daarnaast heeft verdachte nooit opzet gehad op permanente toe-eigening, omdat hij altijd wist dat hij de gelden terug zou moeten betalen. De omstandigheid dat het mis is gegaan en verdachte nu niet in staat is om acuut tot terugbetaling over te gaan, maakt dat niet anders.

Verdachte dient dan ook te worden vrijgesproken van de ten laste gelegde verduistering.

Oordeel rechtbank

De rechtbank komt tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit.

Bewezenverklaring

Verduistering, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 8 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft belastingdienst opgelicht door ten onrechte huurtoeslagen aan te vragen. Uit e-mailberichten blijkt dat verdachte vermogenscomponenten uit zicht van fiscus wilde houden.

Rechtbank Rotterdam 19 november 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:8487 De verdachte heeft een bedrijf gehad waarin hij enerzijds kamers en anderzijds postadressen verhuurde. Op die postadressen konden mensen die een GBA-adres nodig hadden maar geen behoefte hadden aan een bijbehorende woonruimte zich inschrijven. De verdachte heeft voor een aantal personen aanvraagformulieren voor huurtoeslag ingevuld en bij de belastingdienst ingediend. Blijkens de verschillende tenlasteleggingen heeft hij dat gedaan in verschillende perioden. De eerste periode is gelegen tussen 30 juni 2006 en 23 januari 2010 en betreft de zaak verdachte I. De tweede periode is gelegen tussen 13 januari 2011 en 5 februari 2013 en betreft de zaak verdachte II.

Onder de parketnummers 11/993000-10 (verdachte I/Dordtse zaak) en 10/996650-13 (verdachte II/Rotterdamse zaak) is aan de verdachte over twee verschillende perioden steeds een drietal verwijten gemaakt. Kort gezegd komen deze verwijten in beide zaken er onder 1. op neer dat hij de fiscus heeft opgelicht door huur- en zorgtoeslagen aan te vragen op naam van personen, terwijl hij wist dat die personen geen recht hadden op die toeslagen, onder 2. dat hij de desbetreffende aanvraagformulieren en andere documenten valselijk heeft opgemaakt en onder 3. dat hij het daarmee verdiende geld heeft witgewassen.

Vrijspraken

De rechtbank spreekt vrij:

• in de zaak verdachte I onder feit 1 en feit 3 van de concrete bedragen (tot een totaal van €298.150,-) en wat betreft de zaak verdachte II onder feit 1 en feit 3 van de concrete bedragen €127.494,- subsidiair 119.028,-;
• in beide zaken onder feit 1 en feit 2 van al die onderdelen die betrekking hebben op het valselijk aanvragen van zorgtoeslagen;
• in beide zaken onder feit 2 van het vervalsen van de handtekeningen;

aangezien deze onderdelen van de tenlastelegging niet wettig en overtuigend zijn bewezen. De officier van justitie heeft tot vrijspraak van deze onderdelen gerekwireerd en de raadsman heeft dat, naar de rechtbank begrijpt: subsidiair, bepleit. Daarom zal de rechtbank deze deelvrijspraken niet verder motiveren.

Feit 1 en 2: Oplichting en valsheid in geschrifte

verdachte I

Verdachte heeft, als onderdeel van zijn bedrijfsvoering, tussen juni 2006 en januari 2010 ten minste 117 keer huurtoeslag aangevraagd voor personen die waren ingeschreven op een adres waar hij woningen (kamers) verhuurde. Daarbij heeft hij geen onderscheid gemaakt tussen personen die daar daadwerkelijk woonden of zij die daar slechts een postadres hadden. Hij heeft de huurtoeslag laten uitbetalen op een door hem beheerde bankrekening. Hij heeft geweten dat de personen op wiens of wier naam hij de aanvragen deed, geen recht hadden op die huurtoeslag, hetzij omdat de desbetreffende kamer een onzelfstandige woning was, hetzij omdat die personen daar niet woonden.

verdachte II

Verdachte heeft, als onderdeel van zijn bedrijfsvoering, tussen 13 januari 2011 en 5 februari 2013 27 keer huurtoeslag aangevraagd voor personen die waren ingeschreven op een adres waar hij woningen verhuurde. Hij heeft de huurtoeslag telkens laten uitbetalen op een door hem beheerde bankrekening. Hij heeft geweten dat de personen op wiens of wier naam hij de aanvragen deed, geen recht hadden op die huurtoeslag, hetzij omdat de desbetreffende woningen, onzelfstandige woningen waren, hetzij omdat de desbetreffende personen daar niet woonden.

Feit 3: Witwassen

De verdachte heeft in zowel de zaak verdachte I als in de zaak verdachte II geldbedragen (huurtoeslagen) die afkomstig zijn van de bewezenverklaarde misdrijven onder 1 en onder 2 gedurende de ten laste gelegde periode verworven, voorhanden gehad en, naar eigen zeggen, gebruikt voor de bedrijfsvoering. Dit geld is niet meer te traceren. Daarnaast acht de rechtbank bewezen dat althans een deel van uitbetaalde huurtoeslagen in de periode tussen juli 2009 en januari 2010 via een op Cyprus gevestigde bank naar een bankrekening in Luxemburg is overgeboekt. In dat verband overweegt de rechtbank als volgt.

In de zaak verdachte I is bekend geworden dat toeslagen onder meer zijn uitbetaald op rekeningen ten name van bedrijf 2. In de zaak verdachte II is duidelijk geworden dat toeslagen ook in de periode waarop de zaak verdachte I ziet, werden uitbetaald op een rekening van bedrijf 3 (opgericht in april 2009). Beide bedrijven zijn eigendom van bedrijf 4 Limited.

De verdachte ontkent dat hij de uiteindelijke economisch gerechtigde (ook wel UBO genoemd) is tot de aandelen in bedrijf 4 (en daarmee ook in bedrijf 2 en bedrijf 3), maar dat verweer slaagt niet. Dit volgt uit het volgende:

• bedrijf 4 hield/houdt een bankrekening bij de bank 2. Deze bank heeft op 26 juli 2013 verklaard dat de aandelen in bedrijf 4 tot 10 augustus 2011 werden gehouden door bedrijf 5 (hierna: bedrijf 5) en daarna door bedrijf 6 (hierna: bedrijf 5).
• De verdachte is de uiteindelijk economisch gerechtigde van bedrijf 5 , zo blijkt uit de door hem ondertekende service agreement met bedrijf 7 (bedrijf 7), waarin hij als zodanig is aangeduid.
• bedrijf 7 heeft in een verklaring d.d. 15 augustus 2011 bevestigd dat de verdachte de uiteindelijke economisch gerechtigde in bedrijf 4 was.

Aangenomen moet worden dat de aandelen in bedrijf 4 werden gehouden door bedrijf 5 , dat de aandelen in bedrijf 5 werden gehouden in opdracht en voor rekening van de verdachte en dat de rol van bedrijf 5 later, buiten de ten laste gelegde periode in de zaak verdachte I, is overgenomen door bedrijf 7. De verdachte heeft geen andere logische verklaring gegeven.

Uit de in beslag genomen administratie en de computer van de verdachte uit het onderzoek in de zaak verdachte I is gebleken dat de verdachte in diverse e-mailberichten heeft laten weten dat hij niets (lees vermogen) op zijn eigen naam wil hebben staan in verband met het eventueel afpakken daarvan en dat hij vermogenscomponenten uit het zicht van de fiscus wil houden (F-D-005).

Vast staat dat de verdachte tussen juli 2009 en januari 2010 met behulp van de bankrekeningen ten name van bedrijf 3 , bedrijf 4 en bedrijf 5 via banken op Cyprus en te Luxemburg diverse geldbedragen heeft overgeboekt. Dit geld is van misdrijf afkomstig. Immers, de verhorende ambtenaren van de FIOD/ECD houden de verdachte op 16 juli 2010 voor dat uit onderzoek is gebleken dat op 14 september 2009 €13.999,- is overgeboekt van de rekening rekeningnummer 1 naar de rekening rekeningnummer 2 ten name van bedrijf 3 bedrijf 3. Eerst genoemde rekening staat op naam van de moeder van de verdachte en is bij de verdachte in beheer. Op die rekening zijn tussen 2006 en 2010 en dus mogelijk deels buiten de bewezenverklaarde periode, huurtoeslagen gestort ten bedrage van €9.747,-; €13.990,-; €1.631,- en €11.618,-. Het kan dus niet anders of het geld dat de verdachte van de rekening rekeningnummer 1 heeft overgeboekt naar de rekening van bedrijf 3 is in elk geval deels/middellijk afkomstig van misdrijven.

Bewezenverklaring

Parketnummer 11/993000-10

1. oplichting, meermalen gepleegd;
2. valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
3. primair. gewoonte witwassen.

Parketnummer 10/996650-13

1. oplichting, meermalen gepleegd;
2. valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
3. gewoonte witwassen.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 42 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb: Voor horen van opsporingsambtenaren is slechts ruimte indien er gegronde vermoedens bestaan dat zich onregelmatigheden in het opsporingsonderzoek hebben voorgedaan

Rechtbank Den Haag 29 september 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:12384 Dit betreft een uitspraak op bezwaar ex artikel 182 lid 6 Sv tegen de beschikking van de rechter-commissaris betreffende de afwijzing van het verzoek tot het horen van een aantal getuigen. De raadsvrouw van verdachte wenst vier verbalisanten te horen omtrent hun herkenning van verdachte op camerabeelden. De raadsvrouw wil hiermee onder andere onderzoeken of de verbalisanten zich bij hun herkenningen hebben laten beïnvloeden door andere collega’s.

De rechtbank oordeelt dat voor het horen van opsporingsambtenaren slechts ruimte is indien er gegronde vermoedens bestaan dat zich onregelmatigheden in het opsporingsonderzoek hebben voorgedaan. De raadsvrouw heeft haar verzoek noch in het bezwaarschrift noch in raadkamer met concrete feiten en omstandigheden onderbouwd waaruit bedoelde onregelmatigheden blijken.

De rechtbank ziet voorts niet in waarom de vragen van de raadsvrouw niet schriftelijk aan de verbalisanten gesteld kunnen worden, zoals de rechter-commissaris heeft bepaald. Het bezwaar wordt daarom ongegrond verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft samen met medeverdachte meermalen hoeveelheden gevangen vis buiten de officiële vangstregistratie gehouden

Rechtbank Noord-Holland 2 november 2015, ECLI:NL:RBNHO:2015:9877 Verdachte heeft samen met de medeverdachten meerdere strafbare feiten gepleegd en meermalen hoeveelheden gevangen vis buiten de officiële vangstregistratie gehouden. Deze registratie is onderdeel van regelgeving die tot doel heeft de visstanden op peil te houden. Het buiten de officiële registratie houden van gevangen vis kan tot overbevissing leiden. Niet opgegeven vis wordt immers niet van het geldende quotum afgetrokken. Verdachte heeft geen rekening gehouden met het risico op overbevissing en daarmee samenhangende gevolgen voor het ecosysteem, maar heeft gehandeld met eigen financiële voordeel op het oog.

Verdachte wordt veroordeeld tot een geldboete van € 2000 wegens feit 1 (deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven), feit 2 (medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd) en feit 3 primair (medeplegen van gewoontewitwassen).

Lees hier de volledige uitspraak.