Hoge Raad 4 februari 2025, ECLI:NL:HR:2025:135

De Hoge Raad legt uit wat het hof moet doen als in hoger beroep komt vast te staan dat het vonnis in eerste aanleg als gevolg van een persoonsverwisseling (in dit geval: het opgeven van een valse naam) is gesteld op naam van iemand anders dan ‘de echte verdachte’. In zo’n geval moet het hof het vonnis, in ieder geval wat betreft de tenaamstelling, vernietigen. Als in zo’n geval vaststaat wat de echte naam van de verdachte is, mag het hof zijn arrest op die naam stellen. De rechter moet zich dan wel inspannen om te voorkomen dat onjuiste gegevens in overheidsregistraties blijven staan. De Hoge Raad geeft een voorbeeld van hoe de rechter dat – d.m.v. een opdracht aan het Openbaar Ministerie - kan doen. In deze zaak geeft de Hoge Raad zelf zo’n opdracht.

Hoge Raad 4 februari 2025, ECLI:NL:HR:2025:181

De verdachte is veroordeeld voor het medeplegen van oplichting van een factoringbedrijf. Samen met zijn medeverdachten heeft hij een factoringovereenkomst gesloten, waarbij nepfacturen zijn verkocht aan het bedrijf. Het ging om facturen van een onderneming genaamd E B.V. gericht aan bedrijven C B.V. en D, waarbij geen daadwerkelijke goederenlevering had plaatsgevonden. Het factoringbedrijf heeft hierdoor betalingen verricht ter hoogte van €121.192.

Hoge Raad 4 februari 2025, ECLI:NL:HR:2025:171

De Hoge Raad laat de veroordeling van een gemeenteraadslid wegens belediging van een wethouder in stand. In berichten op Facebook schreef de verdachte onder meer dat de wethouder een ‘professionele pathologische leugenaar’ is en ‘zich moet verantwoorden voor valsheid in geschriften’. Het hof verwierp het beroep op artikel 10 van het Europese Mensenrechtenverdrag (vrijheid van meningsuiting). De Hoge Raad zet uiteen hoe een beroep op de vrijheid van meningsuiting moet worden beoordeeld.