Dankzij digitale opsporing worden de georganiseerde criminaliteit gevoelige slagen toegebracht, kunnen moorden worden opgelost, en wordt digitale kinderporno bestreden. Dat is, vanzelfsprekend, geweldig nieuws. Tegelijkertijd is de wettelijke regulering van digitale opsporing in Nederland hopeloos achterhaald. En dat is – ook al valt dat minder op in de euforie van de ongekende mogelijkheden – problematisch. Nu is er een nieuw Wetboek van Strafvordering op komst en dus verbetering nabij. Maar in de tussentijd moet de praktijk het doen met ad-hoc-grondslagen voor opsporingsmethoden in de rechtspraak, bestaat bovendien weinig zicht op de digitale opsporingsmethoden die de politie zoal uitprobeert, en is onduidelijk hoe en in hoeverre de privacy van, bijvoorbeeld, betrokken smartphonegebruikers, wordt gewaarborgd. Een heikel punt betreft bovendien de bescherming van digitaal opgeslagen verschoningsgerechtigde informatie in geval van onderzoek in digitale gegevens.

In deze bijdrage gaan de auteurs in op wat het medisch beroepsgeheim precies inhoudt, welke belangen het dient, welke juridische kaders er gelden en hoe absoluut dit medisch beroepsgeheim is. Zij richten ons hierbij op het beroepsgeheim van de arts. Vervolgens gaan zij in op de relatie van het medisch beroepsgeheim met de AVG. Sinds de AVG van kracht is, vragen veel artsen zich af of zij wel gegevens mogen verstrekken op grond van die AVG. Welke rol speelt het medisch beroepsgeheim dan nog?