Anders dan bij misdrijven als levensdelicten of zedendelicten kan iedereen zich wel voorstellen dat hij of zij ooit terecht komt te staan op beschuldiging van het onopzettelijk veroorzaken van een verkeersongeval waarbij ernstig letsel of de dood het gevolg is, een culpoos misdrijf dat strafbaar is gesteld in de Wegenverkeerswet 1994 (art. 6 jo. art. 5a en 175 WVW). De behandeling van een dergelijke zaak, in het bijzonder op de openbare terechtzitting, is vaak emotioneel beladen. Men zegt wel dat er ‘alleen verliezers zijn’; de verdachte is vaak in zekere zin ook slachtoffer. Als je ernstig letsel bij of zelfs de dood van een ander hebt veroorzaakt zonder dat te willen, heeft dat meestal een grote impact op je verdere leven. Juist omdat het in deze zaken gaat om onbedoelde leedveroorzaking blijkt in de praktijk niet zelden dat er behoefte is aan, en ruimte voor herstelgericht contact tussen daders en slachtoffers (c.q. nabestaanden). In deze bijdrage zoeken wij een antwoord op de vraag of de toepassing van mediation in verkeersstrafzaken (MiS) op welke manier dan ook van betekenis kan zijn bij de afdoening van deze categorie zaken door de rechter.

In de zaak van deze annotatie wordt de vergunning van een marktkoopman ingetrokken op grond van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur (Wet Bibob). De koopman zou namelijk niet meewerken aan het Wet Bibob-onderzoek van het college van burgemeester en wethouders (het college). Interessant aan deze uitspraak is dat de vraag rijst of de grondslag voor de intrekking wel juridisch zuiver is: wanneer leent een zaak zich voor intrekking op grond van artikel 4 Wet Bibob, en wanneer op grond van artikel 3 zesde lid, Wet Bibob? En, is de Wet Bibob bij deze intrekkingsgronden wel in lijn met de toenemende vraag naar responsief bestuursrecht? Allereerst bespreek ik de feiten van deze zaak en het oordeel van de Afdeling. Vervolgens ga ik in op wanneer een intrekking op basis van artikel 4 Wet Bibob – de weigering om mee te werken aan het Bibob-onderzoek – aan de orde is.

De schadevergoedingsregeling is, anno 2025, bekend onder de artikelen 529 tot en met 533 Sv. Artikel 530 Sv regelt de schadevergoeding voor noodzakelijke reis- en verblijfskosten en de kosten van een advocaat. Artikel 533 Sv regelt de vergoeding van schade die een verdachte heeft geleden door inverzekeringstelling en/of voorlopige hechtenis. Dergelijke verzoeken kunnen worden ingediend indien een ‘zaak’ is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel en, in het geval van een verzoek op grond van artikel 530 Sv, zonder de toepassing van het rechterlijk pardon. Dat zaaksbegrip, zorgt echter al decennialang voor kopzorgen bij de advocatuur door onduidelijkheid wat dan precies valt onder dat ‘zaaksbegrip’ en het gebrek aan een heldere lijn in de jurisprudentie. Op 1 april 2025 heeft de Tweede kamer, na tien jaar voorbereiding, ingestemd met twee vaststellingswetten die het nieuwe Wetboek van Strafvordering gaan vormen.