Integriteitsonderzoeken zijn in opkomst als instrument bij het voorkomen van witwassen, belangenverstrengeling, ESG-schendingen en andere integriteitsrisico’s. Toch blijkt in de praktijk dat deze onderzoeken regelmatig tekortschieten, niet alleen juridisch, maar vooral ook in methodologische en kennistheoretische zin. In dit artikel laat F.J. Erkens zien waarom een goed integriteitsonderzoek niet kan volstaan met louter juridische zorgvuldigheid, maar ook moet voldoen aan wat hij aanduidt als een ‘epistemisch verantwoord’ kader. Begrippen als epistemische dissonantie, hypocognitie en functionele waarheid worden toegelicht in het licht van de eisen aan onderzoeksopzet, bewijswaardigheid en proportionele besluitvorming. Het artikel biedt daarmee een nieuw perspectief op de legitimiteit van integriteitsonderzoeken, waarin juridische en epistemologische normen in samenhang worden toegepast.