Het Groene Serie-deel Toezicht Financiële Markten biedt een gezaghebbend commentaar op de wet- en regelgeving binnen het toezicht op de financiële markten. De online versie van deze uitgave maakt deel uit van Kluwer Navigator Collecties. De uitgave is nu ook als boek verkrijgbaar: een handig naslagwerk bestaande uit drie delen.
Klik hier voor meer informatie.
In deze bijdrage wordt betoogd dat de recente plannen om fraude te bestrijden ambitieus zijn, maar vooral strekken tot bescherming van overheidsbelangen.
De plannen zijn gestoeld op de veronderstelling dat een intensivering van een subjectgerichte repressie tot preventie leidt. De impliciete veronder- stelling dat van een verbeterde strafrechtelijke aanpak preventieve werking uitgaat, acht de auteur irreëel en achterhaald. Een geïntegreerde preventieve aanpak is nog ver weg. Er wordt maar weinig aan preventie gedaan en wat er gebeurt, is subjectgericht. Vaak wordt er in kamerbrieven en beleidsnotities op gehamerd, dat misdaad niet mag lonen en dat het door een fraudeur verworven crimineel vermogen moet worden afgeroomd. Gedupeerde credi- teuren schieten met al deze plannen niets op. Want het blijft zo eenvoudig om te frauderen dat er steeds opnieuw nieuwe fraudeurs op zullen staan.
Lees verder:
Wanneer afval illegaal de Nederlandse grens overgaat en in het buitenland niet op een behoorlijke manier wordt verwerkt, kan dit aanzienlijke milieuverontreiniging en gezondheidsschade opleveren. Dat illegale afvaltransporten tot veel maatschappelijke onrust kunnen leiden toont ook het voorval met het schip de ‘Probo Koala’.
Ruim 500 ton gevaarlijk scheepsafval afkomstig van dit schip werd op ver- schillende plekken in Ivoorkust gedumpt. In de omgeving zouden veel mensen gezondheidsklachten hebben gekregen, zoals hoofdpijn, diarree, braken, kortademigheid en brandende ogen. Een jaar later, in 2007, dient de Europese Commissie een voorstel in voor een (inmiddels in werking getreden) richtlijn die lidstaten verplicht ernstige milieudelicten strafrechte- lijk te sanctioneren. Welke strafrechtelijke sancties hierbij worden gehan- teerd wordt aan individuele lidstaten overgelaten. De centrale veronder- stelling is dat alleen strafrechtelijke sancties voldoende afschrikwekkend en effectief zouden zijn om milieucriminaliteit te voorkomen. Deze richtlijn staat niet op zichzelf, maar past binnen een bredere maatschappelijke ont- wikkeling. De samenleving doet een steeds groter beroep op het milieu- strafrecht ten einde ernstige milieu-incidenten te voorkomen en overtre- dingen van milieuregels te bestraffen. Hoe is dat zo gekomen?
Lees verder:
Meer weten over de reikwijdte van het begrip afvalstof? Kom dan op Donderdag 2 oktober naar de Cursus Afvalstoffen georganiseerd door BijzonderStrafrecht.nl Academie. Tijdens deze cursus wordt relevante wet- en regelgeving (op zowel nationaal als Europees niveau) over- zichtelijk gepresenteerd en toegelicht aan de hand van praktijkvoor- beelden en jurisprudentie. De cursus wordt verzorgd door mr. Luuk Boogert: ervaren milieu-officier van justitie. Hij leidde onder meer de strafzaak tegen Trafigura.
Klik hier voor meer informatie of om in te schrijven.
Nu de keuze tussen bestuurlijke en strafrechtelijke handhaving steeds vaker in de sleutel van effectief handhaven wordt geplaatst en het bestuursstrafrecht lijkt te zijn verworden tot een nevenstrafrecht rijst bij ons de vraag: heeft het bestuurlijk sanctierecht niet ook behoefte aan de bestraffende sanctie inhoudende een voorwaardelijke verplichting tot betaling van een geldsom?
Lees verder:
Beheerders van (alternatieve) beleggingsinstellingen die een Wet op het financieel toezicht (Wft)-vergunning hebben, krijgen op 22 juli 2014 van rechtswege een AIFMD-vergunning. De beheerders moeten dan voldoen aan de vereisten uit de Alternative Investment Fund Managers Directive (AIFMD). Deze regelgeving is geïmplementeerd in de Wft.
Voor de niet-vergunninghoudende beheerder zijn alle vereisten die voortvloeien uit de AIFMD nieuwe en de vergunning wordt pas verleend indien hij aan alle AIFMD-vereisten voldoet. Wanneer er nog geen ver- gunning is afgegeven, is het minder lastig in te schatten aan welke vereisten moet worden voldaan omdat deze bij de vergunningaanvraag aan bod ko- men. De Autoriteit Financiële markten (AFM) stuurt de vergunninghoudende beheerders een vragenlijst, zodat middels self-assesment kan worden be- oordeeld aan welke vereisten moet worden voldaan. In deze bijdrage geven de auteurs een aantal belangrijke aandachtspunten voor de vergunning- houdende beheerders.
Lees verder:
Ondanks dat het aantal faillissementen ten opzichte van recordjaar 2013 begint te dalen, blijft het aantal faillissementen onverminderd hoog. Daarnaast laten failliete bedrijven steeds grotere schulden achter. Het lijkt erop dat een aantal bedrijven de economische crisis hebben aangewend om op een goedkope manier van hun schulden en personeel af te komen.
Tegelijkertijd lukt het de overheid niet om effectief tegen faillissements- fraude en/of misbruik van de faillissementswet op te treden. Ook de vorig jaar door Minister Opstelten aangekondigde maatregelen zullen weinig effect sorteren. Faillissementsfraude zal voorlopig nog blijven lonen. Een analyse.
Lees verder:
Onlangs schreef Schalken een noot bij de uitspraak van de Hoge Raad van 10 december 2013 (NJ 2014/313). In deze complexe moordzaak, waarin de verdachte X ontkende, draaide alles om het bewijs dat in hoofdzaak berust op de bekennende, en voor X belastende verklaring van medeverdachte Y, die evenwel niet door de verdediging aan de tand kon worden gevoeld.
Volgens de heersende leer van de Hoge Raad — zoals geactualiseerd in HR 29 januari 2013, NJ 2013/145, m.nt. Schalken, post-Vidgen — mag in die situatie de bij de politie afgelegde verklaring voor het bewijs worden gebezigd, mits zij in voldoende mate steun vindt in andere bewijsmiddelen. Maar is daarmee alles gezegd?
Lees verder:
De Staatssecretaris van Financiën heeft de inkeerregeling van artikel 67n AWR tijdelijk verruimd. Tot 1 juli 2014 wordt de vanaf 1 juli 2009 geldende (nieuwe) regel dat een belastingplichtige alleen voor de laatste twee jaar boetevrij kan inkeren, niet toegepast. Deze "verruiming" zal ook na 30 juni 2014 moeten worden gehandhaafd voor jaren waarvoor onder de oude inkeerregeling boetevrij kon worden ingekeerd, omdat de nieuwe regel in strijd is met het in artikel 7 EVRM en artikel 15 IVBPR neergelegde beginsel van "non-retrospectiveness of more stringent criminal laws".
Lees verder:
The Dutch implementation of the Data Retention Directive was adopted on the 1st of September, 2009. The main reason for the storage of call detail records of telephone and internet traffic data is its potential in the aid of the investigation and prosecution of serious crimes. However the fact that this data has to be stored for a certain period of time is a recurring point of debate. There is a need both in the Netherlands and at European level for a clearer understanding of how the police and judicial authorities use the data kept under the Telecommunications Data Retention Act. The purpose of this study is to clarify how the Act works in practice.
Het lijkt een toenemende tendens: rechters-commissaris die voorafgaand aan een verhoor van een getuige ten kabinette de verdediging en het Openbaar Ministerie verzoeken om de aan de getuige te stellen vragen op voorhand aan de rechter-commissaris te verstrekken. De redenen die rechters daarvoor geven zijn meestal praktisch van aard en zien vooral op het verbeteren van de efficiency van het getuigenverhoor. En inderdaad: het werkt allemaal net wat sneller en makkelijker als de griffier de vragen van de partijen al in zijn computer heeft staan, zodat hij vervolgens alleen nog maar de antwoorden van de getuige ertussen hoeft te typen.
Maar wat nu als de raadsman oordeelt dat het niet in het belang van de zaak of zijn cliënt is om de vragen op voorhand aan de rechter-commissaris ter beschikking te stellen? Bijvoorbeeld omdat de raadsman niet het risico wil lopen dat de rechter-commissaris voorafgaand aan het verhoor de vragen- lijst aan de officier van justitie of zelfs aan de getuige verstrekt? Of omdat de raadsman wil uitsluiten dat de rechter-commissaris tóch een vraag uit de op voorhand verstrekte vragenlijst stelt, zelfs nadat de raadsman in de loop van het verhoor aan de rechter-commissaris heeft meegedeeld dat die vraag niet wordt gesteld? Wat als de raadsman om deze of andere redenen bijvoorbeeld wel de thema's voor het verhoor wil opgeven, maar zijn vragenlijst niet op voorhand met de rechter wil delen? Wat is dan rechtens?
Lees verder:
