Ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel van een bedrag van in verband met het als ambtenaar aannemen van giften

Rechtbank Oost-Brabant 26 januari 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:370

Betrokkene is op 27 december 2012 bij arrest van het gerechtshof ’s-Gravenhage, nevenzittingsplaats ’s-Hertogenbosch, veroordeeld voor:

Als ambtenaar een gift aannemen, wetende dat deze hem gedaan wordt teneinde hem te bewegen om, in strijd met zijn plicht, in zijn bediening iets te doen of na te laten, meermalen gepleegd en als ambtenaar een gift vragen, teneinde hem te bewegen om, in strijd met zijn plicht, in zijn bediening iets te doen of na te laten.

De standpunten van de officier van justitie en de verdediging

De officier van justitie heeft gepersisteerd bij zijn vordering en heeft daarvoor aansluiting gezocht bij het proces-verbaal berekening wederrechtelijke verkregen voordeel inzake verdachte van 8 september 2010.

Met de Rijksrecherche acht de officier van justitie het aannemelijk dat verdachte aan giften voor in totaal een bedrag van €52.239 heeft ontvangen. Met inachtneming van de overschrijding van de redelijke termijn, dient een korting van maximaal 10% te worden toegepast en dient aan verdachte te worden ontnomen een bedrag van €47.000.

De raadsman heeft aangevoerd dat de bedragen voor de aanleg van de siertuin en bestrating, het concert naar Robbie Williams, diner met ouders bij restaurant en kaartjes voor diverse popconcerten, welke door de Rijksrecherche zijn gesteld, naar beneden dienen te worden bijgesteld. Voor wat betreft de overige posten/giften refereert de raadsman zich aan het oordeel van de rechtbank. De rekening voor de afvalcontainer is nimmer gekomen, zodat deze post moet worden weggelaten uit het te ontnemen voordeel. De raadsman komt op een totaal bedrag aan te ontnemen wederrechtelijk verkregen voordeel van €14.963. Daarvan dient de wettelijke rente ten aanzien van het onder verdachte inbeslaggenomen contante geld à €5000, te weten een bedrag van €1700 te worden afgetrokken. Het totaal te ontnemen bedrag komt gelet op het voorgaande volgens de raadsman neer op €13.263.

Het oordeel van de rechtbank

Aanleg tuin en bestrating rondom woning adres 2 te woonplaats.

Op 3 februari 2009 heeft betrokkene bij de Rijksrecherche verklaard dat bedrijf 1 bij zijn oude woning aan de adres 2 te woonplaats, de hele oprit heeft bestraat en waarvoor hij niets heeft betaald. Ook de aanleg van een siertuin is betaald door bedrijf 1. Deze werkzaamheden zijn in het voorjaar van 2005 uitgevoerd.

getuige 1 heeft op 26 maart 2009 verklaard dat het totale factuurbedrag voor de werkzaamheden uitgevoerd op het adres 2 te woonplaats €3000 betrof. Tevens kon hij een factuur aanleveren van het leveren en planten van een olijfboom voor een bedrag van €1070.

De factuur van €1070 is kennelijk op 13 september 2005 per bank door bedrijf 1 betaald.

De kosten voor het bestraten van de inrit van de woning aan de adres 2 te woonplaats worden geschat op €9450.

Het totaal aan wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene bij de aanleg van de tuin en bestrating bij zijn oude woning wordt door de rechtbank geschat op €14.293.

Dagje uit/bezoek aan concert Robbie Williams in 2006

Op 9 februari 2009 heeft betrokkene verklaard dat hij door persoon 1 was uitgenodigd om mee te gaan naar een concert van Robbie Williams in de Arena te Amsterdam, dat hij hier met een bus naartoe is gegaan en dat deze hele dag en avond door persoon 1 is betaald. Ook zijn ex-vrouw en wat andere ambtenaren waren erbij. Volgens betrokkene kun je dit zien als een gift van bedrijf 1.

Getuige 2 heeft verklaard dat zij eigenaresse is van eenmanszaak naam eenmanszaak en al ongeveer 10 jaar voor bedrijf 1 werkt. Zij heeft in 2006 een concert van Robbie Williams verzorgd en de kosten hiervan zijn aan bedrijf 1 gefactureerd.

Na onderzoek in de gevoerde boekhouding van bedrijf 1is gebleken dat de betaling van de factuur bedrijf 2 met als factuurbedrag €2.680,36 is verricht per bank op 11 augustus 2006.

De rechtbank komt voor wat betreft de totale kosten per persoon uit op een bedrag van €551zoals opgenomen in de berekening van de Rijksrecherche. Betrokkene heeft verklaard dat hij samen met zijn toenmalige echtgenote is mee geweest, zodat het totale wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene met betrekking tot het concert van Robbie Williams wordt geschat op €1.102.

Diner met vriendin

Betrokkene heeft op 3 februari 2009 bij de Rijksrecherche verklaard dat hij in 2007 met een vriendin is gaan eten bij restaurant Mediteranea te Maastricht en dat hij de rekening van dit etentje, ongeveer €150 heeft ingediend bij persoon 1. Betrokkene heeft dit totale bedrag van €150 contant ontvangen van persoon 1.

Het wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene van de vergoeding van de kosten van een diner met een vriendin wordt door de rechtbank geschat op €150.

Reis naar Grand Prix in Monaco 2008

Betrokkene heeft op 4 februari 2009 bij de Rijksrecherche verklaard dat hij op 24 mei 2008 is mee geweest naar de Grand Prix Formule I in Monaco en dat hij niets zou betalen, omdat alles door bedrijf 1 was georganiseerd.

Getuige 2 heeft op 29 januari 2009 bij de Rijksrecherche verklaard dat zij is benaderd door persoon 2 van bedrijf 1 voor de reis naar de F1 in Monaco. Doorbedrijf 3, het bedrijf dat de zaken ter plaatse regelde, is rechtstreeks een factuur verzonden aan bedrijf 1 van €28.776,80 en bijkomende kosten van €3.157,75. Zijzelf heeft een factuur voor haar diensten verzonden van €2.861,47 ter attentie van persoon 2. De facturen zijn betaald en haar factuur is door bedrijf 1 betaald.

Uit onderzoek in de dossier van bedrijf 2 bleek dat de totale gefactureerde reissom €34.795,77 betrof en dat dit voor 10 personen was.

Persoon 3 heeft op 4 februari 2009 bij de Rijksrecherche verklaard dat als betrokkene zegt dat het voor zich sprak dat bedrijf 1 deze reis zou betalen, het wel waar zal zijn.

Het wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene bij de reis naar de Grand Prix in Monaco schat de rechtbank op basis van de berekening van de Rijksrecherche op €3.479.

Afvalcontainer bij woning

Betrokkene heeft op 28 januari 2009 bij de Rijksrecherche verklaard dat hij in 2008 gebruik heeft gemaakt van een container om spullen in af te voeren bij zijn oude woning aan de adres 2 te woonplaats en dat persoon 1 deze container heeft geregeld en de kosten van de huur ervan heeft betaald.

Persoon 4 heeft op 27 januari 2009 verklaard dat hij in opdracht van bedrijf 1 rond 6 juni 2008 een container heeft geplaatst op adres 2 te woonplaats en deze op 10 juni 2008 weer heeft opgehaald met 860 kilogram afval en dat de kosten à €243,85 door bedrijf 1 zijn betaald.

Persoon 5 heeft op 12 februari 2009 verklaard dat betrokkene hem om een container vroeg en dat deze container is geplaatst.

Het wederrechtelijke verkregen voordeel van betrokkene wordt door de rechtbank geschat op €243.

Opknappen/schilderen nieuwe woning aan de adres 1 te woonplaats

Betrokkene heeft op 31 januari 2009 bij de Rijksrecherche verklaard dat er werkzaamheden in zijn nieuwe woning zijn verricht, die zijn betaald door persoon 1 in casu bedrijf 1. Betrokkene schat dat de totale kosten hiervan tussen de €3000 en €5000 liggen.

Betrokkene heeft niet voor deze werkzaamheden betaald en gaat er vanuit dat persoon 1 de betaling heeft geregeld.

Persoon 6 heeft op 18 februari 2009 verklaard dat hij door persoon 1 werd verzocht een deel van de woning aan de adres 1 te woonplaats op te knappen. Deze werkzaamheden hebben 3948,61 exclusief BTW gekost.

Het wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene wordt door de rechtbank geschat €3948,61 + 19% BTW = €4.698.

Diner met ouders bij restaurant

Betrokkene heeft op 31 januari 2009 bij de Rijksrecherche verklaard dat hij een keer op uitnodiging van persoon 1 en op kosten van bedrijf 1 in restaurant heeft gegeten met zijn ouders. De rekening werd verstuurd naar bedrijf 1. Betrokkene ziet dit zelf ook als gift en schat dat de kosten voor dit etentje tussen de €500 en €1000 zijn geweest.

Persoon 3 heeft op 5 februari 2009 verklaard dat hij ervoor heeft gezorgd dat verdachte een keer met zijn ouders bij restaurant in Maastricht heeft gegeten en dat de rekening door bedrijf 1 is betaald. 

Persoon 7 heeft verklaard dat zij eigenaresse is van restaurant en op 24 juni 2008 om 19.00 uur een reservering had van bedrijf 1 voor drie personen, de verdachte was gastheer en de kosten voor het diner bedroegen €559. De rekening is verzonden naar bedrijf 1.

Uit onderzoek naar de boekhouding van bedrijf 1 blijkt dat voornoemde factuur van restaurant per bank op 18 juli 2008 is betaald door bedrijf 1.

Het wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene wordt door de rechtbank voor deze post geschat op €559.

Kaarten Pinkpop, Kane en Werchter

Pinkpop

Betrokkene heeft verklaard op 27 januari 2009 dat hij ieder jaar naar Pinkpop gaat. Tijdens de doorzoeking van de woning van betrokkene werd een notitieblaadje aangetroffen met de handgeschreven tekst:”Pinkpop” met daaronder 9 namen geschreven.

Tijdens de doorzoeking in het bedrijf bedrijf 1 werd een notitieblaadje met handgeschreven tekst gevonden. Bovenaan stond “persoon 1”, rechtsboven stond “Pinkpop” en verder stonden er diverse namen met daarachter een aantal. Bovenaan stond naam12x.

Raadpleging op internet heeft opgeleverd dat de toegangsbewijzen van Pinkpop in 2008 €129 kostten

De rechtbank schat het wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene met betrekking tot Pinkpop op 12 maal €129. = €1.548.

Kane

Betrokkene heeft op 28 januari 2009 verklaard dat hij met persoon 1 van bedrijf 1 naar het concert van Kane in juni 2008 in Rotterdam is geweest. persoon 1 heeft het kaartje en alle consumpties betaald.

Op internet is uitgezocht wat de kosten voor een toegangsbewijs van het concert van Kane in de Kuip in Rotterdam waren, waaruit bleek dat een kaartje tussen de €70 en €75 kostte.

Het wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene voor wat betreft het concert van Kane wordt door de rechtbank op €70 geschat.

Werchter

Betrokkene heeft op 28 januari 2009 verklaard dat hij van persoon 1 in 2008 6 toegangsbewijzen voor het popfestival Werchter te België heeft gekregen, waarvan hij er twee heeft teruggegeven. De toegangsbewijzen waren ongeveer €165 per stuk.

Raadpleging op internet heeft uitgewezen dat de kosten voor een toegangsbewijs voor Werchter te België €165 waren. De gift van de toegangsbewijzen bestond, aldus betrokkene zelf, uit 4 toegangsbewijzen, zodat het totale bedrag uitkomt op €165 x 4 = €660

Het wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene voor wat betreft het krijgen van concertkaarten van Werchter wordt door de rechtbank geschat op €660.

Contant geld

Betrokkene heeft verklaard dat hij in de periode van Kerst 2007 tot en met Kerst 2008 ongeveer €12.500 contant geld heeft ontvangen van persoon 1. Op 9 februari 2009 heeft betrokkene tegenover de Rijksrecherche verklaard dat hij naast de eerder genoemde contante giften van €12.500 ook in juli 2008 een bedrag van €5000 van persoon 1 had ontvangen.

Het wederrechtelijke verkregen voordeel van betrokkene ten aanzien van de post contant geld wordt door de rechtbank geschat op €17.500.

Kaarten skybox Roda

Betrokkene heeft op 28 januari 2009 verklaard dat hij twee maal een wedstrijd van Roda JC heeft bezocht in de VIP box van bedrijf 1.

Persoon 8, commercieel directeur van Roda JC heeft op 14 juli 2009 als getuige verklaard dat bedrijf 1 al een paar jaar een skybox huurt, dat de betalingen via bedrijf 1 liepen en dat de toegangsprijzen voor het volgen van een wedstrijd in de VIP/businessclub €80 zijn en voor een topwedstrijd €130.

Het wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene voor wat betreft de twee bezoeken aan de skybox van bedrijf 1 bij Roda JC wordt door de rechtbank geschat op 2 maal €80 = €160.

Nu de raadsman van betrokkene naar het oordeel van de rechtbank ter zitting onvoldoende heeft aangetoond/onderbouwd dat de hiervoor genoemde bedragen anders zouden moeten zijn, gaat de rechtbank uit van de berekening door de Rijksrecherche gemaakt en zal deze berekening als grondslag dienen voor het te schatten wederrechtelijk verkregen voordeel.

De rechtbank schat het totale voordeel van betrokkene op €44.462. In verband met een overschrijding van de redelijke termijn zal de rechtbank -in navolging van de officier van justitie- een korting toepassen van 10% (zie HR 9 januari 2001, NJ 2001/307), zodat het wederrechtelijk verkregen voordeel van betrokkene definitief wordt vastgesteld op €40.000 (afgerond).

Conclusie

De rechtbank stelt het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat vast op €40.000.

Legt aan verdachte de verplichting op tot betaling aan de Staat van een geldbedrag ter grootte van €40.000 (voluit veertigduizend euro), ter ontneming van het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel, dat hij, door middel van of uit de baten van het feit ter zake waarvan hij is veroordeeld, heeft verkregen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens oplichting van een amusementshal door manipulatie van de roulettetafel

Rechtbank Limburg 21 januari 2015, ECLI:NL:RBLIM:2015:452

De verdenking komt er op neer dat de verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan het medeplegen van oplichting.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het tenlastegelegde is bewezen. Ter onderbouwing van dat standpunt heeft hij verwezen naar de camerabeelden in combinatie met de aangifte, de verklaringen over de beschadigingen aan de automatische roulettetafel en het forensisch onderzoek.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft geconcludeerd tot vrijspraak op grond van gebrek aan bewijs dat de roulettetafel door de verdachte, al dan niet in een bewuste en nauwe samenwerking met een of meer anderen, is gemanipuleerd.

Het oordeel van de rechtbank

Op 13 april 2012 wordt door aangever namens Supergame gevestigd te Beek aangifte gedaan van oplichting door meerdere personen op 12 april 2012.

Hij verklaart dat op 12 april 2012 door de kassière alarm is geslagen, omdat zij het gedrag van enkele mannelijke klanten aan de roulettetafel niet vertrouwde en zij een hoge uitbetaling aan deze klanten had moeten doen. De kassière heeft een monteur, genaamd, ingeschakeld, die in het systeem constateerde dat in de middag in de automatische roulettetafel vier keer achter elkaar het cijfer nul was gevallen, terwijl op dit cijfer hoge inzetten waren gedaan. Vervolgens is de chef technische dienst ter plaats geroepen. Deze heeft de automatische roulettetafel bekeken en daarbij op het hout, bij de metalen sluitring van de koepel krassen gezien. Ook heeft de chef technische dienst de camerabeelden van de amusementshal bekeken welke waren opgenomen gedurende de tijd dat het getal nul viermaal achter elkaar viel.

Hierop is een man te zien die rondom de roulettetafel bewegingen maakt die niet behoren tot normaal spelgedrag. Uit ervaring weet aangever dat het automatische roulettespel gemanipuleerd kan worden door het rouletteballetje met een staafje te sturen. Dat staafje wordt onder de koepel over het roulettewiel door gestoken. De man die aangever verdenkt van de manipulatie van de roulettetafel, zijnde verdachte, is samen met twee andere mannen tussen 12:00 uur en 13:00 uur de amusementshal binnen gekomen. De mannen zijn ook weer gezamenlijk vertrokken, toen de monteur net gearriveerd was. In totaal hebben zij een bedrag van € 10.000,00 winst gemaakt. Dit geldbedrag is deels met muntjes en deels door de kassière uitbetaald.

Op 13 april 2012 wordt er door verbalisant onderzoek verricht naar sporen aan de automatische roulettetafel. De verbalisant relateert dat hij zag dat er een ruimte van ongeveer 1 á 2 millimeter tussen de glazen koepel en de tafel was. Via deze spleet kan het roulettewiel en het balletje worden bereikt. Verbalisant relateert dat hij op het roulettewiel in het stof een vers krasspoor ziet. Ook neemt hij krassporen waar op de stalen rand waar deze glazen koepel op afsluit. Op de zijkant van de glazen koepel, waar de koepel aansluit op de stalen onderrand, worden eveneens krassporen gezien. De voornoemde krassporen op de glaskoepel en de stalen rand bevonden zich nagenoeg op dezelfde hoogte. Dit is dezelfde plaats als welke door de chef technische dienst werd aangewezen als de plaats waar de verdachte speler blijkens de camerabeelden een voorwerp tussen de glazen koepel en de tafel had gestoken. Op andere plaatsen werden geen krassporen aangetroffen.

Ter terechtzitting zijn de meergenoemde camerabeelden getoond.

Op deze beelden zijn naast de verdachte twee andere, maar onbekend gebleven personen zichtbaar, die in het onderzoek F2 en F3 genoemd worden. De drie personen zitten of staan samen met anderen aan de automatische roulettetafel. Ook medeverdachte is op deze beelden te zien.

De rechtbank neemt op de hierna te noemen, op de beelden weergegeven tijdstippen het volgende waar:

Vanaf 11:46:40 uur is te zien dat zowel verdachte, als F3 voelen aan de sluitring van de roulettetafel. F3 maakt stekende bewegingen in de richting van de sluitring van de roulettetafel. F3 hurkt enigszins en kijkt in de richting van de sluitring, terwijl verdachte aan de sluitring voelt en duwt.

Vanaf 15:07:38 uur is te zien dat verdachte met zijn rechterhand aan de ring van de roulettetafel zit. Ook F3 doet dit. Vervolgens is te zien dat verdachte met zijn linkerhand iets uit zijn linker jaszak haalt en dit in zijn rechterhand neemt, waarna hij met zijn rechterhand in de richting van de automatische roulettetafel gaat. De verdachte en F2 en F3 gaan dicht bij elkaar staan. Ook medeverdachte staat daarbij. Verdachte neemt weer iets uit zijn linker jaszak en gaat weer met zijn rechterhand in de richting van de sluitring. Vanaf dat moment blokkeert F3 het zicht van de camera op verdachte. Vervolgens is zichtbaar dat medeverdachte bij de verdachte en F2 en F3 gaat staan en dat er onderling contact is. Verdachte heeft weer iets in zijn rechterhand en beweegt daarmee in de richting van sluitring. Verdachte lijkt zijn hand weer terug te trekken als een onbekende man passeert. Vervolgens beweegt de rechterhand van verdachte wederom in de richting van de sluitring. Het zicht via de camera wordt dan geblokkeerd door F3 en medeverdachte.

Vanaf 15:33:36 uur is waar te nemen dat de vier personen samen aan de grote automatische roulettetafel spelen. Verdachte beweegt zijn hand weer in de richting van de sluiting, waarna het zicht van de camera geblokkeerd wordt door F3.

De rechtbank is van oordeel door deze camerabeelden, in samenhang bezien met de aangetroffen beschadigingen aan de roulettetafel op de plek waar de verdachte steeds speelde en de ongewoon hoge uitbetalingen, bewezen wordt dat de verdachte met een voorwerp de roulettetafel heeft gemanipuleerd en daarbij gespeeld heeft op en/of rond bepaalde getallen. Hierdoor werd Supergame bewogen tot de afgifte van een hoeveelheid geld en een hoeveelheid speelmunten, die samen een waarde vertegenwoordigen van circa € 10.000,00.

Blijkens het proces-verbaal van bevindingen van het uitlezen van camera 1, welke geplaatst is bij de in- en uitgang van de amusementshal, zijn de verdachte en F2 op 12 april 2012 samen de amusementshal binnengekomen. Acht minuten later komt ook F3 deze amusementshal binnen. Viereneenhalf uur later verlaten de verdachte en F3 vlak na elkaar de amusementshal. Daarnaast zijn de verdachte en F2 al eerder samen onder verdachte omstandigheden bij een andere amusementshal gesignaleerd.

Deze gegevens, in samenhang bezien met de hiervoor omschreven handelingen rondom de automatische roulettetafel, leiden de rechtbank tot de conclusie dat er nauw en bewust tussen de verdachte en F2 en F3 is samengewerkt om Supergame te bewegen tot de afgifte van geld door de automatische roulettetafel te manipuleren. De rechtbank acht op grond daarvan medeplegen van oplichting door verdachte bewezen.

Bewezenverklaring

Medeplegen van oplichting.

Strafoplegging

Verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van zes weken. Tevens veroordeling tot betaling van €10.000 ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel.

Lees hier de volledige uitspraak.

Sepot medeverdachte leidt tot niet-ontvankelijkheid OM i.v.m. verbod op willekeur door verdachte wel te vervolgen

Rechtbank Den Haag 11 november 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:16411

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat hij een ploertendoder en vier losse flodders voorhanden heeft gehad. Deze zijn aangetroffen in de auto waarin de verdachte en de medeverdachte reden. Beide verdachten hebben verklaard dat zij van de aanwezigheid van de ploertendoder niet afwisten. Over de losse flodders heeft medeverdachte verklaard dat hij deze heeft gevonden. De verdachte heeft dit bevestigd en heeft verklaard dat medeverdachte de losse flodders aan hem heeft gegeven.

Het openbaar ministerie heeft uiteindelijk de zaak tegen medeverdachte geseponeerd met code 02, maar besloten verdachte wel te vervolgen.

Ontvankelijkheid van het openbaar ministerie

De raadsman voert een preliminair verweer strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging wegens strijd met het gelijkheidsbeginsel en het verbod op willekeur.

De raadsman voert andermaal het woord, inhoudende:

Een sepot 02 is een technisch sepot. Kennelijk heeft het sepot betrekking op een bewijstechnisch punt. De justitiële documentatie van cliënt kan een reden zijn om cliënt wel te vervolgen, maar we weten niet of deze verschilt van de justitiële documentatie van de medeverdachte. Het gelijkheidsbeginsel prevaleert in dit geval.

De officier van justitie voert het woord, inhoudende:

Wat mij betreft is de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie niet aan de orde. Bewijstechnisch zijn het bijna gelijke zaken, maar de auto is van de moeder van de verdachte. Dat is een groot verschil. Daarnaast gaat het ook om andere omstandigheden, waaronder de justitiële documentatie van de verdachte: hij is eerder veroordeeld ter zake van de Wet wapens en munitie. Op grond van het opportuniteitsbeginsel is het aan het openbaar ministerie om te beslissen wie er vervolgd wordt. Desgevraagd merk ik op dat de zaak tegen de medeverdachte is geseponeerd met code 02.

Oordeel rechtbank

Voorop staat dat in artikel 167, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering aan het openbaar ministerie de bevoegdheid is toegekend zelfstandig te beslissen of naar aanleiding van een ingesteld opsporingsonderzoek vervolging moet plaatsvinden. De beslissing om tot vervolging over te gaan leent zich slechts in zeer beperkte mate voor een inhoudelijke rechterlijke toetsing in die zin dat slechts in uitzonderlijke gevallen plaats is voor een niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging op de grond dat het instellen of voortzetten van die vervolging onverenigbaar is met beginselen van een goede procesorde, voor zover hier van belang het gelijkheidsbeginsel en het verbod op willekeur (ook wel het beginsel van een redelijke en billijke belangenafweging).

Van schending van het gelijkheidsbeginsel is eerst sprake bij afwijking van een bestendig patroon van beslissen in een groot aantal vergelijkbare gevallen. Niet gesteld of gebleken is dat daarvan sprake is geweest, zodat het verweer in zoverre wordt verworpen.

Ten aanzien van het verbod op willekeur geldt dat het ten onrechte niet vervolgen van derden wier gedragingen evenzeer als die van de verdachte het voorwerp van strafvervolging dienen te zijn, niet zonder meer leidt tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de strafvervolging tegen de verdachte. Onderzocht dient te worden of het openbaar ministerie naar willekeur de ene verdachte wel en de andere niet vervolgt, hoewel deze verdachten in een sterk vergelijkbare positie verkeren. De politierechter gaat daarbij uit van de volgende feiten en omstandigheden.

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat hij een ploertendoder en vier losse flodders voorhanden heeft gehad. Deze zijn aangetroffen in de auto waarin de verdachte en de medeverdachte reden. Beide verdachten hebben verklaard dat zij van de aanwezigheid van de ploertendoder niet afwisten. Over de losse flodders heeft medeverdachte verklaard dat hij deze heeft gevonden. De verdachte heeft dit bevestigd en heeft verklaard dat medeverdachte de losse flodders aan hem heeft gegeven. In zoverre bevinden beide verdachten zich in dezelfde positie: beiden waren inzittende van de auto en beiden hebben het voorhanden hebben van de ploertendoder ontkend en het voorhanden van de losse flodders bekend.

Er zijn wel verschillen. De auto stond op naam van de moeder van de verdachte en was bij de verdachte in gebruik. Dit verschil wordt echter (ruimschoots) gecompenseerd door het feit dat medeverdachte de bestuurder van de auto was en dat de ploertendoder is aangetroffen op de vloerplaat voor de bestuurdersstoel.

Ten slotte neemt de politierechter de persoonlijke omstandigheden in aanmerking. Uit het uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 14 oktober 2014 blijkt dat de verdachte eerder is veroordeeld voor feiten betreffende de Wet wapens en munitie. Op grond van het verhandelde ter terechtzitting is niet duidelijk geworden of dit ook geldt voor medeverdachte, omdat het dossier geen gegevens uit de justitiële documentatie van medeverdachte bevat en de officier van justitie hierover geen nadere informatie heeft verschaft.

Op grond van het voorgaande stelt de politierechter vast dat de verdachte en medeverdachte op het moment van het nemen van de vervolgingsbeslissing in een sterk vergelijkbare positie verkeerden. Ten aanzien van de feiten geldt dat de zaken tegen de verdachte en medeverdachte in de kern gelijk zijn. Er zijn wel verschillen, maar deze zijn van ondergeschikte betekenis en rechtvaardigen in elk geval niet de conclusie dat de verdenking jegens de verdachte zwaarder is dan tegen medeverdachte. Ten aanzien van de persoonlijke omstandigheden kan niet worden vastgesteld dat er een relevant verschil in justitiële documentatie tussen de verdachte en medeverdachte bestaat. Daarbij komt dat ook niet is gebleken dat een verschil in justitiële documentatie de reden is geweest om de verdachte wel en medeverdachte niet te vervolgen, nu de zaak tegen medeverdachte is geseponeerd met code 02 (de politierechter begrijpt: een technisch sepot op grond van onvoldoende bewijs).

Dit alles brengt de politierechter tot het oordeel dat geen redelijk handelend lid van het openbaar ministerie heeft kunnen beslissen om de zaak tegen medeverdachte te seponeren en de verdachte wel te vervolgen. Het instellen van de vervolging tegen de verdachte is derhalve in strijd met het verbod van willekeur, zodat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk in de vervolging zal worden verklaard.

De politierechter verklaart het openbaar ministerie ter zake van het ten laste gelegde niet-ontvankelijk in zijn strafvervolging.

Lees hier de volledige uitspraak.

Gevangenisstraf voor vrouw die als bewindvoerder/curator werkte en ruim 90.000 euro van 10 personen verduisterde

Rechtbank Midden-Nederland 21 januari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:285

De rechtbank Midden-Nederland heeft een 48-jarige verdachte uit Bilthoven veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk. De vrouw verduisterde ruim € 90.000 van tien personen van wie zij de bewindvoerder of curator was. Daarnaast heeft verdachte geld verduisterd van haar werkgever.

Verdenking

• feit 1: als bewindvoerder een geldbedrag van € 8.345,- heeft verduisterd van benadeelde 1;
• feit 2: een brief/verklaring betreffende contante betalingen van € 6.050,- vals heeft opgemaakt (primair) dan wel gebruik heeft gemaakt van deze brief/verklaring (subsidiair);
• feit 3: als curator een geldbedrag van € 15.753,32 heeft verduisterd van benadeelde 12;
• feit 4: een brief/verklaring betreffende contante betalingen van € 13.100,67 vals heeft opgemaakt (primair) dan wel gebruik heeft gemaakt van deze brief/verklaring (subsidiair);
• feit 5: als bewindvoerder een geldbedrag van € 17.139,88 heeft verduisterd van benadeelde 3;
• feit 6A: een brief/verklaring betreffende contante betalingen van € 5.700,- vals heeft opgemaakt (primair) dan wel gebruik heeft gemaakt van deze brief/verklaring (subsidiair);
• feit 6B: een brief/verklaring betreffende contante betalingen van € 7.670,- vals heeft opgemaakt (primair) dan wel gebruik heeft gemaakt van deze brief/verklaring (subsidiair);
• feit 7: als bewindvoerder een geldbedrag van € 24.949,92 heeft verduisterd van benadeelde 4;
• feit 8A: een brief/verklaring betreffende een verkregen lening van € 10.000,- vals heeft opgemaakt (primair) dan wel gebruik heeft gemaakt van deze brief/verklaring (subsidiair);
• feit 8B: een brief/verklaring betreffende een afgegeven lening van € 10.000,- vals heeft opgemaakt (primair) dan wel gebruik heeft gemaakt van deze brief/verklaring (subsidiair);
• feit 9: als bewindvoerder een geldbedrag van € 13.697,95 heeft verduisterd van benadeelde 5;
• feit 10: een brief/verklaring betreffende contante betalingen van € 8.500,- vals heeft opgemaakt (primair) dan wel gebruik heeft gemaakt van deze brief/verklaring (subsidiair);
• feit 11: als bewindvoerder een geldbedrag van € 3.249,47 heeft verduisterd van benadeelde 6;
• feit 12: een Formulier A, ten behoeve van de rekening en verantwoording van het bewind van benadeelde 6, vals heeft opgemaakt;
• feit 13: als bewindvoerder een geldbedrag van € 1.750,- heeft verduisterd van benadeelde 7;
• feit 14: als bewindvoerder een geldbedrag van € 6.637,79 heeft verduisterd van
• de erven van E en/of het UWV;
• feit 15: als administratief medewerker een geldbedrag van € 27.178,54 heeft verduisterd van benadeelde 8;
• feit 16: als bewindvoerder een geldbedrag van € 3.984,85 heeft verduisterd van benadeelde 9;
• feit 17: als bewindvoerder een geldbedrag van € 1.537,- heeft verduisterd van benadeelde 10.

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gevorderd de onder 1, 2 primair, 3, 4 primair, 5, 6A primair, 6B primair, 7, 8A primair, 8B primair, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 en 17 ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen te verklaren.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft opgemerkt dat hij zich beperkt tot de ten laste gelegde feiten die door verdachte worden betwist. Voor het overige heeft de raadsman zich ten aanzien van de bewezenverklaring gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Ten aanzien van de zaak benadeelde 3 (feit 5) heeft de raadsman betoogd dat de contante opnamen van €3.250 niet kunnen worden bewezen verklaard.

In de zaak benadeelde 5 (feit 9) stelt verdachte dat er daadwerkelijk betalingen hebben plaatsgevonden. Dit wordt deels bevestigd door benadeelde 5, die verklaard heeft dat zij €200 contant heeft gekregen van verdachte. Verduistering van gelden middels geldopnamen en overboekingen kan om die reden niet worden bewezen verklaard.

De raadsman heeft aangevoerd dat verdachte zich op het standpunt stelt dat er aan benadeelde 6 (feit 11) -onder dwang- een contant bedrag is betaald van €1.750, waarover verdachte heeft verklaard. Dit bedrag kan daarom niet als verduisterd worden aangemerkt. (De rechtbank zal dit verweer opvatten als betrekking hebbend op feit 13, aangezien verdachte tijdens een van de verhoren heeft verklaard dat zij aan benadeelde 7 onder dwang meerdere keren contante geldbedragen heeft gegeven, in totaal ten bedrage van €1.750.)

Verdachte dient integraal te worden vrijgesproken van feit 16, aangezien uit de aan de rechtbank overgelegde e-mails blijkt dat verdachte daadwerkelijk geld aan benadeelde 9 heeft voorgeschoten. Nu dit aannemelijk is geworden, kan geen bewezenverklaring volgen voor dit feit.

Ook van feit 17 dient verdachte te worden vrijgesproken. Uit de overgelegde bankafschriften blijkt dat benadeelde 10 zelf geld op kon nemen van de bank, zodat niet kan worden bewezen dat die bedragen door verdachte zijn verduisterd. Subsidiair kan in elk geval het bedrag van €4.900 (huur- en zorgtoeslag) niet als verduisterd worden aangemerkt, omdat dit bedrag bij het onderzoek door de verbalisant niet is teruggevonden.

Oordeel van de rechtbank

Aangezien de verdediging de onder 1, 2, 3, 4, 7, 8, 11, 12, 14 en 15 ten laste gelegde feiten heeft erkend en er geen vrijspraak is bepleit, volstaat de rechtbank ten aanzien van die feiten, met toepassing van artikel 359, derde lid, laatste volzin van het Wetboek van Strafvordering, met een opsomming van de bewijsmiddelen.

Bewijsoverwegingen ten aanzien van de feiten 5, 6A primair en 6B primair

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman, dat verdachte daadwerkelijk contante bedragen aan benadeelde 3 heeft gegeven en dat de contante opnames om die reden niet kunnen worden bewezen verklaard.

Door getuige B is verklaard dat benadeelde 3 30 euro per week te besteden heeft en dat dit geld door hemzelf wordt gepind. Verder spreekt zij niet over contante bedragen die benadeelde 3 ontving. Ook overigens is op geen enkele wijze aannemelijk geworden dat de gepinde geldbedragen van €1.000, €750, €600, €300 en €600 aan benadeelde 3 zijn overhandigd of aan hem ten goede zijn gekomen.

De rechtbank overweegt ten aanzien van de brief van 7 december 2009, die ondertekend zou zijn door benadeelde 3, het volgende. In de administratie van verdachte zijn verschillende brieven/verklaringen aangetroffen, waarvan de geadresseerden hebben aangegeven dat deze brieven/verklaringen niet door hen zijn ondertekend. Het voorgaande in combinatie met de bevindingen van verbalisant, die heeft geconstateerd dat de handtekening op deze brief niet overeenkomt met de handtekening van benadeelde 3, brengt de rechtbank tot de vaststelling dat deze brief door verdachte is opgesteld en door haar van benadeelde 3 handtekening is voorzien.

De rechtbank stelt vast dat uit de rekeningafschriften van rekeningnummer, ten name van benadeelde 3, blijkt dat op 03 februari 2010 een bedrag van €750 is opgenomen in postcodegebied 1071 BB en op 7 mei 2010 een bedrag van €600 in postcodegebied 5831 JJ. De plaatsen waar deze bedragen zijn opgenomen, respectievelijk Amsterdam en Boxmeer, liggen niet in het arrondissement Utrecht. Dit betekent dat de rechtbank verdachte van de verduistering van deze twee bedragen zal moeten vrijspreken.

Het bewijs ten aanzien van de feiten 9 en 10 primair

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 9 en 10 primair ten laste gelegde heeft begaan op grond van de volgende bewijsmiddelen.

Op 16 oktober 2007 is verdachte, werkzaam ten kantore van bedrijf, gevestigd te Bilthoven, benoemd tot bewindvoerder van benadeelde 5. Bij beschikking van 7 juni 2010 is verdachte als bewindvoerder ontslagen.

Alle bovengenoemde betalingen zijn gedaan vanaf de beheerrekening die op naam staat van benadeelde 5.

Uit de bankafschriften van de ING-rekening rekeningnummer ten name van benadeelde 5 blijkt dat de geldopnames op 25 januari 2010, 2 februari 2010, 16 maart 2010 en 23 april 2010 zijn gedaan in Bilthoven. De geldopnames op 15 februari 2010, 12 april 2010 en 24 mei 2010 hebben volgens de bankafschriften van voornoemd rekeningnummer plaatsgevonden in Utrecht.

Tijdens de doorzoeking in de woning van verdachte werd in de administratie van verdachte een map aangetroffen met brieven/verklaringen van diverse cliënten omtrent het ontvangen van contante gelden van verdachte. Een dergelijke schrijven werd ook aangetroffen met betrekking tot benadeelde 5. In het schrijven zou benadeelde 5 getekend hebben voor de ontvangst van €8.500 contant voor levensonderhoud en inrichting van het huis.

De brief, met briefhoofd “bedrijf”, betreft een schrijven aan “Mevrouw benadeelde 5”, vermeldt als datum en plaats “Bilthoven, 7 december 2009” en is ondertekend door verdachte. De brief bevat onder andere het volgende: “Ik heb je in 2008/2009 contante betalingen gedaan voor levensonderhoud en inrichting van je nieuwe huis €8.500.00”. Verder is een handtekening geplaatst bij de tekst “Voor akkoord benadeelde 5”.

Door benadeelde 5 is verklaard dat zij verdachte (de rechtbank begrijpt: verdachte) als bewindvoerder kreeg. benadeelde 5 kreeg haar geld altijd via de bank. Eén keer heeft ze een contant geldbedrag gekregen van €200. benadeelde 5 verklaart dat ze nooit heeft getekend voor de ontvangst van contant geld. Ze verklaart dat ze de brief, die de politie haar toont, nooit heeft getekend. benadeelde 5 heeft gehoord dat er spullen waren besteld van haar beheerrekening. Zij heeft zelf nooit spullen besteld of gekregen. De rekening werd beheerd door verdachte. Toen het bewind begon, moest benadeelde 5 haar pasje inleveren en kon zij dus ook niet pinnen.

Verdachte verklaart over de transactie van €315,00 naar de creditcardmaatschappij dat dit niet had mogen gebeuren. Ze weet niet waarom ze dit heeft gedaan.

Bewijsoverweging ten aanzien van de feiten 9 en 10 primair

De raadsman heeft naar voren gebracht dat verdachte daadwerkelijk contante betalingen heeft gedaan aan benadeelde 5 en dat dit ook blijkt uit de verklaring van benadeelde 5. Zij heeft immers verklaard dat zij van verdachte €200 contant heeft ontvangen. Gelet hierop kunnen volgens de raadsman ook de geldopnames en de overboekingen naar de rekeningen van verdachte niet als verduistering worden aangemerkt.

De rechtbank stelt vast dat uit de verklaring van benadeelde 5 inderdaad blijkt dat zij een contant geldbedrag van verdachte heeft ontvangen. benadeelde 5 verklaart verder echter dat zij behalve dit geldbedrag nooit contante bedragen van verdachte heeft gekregen. Haar rekening werd beheerd door verdachte en ze heeft haar bankpasje in moeten leveren, waardoor ze niet meer zelf kon pinnen. Behalve het geldbedrag van €200 is op geen enkele wijze aannemelijk geworden dat van het ten laste gelegde geldbedrag meer is ten goede gekomen aan benadeelde 5. De rechtbank zal dan ook slechts het geldbedrag van €200 in mindering brengen op het ten laste gelegde geldbedrag. Voor het overige volgt de rechtbank het standpunt van de raadsman niet.

Het bewijs ten aanzien van feit 13

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 13 ten laste gelegde heeft begaan op grond van de volgende bewijsmiddelen.

Op 13 mei 2008 is verdachte, werkzaam ten kantore van bedrijf te Bilthoven, benoemd tot bewindvoerder van benadeelde 7. Bij beschikking van 7 juni 2010 is verdachte als bewindvoerder ontslagen.

Tijdens de doorzoeking in de woning van verdachte is een schrijven aangetroffen met betrekking tot benadeelde 7. In dit schrijven zou ene “Heer benadeelde 7” getekend moeten hebben voor de ontvangst van €1.750 contant voor levensonderhoud en een scooter. De verklaring is niet ondertekend door benadeelde 7.

Ten aanzien van de beheerrekening werden verschillende onjuiste bedragen verantwoord. De vermelde bedragen zijn zodanig gekozen dat een juist eindsaldo werd bereikt. Ze zijn echter in strijd met de waarheid en verhullen de verduistering van €1.750.

In de onderstaande tabel staan de - feitelijk onjuiste - verantwoorde inkomsten en uitgaven en daarnaast de werkelijke inkomsten en uitgaven vermeld.

Bewijsoverwegingen ten aanzien van feit 13

De rechtbank begrijpt het verweer van de raadsman met betrekking tot feit 11 als bedoeld ter zake van feit 13. De raadsman heeft betoogd dat daadwerkelijk -onder dwang- betalingen hebben plaatsgevonden van €1.750.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman. Door verdachte zijn over het jaar 2009 onjuiste bedragen verantwoord. Wanneer deze onjuiste bedragen worden vergeleken met de daadwerkelijke inkomsten en uitgaven, dan wordt een verschil duidelijk van €1.750. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte op deze wijze een geldbedrag van €1.750 verhuld. Zij heeft deze uitgaven kennelijk niet willen verantwoorden.

Gelet op deze verhulling acht de rechtbank niet aannemelijk geworden dat dit bedrag ten goede is gekomen aan benadeelde 7 door contante betalingen aan hem en acht de rechtbank bewezen dat verdachte dit bedrag heeft verduisterd. De rechtbank wordt in deze overtuiging gesterkt door het feit dat verdachte een verklaring heeft opgesteld, waarin door benadeelde 7 zou moeten worden getekend voor de ontvangst van een contant geldbedrag van €1.750. Zoals uit de overige bewijsmiddelen blijkt, zijn er meerdere van dergelijke brieven/verklaringen aangetroffen. Geen van de personen aan wie de brieven/verklaringen zijn gericht, heeft echter verklaard dat deze documenten door hem/haar zijn ondertekend of dat de genoemde geldbedragen zijn ontvangen. De brieven/verklaringen zijn kennelijk slechts gebruikt voor het ‘kloppend’ maken van de administratie van verdachte.

Het bewijs ten aanzien van feit 16

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 16 ten laste gelegde heeft begaan op grond van de volgende bewijsmiddelen.

Door aangever 3 is op 8 september 2010, namens benadeelde 9 aangifte gedaan van verduistering door verdachte, wonende te Bilthoven.

Op 1 januari 2009 is verdachte benoemd tot bewindvoerder van benadeelde 9. Ten aanzien van de kosten voor bewindvoering werd €1.484,85 overgeboekt vanaf de beheerrekening van benadeelde 9. Door verdachte werd bijzondere bijstand aangevraagd bij de gemeente Utrecht. Deze bijzondere bijstand werd kennelijk verleend. Op de bedrijfsrekening van verdachte werd door de gemeentelijke sociale dienst een bedrag van €1.926,80 gestort, onder vermelding van ‘benadeelde 9’. De van benadeelde 9 geïncasseerde vergoedingen werden niet terugbetaald door verdachte.

Bij bedragen van €1.000 of meer is toestemming van de kantonrechter noodzakelijk. Ten aanzien van het bewind van benadeelde 9 was bij de kantonrechter geen enkele beslissing bekend inzake eventuele afwijkingen van vergoedingen of betalingen. Van het bedrag van €500 werd in de administratie geen enkel stuk aangetroffen dat een dergelijke uitgave/betaling onderbouwt.

Bewijsoverwegingen ten aanzien van feit 16

De raadsman heeft betoogd dat verdachte van dit feit integraal dient te worden vrijgesproken, omdat uit de door de raadsman overlegde e-mails blijkt dat verdachte daadwerkelijk geld heeft voorgeschoten aan benadeelde 9.

Door de raadsman is een e-mailbericht overgelegd, d.d. 16 maart 2009, waarin verdachte aan een reclasseringsmedewerker meedeelt, dat zij die betreffende week pas geld heeft gehad van de vorige bewindvoerder, maar dat ze al zoveel heeft voorgeschoten dat het restant niet genoeg is voor de auto die benadeelde 9 terug wilde hebben.

Deze e-mail is destijds door verdachte zelf opgesteld en er zijn geen onderliggende stukken die de stelling van verdachte bevestigen. De rechtbank acht daarmee niet aannemelijk geworden dat door verdachte daadwerkelijk geld is voorgeschoten.

Het bewijs ten aanzien van feit 17

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 17 ten laste gelegde heeft begaan op grond van de volgende bewijsmiddelen.

Door benadeelde 10 is op 2 november 2011 aangifte gedaan van verduistering tegen verdachte, wonende te Bilthoven, die was aangesteld als haar bewindvoerder.

Bij beschikking van de kantonrechter is verdachte op 27 november 2007 aangesteld als bewindvoerder van benadeelde 10. In eerste instantie, tot ongeveer eind 2008, verlopen alle ontvangsten en betalingen ten aanzien van benadeelde 10 via één van de bedrijfsrekeningen van verdachte, de bankrekening rekeningnummer. Betalingen voor huur- en zorgtoeslag blijven tot het einde van het bewind binnen komen op deze bedrijfsrekening. Sporadisch worden betalingen doorgestort naar de beheerrekening. Twee terugbetalingen inkomstenbelasting worden niet doorgestort. Na beëindiging van de bewindvoering van verdachte wordt deze bedrijfsrekening door verdachte leeggehaald en de bedragen waar benadeelde 10 recht op zou hebben op die manier verduisterd. benadeelde 10 is benadeeld voor een bedrag van €1.537,70. Dit blijkt uit een overzicht waarin alle inkomsten en uitgaven met de omschrijving ‘benadeelde 10’ op de bedrijfsrekening van verdachte zijn weergegeven. De laatste mutatie die betrekking heeft op benadeelde 10 vindt plaats op 1 april 2010.

Bewijsoverwegingen ten aanzien van feit 17

De raadsman heeft voor dit feit integrale vrijspraak bepleit, aangezien benadeelde 10 zelf geld kon opnemen en niet redelijkerwijs kan worden gezegd dat de gelden door verdachte zijn verduisterd. Subsidiair heeft de raadsman verzocht verdachte vrij te spreken van het geldbedrag van €4.900 dat betrekking heeft op de zorgtoeslag, omdat dit niet door de verbalisant is teruggevonden in de stukken.

De rechtbank stelt allereerst vast dat onder feit 17 een geldbedrag van €1537 is ten laste gelegd. Gelet op het proces-verbaal van bevindingen van verbalisant heeft dit bedrag kennelijk betrekking op het feit dat de bedrijfsrekening door verdachte aan het einde van het bewind is leeggehaald. Op dat moment stond er op deze bedrijfsrekening in totaal €1.537,70 aan geld dat was bestemd voor benadeelde 10. Dit geld is niet aan benadeelde 10 doorgestort of aan haar ten goede gekomen. Verdachte heeft dit geld, waarop benadeelde 10 recht had, op deze manier verduisterd.

Het verweer van de raadsman dat benadeelde 10 zelf geld kon opnemen, slaagt niet aangezien

Bewezenverklaring

• Feit 1, 5, 7, 9, 11, 13, 14 en 16: telkens: verduistering door een bewindvoerder, meermalen gepleegd;
• Feit 2 primair, 4 primair, 6A primair, 6B primair, 8A primair, 8B primair, 10 en 12: telkens: valsheid in geschrift;
• Feit 3: verduistering door een curator, meermalen gepleegd;
• Feit 15: verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft, meermalen gepleegd;
• Feit 17: verduistering door een bewindvoerder.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van twaalf maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk

De rechtbank neemt het de verdachte zeer kwalijk dat ze geld heeft verduisterd van een groep mensen die zeer kwetsbaar is, juist ook op financieel gebied. De slachtoffers stonden onder bewind of waren onder curatele gesteld omdat ze om uiteenlopende redenen niet in staat waren hun eigen geld te beheren. Verdachte was belast met de taak de slachtoffers te beschermen tegen misbruik.

Verdachte is gedurende een lange periode doorgegaan met het stelselmatig en op geraffineerde wijze verduisteren van geldbedragen. Om ervoor te zorgen dat haar frauduleuze handelwijze niet aan het licht zou komen, heeft de vrouw valse verklaringen opgemaakt en een onjuiste rekening en verantwoording naar de rechtbank verstuurd.

Verdachte had als bewindvoerder en curator niet alleen een verantwoordelijke functie, maar ook een voorbeeldfunctie. Door het verduisteren heeft verdachte niet alleen op schaamteloze wijze misbruik gemaakt van het vertrouwen dat in haar werd gesteld, maar ook het instituut van bewindvoering en ondercuratelestelling in diskrediet gebracht.

De rechtbank heeft bij het bepalen van de straf meegewogen dat de strafzaak tegen de verdachte al sinds begin 2012 loopt. Hierom legt de rechtbank een iets lagere straf op dan geëist door de officier van justitie. De rechtbank heeft bepaald dat de verdachte ook de materiële schade van haar slachtoffers moet vergoeden. Dit komt in totaal neer op een bedrag van ruim €70.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verzoek openbaarmaking documenten Klimopzaak deels afgewezen

​De weigering van de staatssecretaris van Financiën tot openbaarmaking en verstrekking van documenten en een bestand uit de Klimopzaak is grotendeels terecht. Dat oordeelt de bestuursrechter in een zaak waarin de betrokkene op grond van de Wet openbaarheid van bestuur verzocht heeft om openbaarmaking van documenten die betrekking hebben op de Klimopzaak. De Klimopzaak ging over vastgoedfraude.

Terecht geweigerd

Volgens de rechtbank heeft de staatssecretaris van Financiën terecht geweigerd om twee documenten openbaar te maken die strategische onderzoeksinformatie bevatten. De documenten geven inzicht in de controlestrategie van de belastingdienst en zouden anticiperend gedrag in de hand kunnen werken. Ook een derde document, opgesteld voor intern beraad, hoefde gezien de aard en inhoud ervan niet openbaar te worden gemaakt. Verder is de verstrekking van het zogenoemde FIOD-journaal, op grond van de Wet politiegegevens, volgens de rechtbank terecht geweigerd. Dit journaal is namelijk geen bestand zoals bedoeld in die wet en valt daarom ook niet onder de verstrekkingsregeling in die wet.

Nieuw besluit staatssecretaris

De weigering om documenten over de kosten van het strafrechtelijk onderzoek in de Klimopzaak openbaar te maken, is volgens de rechtbank niet goed door de staatssecretaris gemotiveerd. Niet is duidelijk geworden dat drie facturen van twee juridische dienstverleners de betrokkenen inzicht zouden kunnen geven in opsporingsmethoden en –technieken. En ook niet dat openbaarmaking kan leiden tot onevenredige benadeling van de dienstverleners. De staatssecretaris moet over deze facturen een nieuw besluit nemen.

• Rechtbank Noord-Holland 21 januari 2015, ECLI:NL:RBNHO:2015:302
• Rechtbank Noord-Holland 21 januari 2015, ECLI:NL:RBNHO:2015:300
• Rechtbank Noord-Holland 21 januari 2015, ECLI:NL:RBNHO:2015:301

Belastingfraude: Verdachte heeft gedurende een aantal jaar in zowel zijn eigen belastingaangiften als die van derden te hoge of gefingeerde aftrekposten opgegeven

Rechtbank Amsterdam 24 december 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:9023

Gedurende een aantal jaren heeft verdachte aangiften Inkomstenbelasting / Premie Volksverzekeringen voor derden ingediend. Ten behoeve daarvan heeft verdachte in januari 2010 het bedrijf 1 opgericht. Dit bedrijf stond op naam van de partner van verdachte. Voor zijn werkzaamheden ontving verdachte een percentage van tussen de 17% en 23% van het bedrag dat de belastingplichtigen van de Belastingdienst terugkregen. Bij zijn werkzaamheden maakte verdachte naast zijn eigen naam, ook onder andere gebruik van naam 1.

In januari 2010 is bij de Belastingdienst, gevestigd te Apeldoorn, een tip binnengekomen dat verdachte voor de tipgever in zijn aangiften IB gefingeerde posten heeft opgevoerd. Naar aanleiding daarvan is de Belastingdienst een onderzoek gestart naar verdachte en de aangiften IB op naam van persoon 1 t/m persoon 20.

Verdenking

De verdenking komt er, kort en zakelijk weergegeven, op neer dat verdachte in de periode van 8 maart 2006 tot en met 29 november 2010 samen met een ander of anderen opzettelijk voor in totaal 767 personen onjuiste of onvolledige belastingaangiften heeft gedaan. Dit feit is cumulatief/alternatief ten laste gelegd als valsheid in geschrift (feit 1). Daarnaast wordt verdachte ervan verdacht in de periode van 15 maart 2006 tot en met 26 januari 2011 samen met een ander of anderen opzettelijk zijn eigen belastingaangiften onjuist of onvolledig te hebben gedaan. Verder is de verdenking dat verdachte zich in de periode van 9 augustus 2005 tot en met 19 juli 2011 schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van gewoontewitwassen van een bedrag van € 135.979,45 (feit 3) en dat hij in de periode van 15 februari 2011 tot en met 12 april 2011 samen met een ander of anderen een hennepplantage opzettelijk aanwezig heeft gehad (feit 4).

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte het onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde heeft begaan. Hij heeft daartoe het volgende betoogd.

Ten aanzien van feit 1 kan, gelet op de werkwijze van verdachte, bewezen worden verklaard dat hij een groot aantal belastingaangiften opzettelijk onjuist of onvolledig heeft begaan. De gelden die verdachte hiervoor heeft ontvangen, zijn middellijk van misdrijf afkomstig, aangezien die eerst aan de belastingplichtige zijn uitbetaald. Verder heeft verdachte door deze inkomsten niet bij zijn eigen belastingaangifte op te voeren, zijn eigen belastingaangifte opzettelijk onjuist gedaan. Bovendien heeft hij in zijn eigen belastingaangiften aftrekposten die te hoog of niet juist waren, opgevoerd.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft betoogd dat verdachte dient te worden vrijgesproken van de onder 1, 2 en 3 ten laste gelegde feiten. Ten aanzien van feit 4 heeft de verdediging zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. In de door de raadsman ter terechtzitting overgelegde pleitnota heeft de verdediging, kort samengevat, het volgende aangevoerd.

De belastingplichtigen zijn degenen die de genoemde aftrekposten aan verdachte hebben doorgegeven, waardoor niet bewezen kan worden verklaard dat hij die aftrekposten onjuist heeft opgevoerd. Derhalve dient hij van het onder 1 ten laste gelegde te worden vrijgesproken. Verder kan, nu in het onderzoek slechts 18 (inclusief de gezinsleden van verdachte) belastingplichtigen zijn gehoord, niet worden vastgesteld dat alle ten laste gelegde aangiften van de 216 belastingplichtigen opzettelijk onjuist zijn gedaan. Bovendien is in een aantal gevallen de aangifte gecorrigeerd noch nagevorderd. Voorts kan verdachte, voor zover hij een gecorrigeerde aangifte heeft laten volgen op een reeds gedane aangifte, niet voor die eerdere aangiften worden vervolgd aangezien sprake is van inkeer. Daarnaast worden hernieuwde aangiften aangemerkt als bezwaarschrift, waardoor geen sprake meer is van een aangifte als bedoeld in de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR).

Uit de procedure die verdachte tegen de hemzelf opgelegde navorderingsaanslagen heeft gevoerd, blijkt dat aanslagen zijn vernietigd of gedeeltelijk gegrond zijn verklaard. Over het jaar 2008 is een compromis bereikt tussen verdachte en de Belastingdienst zonder erkenning van elkaars standpunten. Gelet hierop kan niet worden geconcludeerd dat verdachte deze aangiften opzettelijk onjuist heeft gedaan en dient hij van het onder 2 ten laste gelegde te worden vrijgesproken.

Ten aanzien van het onder 3 ten laste gelegde is sprake van vermenging. De uitbetaling door de Belastingdienst heeft immers plaatsgevonden op de rekening van de belastingplichtigen, waardoor het geld is vermengd met het reeds aanwezig geld op die bankrekeningen. Gelet daarop kan niet zonder meer worden gesteld dat de geldbedragen die vervolgens aan verdachte zijn uitbetaald, van misdrijf afkomstig zijn. Dit leidt tot vrijspraak van het onder 3 ten laste gelegde feit.

Het oordeel van de rechtbank

Feit 1

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij de aangiften IB die hij voor derden deed, vanaf zijn computer thuis in Amsterdam naar de Belastingdienst verstuurde. Gelet hierop kan worden vastgesteld dat de aangiften die vanaf het IP-adres van verdachte met nummer IP-adres 4 naar de Belastingdienst zijn verzonden, door verdachte zijn ingediend. Verder heeft verdachte verklaard gebruik te hebben gemaakt van het programma “Hide my IP” dat ervoor zorgde dat zijn IP-adres kon worden veranderd. Uit analyse van de FIOD komt naar voren dat, gezien de tijdstippen waarop contact is geweest met de Belastingdienst, de IP-adressen IP-adres 2, IP-adres 3 en IP-adres 1 samenhang met het IP-adres van verdachte moeten hebben gehad. Gelet hierop kan worden geconcludeerd dat ook de aangiften die vanaf die IP-adressen zijn verstuurd, door verdachte zijn ingediend.

Voor zover bij aangiften niet meer kon worden vastgesteld vanaf welk IP-adres die waren verzonden, hebben de belastingplichtigen zelf verklaard dat verdachte die heeft ingediend. Verder blijkt uit andere omstandigheden dat verdachte bij het indienen van de aangiften IB van de belastingplichtigen betrokken is geweest. Bij de aangifte IB 2007 op naam van persoon 3 is immers gebruik gemaakt van de DigiD-code van verdachte en de aangiften IB 2005 en 2006 op naam van persoon 4 zijn op dezelfde datum verstuurd als de aangiften IB 2007 en 2008 waarbij het IP-adres van verdachte is gebruikt. De Belastingdienst heeft over de aangifte IB 2008 op naam van persoon 6 contact gehad met de naam 1, een alias van verdachte, en in de aangifte IB 2008 op naam van persoon 10 is in eerste instantie het bankrekeningnummer van verdachte opgenomen. Verder is gebleken dat kort voor de verzending van de aangiften IB ten name van persoon 7 (2008), persoon 14 (2008) en persoon 15 (2008) vooraf ingevulde belastingformulieren van die belastingplichtigen op het IP-adres van verdachte zijn gedownload. Gelet op deze omstandigheden tezamen met de omstandigheid dat alle aangiften eenzelfde patroon aan aftrekposten vertonen, is de rechtbank van oordeel dat verdachte al deze aangiften IB heeft gedaan.

De belastingplichtigen hebben elk afzonderlijk verklaard dat zij de aftrekposten die in hun aangifte IB werden opgevoerd, niet aan verdachte hebben doorgegeven en dat verdachte die zonder hun medeweten heeft opgevoerd. Zij hoefden immers slechts hun jaaropgave en DigiD-code aan verdachte door te geven. Verder hebben zij verklaard dat de opgevoerde aftrekposten in de aangiften IB geheel of gedeeltelijk niet juist waren. De opgevoerde aftrekposten hebben de belastingplichtigen niet gehad of de bedragen die worden genoemd, waren te hoog. Hoewel een verklaring van persoon 14 in het dossier ontbreekt, kan uit de omstandigheid dat hij aangifte tegen verdachte heeft gedaan worden afgeleid dat hij het niet eens was met de door verdachte ingediende aangiften IB en de daarop vermelde aftrekposten. Nu al deze belastingplichtigen consequent en eensluidend hebben verklaard en hun aangiften IB eenzelfde patroon aan aftrekposten vertonen, acht de rechtbank de verklaring van verdachte dat hij die aftrekposten in samenspraak met de belastingplichtige heeft ingevuld, niet geloofwaardig. Daarbij weegt mee dat bij ongeveer een ieder van de genoemde belastingplichtigen in de aangiften IB werd opgenomen dat een “dicteerecorder” was aangeschaft. Bij sommigen gebeurde dat zelfs voor meer jaren achter elkaar. Nu het echter als een feit van algemene bekendheid kan worden beschouwd dat een dicteerecorder niet een voorwerp is dat door veel mensen wordt gebruikt, is dit patroon zeer merkwaardig. Ook is het bijzonder dat bij persoon 2 en persoon 4 de opgevoerde kosten meer dan de helft van hun inkomen bedroegen. Het is zeer opmerkelijk te noemen dat in de aangiften IB van de belastingplichtigen die een eigen woning hadden, telkens en soms jaarlijks de kosten van een taxatierapport als aftrekpost werden opgevoerd. Voorts is het opvallend dat van het aantal belastingplichtigen een aanzienlijk percentage een vaste aftrek wegens chronische ziekte in hun aangiften IB had opgenomen. Daarbij is het jaar waarover deze aftrekpost in de aangifte werd vermeld, soms merkwaardig. Op naam van persoon 6 werd bijvoorbeeld in de aangiften IB 2004 en 2006 de post vaste aftrek wegens chronische ziekte opgenomen, terwijl die aftrekpost in het jaar 2005 ontbrak. persoon 17 zou bovendien in hetzelfde jaar dat voor het eerst de aftrekpost vaste aftrek wegens chronische ziekte werd opgevoerd, met een studie zijn gestart. Tevens is het opmerkelijk dat persoon 11 volgens zijn aangiften IB ongeveer jaarlijks een keuring zou hebben ondergaan. Bovendien heeft een aantal belastingplichtigen verklaard überhaupt geen chronische ziekte te hebben gehad. Een aantal belastingplichtigen heeft verklaard dat de opgevoerde ziektekosten reeds door de ziektekostenverzekering waren vergoed. Verder is gebleken dat de aftrekposten die door verdachte werden opgevoerd, in de aangiften IB van de jaren voor- en nadat hij die aangifte deed, niet voorkwamen.

Al deze omstandigheden in onderlinge samenhang bezien brengen met zich dat de rechtbank van oordeel is dat de opgevoerde aftrekposten onjuist waren en dat verdachte degene is geweest die de posten heeft bedacht en opzettelijk heeft opgevoerd. Tevens kan worden bewezen dat verdachte deze aangiften IB opzettelijk valselijk heeft opgemaakt. Het motief voor verdachte om deze gefingeerde aftrekposten op te voeren, is gelegen in de omstandigheid dat zijn vergoeding afhankelijk was van hetgeen de belastingplichtige van de Belastingdienst terugkreeg. De uitkomsten van bezwaar- en beroepsprocedures tegen naheffingsaanslagen waarbij sommige belastingplichtigen een deel van de aftrekposten alsnog hebben kunnen aantonen, doen aan het oordeel dat die aangiften onjuist waren, niet af.

Na de eerste aangiften IB op naam van persoon 2 (2009), persoon 8 (2008), persoon 13 (2008 en 2009) en partner verdachte (2009) heeft verdachte opnieuw een aangifte IB ingediend waarbij de aftrekposten zoals vermeld in de eerste aangifte, niet zijn opgevoerd. Bij deze aangiften is dan ook sprake van inkeer als bedoeld in artikel 69 van de AWR, waardoor verdachte ten aanzien van die eerste aangiften IB wordt vrijgesproken van het eerste deel van het onder 1 ten laste gelegde. De rechtbank kan namelijk niet vaststellen dat verdachte toen al op de hoogte was van de melding tegen hem van 25 januari 2010 door persoon 21 dan wel van een tegen hem gestart onderzoek. Ten aanzien van die eerste aangiften geldt overigens wel dat die valselijk door verdachte zijn opgemaakt, waardoor die bij het tweede deel van het onder 1 ten laste gelegde bewezen kunnen worden verklaard. Ten overvloede overweegt de rechtbank dat hoewel na de eerste aangiften IB op naam van persoon 9 (2005), persoon 11 (2009), persoon 16 (2009) en persoon 12 (2008) eveneens door verdachte een nieuwe aangifte voor hetzelfde jaar is ingediend waarbij in de eerste aangifte vermelde aftrekposten niet voorkomen, bij die aangiften geen sprake is van inkeer. Op die tweede aangiften zijn immers alsnog aftrekposten opgevoerd waarvan de belastingplichtigen hebben verklaard dat die niet juist waren. De tweede aangifte op naam van persoon 10 (2008) is ingediend nadat de Belastingdienst over die aangifte brieven heeft gestuurd met vragen, zodat verdachte ten aanzien van die eerste aangifte niet op de inkeerregeling kan beroepen.

Indien na een eerste aangifte een tweede aangifte over dat jaar volgt, wordt die tweede aangifte door de Belastingdienst aangemerkt als bezwaar. Dit brengt echter niet met zich dat die tweede aangifte op dat moment geen aangifte meer is als bedoeld in de AWR. De tweede aangifte komt immers in de plaats van de eerste en wordt ook door de Belastingdienst als zodanig verwerkt. Bovendien heeft degene die de tweede aangifte heeft ingediend, beoogd een aangifte IB te doen. Derhalve is bij de tweede aangifte eveneens sprake van een aangifte als bedoeld in de AWR.

In het dossier bevinden zich onvoldoende aanknopingspunten om te kunnen vaststellen dat alle andere aangiften IB dan hierboven vermeld, opzettelijk onjuist zijn gedaan. Gelet daarop wordt verdachte daarvan vrijgesproken.

Aftrekposten op een aangifte IB brengen met zich dat het inkomen waarover belasting wordt geheven, wordt verminderd. Hierdoor betaalt de belastingplichtige in het algemeen minder inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen. Het door verdachte opvoeren van gefingeerde aftrekposten heeft voor de door de rechtbank bewezen verklaarde gevallen tot gevolg dat er te weinig belasting wordt geheven. Het onder 1 ten laste gelegde kan dan ook bewezen worden verklaard.

Met de officier van justitie en de verdediging is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden vastgesteld dat verdachte bij dit feit zodanig nauw en bewust met een ander heeft samengewerkt, dat sprake is van medeplegen. Van dat onderdeel van de tenlastelegging wordt verdachte dan ook vrijgesproken.

Feit 3

De geldbedragen die de belastingplichtigen van de Belastingdienst terugkregen, werden op hun bankrekening gestort. Nu deze geldbedragen werden verkregen als gevolg van de door verdachte opzettelijk onjuist gedane aangiften door het opvoeren van gefingeerde aftrekposten, zijn deze geldbedragen van misdrijf afkomstig. Van deze bedragen ontving verdachte vervolgens een percentage als vergoeding voor het doen van de aangiften IB. In het strafrecht kan, anders dan de raadsman van verdachte kennelijk meent, niet worden gesteld dat de geldbedragen die verdachte ontving, niet meer kunnen worden gekwalificeerd als van misdrijf afkomstig omdat sprake zou zijn van vermenging met het legale vermogen op de bankrekening van de belastingplichtige. De afspraak was immers dat verdachte van het ontvangen geldbedrag – dat dus van misdrijf afkomstig was – een deel zou ontvangen. Derhalve is het geldbedrag dat hij ontving, eveneens van misdrijf afkomstig. De door de raadsman aangehaalde jurisprudentie van de Hoge Raad is niet op deze zaak van toepassing, aangezien die juist het spiegelbeeld (dat namelijk een vermogensbestanddeel met een criminele herkomst door vermenging het gehele overige vermogen zou besmetten) in kaders probeert te vatten.

De rechtbank schat dat de hierboven genoemde belastingplichtigen in totaal een bedrag van € 8.000,- op de bankrekening van verdachte hebben gestort. Gelet op het voorgaande is dit geldbedrag van misdrijf afkomstig en wist verdachte dat ook. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij van de geldbedragen die hij van de belastingplichtigen ontving, zijn vaste lasten heeft betaald. Dit brengt met zich dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte het geldbedrag van € 8.000,- heeft omgezet. Nu verdachte gedurende een aantal jaren en van verschillende personen deze geldbedragen op zijn rekening ontving, is sprake van gewoontewitwassen.

Feit 2

Verdachte heeft de aangiften IB 2005 tot en met 2009 op zijn eigen naam zelf bij de Belastingdienst ingediend. Tot 2007 bevatten de aangiften IB ook de gegevens van partner verdachte. Op 15 maart 2006 is de aangifte IB 2005 bij de Belastingdienst binnengekomen. In die aangifte zijn een brutoloon bij werkgever A en een bedrag van Payroll service opgegeven. Als aftrekposten zijn kosten voor de eigen woning (waaronder een taxatierapport), ziektekosten en andere buitengewone uitgaven (waaronder een ooglaserbehandeling en vaste aftrek wegens chronische ziekte), studiekosten en studiekosten partner (waaronder bedragen voor een PC voor zichzelf en voor zijn partner en voor een dicteerecorder). In de aangiften IB 2006 en 2007 is eveneens het brutoloon bij werkgever A opgegeven. Daarnaast bestonden de aftrekposten in beide jaren wederom uit kosten voor de eigen woning (waaronder telkens een taxatierapport), ziektekosten en andere buitengewone uitgaven (waaronder telkens een ooglaserbehandeling en vaste aftrek wegens chronische ziekte) en studiekosten voor verdachte zelf en zijn partner (waaronder telkens bedragen voor een PC). In 2006 is bij de studiekosten een bedrag voor een dicteerecorder opgegeven en in 2007 bij de ziektekosten een keuring. In de aangifte IB 2008 die de Belastingdienst op 7 januari 2009 heeft ontvangen, is het brutoloon bij werkgever A opgegeven. De aftrekposten die zijn opgevoerd, bestonden uit de kosten voor eigen woning (waaronder een taxatierapport), ziektekosten en buitengewone uitgaven (waaronder een keuring, ooglaserbehandeling en vaste aftrek wegens chronische ziekte) en studiekosten (waaronder bedragen voor een dicteerecorder en een PC). De aangifte IB 2008 heeft verdachte opnieuw op 10 januari 2009 naar de Belastingdienst verzonden, maar daarin is geen aanpassing aangebracht in het inkomen van verdachte alsmede de hiervoor genoemde aftrekposten. Over 2009 heeft de Belastingdienst twee aangiften IB ontvangen, te weten op 12 juli 2010 en 26 januari 2011. In de eerste aangifte wordt het brutoloon bij werkgever A en een geldbedrag afkomstig van het UWV opgegeven. Verder staan als aftrekposten de kosten voor eigen woning, ziektekosten en studiekosten vermeld. Een deel van deze aftrekposten zijn in de tweede aangifte komen te vervallen, maar het opgegeven brutoloon bestaat nog steeds uit het brutoloon bij werkgever A alsmede de inkomsten van UWV.

Uit hetgeen hiervoor is overwogen ten aanzien van het onder 1 en 3 ten laste gelegde blijkt dat verdachte inkomsten heeft verworven door het doen van de aangifte IB op naam van derden. Door deze inkomsten niet in zijn aangiften IB 2006 tot en met 2009 te vermelden als resultaat uit overige werkzaamheden, zijn die aangiften onjuist en onvolledig. Uit de omstandigheid dat uit D-642 blijkt dat het resultaat uit overige werkzaamheden voor het jaar 2005 door de Belastingdienst is gecorrigeerd van € 0,- naar € 330,-, kan worden afgeleid dat verdachte ook in dat jaar overige inkomsten heeft genoten die hij niet bij de aangifte IB heeft opgegeven.

Verder kan worden vastgesteld dat verdachte aftrekposten heeft opgevoerd die onjuist blijken te zijn. Een voorbeeld hiervan is dat verdachte in de jaren 2005 tot en met 2008 als aftrekpost heeft opgegeven dat er kosten zijn gemaakt voor een ooglaserbehandeling. Uit de factuur en de verklaring van de oogarts oogarts A blijkt echter dat verdachte deze ooglaserbehandeling alleen in 2002 heeft ondergaan. Ook partner verdachte en zoon van verdachte hebben verklaard geen ooglaserbehandeling te hebben ondergaan. Verder heeft partner verdachte verklaard dat zij de opgevoerde studiekosten over de jaren 2005 tot en met 2007 niet heeft gemaakt en dat de bedragen die zijn opgenomen bij de aftrekpost geldlening familie, te hoog zijn of haar niets zeggen. Daarbij vertoont het patroon van aftrekposten op de aangiften IB 2005 tot en met 2009 hetzelfde patroon als de aangiften IB zoals vermeld onder punt 4.1. In de aangiften op naam van verdachte komen dezelfde opvallende aftrekposten voor, waarbij het opmerkelijk is dat de kosten voor een taxatierapport, PC en een dicteerecorder (met uitzondering van 2007) jaarlijks terugkomen. Verder is het merkwaardig dat uit de aangiften IB blijkt dat verdachte zowel in 2007 als in 2008 een keuring heeft ondergaan. Bovendien heeft verdachte op geen enkele andere wijze aannemelijk gemaakt dat hij de door hem opgevoerde aftrekposten heeft gehad.

Het voorgaande brengt met zich dat de rechtbank van oordeel is dat verdachte opzettelijk onjuiste aangiften IB over de jaren 2005 tot en met 2009 heeft gedaan. Er zijn immers te lage bedragen aan resultaat overige werkzaamheden opgevoerd en de aftrekposten zijn te hoog dan wel gefingeerd. Hierdoor is er door de Belastingdienst over het inkomen van verdachte te weinig belasting geheven. Hetgeen hiervoor is overwogen ten aanzien van de inkeer geldt ook voor het onder 2 ten laste gelegde. Hoewel verdachte bij zijn aangifte IB 2009 de aftrekposten heeft gewijzigd, is het door hem opgegeven brutoloon nog steeds te laag wegens het ontbreken van de post resultaat uit overige werkzaamheden. Het onder 2 ten laste gelegde kan dan ook ten aanzien van alle ten laste gelegde aangiften bewezen kan worden verklaard. Het verweer dat verdachte in de bezwaar- en beroepsprocedures tegen de naheffing gedeeltelijk in het gelijk is gesteld, wordt verworpen. Uit de uitspraken van de bestuursrechter blijkt immers dat dat niet het geval is.

Met de officier van justitie en de verdediging is de rechtbank van oordeel dat niet bewezen kan worden verklaard dat ten aanzien van het onder 2 ten laste gelegde sprake is van medeplegen. Verdachte wordt dan ook van dat onderdeel van de tenlastelegging vrijgesproken.

Strafoplegging

Verdachte wordt veroordeeld voor belastingfraude, gewoontewitwassen en het voorhanden hebben van een hennepplantage tot een gevangenisstraf van negen maanden, waarvan drie maanden voorwaardelijk, en een geldboete van € 15.000,-.

Lees hier de volledige uitspraak.

Beslissing rechter-commissaris in strafzaken ten aanzien van op grond van art. 126nd/ud Sv & art. 81 AWR uitgeleverde stukken, waaronder geheimhouder stukken

Rechtbank Oost-Brabant 9 januari 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:101

Op 13 oktober 2014 heeft de Officier van Justitie, mr. F.E. de Nerée tot Babberich in casu op grond van de artikelen 126nd/ud Sv en artikel 81 AWR, de uitlevering gevorderd van stukken bij bedrijf 1 en bedrijf 2 (hierna: bedrijf 1).

Bedrijf 1 heeft onder uitdrukkelijk protest meegewerkt aan die uitlevering en heeft zich op het standpunt gesteld dat er zich bij de stukken een groot aantal geheimhouder stukken zouden bevinden. Na contact met de officier van justitie over de te volgen werkwijze is er in overleg met bedrijf 1 besloten dat de vermeende geheimhouder stukken “verzegeld” in dozen zullen worden afgeleverd op het kabinet van de rechter-commissaris van de rechtbank Oost-Brabant, ten name van de (zaaks) rechter-commissaris mr. A.G.A.M. van de Ven.

Ontvangen is een viertal dozen met stukken, dichtgeplakt met tape met een handtekening over dat tape.

De officier van justitie heeft op grond van artikel 181 Sv gevorderd/verzocht aan de rechter-commissaris zich uit te laten over:

1. of de uitgeleverde stukken geheimhouder stukken betreffen;
2. of de uitgeleverde vermeende geheimhouder stukken kunnen worden beschouwd als voorwerp van strafbare feiten of als stukken die tot het begaan daarvan hebben gediend, dan wel kunnen dienen;
3. het OM en het onderzoeksteam, zo de stukken geen geheimhouder stukken zijn en/of als de stukken als stukken onder b beschouwd kunnen worden, toestemming te geven van die stukken kennis te nemen en daarvan gebruik te maken ten behoeve van het strafrechtelijk onderzoek;

Naar de rechter-commissaris begrijpt heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat zich niet het geval voordoet waarin het belang dat de waarheid aan het licht komt moet prevaleren boven het verschoningsrecht.

Bedrijf 1 en persoon 1 en persoon 2, belastingsadveurs/fiscalisten van de verdachte, hebben op 28 oktober 2014 bij de rechtbank Oost-Brabant een verzoek tot teruggave van de stukken ex artikel 552a Sv ingediend en hebben onder meer te kennen gegeven van oordeel te zijn dat er sprake is van een afgeleid verschoningsrecht van bedrijf 1, persoon 1 en persoon 2, en dat de geheimhouder stukken dienen te worden terug gegeven aan betrokkenen, subsidiair aan de oorspronkelijk verschoningsgerechtigden.

Na de nodige correspondentie van de zijde van bedrijf 1 en het innemen van een standpunt door de officier van justitie daarover heb ik, rechter-commissaris, (nu volstrekt onduidelijk is of de uitgeleverde stukken al dan niet geheimhouder stukken betreffen) bepaald dat ten aanzien van die uitgeleverde stukken de navolgende werkwijze zal worden gevolgd. Daar waar het geen geheimhouder stukken betreffen dienen die stukken in handen gesteld te worden van het OM/het onderzoeksteam (althans voor zover die stukken zien op de periode waarop de verdenking richting de verdachte ziet) en daar waar het vaststaat dat het geheimhouder stukken zijn dient de verschoningsgerechtigde zich uit te kunnen laten omtrent zijn of haar verschoningsrecht. Daarbij dient eventueel het hiervoor onder b genoemde criterium in ogenschouw te worden genomen.

Teneinde onder deze omstandigheden aan alle belangen (die van de verschoningsgerechtigden maar evenzeer de opsporingsbelangen) tegemoet te komen heb ik, rechter-commissaris bepaald dat de stukken allereerst zullen worden bezien door een zogenoemde geheimhouder Officier van justitie en een of meerdere geheimhouder medewerker(s) van de FIOD (hierna te noemen: de onderzoekers), welke allen niet aan het onderzoek tegen de verdachte zijn verbonden. Betrokkenen hebben een geheimhoudingplicht omtrent de inhoud van die stukken en zullen omtrent de inhoud van die stukken geen mededeling doen aan het onderzoeksteam dat een onderzoek uitvoert tegen de verdachte. De onderzoekers zullen daartoe in handen van de rechter-commissaris een eed/belofte van geheimhouding afleggen, hetwelk ook heeft plaatsgevonden. Deze onderzoekers hebben de opdracht gekregen een inventarisatie van de bedoelde stukken te maken, welke inventarisatie aan de rechter-commissaris zal worden voorgelegd.

• Daar waar het geen geheimhouder stukken betreffen zal ik, rechter-commissaris, die stukken in handen stellen van het OM/onderzoeksteam, tenzij die stukken niet zien op de periode waarover de verdenking van de verdachte zich uitstrekt; de laatstgenoemde stukken zullen dan in handen worden gesteld van bedrijf 1;
• Daar waar het geheimhouderstukken betreffen zullen de verschoningsgerechtigden worden benaderd/aangeschreven over hun standpunt ten aanzien van die stukken; indien de verschoningsgerechtigde zich beroepen op hun verschoningsrecht zullen die stukken (op praktische gronden) in handen worden gesteld van de bewaarder van die stukken bedrijf 1, dit tenzij er sprake is van het hiervoor onder b genoemde criterium;

Aan de onderzoekers is opdracht gegeven dat er ten behoeve van mij, rechter-commissaris, een schifting dient te worden gemaakt in drie categorieën stukken, te weten:

• zeker een geheimhouder stuk,
• geen geheimhouder stuk en
• twijfelgeval
• en dat die inventarisatie dient in te houden:
• een korte omschrijving van het betreffende schriftelijke stuk, met vermelding van de gegevens van de geheimhouder/verschoningsgerechtigde (of diens opvolger) die het betreffende stuk heeft opgemaakt;
• of er sprake is van een stuk dat al dan niet is opgenomen in enig openbaar register en zo ja, onder vermelding van dat register;
• een overzicht van de stukken per geheimhouder/verschoningsgerechtigde;

Voor zover van belang heeft bedrijf 1 aangegeven van oordeel te zijn dat een dergelijke handelwijze in strijd is met de regelgeving en jurisprudentie inzake geheimhouder stukken en heeft zij aangeboden zelf de stukken nader te bezien en de rechter-commissaris in deze te adviseren. Daarbij heeft bedrijf 1 zich op het standpunt gesteld dat er sprake is van afgeleid verschoningsrecht toekomend aan bedrijf 1, persoon 1 en persoon 2.

Ik, rechter-commissaris, ben van oordeel dat er geen sprake is van een afgeleid verschoningsrecht van de bewaarder bedrijf 1 en/of van de fiscalisten/belastingsadviseurs persoon 1 en persoon 2. De wetgeving geeft een limitatieve opsomming van verschoningsgerechtigden waaronder niet vallen de bewaarders (administratiekantoren) van geheimhouder stukken en evenmin fiscalisten/belastingadviseurs. Ook de jurisprudentie ondersteunt de verder niet gemotiveerde stellingname van bedrijf 1 niet.

Het aanbod van bedrijf 1 om zelf een schifting te maken ten behoeve van de rechter-commissaris is door mij afgewezen, nu het nota bene bedrijf 1 zelf is geweest die de dozen met stukken met daarin stukken, waarvan bedrijf 1 meent dat het geheimhouder stukken zijn, heeft aangeleverd. Het is immers niet bedrijf 1 die bepaalt of er al dan niet sprake is van geheimhouder stukken. bedrijf 1 heeft gemeend mij, rechter-commissaris, te voorzien van een overzichtslijst van de zich in de dozen bevindende stukken. Deze lijst is opgeborgen in de kluis op mijn kabinet en daar is geen gebruik van gemaakt ten behoeve van deze beslissing.

Gedurende een drietal dagen zijn de dozen met stukken (welke steeds bewaard zijn in een afgesloten kamer op het kabinet rechter-commissaris) ter beschikking gesteld aan de onderzoekers. Deze dozen met stukken zijn in mijn bijzijn geopend.

Als resultaat van de werkzaamheden van deze onderzoekers is mij een drietal overzichtslijsten van stukken ter hand gesteld (deze lijsten zullen als bijlage bij deze beslissing worden gevoegd). Op de lijst met als opschrift “categorie A” zijn de stukken vermeld die beschouwd zouden dienen te worden als geheimhouder stukken, althans die stukken die met een A zijn aangegeven; Op de lijst met als opschrift “categorie B” zijn de stukken vermeld die beschouwd zouden dienen te worden als geen geheimhouderstuk, althans die stukken die met een B zijn aangeven; op de lijst met het opschrift “categorie C” zijn de twijfelgevallen vermeld, althans die stukken die met een C zijn aan gegeven en tenslotte is er nog een vierde lijst met daarop vermeld stukken die niet zien op de onderzoeksperiode (bij deze laatste stukken bevinden zich geheimhouderstukken en een stuk waarover twijfel bestaat).

De officier van justitie heeft per email nog aangegeven welke uitgangspunten men bij de selectie/schifting heeft gehanteerd, te weten:

• alle stukken die buiten de onderzoeksperiode vallen zijn voor het gemak onder categorie A opgenomen (later is hier alsnog een aparte lijst van aangeleverd met als opschrift “buiten onderzoeksperiode”);
• in de zich in de dozen bevindende ordners zijn de stukken die als categorie A gelden scheef gezet
• in de overige mappen zijn de stukken van categorie B met een oranje post-it sticker aangegeven;
• de stukken waarover getwijfeld wordt zijn opgenomen in categorie C; als er in die categorie verder niets is vermeld, zijn de stukken gezien als vallende onder categorie A;

Verder is als categorie A (zeker geheimhouder stuk) gekwalificeerd:

alle correspondentie tussen

• advocaten en verdachte
• advocaten en adviseurs van verdachte
• alle notariële concept-aktes
• alle testamenten

Als categorie B (geen geheimhouder stuk) is gekwalificeerd:

De correspondentie tussen

• advocaten en Zwitserse belastingdienst
• bedrijf 1 en verdachte.

De beslissing ten aanzien van de uitgeleverde stukken

De stukken voorkomend op de lijst met het opschrift : “buiten onderzoeksperiode”

Deze stukken kunnen – daargelaten of het wel of geen geheimhouder stukken zijn en gelet op de korte omschrijving van die stukken - worden terug gegeven aan bedrijf 1. Formeel zouden ten aanzien van de stukken die op deze lijst gecategoriseerd zijn als A de geheimhouders/verschoningsgerechtigden aangeschreven dienen ter worden, doch op grond van praktische overwegingen (geen van deze stukken is van belang voor het strafrechtelijk onderzoek) ben ik van oordeel dat deze kunnen worden terug gegeven aan bedrijf 1, dit teneinde onnodig werk te voorkomen.

De stukken voorkomend op de lijst met het opschrift: “Categorie A”

Met betrekking tot deze stukken onderschrijf ik, gelet op de korte omschrijving van deze stukken, de zienswijze omtrent de aard van deze stukken zoals deze zijn gerubriceerd door de onderzoekers.

Deze stukken zijn opgeborgen in de kluis op het kabinet rechter-commissaris , teneinde de betreffende geheimhouders (notarissen en advocaten in Nederland en in het buitenland) naar hun standpunt ter zake te vragen. Daar waar er stukken op deze lijst zijn gecategoriseerd met een B kunnen deze worden verstrekt aan het onderzoeksteam (ook ten aanzien van deze stukken onderschrijf ik de zienswijze van de onderzoekers).

De stukken voorkomend op de lijst met het opschrift “Categorie B”

De zienswijze van de onderzoekers, voor zover deze ziet op de stukken aan gegeven met een B wordt door mij, rechter-commissaris, onderschreven en deze stukken kunnen in handen worden gesteld van het onderzoeksteam. Voor zover er stukken op deze lijst met een A zijn aan gegeven zullen de geheimhouders worden aan geschreven.

De stukken voorkomend op de lijst met het opschrift “Categorie C”, alsmede de stukken die op de lijsten met het opschrift “Categorie A” en “”Categorie B” zijn aangeduid met een C

De stukken op de lijst aangeduid met Categorie C (onder de letter C)

nummer geheim houderstuk geen geheim houderstuk

i X

ii X

iii X

iiii X

iiiii X

iiiiii X

De stukken op de lijst aangeduid met Categorie A (onder de letter C)

nummer geheim houderstuk geen geheim houderstuk

a X

aa X

aaa X

De stukken op de lijst aangeduid met Categorie B (onder de letter C)

nummer geheim houderstuk geen geheim houderstuk

b X

bb X

bbb X

Tot op heden is de stand van zaken als volgt:

• Van de zijde van de verdachte en/of diens raadsman (welke raadsman mij, rechter-commissaris, onbekend is) is door mij rechter-commissaris niets vernomen van enig standpunt inzake de uitlevering van de meergenoemde stukken;
• Wel is bekend dat er door bedrijf 1 en anderen (niet zijnde verdachte) een verzoek ex artikel 522a Sv bij de raadkamer van de rechtbank is ingediend, welk verzoek gepland staat op de raadkamerzitting van 23 januari 2015.

Het kabinet rechter-commissaris zal een aanvang maken met het aanschrijven (mailen) van alle geheimhouders van wie documenten zijn aangetroffen (voor zover het Nederlandse advocaten en notarissen betreft: met een kopie daarvan aan de Deken van de Nederlandse Orde van Advocaten in het betreffende arrondissement, respectievelijk de Ringvoorzitter). Daarbij zal worden –kort en zakelijk- worden medegedeeld waarop de verdenking richting de verdachte ziet en zal een kopie van de door de onderzoekers vervaardigde lijst worden mee gezonden met daarop een korte omschrijving van de betreffende stukken, voor zover deze met een A zijn aangegeven. Datzelfde geldt voor de stukken zoals hiervoor aangeven onder iiiii en bbb, voor zover dit geheim houderstukken betreft..

De geheimhouders zullen in de gelegenheid worden gesteld zich uit te laten over hun verschoningsrecht ter zake, en aan te geven of sprake is van een geheimhoudingsverplichting - ten aanzien van notarissen in het bijzonder indien het stuk is gepubliceerd in openbare bronnen en onder verwijzing naar het bepaalde in artikel 25 lid 9 van de Wet op het notarisambt (Wna) - en tevens zal de vraag worden voorgelegd of de geheimhouder toestemming zou hebben verleend voor uitlevering/inbeslagname indien dat vooraf was gevraagd. Verder zal worden gevraagd te laten weten of hem/haar bekend is dat het stuk voorwerp is van enig strafbaar feit of daartoe gediend heeft en of bekend is van wie de eventueel op de stukken aangetroffen notities afkomstig zijn.

Ten slotte zal, daar waar gewenst, de mogelijkheid worden geboden om, indien gewenst, de stukken te bespreken met de rechter-commissaris in aanwezigheid van de Ringvoorzitter respectievelijk de Deken.

De buitenlandse geheimhouders zullen per e-mail worden benaderd.

De stukken waarvan door mij is vastgesteld dat het geen geheim houderstukken zijn, zouden aanstonds aan het OM/het onderzoeksteam kunnen worden verstrekt. Echter nu ook deze stukken onderwerp zijn van een verzoek ex artikel 552a Sv zal ik, rechter-commissaris, daarmee wachten tot de uitspraak van de raadkamer.

De stukken die buiten de onderzoeksperiode vallen worden aanstonds aan bedrijf 1 terug gegeven.

Voorts valt nog te vermelden dat bedrijf 1 in het kader van de uitlevering van stukken een usb stick bij het kabinet hebben ingeleverd, op welke usb stick digitaal geheim houderstukken staan opgenomen, aldus bedrijf 1 c.s. Deze usb stick dient nog te worden onderzocht en wel op dezelfde wijze als de uitgeleverde schriftelijke stukken (geheim houding officier van justitie en m3edewerker(s) geheim houding). Ook ten aanzien van de stukken op die usb stick is er enkel de opvatting van bedrijf 1 dat daar geheim houderstukken op staan. Dat zal allereerst dienen te worden onderzocht. Ik, rechter-commissaris. heb de usb stick daartoe in handen gesteld van de medewerker geheimhouding van de FIOD. Het onderzoek aan die usb stick is veelomvattend, tijdrovend en is nog niet aangevangen.

Nu deze beslissing wordt gegeven op vordering van de Officier van Justitie wordt deze beslissing in handen gesteld van de Officier van Justitie, met het verzoek deze beslissing te verzenden aan de meest gerede partijen in deze. Ik, rechter-commissaris, zal de beslissing in handen stellen van de rechters die deel uitmaken van de raadkamer van 23 januari 2015.

De door de onderzoekers opgemaakte lijsten, welke in handen zijn gesteld van de rechter-commissaris, zullen aan deze beslissing worden gehecht en maken, voor zover van belang, deel uit van deze beslissing.

Beslissing

De rechter-commissaris beslist als volgt:

• De stukken die vermeld staan op de lijst met het opschrift “buiten onderzoeksperiode” dienen te worden terug gegeven aan bedrijf 1.
• De stukken waarvan is vastgesteld dat het geen geheim houderstukken zijn worden eerst na de beslissing door de raadkamer op de verzoeken ex art. 552a Sv (afhankelijk van die beslissing) aan het OM/het onderzoeksteam verstrekt.
• Ten aanzien van de stukken waarvan is vastgesteld dat het geheim houderstukken zijn zullen alle geheimhouders worden aangeschreven/gemaild (voor zover het Nederlandse advocaten en notarissen betreft: met een kopie van dat schrijven/mail aan de Deken van de Nederlandse Orde van Advocaten in het betreffende arrondissement, respectievelijk de Ringvoorzitter).

Lees hier de volledige uitspraak.

Medeplegen van, als bestuurder van een rechtspersoon welke in staat van faillissement is verklaard, bedrieglijke bankbreuk

Rechtbank Noord-Nederland 9 december 2014, ECLI:NL:RBNNE:2014:6708

Op 28 februari 2011 is benadeelde partij bij vonnis van de rechtbank Leeuwarden in staat van faillissement verklaard. Verdachte was de bestuurder van deze rechtspersoon.

Op 11 maart 2011 is de winkel door de curator in aanwezigheid van verdachte gesloten. Verdachte heeft toen sleutels van de winkel aan de curator overhandigd.

Op 29 maart 2011 is de curator terug gegaan naar de winkel en constateerde hij dat de gehele winkel, op een aantal goederen na, zoals stellingen en een heftruck, leeg was.

De curator zag vervolgens op 31 maart 2011 dat de heftruck was weggenomen en op 4 april 2011 dat ook de stellingen weg waren.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft veroordeling voor het ten laste gelegde gevorderd.

De verklaring van persoon 1 acht de officier van justitie geloofwaardig, nu deze verklaring niet alleen het meest waarschijnlijk is maar ook wordt ondersteund door andere bewijsmiddelen.

Dat verdachte het feit ontkent en ogenschijnlijk geen financieel motief heeft, doet daar niet aan af. Verdachte heeft blijkbaar op dat moment een grote behoefte gehad aan de opbrengst van de verkoop van de goederen en onvoldoende rekening gehouden met de consequenties daarvan, aldus de officier van justitie.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft vrijspraak bepleit van het ten laste gelegde. Hij heeft daartoe onder meer het volgende aangevoerd. Uit het dossier blijkt dat persoon 1 de hele inboedel van de winkel heeft verkocht. Het bewijs dat verdachte hiertoe opdracht heeft gegeven komt slechts uit één bron, namelijk die van persoon 1. Voor zover steunbewijs zou kunnen worden gevonden in de verklaringen van persoon 2, kan niet uitgesloten worden dat persoon 1 en persoon 2 elkaar hebben beïnvloed. Bovendien zijn de verklaringen van persoon 1 niet betrouwbaar: persoon 1 heeft aantoonbaar gelogen in zijn verklaringen en daarom moeten deze verklaringen worden uitgesloten van het bewijs.

Oordeel van de rechtbank

Persoon 1 heeft verklaard dat hij in opdracht van verdachte gedurende ongeveer drie weken goederen van het bedrijf (benadeelde partij) heeft verkocht vanuit de winkel van het bedrijf. De goederen die niet verkocht waren, heeft hij bij het ontruimen van het pand elders opgeslagen. Persoon 1 heeft niet alleen een deel van de opbrengst afgedragen aan verdachte, maar ook zelf een deel van de opbrengst gehouden, aldus persoon 1.

Ten aanzien van de betrouwbaarheid van de door persoon 1 afgelegde verklaringen stelt de rechtbank voorop dat zijn verklaringen steun vinden in andere bewijsmiddelen, zoals hierna wordt overwogen. Daar komt bij dat persoon 1 niet alleen verdachte, maar ook zichzelf belast. Dat persoon 1 niet geheel gelijkluidende verklaringen heeft afgelegd, maakt niet dat al zijn verklaringen onbetrouwbaar moeten worden geacht. Dit is immers te verklaren door zijn gewijzigde proceshouding tijdens het vierde politieverhoor op 8 maart 2012. De verklaringen die hij vanaf dat moment heeft afgelegd zijn consistent. De rechtbank acht de verklaringen die persoon 1 vanaf het vierde politieverhoor op 8 maart 2012 heeft afgelegd betrouwbaar en verwerpt het verweer van de raadsman op dit punt.

De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat in onderhavige zaak de verklaringen van persoon 1 dat hij opdracht had gekregen van verdachte om de goederen van verdachtes bedrijf te verkopen, steun vinden in andere wettige bewijsmiddelen, zoals hieronder bij de bewijsmiddelen zijn opgenomen. Het gaat dan met name om de verklaring van persoon 2 over het bezoek van verdachte, waarbij verdachte hem heeft gezegd dat hij te weinig voor de heftruck had betaald en de vele telefoongesprekken die in de periode rond de leegverkoop van de winkel hebben plaatsgevonden tussen persoon 1 en verdachte.

De enkele omstandigheid dat de getuige persoon 2 een rol heeft gehad bij de uitvoering van de verkoop van de goederen, maakt niet dat zijn verklaringen ongeloofwaardig zijn.

Verdachte heeft eerst ter zitting verklaard dat het klopt dat hij bij persoon 2 geweest is om te zeggen dat hij te weinig had betaald voor de heftruck, en wel omdat hij op dat moment in overleg met de curator voor de belangen van de boedel opkwam. Deze verklaring acht de rechtbank ongeloofwaardig, reeds omdat verdachte eerder consequent heeft betwist iets dergelijks tegen persoon 2 gezegd te hebben. De door verdachte gegeven verklaring over het grote aantal telefoongesprekken dat hij in de periode rond de verkoop van de goederen met persoon 1 heeft gevoerd of heeft geprobeerd te voeren, acht de rechtbank eveneens niet aannemelijk. De rechtbank vermag niet in te zien dat verdachte zoveel belang zou hebben bij een door persoon 1 aan hem te leveren lease auto dat hij daar tot wel 140 telefoongesprekken aan zou wijden, waarvan het overgrote deel onbeantwoorde telefoontjes zouden zijn geweest.

De rechtbank acht het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen en zal verdachte hiervoor veroordelen.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht het ten laste gelegde bewezen, met dien verstande dat verdachte in de periode van 28 februari 2011 tot en met 4 april 2011, te [pleegplaats], in de gemeente Opsterland, als bestuurder van een rechtspersoon, te weten [benadeelde partij], die bij vonnis van de rechtbank Leeuwarden, enkelvoudige handelskamer, op 28 februari 2011 in staat van faillissement was verklaard, tezamen en in vereniging met een ander, ter bedrieglijke verkorting van de rechten van de schuldeisers goederen, aan de boedel onttrokken heeft, immers heeft verdachte en/of verdachtes mededader goederen verkocht en de opbrengst van die verkochte goederen, niet afgedragen aan de curator, en goederen overgebracht of doen of laten overbrengen, naar plaatsen onbekend aan de curator, en aldus telkens buiten het bereik en beheer van de curator gebracht.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van bedrieglijke bankbreuk.

Verdachte heeft goederen die tot de failliete boedel behoorden laten verkopen en laten opslaan op voor de curator onbekende plaatsen.

Ook heeft verdachte de verkoopopbrengst niet aan de curator afgedragen. Aldoende heeft verdachte de afwikkeling van het faillissement ernstig bemoeilijkt en financiële schade toegebracht aan de gezamenlijke schuldeisers.

De exacte verkorting van de rechten van de schuldeisers kan aan de hand van de stukken niet worden vastgesteld, maar het bedrag ligt tussen € 70.000,- tot € 125.000,-.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf, bestaande uit het verrichten van 200 uren onbetaalde arbeid.

Lees hier de volledige uitspraak.

RC moet niet al te strikt en formalistisch met onderzoekswensen, zoals getuigenverzoeken, omgaan

Rechtbank Overijssel 7 januari 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:89

De raadsvrouw maakt, namens klager, bezwaar tegen de beschikking van de rechter-commissaris tot afwijzing van het verzoek d.d. 7 november 2014 en het aanvullende verzoek d.d. 26 november 2014 ex art. 182 Sv tot het horen van getuigen en heeft ter zitting het bezwaarschrift toegelicht. De raadsvrouw heeft hierbij een pleitnota overgelegd.

De raadsvrouw is van mening dat de rechter-commissaris ten onrechte heeft geoordeeld dat voor wat betreft de verzochte getuigen 2, 3, 4 en 7 ‘verdachte door afwijzing van het verzoek redelijkerwijze niet in zijn verdediging wordt geschaad, omdat redelijkerwijze moet worden uitgesloten dat de getuigen meer dan zeventien (of vijftien) jaar later nog kunnen verklaren over welk goud en/of welke sieraden als huwelijksgeschenk zijn gegeven’.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het bezwaarschrift ongegrond moet worden verklaard. De verzochte getuige 1 is medeverdachte en is in dat kader al talloze malen gehoord. Van de verzochte getuige 2 zijn nog steeds niet de persoonsgegevens opgegeven door de verdediging.

Het huwelijk heeft in 1999 plaatsgevonden en volgens de Zigeunerwet in 1996. Het horen van getuigen over deze gebeurtenis heeft geen toegevoegde waarde, omdat zij niets kunnen verklaren over de bruidsschat. Juist deze sieraden zijn ingeleverd bij de juwelier.

Beoordeling

De rechter-commissaris heeft bij beschikking van 4 december 2014 beslist dat het verzoek voor wat betreft de verzochte getuigen 2, 3, 4 en 7 wordt afgewezen omdat verdachte door afwijzing van het verzoek redelijkerwijze niet in zijn verdediging wordt geschaad, omdat redelijkerwijze moet worden uitgesloten dat de getuigen meer dan zeventien (of vijftien) jaar later nog kunnen verklaren over welk goud en/of welke sieraden als huwelijksgeschenk zijn gegeven.

Op basis van het op 1 januari 2013 in werking getreden artikel 182, eerste lid, Sv kan een verdachte de RC verzoeken onderzoekshandelingen te verrichten. Het verzoek behelst een opgave van het feit en van de onderzoekshandelingen, die door de rechter-commissaris dienen te worden verricht, en is met redenen omkleed.

De rechtbank stelt vast dat de raadsvrouw van verzoeker in haar brief aan de rechter-commissaris van 7 november 2014 en haar aanvullende faxbericht van 26 november 2014 onder opgave van het parketnummer en de naam van verdachte onder meer verzocht heeft om het horen van getuigen die aanwezig waren bij het huwelijk van klager en kunnen verklaren over de cadeaus die aan klager en zijn vrouw zijn gegeven.

De bedoeling van de nieuwe op 1 januari 2013 in werking getreden regeling is naar de letter en strekking van de Memorie van Toelichting bij het wetsvoorstel dat tot deze wet heeft geleid, dat de voorgestelde regeling eenvoudiger van opzet is dan de mini-instructie die zij vervangt. Met het oog op een efficiënte behandeling van de strafzaak tijdens het onderzoek ter terechtzitting is het naar het oordeel van de wetgever onwenselijk om verzoeken van de verdediging (of de officier van justitie) eerst tijdens de zitting aan de orde te stellen. Het doel dat de wetgever met de nieuwe regeling heeft willen bereiken, is dat het strafproces zo soepel en efficiënt mogelijk verloopt door kenbaar gemaakte onderzoekswensen al in een vroeg stadium door de rechter-commissaris te laten uitvoeren. Het feit dat niet al te strikt en formalistisch met onderzoekswensen moet worden omgegaan, wordt ook geïllustreerd in het feit dat verzoeken slechts worden afgewezen ‘indien de gevraagde onderzoekshandeling, niet kan bijdragen aan enige in de zaak te nemen beslissing’ (MvT, p. 16). Daaruit spreekt de ruimte die de verdediging toekomt bij het horen van bijvoorbeeld getuigen.

Uit de toelichting op het verzoek volgt dat de getuigenverhoren in het belang van de verdediging geacht worden en dus relevant zijn voor enige in de zaak te nemen beslissing.

De rechtbank is van oordeel dat de door de rechter-commissaris aan de afwijzing van het verzoek tot het horen van de verzochte getuigen 2, 3, 4 en 7 ten grondslag gelegde motivering dat ‘redelijkerwijze moet worden uitgesloten dat de getuigen meer dan zeventien (of vijftien) jaar later nog kunnen verklaren over welk goud en/of welke sieraden als huwelijksgeschenk zijn gegeven’, onjuist is. Zonder nadere motivering die ontbreekt, heeft de rechter-commissaris hiermee naar het oordeel van de rechtbank al een voorschot genomen op de door deze getuigen af te leggen verklaringen.

De rechtbank verklaart het bezwaarschrift gegrond.

Lees hier de volledige uitspraak.

Twee maanden gevangenis voor oplichting

De rechtbank Gelderland heeft een man van 41 jaar veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee maanden wegens oplichting.

Hoewel meerdere mensen aangifte hebben gedaan van oplichting door verdachte, heeft de rechtbank geoordeeld dat dat slechts in één geval  kan worden bewezen. Daarom komt de rechtbank tot een veel lagere straf dan door de officier van justitie was geëist.

De man heeft het slachtoffer onder meer verteld dat hij werkte voor de Europese Unie en veel moest reizen, maar zelf geen geld had om dat te betalen, terwijl dat niet waar was. Het slachtoffer heeft een paar duizend euro aan de man geleend, maar hij heeft dat geld nooit terugbetaald.

Bij het opleggen van de straf heeft de rechtbank er rekening mee gehouden dat de man verminderd toerekeningsvatbaar is en dat hij niet eerder is veroordeeld.

• Rechtbank Gelderland 13 januari 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:102