Rb veroordeelt 47-jarige man voor witwassen. Hij heeft zich schuldig gemaakt aan het plegen van (gewoonte)witwassen, dat is gericht op het veiligstellen van uit misdrijf afkomstige opbrengsten.

Rechtbank Overijssel 4 november 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:6588

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan gewoontewitwassen, dan wel zich (meermalen) heeft schuldig gemaakt aan witwassen dan wel aan schuldwitwassen.

De verdediging heeft vrijspraak bepleit van het ten laste gelegde.

De verdediging heeft hiertoe allereerst aangevoerd dat de taps en de observatie onvoldoende feiten en omstandigheden weergeven waaruit een redelijk vermoeden van schuld aan het strafbare feit witwassen kan worden afgeleid, hetgeen met zich meebrengt dat de politie geen bevoegdheid had om het voertuig te doorzoeken op grond van artikel 96b van het Wetboek van Strafvordering. Nu de doorzoeking onrechtmatig is, is ook de inbeslagname van het geldbedrag in het voertuig onrechtmatig. De doorzoeking van de woning aan de [adres] te Amstelveen is gelet hierop eveneens onrechtmatig.

Standpunt verdediging

De verdediging heeft voorts aangevoerd dat uit de bewijsmiddelen niet kan worden afgeleid dat het niet anders kan zijn dan dat het inbeslaggenomen geld en de uit documenten blijkende gelden uit enig misdrijf afkomstig zijn. Verder kan uit de bewijsmiddelen niet worden afgeleid dat indien de gelden wel uit enig misdrijf afkomstig zijn, verdacht dit wist.

Oordeel rechtbank

Ten aanzien van de stelling van de verdediging dat de taps en de observatie onvoldoende feiten en omstandigheden weergeven waaruit een redelijk vermoeden van schuld aan het strafbare feit witwassen kan worden afgeleid, overweegt de rechtbank dat de startinformatie in combinatie met de informatie uit de taps en de observatie voldoende concreet en gedetailleerd was voor het aannemen van een redelijk vermoeden dat verdachte zich schuldig maakte aan witwassen. Gelet hierop was de doorzoeking in de Ford Focus en hiermee de daarop gevolgde doorzoeking in de woning aan de [adres] te Amstelveen rechtmatig.

De verdediging heeft voorts aangevoerd dat niet is vastgesteld dat het inbeslaggenomen geld en de uit documenten blijkende gelden een illegale herkomst hebben. De rechtbank overweegt daarover als volgt.

Voor een veroordeling ter zake (gewoonte)witwassen dient te worden bewezen dat geldbedragen van misdrijf afkomstig waren. Gebleken is dat er handelingen plaatsvonden onder omstandigheden die, in de context van de gebeurtenissen en in samenhang bezien, als zogenoemde typologieën van – en daarmee kenmerkend voor – witwassen zijn aan te merken. Het is een feit van algemene bekendheid dat diverse vormen van criminaliteit gepaard gaan met grote hoeveelheden contant geld. Verdachte kreeg op 28 juli 2014 een groot contant geldbedrag van € 94.720,- overhandigd, verpakt in een schoenendoos in een boodschappentas. Voorts is bij verdachte een geldtelmachine en een groot contant geldbedrag in beslag genomen en heeft hij verklaard dat hij sinds april 2014 grote contante geldbedragen ontving, die hij vervolgens dezelfde dag of de volgende dag weer overdroeg aan een andere persoon, hetgeen overeenkomt met de gegevens zoals door verdachte verwerkt in de onder hem inbeslaggenomen administratie. Het in een plastic tas zonder enige verdere bescherming vervoeren van grote hoeveelheden chartaal geld en het in het bezit hebben van grote hoeveelheden chartaal geld is zeer ongebruikelijk, onder meer vanwege de veiligheidsrisico’s. Crimineel geld maakt het kennelijk de moeite waard dat risico te lopen. Bovendien is niet gebleken dat, na de aanhouding van verdachte en de inbeslagname van het geld, iemand het geld heeft opgeëist.

Voornoemde omstandigheden rechtvaardigen het vermoeden van witwassen van opbrengsten van misdrijven. Gelet op dit vermoeden mag van de verdachte worden verwacht dat hij een verifieerbare verklaring geeft over de herkomst van het geldbedrag. Verdachte heeft echter geen verifieerbare gegevens verstrekt inhoudende dat de bij hem aangetroffen geldbedragen en de geldbedragen die in de administratie zijn verwerkt mogelijk op legale wijze zijn verkregen. Ook overigens biedt het dossier geen enkele aanwijzing dat de aangetroffen geldbedragen en de geldbedragen die in de administratie zijn verwerkt op legale wijze zijn verkregen. Op grond hiervan concludeert de rechtbank dat het niet anders kan of het inbeslaggenomen geld en de uit de documenten blijkende gelden hebben een illegale herkomst en dat verdachte dit heeft geweten. Bovendien heeft hij ter zitting verklaard dat hij (welbewust) geen navraag heeft gedaan naar de herkomst van de gelden.

De rechtbank overweegt dat voor het overige sprake is van een bekennende verdachte in de zin van artikel 359, derde lid, laatste volzin van het Wetboek van Strafvordering. Verdachte heeft namelijk ter terechtzitting d.d. 21 oktober 2014 onder meer het volgende verklaard:

“De gevonden notities zijn van mij. Op deze notities staat het geld dat aan mij overhandigd werd en dat ik doorgaf aan een andere persoon. Ik hield mij hier sinds april 2014 mee bezig. Ik heb nooit gevraagd waar het geld vandaan komt. Ik wilde dit niet weten. Hoe minder ik weet, hoe beter het is voor mij. Ik weet dat er risico’s aan zitten. Op 28 juli 2014 kreeg ik een hoeveelheid geld overhandigd.”

De rechtbank zal daarom in de bijlage van dit vonnis volstaan met een opsomming van de bewijsmiddelen die tot de bewezenverklaring hebben geleid.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het witwassen van diverse grote geldbedragen. Gelet op het grote aantal transacties is de rechtbank van oordeel dat het wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan gewoontewitwassen.

Bewezenverklaring

Van het plegen van witwassen een gewoonte maken.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 24 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak directeur zorgbureau van zorgfraude

Rechtbank Den Haag 15 december 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:15230

De rechtbank heeft de vraag te beantwoorden of verdachte heeft deelgenomen aan een criminele organisatie die het plegen van misdrijven als oogmerk had, of zij tezamen met anderen CZ Zorgkantoren heeft opgelicht, van CZ ontvangen bedragen heeft verduisterd, dan wel een valse bedrijfsadministratie heeft gevoerd (feit 1), of zorgroosters valselijk heeft opgemaakt (feit 2) en of zij een valse bestuursverklaring heeft opgemaakt (feit 3).

Ontvankelijkheid van het openbaar ministerie

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft bepleit dat vervolging op basis van artikel 225, eerste lid, Sr onder de omstandigheden van dit geval, in strijd is met de beginselen van een behoorlijke procesorde. De verdediging heeft daartoe onder verwijzing naar een arrest van het Hof Den Bosch van 12 september 2006 (ECLI:NL:2006:AY8252) en een vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 20 februari 2013 (ECLI:NL:2013:bz1739) aangevoerd dat de verdachte onder feit 1 verweten strafbare gedragingen onder de bepalingen van artikel 69 Algemene wet inzake Rijksbelasting te brengen zijn en daarmee ook onder de vervolgingsuitsluitingsgrond van artikel 69, vierde lid AWR.

De beoordeling van het verweer door de rechtbank

Ingevolge het bepaalde in artikel 69, vierde lid AWR is strafvervolging op grond van artikel 225 tweede lid Sr uitgesloten indien het feit waarvoor de verdachte wordt vervolgd tevens onder een van de bepalingen van het eerste of tweede lid van artikel 69 AWR valt.

De verdachte verweten gedraging in onderhavige strafzaak is echter gestoeld op het eerste lid van artikel 225 van het Wetboek van Strafrecht. Noch uit de wettekst, noch uit de wetsgeschiedenis volgt dat deze buiten-toepassing-verklaring ook ter zake het eerste lid van artikel 225 van het Wetboek van Strafrecht geldt dan wel is beoogd. De stelling van de verdediging dat vervolging op basis van artikel 225 eerste lid Sr in strijd is met de beginselen van een behoorlijke procesorde, vindt dan ook geen steun in het recht. Het verweer van de raadsman wordt mitsdien verworpen en de rechtbank acht de officieren van justitie ontvankelijk in de vervolging ten aanzien van feit 1.

Integrale vrijspraak feiten 1, 2 en 3

Zorg in Natura

Verdachte is in dit onderzoek naar voren gekomen in verband met haar betrokkenheid bij de onderneming medeverdachte bedrijf 1 (waarover hieronder meer), die zich bezig hield met de bemiddeling in het kader van zorgverlening. De zorg die via de bemiddeling van medeverdachte bedrijf 1 werd verleend bestond, voor zover van belang in deze zaak, uit Zorg In Natura (ZIN), die werd gefinancierd via de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ). Om deze zorg te krijgen heeft een persoon een indicatie van het Centrum Indicatiestelling Zorg (CIZ) nodig. Dit is een besluit waarin staat welke zorg iemand nodig heeft en op hoeveel uren zorg men recht heeft. De uitvoering van deze zorg geschiedt vervolgens onder verantwoordelijkheid van regionale zorgkantoren, in de regio Haaglanden (waar het in deze zaak om draait) is dit CZ-Zorgkantoor (hierna: CZ). Zorgkantoren maken jaarlijks productieafspraken met zorgaanbieders over prijs en volume van AWBZ-zorg, lopende het jaar worden deze afspraken bijgesteld aan de hand van gerealiseerde productie en na afloop van het jaar vindt een nacalculatie plaats.

Medeverdachte bedrijf 1

Medeverdachte bedrijf 1 en medeverdachte bedrijf 2 zijn gevestigd in Nijmegen en zijn actief als aanbieder van thuiszorg. Verdachte en medeverdachte 6 zijn bestuurders van medeverdachte bedrijf 1. Verdachte is enig (middellijk) aandeelhouder en (middellijk) bestuurder van medeverdachte bedrijf 2. Medeverdachte 6 is in loondienst bij medeverdachte bedrijf 2 (hierna aangeduid als: medeverdachte bedrijf 1).

Medeverdachte bedrijf 1 heeft in 2010, 2011 en 2012 productieafspraken gemaakt met CZ voor de regio Haaglanden. In dat kader heeft medeverdachte bedrijf 1 in de periode 2010 tot en met 2012 jaarlijks een Bestuursverklaring ingediend bij CZ, alsmede jaarlijkse productieafspraken en/of budgetafspraken met productiecijfers, budgetformulieren en herschikkingen daarvan ingeleverd, ten behoeve van de bevoorschotting en nacalculatie.

Medeverdachte bedrijf 1 heeft tot en met 2011 in Excelbestanden die door CZ werden verstuurd ingevuld wat de verleende zorguren waren. Vanaf 2012 werden door medeverdachte bedrijf 1 de verleende zorguren gemeld middels een zogenaamd AW319 bestand. Getuige 1, medewerkster van medeverdachte bedrijf 1, heeft verklaard dat deze bestanden werden gevuld aan de hand van de gewerkte uren van de zorgverleners en dat aan de hand van deze bestanden door het zorgkantoor werd gebudgetteerd. Voor door medeverdachte bedrijf 1 geleverde zorg in Nijmegen controleerde zij dit aan de hand van urenbriefjes van de zorgverleners. Voor ‘Den Haag’ (de rechtbank begrijpt medeverdachte bedrijf 3, eigendom van medeverdachte 3 en medeverdachte bedrijf 4, eigendom van medeverdachte 4), had zij lijsten die zij per maand uitdraaide en dan getekend door de cliënt terugkreeg.

Samenwerking medeverdachte bedrijf 1 met medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4

Medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 hadden zelf als zorgaanbieders geen contract met een zorgkantoor. Medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 zijn in 2010 gaan samenwerken met medeverdachte bedrijf 1, dat wel een contract had met CZ. Medeverdachte 3 heeft op internet gezocht naar een hoofdaannemer met een actieve AGB code (de rechtbank begrijpt: een Algemeen Gegevensbeheercode, waarmee zorgaanbieders kunnen worden herkend en die ‘actief’ is als een zorgaanbieder een contract heeft met een zorgkantoor) en is zo bij medeverdachte bedrijf 1 terecht gekomen. Medeverdachte 3 heeft telefonisch een afspraak gemaakt is vervolgens met medeverdachte 4 naar medeverdachte bedrijf 1 geweest waar zij hebben gesproken met verdachte over de mogelijkheden tot samenwerking en over de uurtarieven die medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 aan medeverdachte bedrijf 1 zouden declareren.

In het dossier bevinden zich samenwerkingsovereenkomsten tussen medeverdachte bedrijf 1 en medeverdachte bedrijf 3 en tussen medeverdachte bedrijf 1 en medeverdachte bedrijf 4. Deze documenten zijn op 5 november 2010 getekend door verdachte, respectievelijk op 1 november 2010 getekend door verdachte en S. Medeverdachte 5 (de rechtbank begrijpt: medeverdachte 4). De overeenkomsten betreffen de periode van 1 november 2010 tot en met 31 oktober 2011. Daarin is onder meer vermeld dat partijen na een succesvolle samenwerking na 31 oktober 2011 de samenwerking mogelijk middels een franchiseformule willen continueren

In deze samenwerkingsovereenkomsten is in artikel 4 (Wijze van uitvoering, taakverdeling) onder 3 overeengekomen: medeverdachte bedrijf 3/medeverdachte bedrijf 4 zal medeverdachte bedrijf 1 wekelijks informeren betreffende het verloop van cliënten en het aantal gerealiseerde CIZ- geïndiceerde extramurale zorguren.

Voor de beoordeling van de vraag of verdachte en medeverdachte 6 hebben deelgenomen aan een criminele organisatie die als oogmerk had op het plegen van misdrijven zal de rechtbank eerst bespreken of er strafbare feiten zijn gepleegd waaraan verdachte en medeverdachte 6 hebben deelgenomen en, zo ja, of dat heeft plaatsgevonden in het kader van een criminele organisatie.

Het informeren van CZ over de samenwerking van medeverdachte bedrijf 1 met medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4

medeverdachte bedrijf 1 heeft CZ geïnformeerd over de samenwerking met medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4. De werkzaamheden zijn vanaf 2010 verricht en medeverdachte bedrijf 1 zag haar omzet aanzienlijk groeien. Dat was ook de reden dat met CZ hogere budgetten werden afgesproken. In een verslag van een overleg van medeverdachte bedrijf 1 met CZ van 1 oktober 2010 heeft medeverdachte 6 namens medeverdachte bedrijf 1 aangegeven dat met medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 een franchiseovereenkomst is gesloten.

In de in beslag genomen bedrijfsadministratie van medeverdachte bedrijf 1 is een Bestuursverklaring 2012 aangetroffen. Deze verklaring is op 26 juli 2011 door verdachte ondertekend. Alle pagina’s zijn voorzien van een watermerk ‘DEFINITIEF’. Getuige 2 van CZ heeft verklaard dat dit stuk door medeverdachte bedrijf 1 bij CZ is ingeleverd tussen 26 juli 2011 en 1 augustus 2011. Het watermerk, het woord ‘DEFINITIEF’ is het watermerk van CZ. Deze bestuursverklaring heeft medeverdachte bedrijf 1 gedownload van de site van CZ. Op pagina 8 van deze bestuursverklaring is te zien dat de onderaannemers medeverdachte bedrijf 4 en medeverdachte bedrijf 3 niet zijn vermeld, terwijl dat wel had moeten gebeuren. De hiervoor genoemde samenwerkingsovereenkomsten tussen medeverdachte bedrijf 1 enerzijds en medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 waren op het moment van inlevering van de Bestuursverklaring 2012 al overeengekomen en er werd conform die overeenkomsten samengewerkt.

De rechtbank stelt vast en is van oordeel dat medeverdachte bedrijf 1 – en daarmee verdachte en medeverdachte 6 – in gebreke zijn gebleven waar het de invulling van pagina 8 van de Bestuursverklaring 2012 betreft. De rechtbank ziet zich vervolgens gesteld voor de vraag of verdachte daarvan een strafrechtelijk verwijt kan worden gemaakt. Heeft verdachte met het niet vermelden het opzet gehad een vals document op te stellen met het oogmerk dat als echt en onvervalst te gebruiken tegenover CZ en heeft zij het opzet gehad CZ daarmee te bewegen tot de afgifte van een bedrag van ruim 3,1 miljoen euro? De rechtbank is van oordeel dat zulks niet het geval is. Weliswaar was in 2011 en vervolgens ook begin 2012 sprake van samenwerking met medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4, maar het niet vermelden van die samenwerking die ook voor 2012 werd voorzien, leidt in de eerste plaats tot handelen in strijd met de overeenkomst tussen medeverdachte bedrijf 1 en CZ. CZ heeft in mei 2012, toen zij ontdekte dat medeverdachte bedrijf 1 handelde in strijd met de opgave in de Bestuursverklaring 2012 wel door contracteerde, de bevoorschotting met onmiddellijke ingang stopgezet (brief van CZ aan medeverdachte bedrijf 1 van 10 mei 20912).

Weliswaar heeft medeverdachte bedrijf 1 in de jaren 2010 tot en met 2012 jaarlijks stukken ingeleverd bij CZ (productieafspraken en/of budgetafspraken met productiecijfers, budgetformulieren en herschikkingen daarvan) en gaf geen van deze stukken blijk van onderaanneming, dan wel door contractering aan medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4, maar daarvan kan niet zonder meer worden gezegd dat daarmee CZ in strafrechtelijke zin, derhalve wederrechtelijk, is bewogen tot de afgifte van zorgbudgetten. Daarbij is van belang dat de aangevraagde zorg was gebaseerd op - op zichzelf genomen - reële indicatiestellingen. Weliswaar is de zorg vervolgens uitgevoerd op een andere manier dan in de verschillende stukken is vermeld, maar op grond daarvan kan niet worden gesteld, laat staan wettig en overtuigend bewezen, dat medeverdachte bedrijf 2., verdachte en medeverdachte 6 zich schuldig hebben gemaakt aan oplichting en/of verduistering.

Verschil tussen gedeclareerde uren en verleende zorg

De FIOD heeft bij een aantal cliënten van medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 onderzocht of er verschil is geweest tussen het aantal bij medeverdachte bedrijf 1 gedeclareerde uren en het aantal daadwerkelijke uren geleverde zorg door medeverdachte bedrijf 3. De rechtbank heeft bij uitspraken van heden in de zaken van onder meer medeverdachte 3 en medeverdachte 4 wettig en overtuigend bewezen verklaard dat aan medeverdachte bedrijf 1 duizenden uren meer dan de daadwerkelijk verleende zorguren in rekening zijn gebracht doordat niet aan medeverdachte bedrijf 1 werd gefactureerd op basis van de daadwerkelijk geleverde zorguren, maar op basis van de (maximale) omvang van de uren die op grond van de indicatiestelling voor zorg beschikbaar waren. CZ heeft op basis van het aantal geïndiceerde uren bedragen aan medeverdachte bedrijf 1 voldaan. Naar het oordeel van de rechtbank is daardoor sprake van valsheid in geschrift en oplichting van CZ. De rechtbank heeft in die zaken tevens geoordeeld dat medeverdachte 3 en medeverdachte 4 hebben deelgenomen aan een criminele organisatie, zij het dat de rechtbank tevens heeft geoordeeld dat zij – tezamen met anderen - ieder deel uitmaakten van een verschillende criminele organisatie.

Ten aanzien van de gemaakte afspraken tussen medeverdachte bedrijf 3/medeverdachte bedrijf 4 en medeverdachte bedrijf 1

Medeverdachte 3 heeft, geconfronteerd met het verschil tussen gefactureerde en verleende zorguren verklaard dat medeverdachte bedrijf 3 vanaf het begin van de samenwerking aan medeverdachte bedrijf 1 maandelijks bij medeverdachte bedrijf 1 het aantal uren zorg heeft gedeclareerd zoals deze door het CIZ per cliënt waren geïndiceerd en dat dit nooit is veranderd. Medeverdachte 3 heeft gesteld te hebben gehandeld conform afspraken met medeverdachte bedrijf 1. Haar verklaring wordt bevestigd door de verklaring van medeverdachte 1. Hij heeft verklaard dat deze wijze van factureren was afgesproken met medeverdachte bedrijf 1 en dat hij voor het factureren alleen de indicatiestelling nodig had en niet de urenadministratie. Ook medeverdachte 2 heeft verklaard dat bij medeverdachte bedrijf 1 altijd zo is gewerkt, omdat dit van medeverdachte bedrijf 1 zo moest.

Medeverdachte 4 heeft verklaard dat verdachte heeft gevraagd om op basis van de indicatie te factureren. Medeverdachte 5 maakte de facturen aan medeverdachte bedrijf 1. Medeverdachte 5 heeft verklaard dat dat hij de uren vermeld op de indicatiestelling factureerde aan medeverdachte bedrijf 1.

Verdachte heeft ontkend dat zij namens medeverdachte bedrijf 1 de afspraak heeft gemaakt dat de indicatie uren door medeverdachte bedrijf 3 gedeclareerd mochten worden, volgens haar mochten alleen de daadwerkelijk gewerkte uren worden gedeclareerd. Getuige 1 was bij medeverdachte bedrijf 1 verantwoordelijk voor betalingen van de facturen van medeverdachte bedrijf 3. Zij heeft verklaard dat met haar niet is afgesproken dat volgens indicatie mocht worden gefactureerd en bij haar weten ook niet met anderen binnen medeverdachte bedrijf 1, dat dit ook niet mag en dat medeverdachte bedrijf 1 alleen geleverde uren zorg betaalt. Getuige 3 was zorgcoördinator bij medeverdachte bedrijf 1. Hij stelde voor de klanten van medeverdachte bedrijf 3 zorgovereenkomsten op en stuurde die naar medeverdachte bedrijf 3 en controleerde of deze getekend terugkwamen. Hij heeft verklaard dat alleen geleverde zorg gedeclareerd mag worden en hij er niet van op de hoogte was dat dit door medeverdachte bedrijf 3 niet gebeurde. Volgens hem heeft medeverdachte bedrijf 3 nooit gevraagd om een controle.

De verklaringen van verdachte, getuige 1 en getuige 3 worden bevestigd door de afspraken in het contract. De rechtbank hecht meer waarde aan de verklaringen van verdachte, getuige 1 en getuige 3 dan aan de verklaringen van medeverdachte 3,medeverdachte 1 en medeverdachte 2. Voor verdachte, getuige 1 en getuige 3 geldt dat zij uitgebreid en, met betrekking tot de vraag of een afspraak was gemaakt om volgens declaratie te declareren, consistent hebben verklaard. Naar het oordeel van de rechtbank ligt dit laatste bij medeverdachte 1, medeverdachte 3 en medeverdachte 2 anders.

De rechtbank stelt vast dat uit deze eerste verklaringen van medeverdachte 1 en medeverdachte 2 niet blijkt dat er afspraken waren met medeverdachte bedrijf 1 om volgens de indicatie te declareren. Medeverdachte 3 heeft hierover wel verklaard, maar niet dat dit een afspraak was die gemaakt was met verdachte, sterker nog, met haar was daarover geen contact geweest.

Nu de verklaringen van medeverdachte 3,medeverdachte 1 en medeverdachte 2 niet alleen worden weersproken door het contract en de verklaringen van de genoemde getuigen, maar ook door eerder afgelegde eigen verklaringen, acht de rechtbank niet aannemelijk geworden dat tussen medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 enerzijds en medeverdachte bedrijf 1 anderzijds de afspraak is gemaakt om alle geïndiceerde uren te factureren.

Ten aanzien van de zorgroosters

In het dossier bevindt zich een groot aantal maandstaten die betrekking hebben op één cliënt, waarop per dag een bepaalde soort en aantal minuten zorg is weergegeven. Deze staten zijn voorzien van handtekeningen. In de verklaringen worden zij wisselend aangeduid als zorgroosters en als urenlijsten.

Getuige 1 heeft ten aanzien van deze stukken verklaard dat zij deze naar medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 stuurde en dat ze bij terugkomst getekend moesten zijn door de cliënt. Zij ging ervan uit dat daarop vermelde uren zorg dan ook geleverd waren. Zij controleerde of het aantal uren op het zorgrooster overeenkwam met de factuur. Aan de hand van de afgetekende zorgroosters ging medeverdachte bedrijf 1 akkoord met de meegezonden factuur.

Getuige 4 was bij medeverdachte bedrijf 1 managementassistent zorg. Tot haar taken behoorde de urenverantwoording in de administratie. Voor wat betreft de controle door medeverdachte bedrijf 1 met betrekking tot de vraag of de gedeclareerde uren ook daadwerkelijk gewerkt werden, verklaart ook zij over de zogenaamde zorgroosters, die maandelijks door medeverdachte bedrijf 1 werden uitgedraaid, naar medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 per mail werden verzonden en dan per post retour kwamen. Zij vertrouwde erop dat deze urenlijsten met daarop de handtekening van de cliënt, in orde waren.

De rechtbank heeft in de zaken tegen onder meer de medeverdachte 3 en medeverdachte 4 wettig en overtuigend bewezen geacht dat op de zorgroosters steeds meer zorg is vermeld dan daadwerkelijk is verleend. Uit de verklaringen van de cliënten blijkt voorts dat zij, of hun partners namens hen, deze documenten niet zelf hebben getekend. Nu die handtekeningen daar echter wel op staan heeft de rechtbank geconcludeerd dat deze documenten zijn vervalst.

De rechtbank leidt uit voorgaande bevindingen en verklaringen van getuige 1 en getuige 4 over de zorgroosters voorts af dat deze door medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 gebruikt werden om aan medeverdachte bedrijf 1 de gefactureerde uren verleende zorg te verantwoorden: medewerkers van medeverdachte bedrijf 1 controleerden of het aantal gefactureerde uren overeenkwam met de op de zorgroosters vermelde uren, en verbonden aan het feit dat er een handtekening op deze documenten stond de conclusie dat de daarop geleverde zorg ook daadwerkelijk geleverd was. Uit de verklaring van getuige 1 volgt voorts dat getuige 1 deze stukken ook gebruikte voor de verantwoording van het aantal geleverde uren naar CZ. De rechtbank stelt vast dat CZ (mede) op basis hiervan is overgegaan tot het definitief vaststellen van de rechtmatigheid van eerder uitgekeerde voorschotten aan medeverdachte bedrijf 1.

Nu de wijze van declareren op basis van indicatie niet is afgesproken met medeverdachte bedrijf 1 en medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 voorts gebruik hebben gemaakt van vervalste zorgroosters ter onderbouwing van de facturen, heeft de rechtbank geconcludeerd dat medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 deze facturen valselijk hebben opgemaakt en dit gebeurd is met als doel bij medeverdachte bedrijf 1 het te doen voorkomen dat de op de facturen vermelde zorg daadwerkelijk was geleverd en aldus op het, via medeverdachte bedrijf 1, wederrechtelijk verkrijgen van AWBZ gelden van CZ.

Uit het vorenstaande blijkt, aldus het oordeel van de rechtbank, dat medeverdachte bedrijf 1 niet op de hoogte was van het verschil tussen de daadwerkelijk geleverde zorguren en de aan medeverdachte bedrijf 1 gefactureerde uren. verdachte en medeverdachte 6 hebben zich naar het oordeel van de rechtbank niet schuldig gemaakt aan het vervalsen van zorgroosters.

Conclusie feiten 1, 2 en 3

De rechtbank acht het bewijs dat het wederrechtelijk verkrijgen van gelden van CZ gebeurde in samenspraak met medeverdachte bedrijf 1 niet geleverd. Uit het dossier kan wellicht worden afgeleid dat medewerkers van medeverdachte bedrijf 1, onder verantwoordelijkheid van verdachte en bij haar afwezigheid van medeverdachte 6, onvoldoende controle hebben uitgeoefend op de door medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 gedeclareerde uren, maar bewijs dat medeverdachte bedrijf 1 daadwerkelijk ervan op de hoogte was dat een groot aantal uren zorg niet was verleend heeft de rechtbank niet aangetroffen. Anders dan de officieren van justitie ziet de rechtbank in het gegeven dat medeverdachte bedrijf 1 richting CZ geen melding heeft gemaakt van onderaannemerschap door medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 geen bewijs voor het ‘administratief toedekken’ van door medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 gepleegde fraude. CZ heeft niet verklaard dat zij niet tot uitkering zou zijn overgegaan als het onderaannemerschap wel expliciet zou zijn vermeld. Bovendien blijkt uit het dossier dat verdachte enmedeverdachte 6 de samenwerking van en uitbesteding van de productie aan medeverdachte bedrijf 3 en medeverdachte bedrijf 4 niet koste wat het kost hebben willen verhullen voor CZ.

De rechtbank acht op grond van het voorgaande dan ook niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte vanaf januari 2010 tot april 2012 opzettelijk deel heeft uitgemaakt van een samenwerkingsverband dat het oogmerk had het plegen van misdrijven. Niet is komen vast te staan dat verdachte het opzet had deel te nemen aan een criminele organisatie die het oogmerk had op het plegen van misdrijven. Voorts acht de rechtbank geen bewijs in het dossier voorhanden dat verdachte de onder feit 1 subsidiair, meer en meest subsidiair tenlastegelegde feiten heeft begaan. Dat geldt ook ten aanzien van het onder feit 2 tenlastegelegde primaire en subsidiaire feit en het onder 3 tenlastegelegde feit. De rechtbank zal verdachte dan ook vrijspreken van deze feiten.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens opzetheling en voordeel trekken uit bijstandsfraude in de vorm van samenwoonfraude

Rechtbank Noord-Holland 12 december 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:11788

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan opzetheling door in de periode van ruim vijf jaar feitelijk samen te wonen met medeverdachte en gebruik te maken van de voorzieningen en levensmiddelen in de woning, waar op dat moment alleen medeverdachte ingeschreven stond met hun twee kinderen en die een uitkering op basis van de Wet Werk en Bijstand ontving, naar de maatstaf van alleenstaand ouder ontving.

Met het opgeven van onjuiste informatie aan de gemeente Haarlem, op basis waarvan deze gemeente het recht op, de duur en hoogte van haar bijstandsuitkering heeft vastgesteld, heeft medeverdachte de gemeente voor circa € 85.500,- benadeeld, geld waarvan ook verdachte in die periode genoten en geprofiteerd heeft, zonder dat de gemeente heeft kunnen toetsen of verdachte aan de voorwaarden voldeed om (van) een dergelijke uitkering te kunnen (mee)genieten.

Verdachte wist dat medeverdachte een uitkering voor een alleenstaande ouder genoot, hijzelf niet ingeschreven stond op het adres en was voorts op de hoogte van de vervolging en veroordeling van medeverdachte voor het plegen van een vergelijkbare uitkeringsfraude in de periode van 2000 t/m 2006. Dit alles heeft verdachte er niet van weerhouden voordeel te trekken uit de uitkeringsfraude die medeverdachte (wederom) heeft gepleegd. De rechtbank rekent dit verdachte aan.

In weerwil van hetgeen door verdachte is bepleit ten aanzien van de ernst van het feit, namelijk dat als hij zich wel had ingeschreven zij een hoger bedrag aan WWB-uitkering zouden hebben ontvangen, namelijk gezinsbijstand, overweegt de rechtbank als volgt. De gemeente Haarlem is wel degelijk financieel benadeeld door het handelen van verdachte en medeverdachte. Op basis van de door medeverdachte onjuist verstrekte gegevens, is immers ten onrechte het recht op een bijstandsuitkering, alsmede de duur en hoogte daarvan vastgesteld. Verdachte heeft aangegeven te weten dat medeverdachte een bijstandsuitkering ontving en was tevens op de hoogte van haar veroordeling voor hetzelfde feit in 2009, maar heeft zich desalniettemin schuldig gemaakt aan opzetheling door van haar alleenstaande ouder-uitkering te leven, zonder de uitkerende instantie de mogelijkheid te geven te controleren of hij wel aan de bijbehorende voorwaarden voor een dergelijke uitkering voldeed. Het kan immers niet uitgesloten worden dat, indien verdachte zich wel had ingeschreven en zijn partner de juiste gegevens had opgegeven aan de gemeente Haarlem, de vaststelling van het recht op een WWB-uitkering, de duur en de hoogte daarvan helemaal niet voordeliger voor hen was geweest. Verdachte heeft ter terechtzitting immers verklaard in de ten laste gelegde periode ook inkomsten uit eigen werkzaamheden te hebben genoten. Mede om die reden bestaat de plicht om de juiste gegevens te verstrekken aan de uitkerende instantie en is het nalaten dit te doen, alsmede heling van de opbrengst van die fraude, wel degelijk een ernstig strafbaar feit en een feit waar dan ook – uit het oogpunt van normhandhaving en preventie – zware straffen op staan.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 2 maanden, met een proeftijd van 2 jaar en een taakstraf van 240 uur.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Noord-Holland 12 december 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:11786

Medeverdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 5 maanden.

Zij heeft gedurende een lange periode, namelijk van maart 2008 tot en met september 2013 onjuiste informatie verstrekt aan de gemeente Haarlem, die op basis van die onjuiste informatie haar een uitkering op basis van de Wet Werk en Bijstand heeft verleend. Medeverdachte heeft hiertoe ruim vijf jaar lang op de daartoe bestemde formulieren onjuiste opgave gedaan van haar woonsituatie en het beeld in het leven geroepen dat medeverdachte niet bij haar inwoonde, terwijl dit wel het geval was. Het handelen van medeverdachte had als gevolg dat de uitkeringsinstantie in onvoldoende mate heeft kunnen beoordelen of en in welke mate zij recht had op een uitkering, wat heeft geleid tot een aanzienlijk benadelingsbedrag, dat is vastgesteld op circa € 85.500,-. De rechtbank houdt er voorts rekening mee dat medeverdachte in 2009 is veroordeeld voor hetzelfde feit met een pleegperiode van 2000 tot en met 2006 en dat deze veroordeling haar er kennelijk niet van heeft weerhouden om daarna nog steeds na te laten de gemeente de correcte gegevens te verstrekken, op basis waarvan haar bijstandsuitkering werd vastgesteld en verstrekt. Hieruit blijkt dat medeverdachte, tegen beter weten in, weigert het strafwaardig karakter van haar handelen in te zien of zich te laten beïnvloeden door de eerder opgelegde en uitgevoerde taakstraf. Een dergelijke handelwijze ondermijnt het stelsel van sociale zekerheid en de onderlinge solidariteit waarop degenen die daar terecht aanspraak op maken en zich wel aan de daarvoor geldende regels houden, moeten kunnen rekenen. De rechtbank rekent dit medeverdachte zwaar aan.

Lees hier de volledige uitspraak.

20 maanden cel voor frauderende belastingconsulente uit Enschede

De rechtbank Overijssel veroordeelt een 63-jarige vrouw uit Enschede tot een gevangenisstraf van 20 maanden, waarvan 8 maanden voorwaardelijk en een proeftijd van twee jaar. Zij vulde voor haar klanten opzettelijk de belastingaangifte onjuist in. Hierdoor ontvingen deze klanten onterecht belastingvoordeel. De geschatte schade voor de Belastingdienst is meer van 1 miljoen euro. Als bijzondere voorwaarde mogen de vrouw en haar echtgenoot zich in haar proeftijd niet bezig houden met het invullen van belastingaangiften voor anderen.

Bij haar thuis

Over de jaren 2009 tot en met 2013 diende de vrouw meer dan 2500 belastingaangiften in voor haar klanten. In de meeste gevallen voerde zij verzonnen en te hoge aftrekposten op. Voor het invullen van de aangiften rekende de vrouw 35 tot 45 euro per aangifte.

Haar klanten kwamen bij haar thuis om de aangifte in te laten vullen. Nadat de Belastingdienst haar op het spoor kwam en eind 2013 haar woning doorzocht, verhuisde de vrouw haar werkzaamheden. Om niet via het eigen IP-adres ontdekt te worden, vulde ze de digitale formulieren na die tijd in bij haar klanten thuis.

Vertrouwen beschaamd

De Belastingdienst moet erop kunnen vertrouwen dat ingediende belastingaangiften correct zijn ingevuld. De vrouw heeft dat vertrouwen in een groot aantal gevallen beschaamd, met een aanzienlijk belastingnadeel en veel extra werk voor de Belastingdienst tot gevolg.

Daarnaast moeten de klanten voor wie de Enschedese onjuiste aangiften deed, de onterechte teruggaven — met heffingsrente — terugbetalen aan de Belastingdienst, met alle betalingsproblemen van dien. De rechtbank rekent verdachte dit zwaar aan.

Geen symbolische schadevergoeding

De rechtbank oordeelt dat de vrouw geen symbolische schadevergoeding van 10.000 euro hoeft te betalen aan de Belastingdienst, zoals de officier van justitie had gevraagd. Het controleren van belastingaangiften is namelijk in beginsel een van de kerntaken van de Belastingdienst. Daarnaast ontbreekt enig overzicht van de extra kosten die de Belastingdienst zou hebben gemaakt.

Terugbetalen

De officier van justitie eiste verder dat de vrouw 125.000 euro aan illegaal verdiend geld moet betalen. Dat bedrag zou zij hebben verdiend met de vergoedingen die haar klanten gaven voor het invullen van hun belastingaangiften. De rechtbank oordeelt dat deze ontnemingsvordering op een nieuwe zittingsdatum verder onderzocht moet worden.

• Rechtbank Overijssel 22 december 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:6816

Rb veroordeelt viertal verdachten terzake onder meer meermalen gepleegde oplichting, belastingfraude, faillissementsfraude en deelname aan een criminele organisatie

De Noordelijke Fraudekamer van de rechtbank Noord-Nederland heeft een viertal verdachten in het onderzoek “SIJS” veroordeeld, te weten twee hoofdverdachten (verdachten 1 en 2) terzake (onder meer) meermalen gepleegde oplichting, belastingfraude, faillissementsfraude en deelname aan een criminele organisatie en twee medeverdachten (verdachten 3 en 4) terzake medeplegen van oplichting, meermalen gepleegd (verdachte 3) en medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd (verdachte 4).

Rechtbank Noord-Nederland 16 december 2014, ECLI:NL:RBNNE:2014:6346

De gepleegde fraude vond plaats in een duurzaam en gestructureerd samenwerkingsverband. Binnen deze criminele organisatie hadden verdachten 1 en 2 een initiërende, leidinggevende en sturende rol. De ernst en de forse omvang van de frauduleuze handelingen, de rol die verdachten daarbij hebben gespeeld, alsmede de daaruit voortvloeiende omvang van de benadeling, brengen mee dat een gevangenisstraf van 36 maanden op zijn plaats is. De rechtbank stelt evenwel vast dat het gaat om feiten van oudere datum en dat de handelwijze van de officier van justitie - het in de loop van de strafprocedure voor de rechtbank instellen van vervolging voor nieuwe feiten, terwijl voor een aantal van die feiten eerder had gekund - er toe heeft geleid dat de behandeling en afdoening van de onderhavige zaken aanzienlijke vertraging heeft opgelopen. Met deze omstandigheden houdt de rechtbank rekening door de in beginsel passende straf te matigen tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Noord-Nederland 16 december 2014, ECLI:NL:RBNNE:2014:6347

Verdachte 3 heeft, als uitvoerder bij een bouwbedrijf, een groot aantal valse facturen gemaakt, waarmee zijn werkgever vervolgens is opgelicht. Dit heeft ertoe geleid dat er voor een bedrag van ruim € 378.000,-- onterecht aan derden is uitbetaald. Hoewel niet is komen vast te staan dat de verdachte hierbij zelf voordeel heeft genoten, vervulde hij wel een cruciale rol bij deze frauduleuze constructie. Verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Noord-Nederland 16 december 2014, ECLI:NL:RBNNE:2014:6351

Verdachte 4 heeft zich als adjunct-directeur van een bouwbedrijf meermalen schuldig gemaakt aan valsheid in geschrift door valse inkoopordners op te maken, die vervolgens door anderen gebruikt zijn om uitbetaald te worden voor niet-verrichte werkzaamheden. Hierdoor heeft de verdachte zijn werkgever en de uiteindelijke opdrachtgevers van de bouwprojecten voor ruim € 130.000,-- benadeeld. Hoewel niet is komen vast te staan dat de verdachte zelf voordeel heeft genoten, was hij wel de cruciale spil in de frauduleuze constructie. Hij wordt veroordeeld tot een werkstraf voor de duur van 180 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 4 maanden met een proeftijd van 3 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens fraude met kinderopvangtoeslag

Rechtbank Amsterdam 25 november 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:8430

Verdachte heeft deel uitgemaakt van een criminele organisatie die gedurende een lange periode de Belastingdienst voor enkele miljoenen euro’s heeft opgelicht door op onrechtmatige wijze kinderopvangtoeslag aan te vragen. Verdachte en zijn mededaders hielden zich op grote schaal bezig met het valselijk opmaken en indienen van aanvraag- en wijzigingsformulieren betreffende door de Belastingdienst uit te keren KOT en het witwassen van de aldus verkregen geldbedragen. De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 30 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling tot 42 maanden gevangenisstraf voor zorgfraude

De rechtbank Den Haag veroordeelt negen personen (drie vrouwen en zes mannen) voor het deelnemen aan drie criminele organisaties die, naast het legale doel van het leveren van thuiszorg, tot doel hadden het plegen van valsheid in geschrift, oplichting en witwassen. Daarnaast werden persoonsgebonden budgetten verkregen op basis van valse aanvragen. Hiervoor krijgen ze gevangenisstraffen oplopend tot 42 maanden celstraf. Eén van hen was een corrupte ambtenaar van het Centrum indicatiestelling Zorg (CIZ), die zes maanden celstraf krijgt omdat hij zich om liet kopen om de fraude mogelijk te maken.

Zorgfraude (zorg in natura)

In twee afzonderlijke criminele organisaties werd de fraude gepleegd door meer uren te factureren bij zorgkantoren dan daadwerkelijk aan zorg geleverd werd, waarbij ze het geld in eigen zak staken. Twee Haagse zorgorganisaties die ieder de kern vormden van deze criminele organisaties hebben hiervoor veelvuldig documenten vervalst, CZ Zorgkantoor B.V. en andere zorgkantoren en het CIZ opgelicht en aanzienlijke bedragen witgewassen. Ook hebben ze de Belastingdienst opgelicht met valse documenten. Met deze fraudes is een bedrag gemoeid van bijna 2.400.000 euro.

CIZ-ambtenaar (fraude met persoonsgebonden budgetten)

Een derde criminele organisatie, die bestond uit een van de Haagse zorgorganisaties en een man die ook nog is veroordeeld voor fraude met omzetbelasting, had via een corrupte ambtenaar voor twaalf personen valse indicatiestellingen laten afgeven. Daarbij werden zeer ernstige aandoeningen opgevoerd, waardoor hoge persoonsgebonden budgetten werden verkregen. Deze ambtenaar van CIZ heeft zich door een mededader, tevens voormalig collega, om laten kopen teneinde mee te werken aan het oplichten van CIZ door voornoemde valse aanvragen voor een indicatiestelling in het bedrijfssysteem van CIZ op te nemen. Naar aanleiding van deze aanvragen zijn valse indicatiestellingen afgegeven. In deze gevallen werd in het geheel geen zorg verleend. In negen gevallen werden de budgetten daadwerkelijk uitbetaald. Mede als gevolg van zijn handelen is het mogelijk geworden dat er voor ruim € 500.000 met AWBZ-gelden werd gefraudeerd.

Vrijspraak voor een verdachte

De rechtbank spreekt een andere verdachte vrij. Zij was bestuurder van een thuiszorgorganisatie in Nijmegen die als hoofdaannemer de tussenpersoon was van de twee Haagse zorgorganisaties en CZ Zorgkantoren B.V. Naar het oordeel van de rechtbank is deze organisatie weliswaar tekortgeschoten in het toezicht op de Haagse zorgorganisaties, maar is daarbij niet van strafbare feiten gebleken. Wel heeft haar zoon, die meewerkte in het bedrijf, zich schuldig gemaakt aan valsheid in geschrift door in een Bestuursverklaring achteraf wijzigingen aan te brengen. De rechtbank heeft hem daarvoor veroordeeld tot een taakstraf van tachtig uren.

Overtreding van artikel 2:55, lid 1 Wet op het financieel toezicht

Rechtbank Gelderland 10 december 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:7679

Aan verdachte is ten laste gelegd dat: hij op één of meer tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 1 september 2007 tot en met 15 september 2008, te Ugchelen, gemeente Apeldoorn, en/of elders in Nederland, meermalen, tezamen en in vereniging met een ander of anderen en/of alleen, (telkens) opzettelijk zonder een daartoe door de [bedrijf 1] verleende vergunning (een) beleggingsobject(en), te weten participaties (in de vorm van [bedrijf 2] [bedrijf 2]) in onroerend goed op de Dominicaanse Republiek (onder de naam [bedrijf 3]), heeft/hebben aangeboden.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan.

Het bewezenverklaarde levert op medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 2:55, eerste lid, van de Wet op het financieel toezicht, terwijl dit feit opzettelijk wordt begaan, meermalen gepleegd.

De rechtbank neemt in het bijzonder in aanmerking genomen dat verdachte de Wet op het financieel toezicht heeft overtreden. Verdachte bood samen met een mededader beleggingsproducten aan zonder dat zij daarvoor over een vergunning van de bedrijf 1 beschikten. Ondanks aanwijzingen van de bedrijf 1 dat een vergunning was vereist zijn verdachte en diens mededader door blijven gaan met het aanbieden van het product. Door op deze wijze te handelen hebben verdachte en diens mededaders de integriteit van het financiële en economische verkeer en het vertrouwen dat spelers op de financiële markt in elkaar moeten kunnen hebben, in ernstige mate geschaad.

De officier van justitie heeft in haar eis geen splitsing aangebracht tussen de onderhavige strafzaak en de zaak met parketnummer 06/922752-09. De rechtbank heeft evenwel op de voet van artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht bij het bepalen van een straf rekening gehouden met de straf die de verdachte bij vonnis van de meervoudige strafkamer in de rechtbank Gelderland van 10 december 2014 in de zaak met parketnummer 06/922752-09 is opgelegd, te weten een gevangenisstraf voor de duur van 20 maanden. De rechtbank acht het, gelet op die straf, aangewezen verdachte geen straf of maatregel op te leggen voor het in deze zaak bewezen verklaarde feit.

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie de gelijkluidende uitspraak:

• Rechtbank Gelderland 10 december 2014, ECLI:NL:RBGEL:2014:7667

Rechtbank acht verdachte schuldig aan vervalsen van rechtbankbeschikkingen

Rechtbank Noord-Holland 24 november 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:11164

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten, waarbij de officier van justitie erop heeft gewezen dat onder 1, na het achtste gedachtestreepje in zowel het deel voor als na “en/of” het jaartal “2009” moet worden opgevat als een kennelijke verschrijving en moet worden gelezen als “2005”.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft vrijspraak van het onder 1 en 2 ten laste gelegde bepleit, omdat niet onomstotelijk kan worden vastgesteld dat verdachte stukken heeft vervalst of dat verdachte opzettelijk instanties wilde oplichten en dat uit niets haar opzet gedestilleerd kan worden op het bezit van vervalste documenten. Derhalve kan ook niet gezegd worden dat zij bewust valse documenten heeft gebruikt om daar financieel voordeel uit te halen.

Verdachte heeft verklaard dat zij vervalste beschikkingen heeft gebruikt om aan te tonen dat zij over geld kon beschikken, maar zij heeft de beschikkingen niet vervalst. Tevens heeft zij verklaard zich niet schuldig te hebben gemaakt aan het vervalsen van de handtekening van haar toenmalige echtgenoot om een lening te verkrijgen. Evenmin heeft zij zich schuldig gemaakt aan het overigens ten laste gelegde.

Oordeel rechtbank

Feit 1

Op 6 maart 2012 ontving de rechtbank Den Haag van een kandidaat-notaris van kantoor A het verzoek om een beschikking van de sector familie- en jeugdrecht te beoordelen op echtheid (VB01).

Het betrof een beschikking inzake voorlopige voorzieningen van 2 december 2010 gegeven op een verzoek van verdachte, ondertekend door mr. rechter 1 en mr. griffier 1. In de beschikking is aan verdachte onder meer een kinder- en partneralimentatie toegekend van “€ 4555,00” per maand en wordt bepaald dat verdachte haar eigen vermogen zal behouden en in de boedelverdeling die volgens de beschikking nog moet plaatsvinden recht heeft op de helft van “de vermogen van de man”.

Na onderzoek door de rechtbank was het duidelijk dat het een vervalste beschikking betrof, voorzien van vervalste handtekeningen van de rechter en de griffier. Afgezien van allerlei anderen gebreken bevat de beschikking tal van taal-, tik- en stijlfouten. Naar aanleiding hiervan deed het gerechtsbestuur van de rechtbank Den Haag op 9 maart 2012 aangifte van valsheid in geschrift.

Op 27 april 2012 ontving de bestuurssecretaris van de rechtbank Den Haag een verzoek van een advocaat van kantoor B advocaten om een beschikking en twee brieven welke afkomstig zouden zijn van de rechtbank te controleren op echtheid (VB01/2, VB02 en VB03). VB01/2 was gelijk aan de eerder door kantoor A Notarissen te Delft ingestuurde beschikking VB01. VB02 en VB03 betroffen tezamen een verklaring van de rechtbank 's-Gravenhage d.d. 22 maart 2012, ondertekend op 26 maart 2012 door verdachte, onder meer inhoudende dat aan persoon A een volmacht wordt verleend en met ingang van 29 maart 2012, de datum waarop het vermogen van verdachte van € 2,9 miljoen door de rechtbank 's-Gravenhage wordt gestort. De advocaat had de documenten ontvangen van verdachte. De documenten bevatten vele onzorgvuldigheden en spelfouten. De bestuurssecretaris concludeerde dat de overgelegde beschikking VB01/2 niet van de rechtbank afkomstig was. Van de documenten VB02 en VB03 mocht worden aangenomen dat deze evenmin echt waren, gezien de uiterlijke verschijning en de inhoud. Daarop heeft de bestuurssecretaris op 11 juli 2012 namens de rechtbank een aanvullende aangifte gedaan van valsheid in geschrift.

Op 15 juni 2012 zond een medewerker van aangever 3 afdeling Control te Delft een beschikking aan de rechtbank Den Haag, sector familie en jeugd, met het verzoek deze op echtheid te controleren (VB04). Het betrof een beschikking van voornoemde rechtbank en sector, gedateerd 20 april 2012 en voorzien van de naam van mr. rechter 2. De beschikking is aan aangever 3 afgegeven door verdachte. De inhoud van de beschikking betrof de echtscheiding en voorlopige voorzieningen van verdachte en haar (ex-) echtgenoot aangever 2. In de beschikking staat vermeld dat verdachte recht heeft op € 2,9 miljoen uit de boedelscheiding, dat het geldbedrag inmiddels op een afgezonderde rekening zou staan en dat nadat de formaliteiten zouden zijn afgerond binnen ongeveer een week het geldbedrag door de bank zou worden vrijgegeven.

De betrokken sectorvoorzitter van de rechtbank heeft op 19 juni 2012 aan aangever 3 laten weten dat het een vervalste beschikking betrof, waarop de medewerker van aangever 3 op 4 september 2012 aangifte heeft gedaan tegen verdachte van poging tot oplichting.

De directeur van bank A Den Haag heeft twee documenten van verdachte ontvangen, een beschikking (VB04/2) en een brief (VB05) welke afkomstig zouden zijn van de rechtbank 's-Gravenhage. De tekst van de beschikking is gelijk aan de hiervoor beschreven beschikking VB04/1. De brief van de rechtbank, ondertekend door de griffiergriffier 2, betrof een bevestiging aan de bank, op verzoek van verdachte, dat haar vermogen binnen twee weken op haar rekening zou staan en het verzoek van verdachte om tijdelijk een limiet van € 50.000 op haar rekening te hebben .bank A heeft aan Rechtbank Den Haag verzocht de documenten op echtheid te controleren. Rechtbank Den Haag heeft vastgesteld dat de beschikking en de brief vervalst zijn en heeft op 26 juli 2012 aanvullend aangifte gedaan.

Op 28 december 2011 werd namens het juridisch adviesbureau aangever 1 aangifte gedaan tegen verdachte. Verdachte zou op 14 september 2011 als werkneemster onbevoegd gebruik hebben gemaakt van het briefpapier van aangever 1 en zich daarbij hebben uitgegeven als medewerker aangever 1, een medewerker bij aangever 1. De brief was verzonden naar het bedrijf bedrijf 1. De brief vermeldde dat de factuur moet worden opgestuurd naar bedrijf 2 en niet naar verdachte. De brief bevat vele taal- en spellingsfouten.

Op 2 juli 2012 is door de ex-echtgenoot van verdachte, aangever 2, aangifte gedaan. Hij beschuldigde haar ervan (mede) op zijn naam in 2005 een lening bij de aangever 4 te zijn aangegaan. Hiervoor zou verdachte zijn handtekening op het aanvraagformulier en de twee andere formulieren die de lening betreffen hebben vervalst.

De kandidaat-notaris van kantoor A notarissen te Delft heeft verklaard dat hij de vervalste beschikking VB01 niet heeft ontvangen van één van de in de beschikking genoemde partijen, te weten verdachte en aangever 2. Hij heeft wel verklaard dat één van de in de beschikking genoemde partijen betrokken was bij de aankoop van een registergoed. De toenmalige vriend van verdachte, persoon A, heeft verklaard dat hij met verdachte bij kantoor A notarissen is geweest voor de aankoop van een woning.

De betrokken advocaat van kantoor B advocaten te Zoetermeer heeft verklaard dat hij de vervalste beschikking VB01, de vervalste volmacht VB02 en het vervalste document VB03 heeft ontvangen van verdachte.

De betrokken advocaat van kantoor C te Delft heeft verklaard dat hij de vervalste beschikking VB04 heeft ontvangen van verdachte.

De betrokken medewerker van de aangever 3 te Delft heeft verklaard dat hij de vervalste beschikking VB04 heeft ontvangen van verdachte, omdat zij een betaalrekening wilde openen.

De directeur van bank A Den Haag heeft verklaard dat hij de vervalste beschikking VB04/2 en document VB05 heeft ontvangen van verdachte.

Persoon C heeft verklaard dat verdachte hem ter zekerheidsstelling van de koop van een woning twee, naar later bleek, vervalste beschikkingen heeft overgelegd. Een waaruit bleek dat verdachte recht zou hebben op 2,9 miljoen uit de boedelscheiding en één waaruit bleek dat zij recht had op € 4.550 alimentatie per maand.

Medewerker van aangever 1 heeft verklaard dat zij is gebeld door accountant persoon D. Hij had een brief ontvangen op briefpapier van aangever 1 gericht aan bedrijf 1 gedateerd 12-12-2011 en getekend d.d. 14-09-2011 door medewerker aangever 1.

Aangever 2 heeft verklaard dat zijn ex-echtgenote, verdachte, op een aanvraagformulier voor een persoonlijke lening en de daarbij behorende aangever 4 Kredietbescherming Polis d.d. 21 oktober 2005 en Aanvraag Persoonlijke Lening d.d. 28 september 2005 zijn naam heeft gezet en handtekening heeft vervalst en deze heeft doen toekomen aan aangever 4. Tevens heeft aangever 2 verklaard dat zijn ex-echtgenote op meerdere overschrijvingsformulieren van aangever 5 zijn handtekening heeft vervalst. De begunstigde van de over te schrijven bedragen was verdachte of haar toenmalige partner, persoon A. Op één van de overschrijvingsformulieren stond bij betalingskenmerk vermeld: “alementatie ”. Aangever 2 heeft verklaard dat zijn ex-vrouw, die dyslectisch is, regelmatig taalfouten maakt. Ook persoon A, die als getuige is gehoord, verklaart dat verdachte veel spelfouten maakt.

Verdachte heeft op de terechtzitting verklaard dat zij dyslectisch is. Desgevraagd heeft zij verklaard dat zij geen spelfout ziet in het woord “alementatie” en dat zij niet wist dat alimentatie met een i wordt gespeld.

Over de vervalste beschikkingen heeft verdachte verklaard dat zij de beschikkingen heeft opgehaald bij de advocaat van haar ex-echtgenoot, Van Delft Advocaten.

Mr. persoon E van kantoor D Advocaten heeft verklaard dat verdachte in de periode april- juni 2012 het kantoor heeft verzocht om kopieën van de beschikkingen uit het echtscheidingsdossier. Vervolgens zijn aan haar onder meer de beschikkingen van 2 december 2010 en 20 april 2012 (OB01 en OB02) in kopie afgegeven. De exemplaren van de beschikkingen in het dossier van kantoor D zijn vergeleken met de beschikkingen zoals zij door de rechtbank zijn afgegeven. De beschikkingen in het dossier van kantoor D blijken identiek aan de originele beschikkingen en zijn niet vervalst.

Verdachte heeft verklaard dat zij de vervalste beschikkingen heeft gebruikt om te bewijzen dat zij geld had en deze vervalste beschikkingen heeft aangeboden bij twee banken.

Feit 2

Op 3 april 2012 heeft aangever 2, de ex-echtgenoot van verdachte, aangifte gedaan van vervalsing van zijn handtekening op een overschrijvingsopdracht aan aangever 5, waardoor de aangever 5 op 2 april 2012 een bedrag van € 800 heeft overgemaakt naar de bankrekening van verdachte. Op vordering van de officier van justitie is een zogenaamde “image” van het originele overschrijvingsformulier bij de bank opgevraagd. Als betalingskenmerk staat met pen geschreven: “alementatie”.

Op 16 april 2012 is wederom een bedrag van de rekening van de rekening op naam van aangever 2 naar de rekening van verdachte overgeschreven, dit keer ten bedrage van € 1.588,50. Aangever 2 heeft verklaard dat hij hiertoe geen opdracht heeft gegeven en heeft wederom aangifte gedaan. Het rekeningafschrift van aangever 2 vermeldt als begunstigde verdachte en als omschrijving Alimentatie achterstand. Verdachte heeft op de terechtzitting verklaard deze bedragen op haar rekening te hebben ontvangen.

Op 2 juli 2012 heeft aangever 2 bij de politie verklaard dat hij er na de echtscheiding achter is gekomen dat op zijn naam een lening was afgesloten bij aangever 4. Deze lening bedroeg € 20.000 en was in 2005 afgesloten. Aangever 2 heeft verklaard dat hij als ZZP-er werkzaam was in de aannemerij en dat verdachte sinds 2004 de boekhouding van zijn bedrijf deed. Tijdens het politieverhoor heeft aangever 2 voor het eerst de aanvraag voor de lening onder ogen gekregen. Op de aanvraag staat bij bestedingsdoel met pen geschreven: “Schoone lijn beginen”. Volgens aangever 2 zijn dergelijke schrijffouten typisch schrijffouten die verdachte vanwege haar dyslexie veelvuldig maakt. Op 3 juli 2012 heeft aangever 2 aangifte gedaan tegen verdachte.

Conclusie

Op grond van bovenstaande bewijsmiddelen, in onderling verband en samenhang bezien, acht de rechtbank de ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen. Het verweer van de verdediging dat een ander dan verdachte de beschikkingen na afgifte aan verdachte zou hebben vervalst, waarna verdachte ze vervolgens onwetend van de vervalsing zou hebben gebruikt, wordt op geen enkele wijze ondersteund door het dossier en is zonder die nadere onderbouwing van een buitengewoon hoog onwaarschijnlijkheidsgehalte.

Daar staat tegenover dat verdachte dyslectisch is en dat in alle vervalste documenten veel spel- en stijlfouten voorkomen die typisch zijn voor iemand met dyslexie, hetgeen de rechtbank sterkt in de overtuiging dat het verdachte is geweest die zich heeft schuldig gemaakt aan het vervalsen van de documenten. Daarbij zijn alle vervalste documenten door verdachte gebruikt om er voor zichzelf financieel voordeel uit te halen.

Bewezenverklaring

Feit 1: Valsheid in geschrift, meermalen gepleegd, en opzettelijk gebruik maken van een vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, lid 1 Sr, als ware het echt en onvervalst, meermalen gepleegd.

Feit 2: Oplichting, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden, waarvan 4 voorwaardelijke met een proeftijd van 2 jaar. 

Lees hier de volledige uitspraak.

Overtreding van voorschriften, gesteld bij of krachtens artikel 32, lid 1, van de Arbeidsomstandighedenwet door een rechtspersoon

Rechtbank Limburg 5 december 2014, ECLI:NL:RBLIM:2014:10522

Op 19 maart 2012 is slachtoffer, als gevolg van de brand in de timmerfabriek van verdachte, komen te overlijden.

Voorvragen

Door de raadsman is betoogd dat de dagvaarding (deels) nietig dient te worden verklaard nu deze innerlijk tegenstrijdig is. De verdediging ziet niet in hoe het al dan niet hebben van een risico-inventarisatie en -evaluatie en een explosieveiligheidsdocument in enig rechtstreeks verband kan staan tot levensgevaar of ernstige schade aan de gezondheid van een werknemer.

De rechtbank acht de dagvaarding voldoende bepaald en duidelijk, waardoor deze voldoet aan de in artikel 261 van het Wetboek van Strafvordering gestelde eisen. Daarnaast is de rechtbank reeds voorshands van oordeel dat het vroegtijdig herkennen van veiligheidsrisico's in ieder geval een bijdrage levert aan uiteindelijk het voorkomen van levensgevaar of ernstige gezondheidsschade. Of dit in deze zaak daadwerkelijk het geval en relevant is, maakt deel uit van de vragen die de rechtbank op grond van artikel 350 van het Wetboek van Strafvordering moet beantwoorden. De rechtbank zal het verweer van de raadsman mitsdien verwerpen.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht op grond van de inhoud van het Proces-verbaal Arbeidsomstandigheden van de Inspectie SZW van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, de getuigenverklaringen afgelegd bij de rechter-commissaris en de behandeling ter terechtzitting, het tenlastegelegde feit wettig en overtuigend bewezen.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman acht het tenlastegelegde niet wettig en overtuigend bewezen zodat verdachte dient te worden vrijgesproken. Het proces-verbaal van de Inspectie SZW is, gelet op de verklaringen van de deskundigen op zitting, zodanig ondeugdelijk dat het niet voor het bewijs kan worden gebezigd. Hij heeft voorts betoogd dat er geen sprake is geweest van (voorwaardelijk) opzet, dat verdachte de schadelijke gevolgen wel zoveel mogelijk heeft beperkt en dat er geen verband bestaat tussen het tenlastegelegde handelen of nalaten en het ontstaan van levensgevaar of ernstige schade aan de gezondheid.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt voorop dat het verweer van de raadsman ter zake de deugdelijkheid van het proces-verbaal van de Inspectie SZW weliswaar is gevoerd met een verwijzing naar de verklaringen van de beide deskundigen ter terechtzitting, doch dat naar het oordeel van de rechtbank uit die verklaringen niet kan worden afgeleid dat het proces-verbaal ondeugdelijk is. De rechtbank verwerpt dan ook het verweer.

Bij het beoordelen van de achtereenvolgende delen van de tenlastelegging stelt de rechtbank voorop dat de werkzaamheden werden verricht onder gezag, zodat er sprake was van een werkgever-werknemersrelatie in de zin van de Arbeidsomstandighedenwet. slachtoffer verrichtte immers werkzaamheden in het kader van een opleidingsstage, op basis van een leerlingen stage overeenkomst tussen de onderwijsinstelling, bedrijfsnaam en slachtoffer zelf. De werkzaamheden bestonden deze dag onder andere uit het zagen van stroken parkethout.

Risico-inventarisatie en evaluatie

Op grond van artikel 5 van de Arbeidsomstandighedenwet legt de werkgever bij voeren van zijn arbeidsomstandighedenbeleid in een risico-inventarisatie en evaluatie (verder te noemen: RIE) schriftelijk vast welke risico's de arbeid met zich brengt.

Ter zitting heeft verdachte verklaard dat er wel een RIE aanwezig was, opgemaakt in 2007 na de (terug)verhuizing naar Elsloo en dat deze bij de brand verloren is gegaan. Verdachte heeft weliswaar bij zijn eerste verhoor aangegeven dat er geen RIE was opgemaakt maar gelet op wat verdachte hieromtrent ter zitting heeft gezegd, zal de rechtbank hiervan wel uitgaan. Te meer ook nu, naar verdachte onbestreden heeft gezegd, er inspecties hebben plaatsgevonden door gemeente, brandweer en Arbeidsinspectie en er met name niet blijkt van het ontbreken van een RIE in een eerder rapport van de Arbeidsinspectie, althans geen rapport is overgelegd waaruit anderszins blijkt. Voorts verklaart de door de rechter-commissaris gehoorde getuige getuige 2, die belast was met de (verder te noemen: RIE), administratie van verdachte, eveneens dat bedoelde schriftelijke vastlegging in een RIE wel heeft plaatsgevonden.

Verdachte zal van dat onderdeel van de tenlastelegging worden vrijgesproken.

Explosieveiligheidsdocument

Er werd bij verdachte gebruik gemaakt van een houtstofafzuigsysteem (waarin opgenomen een houtstof filterinstallatie), zijnde een installatie waarin het ontstaan van een explosieve atmosfeer niet voorkomen kan worden. Wanneer gevaren met explosieve atmosferen en de bijzondere risico’s die daaruit voortvloeien aanwezig zijn, worden in het kader van een RIE voor de aanvang van de arbeid en bij iedere belangrijke wijziging, uitbreiding of verbouwing van de arbeidsplaats, de arbeidsmiddelen of het arbeidsproces, deze gevaren in hun geheel beoordeeld en schriftelijk vastgelegd in een explosieveiligheidsdocument, als bedoeld in artikel 3.5c van het Arbeidsomstandighedenbesluit.

Verdachte heeft ter terechtzitting, ook desgevraagd, niet verklaard dat er een explosieveiligheidsdocument was opgemaakt en hij gaf daarbij te kennen dat het opmaken van een stuk, naast en anders dan het formulier van de RIE hem niets zei. Hij heeft tevens ter terechtzitting verklaard enkel de instructie van het installatiebedrijf te hebben opgevolgd, te weten het verhogen van het plafond zodat de installatie kon worden geplaatst. Hij ging er vanuit dat de installatie na plaatsing veilig was.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte in strijd met het bepaalde in artikel 3.5c lid 1 van het Arbeidsomstandighedenbesluit de gevaren in verband met explosieve atmosferen en de bijzondere risico’s die daaruit kunnen voortvloeien niet eigenstandig heeft beoordeeld en schriftelijk heeft vastgelegd in een explosieveiligheidsdocument.

Beperken schadelijke gevolgen explosie

Per december 2004 is een NEN-norm, te weten NEN-EN 12779 betreffende houtstofafzuiging / houtstoffilterinstallaties, effectief geworden. Hierin wordt aangegeven aan welke ontwerpeisen een afzuiginstallatie dient te voldoen. Deze norm geldt alleen voor installaties met een capaciteit groter dan 6000 m3/h. De betreffende installatie had een capaciteit van 14000 m3/h.

De norm schrijft voor dat de installatie in beginsel buiten het gebouw opgesteld dient te worden. De installatie moet worden voorzien van drukontlastingselementen die een schokgolf volgend op een explosie op een veilige manier naar buiten toe kunnen afleiden. De uitwerpzone mag in ieder geval nergens geheel of gedeeltelijk een werkzone overlappen. De rechtbank kan het begrip 'naar buiten', zoals hiervoor gebezigd, in de context van de gehele norm niet anders verstaan dan dat dit moet worden begrepen als 'naar buiten het gebouw'.

Vast staat dat er voor deze machine geen afvoer naar buiten aanwezig was. Immers, door verdachte is ter terechtzitting aangevoerd dat het dak is verhoogd omdat de houtstofafzuiginstallatie, die één op één verhuisd moest worden van de locatie in Stein naar die in Elsloo, net niet paste. Daarbij zijn geen openingen naar de buitenlucht aangebracht. Het was haar niet bekend dat er nog verdere aanpassingen nodig waren.

In de offerte voor de verhuizing van betrokkene van 25 augustus 2006 wordt ook uitdrukkelijk gemeld dat de installatie zal moeten voldoen aan de NEN 12779.

De rechtbank is van oordeel dat op grond van het vorenstaande in strijd met het bepaalde in artikel 3.5d lid 2 onder b van het Arbeidsomstandighedenbesluit, indien het voorkomen van het ontstaan van een explosieve atmosfeer, gezien de aard van het werk niet mogelijk is, niet de schadelijke gevolgen van een explosie zijn beperkt, in dit geval doordat geen voorzieningen zijn aangebracht waardoor een schokgolf volgend op een explosie op een veilige manier naar buiten konden worden afgeleid.

Conclusie

Gelet op voornoemde feiten en omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat verdachte handelingen heeft nagelaten in strijd met de Arbeidsomstandighedenwet, alsmede de daarop berustende bepalingen. Het gaat dan, kort gezegd, om het ontbreken van een drukafvoer naar buiten en het ontbreken van een explosieveiligheidsdocument.

Ook acht de rechtbank op grond van het voorgaande en hetgeen hierna wordt overwogen bewezen dat hij redelijkerwijs moest weten dat door zijn nalaten levensgevaar of ernstige schade aan de gezondheid van zijn werknemer ontstond en te verwachten was.

Verdachte voert een timmerbedrijf en moet uit dien hoofde geacht worden op de hoogte te zijn van de gevaren van het werken met bepaald werk, met bepaalde machines, zoals de houtstofafzuiginstallatie, en moet zich ook op de hoogte stellen en houden van veiligheidsvoorschriften. Te meer heeft dit te gelden als onder de hoede van verdachte werknemers, al dan niet als stagiaire, binnen het bedrijf werkzaamheden verrichten.

Door verdachte is aangevoerd dat hij bij de verhuizing van zijn bedrijf eind 2006 begin 2007 aan betrokkene, zijnde de oorspronkelijke leverancier van houtstofafzuiginstallatie, opdracht heeft gegeven de installatie op het oude adres af te breken en deze één op één te installeren in het pand aan adres 2 te Elsloo. Verdachte is er altijd van uit gegaan dat zulks ook daadwerkelijk door betrokkene is gedaan. Derhalve kan niet gesproken worden van opzet in welke vorm dan ook en treft hem ook geen verwijt.

Naar het oordeel van de rechtbank miskent verdachte door deze zienswijze de verantwoordelijkheid en zorgplicht die als werkgeefster op haar rust omtrent de veiligheid van het personeel. Door het verhuizen van de installatie was er hoe dan ook een nieuwe situatie ontstaan, welke situatie zo veilig mogelijk moest zijn en waarbij in elk geval moest zijn voldaan aan de op dat moment geldende veiligheidsnormen. Verdachte had zich meer moeten verdiepen in de gevolgen van de verhuizing voor de veiligheidssituatie en zich er van moeten vergewissen dat de installatie overeenkomstig de geldende, aangescherpte richtlijnen opnieuw was geïnstalleerd. Het maken van een explosieveiligheidsdocument had daarbij een belangrijke functie kunnen hebben. Hij kan deze verantwoordelijkheid niet afschuiven op een ander, in dit geval betrokkene. Het feit dat het jarenlang goed is gegaan en dat bij inspecties niets aan het licht is gekomen maakt zulks uiteraard niet anders en ontslaat hem niet van zijn verplichting en verantwoordelijkheid. Verdachte heeft door zijn nalaten strafbaar gehandeld.

Hoewel, gelet op de inhoud van artikel 32, lid 2, van de Arbeidsomstandighedenwet ten tijde van het plegen van het feit, niet noodzakelijk, heeft de officier het ‘al dan niet opzettelijk’ plegen van het feit ten laste gelegd. Bij economische delicten is sprake van het zogenaamde kleurloos opzet en met de hierboven gegeven overweging is ook dat opzet, hoewel onnodig, bewezen te verklaren.

Bewezenverklaring

Overtreding van voorschriften, gesteld bij of krachtens artikel 32, lid 1, van de Arbeidsomstandighedenwet, terwijl het feit wordt begaan door een rechtspersoon.

Strafbaarheid van verdachte

Door de verdachte is subsidiair een beroep gedaan op de afwezigheid van alle schuld, omdat er sprake was van verontschuldigbare (feitelijke of rechts) dwaling. Verdachte stelt daartoe dat zij er op mocht vertrouwen dat het door haar ingeschakelde bedrijf, betrokkene, alles volgens de regels had geïnstalleerd. Ook wordt hierbij opgemerkt dat verdachte jarenlang met de installatie heeft gewerkt en dat (veiligheids-)inspecties van brandweer, gemeente, Arbodienst en verzekering telkens alles in orde bevonden.

Dit verweer vindt zijn verwerping in hetgeen de rechtbank hierboven heeft overwogen.

Strafoplegging

De officier van justitie heeft gevorderd aan verdachte op te leggen een geldboete van € 30.000,00, waarvan € 15.000,00 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

De strafeis wordt door de officier van justitie gebaseerd op de ernst van het feit, welke ernst door hem in belangrijke mate wordt gemotiveerd door het overlijden van [slachtoffer], dat volgens hem het gevolg is geweest van het bewezenverklaarde. Door de keuze een overtreding van de Arbeidsomstandighedenwet aan verdachte ten laste te leggen, welke overtreding de rechtbank in ieder geval deels ook bewezen heeft verklaard en ook een misdrijf oplevert, heeft de rechtbank geen oordeel kunnen vellen over het causale verband tussen (de oorzaak van) de brand en de dood van [slachtoffer]. Als gevolg daarvan kan en mag de rechtbank verdachte daar dan niet vervolgens toch voor straffen, hetgeen reden is om de strafeis niet te volgen.

Daarnaast zal de rechtbank een lagere straf opleggen dan door de officier van justitie gevorderd, omdat het wettelijke strafmaximum ten tijde van het bewezenverklaarde feit lager was dan thans gevorderd; dit strafmaximum bedroeg € 19.500,00.

Voorts gaat de rechtbank, anders dan de officier van justitie, niet uit van het bewust in de wind slaan van waarschuwingen, maar veeleer van een te gemakkelijke en onvoldoende aandachtige houding van verdachte. De rechtbank acht aannemelijk dat verdachte er nooit rekening mee heeft gehouden dat hetgeen in deze zaak is gebeurd, het gevolg zou kunnen zijn van haar nalatig handelen.

De rechtbank is echter wel, als reeds gezegd, van oordeel dat verdachte de verantwoordelijkheid en zorgplicht omtrent de veiligheid van het personeel die als werkgeefster op haar rustte, niet is nagekomen. De rechtbank rekent dat verdachte ernstig aan.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een geldboete van € 15.000.

Lees hier de volledige uitspraak.