Vrijspraak van brand door schuld

Rechtbank Noord-Nederland 7 oktober 2014, ECLI:NL:RBNNE:2014:4854

Essentie

Aan verdachte is ten laste gelegd dat door zijn schuld brand in een kledingwinkel is ontstaan, waardoor gemeen gevaar voor het pand en de belendende panden, levensgevaar en gevaar voor zwaar lichamelijk letsel van anderen is ontstaan en dat zijn gedraging de dood van een man ten gevolge heeft gehad. De rechtbank heeft overwogen dat er geen sprake is van een causaal verband tussen de aanmerkelijke onvoorzichtige gedraging van verdachte en het ontstaan van de brand. Weliswaar was er naar het oordeel van de rechtbank sprake van een aanmerkelijke onvoorzichtige gedraging van verdachte doordat hij de slangen en aansluitingen van de kachel niet op deugdelijkheid heeft gecontroleerd, doch kan niet worden vastgesteld dat de brand is ontstaan door het niet controleren van de slangen en aansluitingen, dus door de aanmerkelijke onvoorzichtigheid van verdachte. De rechtbank heeft verdachte derhalve vrijgesproken.

Feiten

Op zaterdag 19 oktober 2013 om 17.21 uur ontving de Meldkamer Noord-Nederland een melding in verband met een brand in een kledingwinkel in de binnenstad van Leeuwarden. In de belendende panden op de begane grond waren winkels en een kapperszaak gevestigd.

De brandweer trof bij aankomst een felle uitslaande brand aan in de kledingwinkel. Kort na aankomst van de brandweer om 17.31 uur werd bekend dat de bewoner van adres 3 het latere slachtoffer genaamd, zich nog in zijn woning bevond en ingesloten was door de rook. De brandweer was uiteindelijk niet in staat het slachtoffer te redden.

De brand is ontstaan in de kledingwinkel door een mobiele gaskachel met een losse gasfles. Bij of in deze gaskachel ontstond een steekvlam. Deze steekvlam kwam vervolgens in contact met zich in de winkel bevindende brandbare kleding, waardoor deze vlam vatte. Op basis van het onderzoek wordt door de Inspectie Veiligheid en Justitie geconcludeerd dat de slechte brandpreventietoestand van de panden een niet te onderschatten rol heeft gespeeld in de branduitbreiding en rookverspreiding bij deze brand. De bouwkundige situatie voldeed op verschillende punten niet aan de basale vereisten, waardoor het slachtoffer onder meer niet over een veilige vluchtweg beschikte en de brandweer niet in staat was hem te bereiken en te redden.

Verdachte regelde de dagelijkse gang van zaken in de kledingwinkel voor de eigenaresse, die elders woonachtig is. De centrale verwarming in de winkel stond niet aan. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat de centrale verwarming niet gebruikt kon worden, omdat deze "op slot was gezet door een ambtenaar". Toen het kouder werd, heeft verdachte naar aanleiding van de klachten van het winkelpersoneel besloten een tweedehands gaskachel met een losse gasfles van een particulier via marktplaats aan te schaffen.

Deze gaskachel is op 14 september 2013 aangeschaft. Verdachte heeft deze gaskachel in de winkel geplaatst. Hij heeft de gaskachel en de aansluitingen van de slang op de gaskachel en de gasfles niet gecontroleerd voordat hij de gaskachel in gebruik heeft genomen.

Volgens verdachte heeft hij vóór 19 oktober 2013 de gaskachel twee of drie keer gebruikt. Op 19 oktober 2013 zette verdachte aan het begin van de middag de gaskachel aan.

Aan het einde van de werkdag -er waren nog klanten in de winkel- liep verdachte naar de gaskachel en hij draaide de gaskachel een kwartslag van de muur, zodat hij bij de kraan van de gasfles kon komen. Hij maakte vervolgens draaiende en duwende bewegingen bij de gaskachel, waarbij een sissend geluid was te horen. Er ontstond toen een steekvlam die in contact kwam met de zeer brandbare kledingstukken die in de nabijheid van de gaskachel hingen.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft aangevoerd dat verdachte aanmerkelijk onvoorzichtig en onachtzaam heeft gehandeld. Hij had ervoor kunnen en moeten kiezen de door hem gerunde kledingzaak te verwarmen door middel van de aanwezige centrale verwarmingsinstallatie. In plaats daarvan heeft hij gekozen voor een mobiele gaskachel, die niet geschikt is voor gebruik in een kledingzaak. Hij heeft de gaskachel dicht bij zeer brandbare kleding geplaatst en in gebruik genomen zonder deze te controleren op een goede werking. Hij heeft de aansluitingen niet gecontroleerd en heeft evenmin de veiligheids- en gebruiksvoorschriften doorgenomen. Hij had moeten constateren dat een slangklem ontbrak. De wartel van de drukregelaar was ook minimaal bevestigd. De oorzaak van de steekvlam is gelegen in de onjuiste bediening door verdachte en/of de onjuiste aansluitingen.

Standpunt verdediging

Door de raadsman is vrijspraak bepleit. Hij heeft daartoe aangevoerd dat de oorzaak van de steekvlam niet kan worden vastgesteld waardoor niet kan worden bewezen dat verdachte aanmerkelijk verwijtbaar heeft gehandeld. De gedragingen van verdachte bestaande uit het aanschaffen, het gebruiken en het bedienen van de gaskachel en -fles vlak voor het ontstaan van de steekvlam zijn onvoldoende voor het aannemen van grove of aanmerkelijke schuld.

Oordeel rechtbank

Onder schuld als delictsbestanddeel wordt volgens vaste rechtspraak verstaan een min of meer grove of aanmerkelijke schuld. De beantwoording van de vraag of er sprake is van schuld in strafrechtelijke zin, wordt bepaald door de manier waarop die schuld in de tenlastelegging nader is geconcretiseerd en is voorts afhankelijk van het geheel van gedragingen van verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Niet elke onachtzaamheid, onvoorzichtigheid of onoplettendheid -ook indien deze ernstige gevolgen heeft gehad- kan tot strafrechtelijke aansprakelijkheid leiden. Daarvan kan pas sprake zijn, indien de 'ondergrens' van de aanmerkelijke onachtzaamheid en/of onvoorzichtigheid door het handelen van verdachte is overschreden.

De rechtbank merkt hierbij op dat er veel dramatische gebeurtenissen zijn (zoals verkeersongevallen met dodelijke afloop) waarbij de veroorzaker weliswaar een fout heeft gemaakt, maar dat deze fout strafrechtelijk gezien zo weinig verwijtbaar is, dat het handelen van de veroorzaker ongestraft blijft, hoe moeilijk dat voor slachtoffers of hun nabestaanden ook te verteren is. De ernst van de potentiële gevolgen is echter wèl van belang bij de bepaling van de ondergrens. Er mag dan worden verlangd dat men zorgvuldiger en voorzichtiger handelt dan in andere situaties.

De rechtbank stelt voorop dat het gebruik van een gaskachel in een kledingwinkel op zichzelf aanmerkelijk onvoorzichtig kan zijn als de gaskachel op onvoldoende afstand van de kledingstukken wordt geplaatst, dit in verband met de stralingswarmte die van een gaskachel afkomt. In dit geval is de brand echter niet veroorzaakt door stralingswarmte, zodat de positie van de gaskachel ten opzichte van de kledingstukken in verband met die stralingswarmte niet nader onderzocht hoeft te worden. Anders dan de officier van justitie acht de rechtbank het derhalve niet relevant of verdachte op dit punt de veiligheids- en gebruiksvoorschriften heeft doorgenomen. Tevens is de rechtbank, anders dan de officier van justitie, van oordeel dat wanneer een gaskachel tweedehands van een particulier wordt gekocht niet zonder meer het uitgangspunt dient te zijn dat alvorens het in gebruik nemen van de kachel de deugdelijkheid van de gehele gaskachel wordt gecontroleerd. Van belang hierbij kan onder andere zijn de uiterlijke staat van onderhoud, de ouderdom van de kachel, mededelingen van de verkoper omtrent ervaringen met deze kachel en de werking daarvan. Signalen die verdachte een verhoogde staat van alertheid hadden moeten opleveren, zijn de rechtbank niet bekend.

Wel mag steeds worden verlangd dat de slangen en aansluitingen van de kachel worden gecontroleerd voordat de gaskachel in gebruik wordt genomen. Verdachte heeft dit blijkens zijn verklaring ter terechtzitting niet gedaan. De rechtbank is van oordeel dat dit nalaten in het onderhavige geval, waarin sprake was van gebruik in een kledingwinkel met zeer brandbare kledingstukken, gevestigd in een pand in de oude binnenstad waarboven zich woningen bevonden, aanmerkelijk onvoorzichtig is. Dit is immers een situatie waarin het voorzienbaar is dat disfunctioneren van de gaskachel mogelijk ernstige gevolgen kan hebben.

Voor de beantwoording van de vraag of deze aanmerkelijke onvoorzichtigheid heeft geleid tot de steekvlam en daarmee tot de brand, is de oorzaak van het ontstaan van de steekvlam van belang. Er dient immers sprake te zijn van een causaal verband tussen de aanmerkelijke onvoorzichtigheid van verdachte en het ontstaan van de brand.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij op de bewuste namiddag gesis hoorde bij de gaskachel en dat hij daarom probeerde de gasfles dicht te draaien, waarna de steekvlam ontstond.

Door bedrijf Technology B.V. is onderzoek gedaan naar de gaskachel, de gasfles en de aansluitingen. Hierbij is gebruik gemaakt van de foto's waarmee de gaskachel op marktplaats werd aangeboden, een vergelijkbare gaskachel als referentiemodel en de resultaten van het politieonderzoek. In het rapport dat Technology ter zake van het onderzoek op 14 januari 2014 heeft opgesteld zijn de volgende onderzoeksresultaten opgenomen:

• De gasfleskraan stond circa 60 graden open ten opzichte van de gesloten stand, op het moment dat de brand ontstond.
• De gaskachel kan alleen worden uitgeschakeld door de gasfleskraan dicht te draaien.
• Volgens de marktplaatsfoto lijkt één van de twee slangklemmen op de slang aan de zijde van de gaskachel te ontbreken, maar dit is niet met zekerheid vast te stellen. Wel blijkt uit het politieonderzoek dat in de brandresten één slangklem is aangetroffen.
• In de gaskachel werden geen gebreken aangetroffen die niet door de brand veroorzaakt kunnen zijn en de aangetroffen slangklem was goed aangedraaid en het is niet aannemelijk dat deze los is geschoten.
• Uit onderzoek van de politie is gebleken dat de wartel van de drukregelaar ten tijde van de brand minimaal aangedraaid is geweest op de schroefdraad van de gasfleskraan. Bij een dergelijke minimale bevestiging stroomt er een aanzienlijk debiet aan onverbrand gas uit de gasfles. De wartel van de drukregelaar kon met de hand moeiteloos verder aangedraaid worden, maar niet zodanig dat dit een gasdichte aansluiting gaf. Na het verwijderen van het vuil van de schroefdraad was dit wel mogelijk. Het is aannemelijk dat het aanwezige vuil een gevolg is van de brand en de bluswerkzaamheden en het is niet aannemelijk dat de wartel van de drukregelaar tijdens de brand is losgedraaid.
• Op de marktplaatsfoto is de wartel van de drukregelaar wel geheel aangedraaid.
• Om de wartel van de drukregelaar strakker aan te draaien dient deze linksom gedraaid te worden in plaats van -zoals gebruikelijk is in Nederland- rechtsom te draaien.
• Door de brand is geen onderzoek meer mogelijk naar de deugdelijkheid van de rubberen gasslang en de rubberen afdichtingsringen, omdat deze (gedeeltelijk) zijn vergaan.

De rechtbank acht, evenals Technology, de omstandigheid dat de politie in de brandresten slechts één slangklem heeft aangetroffen onvoldoende om vast te stellen dat één van de slangklemmen bij de aansluiting van de gasslang heeft ontbroken.

De rechtbank stelt op grond van het politieonderzoek en de onderzoeksresultaten van Technology vast dat de wartel van de drukregelaar op het moment van het ontstaan van de steekvlam minimaal was bevestigd en dat deze wartel met de hand had kunnen worden vastgedraaid. Doordat de wartel van de gasdrukregelaar niet goed was aangedraaid, was er op het moment van het ontstaan van de steekvlam geen sprake van een gasdichte aansluiting en stroomde er een aanzienlijke hoeveelheid aan onverbrand gas uit de gasfles. Hoewel andere gaslekkages niet kunnen worden uitgesloten omdat onderzoek hierna niet meer mogelijk was, acht de rechtbank het zeer aannemelijk dat de steekvlam mede door de lekkage bij de wartel van de drukregelaar is ontstaan. De rechtbank gaat daarvan dan ook uit.

Op welk moment de wartel van de drukregelaar is losgedraaid of -geraakt, kan op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting echter niet worden vastgesteld. Het enige wat vaststaat is dat de wartel van de drukregelaar op de foto's die op 11 juli 2013 bij de marktplaatsadvertentie zijn geplaatst, was vastgedraaid en dat deze op het moment dat de steekvlam op 19 oktober 2013 ontstond minimaal was bevestigd. Tussen de genoemde data is de wartel van de drukregelaar losgedraaid of -geraakt zonder dat is vast te stellen wanneer en door welke oorzaak dit is gebeurd. Er is dus een niet uit te sluiten kans aanwezig dat bij controle vóór ingebruikname de wartel van de drukregelaar overeenkomstig de foto's op marktplaats nog vastgedraaid zat, te meer daar de kachel na plaatsing in de kledingwinkel in september 2013 nog twee à drie keer goed gefunctioneerd heeft. Hiervan uitgaande moet het oordeel van de rechtbank luiden dat het niet voldoende vaststaat dat controle van de wartel van de drukregelaar vóór ingebruikname het ontstaan van de steekvlam en de daaropvolgende brand zou hebben voorkomen. De rechtbank is van oordeel dat derhalve geen causaal verband kan worden vastgesteld tussen het niet controleren van de slangen en aansluitingen van de gaskachel vóór de ingebruikname van de kachel en de steekvlam die de brand heeft veroorzaakt.

Denkbaar en niet in strijd met de inhoud van het dossier is ten slotte -zoals ook door de verdediging is aangevoerd- dat verdachte op het moment dat hij de gasfleskraan wilde dichtdraaien onbewust aan de wartel van de drukregelaar heeft gedraaid. Indien dit het geval is geweest was dit weliswaar onoplettend en onvoorzichtig, maar een dergelijke vergissing bij de bediening van de gaskachel acht de rechtbank onvoldoende voor het aannemen van aanmerkelijke onvoorzichtigheid of onoplettendheid.

Gelet op het voorgaande zal de rechtbank verdachte vrijspreken van het ten laste gelegde, nu niet kan worden bewezen dat de brand is ontstaan, omdat verdachte aanmerkelijk onvoorzichtig of onachtzaam is geweest.

Lees hier de volledige uitspraak.

Sauna uitbater niet schuldig aan dood van bezoeker

De rechtbank in Rotterdam acht een uitbater van een sauna niet verantwoordelijk voor het overlijden van een bezoeker.  Een man die de sauna in 2007 bezocht bleek na het bezoek besmet te zijn met de legionellabacterie. Aan die besmetting is hij overleden.

Volgens de rechtbank is komen vast te staan dat de overleden man zijn besmetting moet hebben opgelopen in de betreffende sauna. De sauna heeft zich in de periode rondom de besmetting echter voldoende ingespannen om de groei van legionellabacteriën tegen te gaan. Er hebben voldoende controles plaatsgevonden en naar aanleiding van de uitkomsten van de controles is voldoende adequaat gehandeld.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat de besmetting van de overleden man niet de schuld is van de sauna uitbater. Van een vrouwelijke bezoeker van de sauna is niet komen vast te staan dat zij haar besmetting met de legionellabacterie in de betreffende sauna heeft opgelopen.

De sauna uitbater wordt door de rechtbank wel veroordeeld voor een administratieve overtreding, valsheid in geschrifte en het niet voldoen aan een sluitingsbevel. Deze feiten houden echter geen rechtstreeks verband  met de legionellabesmetting van de overleden man.

Voor deze feiten krijgt de sauna uitbater een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee weken. Ook moet hij een geldboete betalen van € 1000,- als hij zich binnen de komende twee jaar schuldig maakt aan een strafbaar feit.

• Rechtbank Rotterdam 6 oktober 2014, ECLI:NL:RBROT:2014:8135

42 maanden celstraf voor frauderende advocaat

​De rechtbank Den Haag veroordeelt de 54-jarige advocaat Monique S. voor fraude, witwassen en oplichting voor miljoenen euro’s. Zij krijgt hiervoor een celstraf van 42 maanden. De rechtbank verwerpt het verweer van de verdediging dat zij niet anders kon handelen dan zij heeft gedaan, omdat zij onder psychische dwang van haar man zou hebben gestaan.

Geen sprake van psychische overmacht

De advocaat heeft keer op keer besloten om stukken te vervalsen met de bedoeling daarmee zeer veel geld te verkrijgen. Zij heeft dit geld onder andere gebruikt om in privé exorbitante uitgaven te doen. Zij had iedere keer ook een andere keuze kunnen en – naar het oordeel van de rechtbank – moeten maken. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat niet is komen vast te staan dat verdachte in een toestand van psychische drang verkeerde op grond waarvan zij niet anders kon handelen dan zij heeft gedaan.

Verduistering

Zij heeft zich als advocaat gedurende een lange periode meermalen schuldig gemaakt aan oplichting van haar cliënten en verduistering van gelden van haar cliënten. Door het vervalsen van beschikkingen van een rechtbank, brieven van de Raad van State, een brief van de Raad van Arbitrage voor de bouw en facturen van een door haar ingeschakelde procureur heeft zij haar cliënten bewogen om ruim vier miljoen euro te storten op de bankrekeningen van haar kantoor. Vervolgens heeft zij een groot deel van dit geld gebruikt voor privé-uitgaven, zoals kleding, juwelen, een boot, auto’s en een poppenhuis. Ook heeft zij een juwelier voor ruim honderdduizend euro benadeeld.

Straf

De rechtbank ziet geen aanleiding om af te wijken van de door de officier van justitie geëiste straf en acht een gevangenisstraf van 42 maanden passend en geboden.

Met haar leugens en listigheden heeft zij in de hoedanigheid van advocaat misbruik gemaakt van het door haar cliënten in haar gestelde vertrouwen. Verdachte heeft door haar handelen het vertrouwen dat rechtzoekenden in advocaten mogen hebben, zeer ernstig beschaamd. De rechtbank rekent dit verdachte ernstig aan.

De rechtbank neemt haar ook kwalijk dat zij anderen, zoals (ex-)medewerkers van haar kantoor, bij haar frauduleuze handelingen heeft betrokken. Ook haar houding weegt de rechtbank in haar nadeel mee. Zij heeft op geen enkel moment berouw getoond noch heeft zij in de richting van de (rechts)personen die zij heeft benadeeld spijt betuigd of excuses gemaakt.

• Rechtbank Den Haag 6 oktober 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:12141

Celstraffen voor georganiseerde diefstallen en babbeltrucs

De rechtbank Overijssel heeft zeven leden van een criminele organisatie veroordeeld tot celstraffen van twee tot vier jaar. De groep pleegde allerlei diefstallen, vooral door met babbeltrucs pinpassen, sieraden en contant geld afhandig te maken van (hoog)bejaarde slachtoffers.. Er is voor bijna 400.000 euro aan gestolen sieraden witgewassen bij goudinkopers.

De 41-jarige man die leiding gaf aan de organisatie is veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier jaar. Twee mannen van 26 en 37 jaar die een sub- stantiële uitvoerende bijdrage leverden, zijn veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie jaar. Twee leden van de groep kregen 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk en nog eens twee leden zijn veroordeeld tot 24 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk.

Smoes

De diefstallen werden gepleegd in Nederland, België en Duitsland. De daders belden aan bij de slachtoffers, waarna ze met een smoes toegang tot het huis kregen. Zo deden de dieven zich voor als medewerkers van de woningbouwvereniging of vroegen ze of ze even van de telefoon gebruik mochten maken. Terwijl de ene dader de bewoner afleidde, stal een handlanger sieraden, geld en bankpassen. Daarnaast maakte de groep door bijvoorbeeld babbeltrucs de pincode afhandig.

Laf

De rechtbank rekent de verdachten hun laffe handelwijze zwaar aan, te meer omdat hun slachtoffers vaak (hoog)bejaarde mensen waren. Door hun han- delwijze hebben zij zowel financiële als emotionele schade aangericht en het vertrouwen van de slachtoffers in hun medemens ernstig geschaad.

• Rechtbank Overijssel 3 oktober 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:5227
• Rechtbank Overijssel 3 oktober 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:5228
• Rechtbank Overijssel 3 oktober 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:5257
• Rechtbank Overijssel 3 oktober 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:5256
• Rechtbank Overijssel 3 oktober 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:5255
• Rechtbank Overijssel 3 oktober 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:5253

Veroordeling wegens faillissementsfraude & feitelijk leiding geven aan het oplichten van meerdere bedrijven

Rechtbank Midden-Nederland 22 september 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:4363

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan faillissementsfraude. Verdachte heeft daarnaast feitelijk leiding gegeven aan het oplichten van meerdere bedrijven. Tot slot heeft de verdachte gebruik gemaakt van valse documenten teneinde op grond van onjuiste gegevens een kredietfaciliteit bij een bank te verkrijgen. Alles afwegende zal de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 7 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren, aan de verdachte opleggen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens uitvoeren van een Denial of Service-aanval gericht op de website van een bank

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 2 september 2014, ECLI:NL:RBZWB:2014:6659

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het uitvoeren van een Denial of Service aanval oftewel DoS-aanval gericht op de website van een bank. Door middel van een onvolledige http post-request heeft verdachte ervoor gezorgd dat het maximale aantal verbindingen werd bereikt waardoor de website niet meer toegankelijk was voor klanten van de bank. Zij konden daardoor geen gebruik meer maken van het telebankieren, iDeal en Mobielbankieren. 

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte een Denial Of Service-aanval heeft uitgevoerd op de website van de bank, waardoor deze gedurende één uur niet toegankelijk is geweest. Zij baseert zich daarbij op de aangifte van de bank waaruit onder meer blijkt dat er op 10 april 2013 een verhoogd verkeer over het netwerk was en dat de http-post request afkom-stig was van een enkel IP-adres dat hoorde bij het adres van verdachte. Voorts wijst zij op het proces-verbaal van bevindingen betreffende de uitwerking van de IP-tap en de processen-verbaal betreffende het onderzoek naar de inbeslaggenomen computer, USB-stick en iPad van verdachte. Het verweer van de verdediging dat de computer van verdachte is overgenomen door derden acht de officier van justitie ongeloofwaardig. Los van het feit dat uit de stukken blijkt dat deze stelling vanuit een technisch oogpunt hoogst onwaarschijnlijk is, komt de verklaring van verdachte er in essentie op neer dat niet hij de DoS-aanval heeft gepleegd, maar iemand anders. Verdachte kan echter niet aangeven wie deze andere persoon is geweest. Onder die omstandigheden en onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad, gepubliceerd in NJ 1999, nr. 152, behoeft het verweer van de verdediging geen verdere weerlegging, aldus de officier van justitie.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging stelt zich op het standpunt dat verdachte een logische en uitvoerige weerlegging heeft gegeven van de verdenkingen. Verdachte heeft verklaard dat zijn computer, zonder zijn toestemming, is overgenomen door hackers en dat deze hackers de vermeende DDoS-aanvallen hebben verricht waarbij zij gebruik hebben gemaakt van het IP-adres van verdachte. Verdachte heeft, als bewijs, de door de hackers geïnstalleerde software op een USB-stick gezet om te laten zien dat deze software door anderen op zijn computer is gezet. De stelling van de politie dat het zeer onwaarschijnlijk is dat de computer van verdachte op afstand overgenomen zou zijn, is volgens de verdediging uiterst suggestief geformuleerd. De verdediging is dan ook van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen en verzoekt verdachte vrij te spreken van zowel het primair als subsidiair ten laste gelegde.

Het oordeel van de rechtbank

Op 10 april 2013 is de bank tussen 13.15 uur en 14.15 uur geconfronteerd met het uitvallen van de website. Als gevolg hiervan was het voor klanten van de bank niet meer mogelijk om hun geldzaken te regelen via internet- en mobiel bankieren en iDeal. Na analyse bleek dat er sprake was van verhoogd dataverkeer over het netwerk. Daarnaast bleek dat een http post-request, afkomstig van één IP-adres, hiervoor verantwoor-delijk was. De post zorgde ervoor dat het maximale aantal verbindingen werd bereikt. Als gevolg hiervan was het voor de overige gebruikers niet mogelijk de pagina te laden en was de site “down”. Het IP-adres dat verantwoordelijk was voor deze actie, was IP-nummer. Nadat dit IP-adres werd geblokkeerd, kwam de site van de bank weer ter beschikking. Uit nader onderzoek bleek dat met het betreffende IP-adres op 26 augustus 2012 een transactie is uitgevoerd bij de bank door middel van internetbankieren. De transactie werd uitgevoerd met een rekeningnummer op naam van de heer en/of mevrouw.

De politie heeft in het kader van het opsporingsonderzoek de verstrekking van de gebruikersgegevens gevorderd van het voornoemde IP-adres. Uit deze gebruikersgegevens bleek dat het IP-adres op naam staat van de vader van verdachte op het adres waar verdachte en zijn ouders wonen.

Vervolgens is in het kader van het opsporingsonderzoek een IP-tap aangesloten op het IP-adres. Hieruit kwam naar voren dat er in de periode 19 april 2013 tot 26 april 2013 uitzonderlijk veel POST-aanvragen werden toegezonden naar bepaalde IP-adressen of domeinnamen. Het aanbieden van een grote hoeveelheid POST aanvragen kan in bepaalde omstandigheden resulteren in het belemmeren van de toegankelijkheid van een webserver. In voornoemde periode is op verschillende websites getracht in te loggen met verschillende e-mailadressen, gebruikersnamen en wachtwoorden met daarin de naam van verdachte.

Bij de doorzoeking in de woning waar verdachte woont, zijn door de politie onder meer een Personal Computer van het merk DELL, een USB-stick van het merk Lexor en een iPad van het merk Apple in beslag genomen. Op de computer zijn verschillende bestanden aangetroffen waarvan bekend is, dat door het gebruik van deze programma’s zogenaamde DDoS-aanvallen worden uitgevoerd. In de submap Prefetch van de Windows map zijn onder meer de volgende bestanden aangetroffen:

• Bestandsnaam: [bestandsnaam 1]
• Gemaakt op: 6-4-2013 13:12:58
• Bestand : [bestandsnaam 1a]
• Opgestart vanaf: [gebruiker 1]
• Totaal keer opgestart: 30
• Bestandsnaam: [bestandsnaam 2]
• Gemaakt op: 5-4-2013 18:01:07
• Bestand: [bestandsnaam 2a]
• Opgestart vanaf: [gebruiker 2]
• Totaal keer opgestart: 70

In de map ProgramData/MFAData/cfgdump werd op de computer van verdachte het bestand naam 1 aangetroffen. Dit bestand bevat data betreffende de instellingen van de op de harde schijf geïnstalleerde AVG antivirus software. Normaliter zou het antivirusprogramma de hieronder genoemde bestanden in de map naam 2 en naam 3 moeten aanmerken als bestanden welke een bedreiging vormen voor het computersysteem. Met de AVG Exceptionmanager kunnen bestanden echter worden aangemerkt als vertrouw-de bestanden. Dit moet handmatig worden ingesteld.

Bij onderzoek in het bestand naam 1 waren onder meer de navolgende bestanden als "vertrouwd" ingesteld: 2013-03-24/14-24-50, naam 4, 2013-03-24/14-39-56, naam 5,  2013-04-06/11-19-54, naam 6.

In de unallocated clusters (vrije ruimte) van voornoemde computer zijn sporen aangetroffen, welke duiden op het bevragen van de beschikbaarheid van de website http://website 2. Middels deze website kan de beschikbaarheid van websites worden gecontroleerd. Uit de IP-tap blijkt dat middels website 2 de beschikbaarheid van het domein is opgevraagd.

Op de root van de inbeslaggenomen USB-stick zijn mappen aanwezig geweest met de naam map naam 1 en de naam ddos aanvallen. Daarnaast is op de USB-stick in de map VIDEO aangetroffen het bestand map naam 2. Op de inbeslaggenomen iPad is in de Unrecognized files een bestand aangetroffen met naam 7. Dit bestand is binnengekomen op 12 februari 2013.

De rechtbank overweegt dat uit voornoemde bewijsmiddelen volgt dat er op 10 april 2013 een DoS-aanval op de website van de bank is gepleegd. Na onderzoek bleek dat er ten tijde van de aanval sprake was van verhoogd verkeer over het netwerk waarvoor een http post-request verantwoordelijk was. Deze post was afkomstig van één IP-adres. Dit is het adres waar verdachte woonachtig is. De post zorgde er voor dat het maximale aantal verbindingen werd bereikt waardoor de website van de bank niet langer toegankelijk was. Het is een feit van algemene bekendheid dat wanneer een website ontoegankelijk is, de opslag en/of verwer-king en/of overdracht van gegevens is verhinderd. Nadat het IP-adres werd geblokkeerd, was de website van de bank weer toegankelijk.

Op het adres waar verdachte woont, is tijdens de doorzoeking één computer van het merk Dell in beslag genomen. Op deze computer zijn verschillende programma’s aangetroffen waarmee een (d)DoS-aanval kan worden uitgevoerd. Uit onderzoek is gebleken dat het programma op 5 april 2013 is gedownload en het programma 2 op 6 april 2013. Deze bestanden zijn met de virusscanner handmatig als ‘betrouwbaar’ aangemerkt. Beide programma’s bevonden zich derhalve vóór de onderhavige DoS-aanval op de computer. Uit de IP-tap is voorts gebleken dat deze programma’s in de periode net na de DoS-aanval een groot aantal keer zijn opgestart. Op grond van het voorgaande concludeert de rechtbank dat de DoS-aanval is uitgevoerd vanaf de computer die tijdens de doorzoeking in voornoemde woning is aangetroffen.

De rechtbank overweegt voorts dat verdachte heeft verklaard dat hij een beetje computer-verslaafd was en uren achter voornoemde computer zat. Verdachte heeft voorts verklaard dat zijn zusje zes jaar oud is en dat zijn ouders niet zo goed zijn met een computer. Daarnaast zijn op de in beslag genomen USB-stick mappen aangetroffen met de namen ‘dDoS-aanvallen’ en ‘map naam 1’, alsmede een YouTube-video met de titel ‘map naam 2’. Verdachte heeft verklaard dat de USB-stick van hem is en door niemand anders wordt gebruikt. Ten slotte is door de politie geanalyseerd welke websites in de periode 19 april 2013 tot en met 26 april 2013 vanaf voornoemde IP-adres zijn bezocht en welke user-agent daarvoor is gebruikt. Hieruit is gebleken dat er in die periode regelmatig websites werden bezocht die duidelijk raakvlakken hebben met (d)DoS-aanvallen en hacken. Daarvoor werd gebruikt gemaakt van inlognamen, e-mailadressen of wachtwoorden die rechtstreeks zijn te linken aan verdachte zoals: ‘verdachte’, ‘emailadres 1’, ‘emailadres 2’ en ‘wachtwoord’.

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte degene is geweest die de DoS-aanval heeft gepleegd.

Het verweer van de verdediging dat de computer van verdachte is overgenomen door derden en dat op deze wijze de DoS-aanval is uitgevoerd, volgt de rechtbank niet. Uit het dossier volgt dat het vanuit een technisch oogpunt zeer onwaarschijnlijk is dat de computer is overgenomen op een wijze zoals door verdachte is verklaard. Voorts zijn er in het kader van het technisch onderzoek op de computer geen sporen aangetroffen die wijzen op een overname van de computer door een derde. Ook in de overige bewijsmiddelen wordt voor dit standpunt geen steun gevonden. Daar komt bij dat verdachte niet consistent in zijn verklaring is en dat hij, op het moment dat hem meer informatie wordt gegeven, zijn verklaring steeds aanpast. De rechtbank acht de verklaring van verdachte dan ook niet geloofwaardig. Het verweer van de verdediging wordt dan ook verworpen.

Bewezenverklaring

Opzettelijk stoornis in de werking van enig geautomatiseerd werk veroorzaken, terwijl daardoor wederrechtelijk verhindering van de opslag, verwerking of overdracht van gegevens ten algemenen nutte of stoornis in een openbaar telecommunicatienetwerk ontstaat;

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een werkstraf van 60 uren, subsidiair 30 dagen vervangende jeugddetentie, waarvan 30 uren, subsidiair 15 dagen vervangende jeugddetentie, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar en bepaalt dat het voorwaardelijke deel van deze werkstraf niet ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de rechter tenuitvoerlegging gelast:

• omdat verdachte, ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit, geen medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht niet ter inzage aanbiedt;
• omdat verdachte zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit;
• omdat verdachte tijdens de proeftijd de bijzondere voorwaarde niet heeft nageleefd;

De rechtbank stelt als bijzondere voorwaarde dat verdachte zich tijdens de proeftijd moet gedragen naar de voorschriften en aanwijzingen die worden gegeven door of namens de jeugdreclassering, uit te voeren door de William Schrikker Groep, draagt deze reclasseringsinstelling op om aan verdachte hulp en steun te verlenen bij de naleving van deze voorwaarde en bepaalt dat verdachte, hoewel hij de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt, bij omzetting van de taakstraf in aanmerking komt voor vervangende jeugddetentie overeenkomstig artikel 77p, lid 4, van het Wetboek van Strafrecht.

Lees hier de volledige uitspraak.

Gevangenisstraffen voor flessentrekkerij Delft

De rechtbank Den Haag heeft twee broers uit Delft (respectievelijk 48 en 45 jaar oud) veroordeeld voor het medeplegen van flessentrekkerij door het opkopen van in totaal 35 auto’s zonder daarvoor (geheel of gedeeltelijk) te betalen. Zij krijgen daarvoor allebei een gevangenisstraf van 2,5 jaar. De oudste broer moet daarnaast voor een oude straf van tien maanden gevangenisstraf de cel in, omdat hij binnen zijn proeftijd doorging met de flessentrekkerij.

‘Autorecycling’

Op naam van een autorecycling-bedrijf in Delft kochten de broers in de periode van 16 april 2013 tot en met 11 december 2013 in totaal 35 auto’s (voor een bedrag van meer dan € 200.000,-) van eigenaren waarbij betaling geheel of gedeeltelijk uitbleef. Bij de verkoop ondertekenden ze wel een inkoopverklaring en maakten zij een vrijwaringsbewijs op. De belofte de koopsom veelal dezelfde dag over te maken kwamen zij nimmer na. De verkopers vertrouwden hen, omdat de broers handelden op naam van het autorecycling-bedrijf. In drie van de vijfendertig gevallen betaalden de broers – na veel druk door de voormalige eigenaren – in totaal ongeveer € 5.000,- terug. Geen enkele voor- malige eigenaar is volledig betaald.

• Rechtbank Den Haag 26 september 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:11793

Veroordeling aannemer wegens dood door schuld na koolmonoxidevergiftiging

Rechtbank Amsterdam 12 september 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:6194

Op 21 januari 2009 wordt in een benedenwoning te Amsterdam het lichaam aangetroffen van het slachtoffer. Het slachtoffer is overleden door een koolmonoxidevergiftiging. De eigenaar van de woning heeft het bouwbedrijf A gevraagd de woningen te renoveren. Eind oktober 2008 is de renovatie gestart. Verdachte van bouwbedrijf B is de aannemer. De eigenaar van de woning heeft met verdachte onder meer afgesproken dat de schoorsteen zou worden afgebroken. Hij heeft gezien dat de schoorsteen weg was op alle verdiepingen tot en met de eerste.Verdachte heeft verklaart dat hij hiervoor zzp’ers heeft ingehuurd en dat hij op 22 oktober 2008 is begonnen met slopen. Verdachte heeft de supervisie en is eindverantwoordelijk voor het renoveringsproject.

De vraag die de rechtbank dient te beantwoorden, is of de koolmonoxide die heeft geleid tot de vergiftiging waaraan slachtoffer is overleden, het gevolg is van een verstopping in het rookgaskanaal van de kachel en of deze verstopping is veroorzaakt door de verbouwingswerkzaamheden die onder verantwoor- delijkheid van verdachte zijn uitgevoerd. Voorts dient de vraag beantwoord te worden of – indien vastgesteld is dat de verstopping de oorzaak is van de koolmonoxidevergiftiging – verdachte daarvoor (strafrechtelijk) verant- woordelijk kan worden gehouden.

Standpunt Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat is komen vast te staan dat slachtoffer is overleden aan een koolmonoxidevergiftiging. Uit onderzoek is gebleken dat het rookgaskanaal door puin is geblokkeerd en dat door deze blokkade de gashaard zijn rookgassen niet kwijt kon in het rookgaskanaal met als gevolg dat er een onvolledige verbranding heeft plaatsgevonden, waardoor giftige rookgassen in de woon/slaapkamer zijn terecht gekomen. Uit de afgelegde verklaringen volgt dat verdachte de uitvoerder is van het werk en de kwaliteit zou moeten bewaken. Hij had zich als eindverantwoordelijke voor de uitvoering van de bouwwerkzaamheden moeten vergewissen van het gevaar van het slopen van een schoorsteen, waarbij op een van de kanalen nog een gaskachel in werking was. Verdachte had moeten gaan kijken in de woning naar de actuele situatie maar dat heeft hij niet gedaan. Verdachte heeft daardoor aanmerkelijk onvoorzichtig gehandeld.

Standpunt verdediging

De verdediging betwist niet dat slachtoffer is overleden ten gevolge van koolmonoxidevergiftiging en evenmin dat verdachte als aannemer heeft leiding gegeven aan verscheidene personen die verbouwingswerkzaamheden hebben uitgevoerd aan het pand aan de adres te Amsterdam. Dat door deze personen werkzaamheden zijn verricht aan de schoorsteen van het pand wordt ook niet betwist.

De verdediging bepleit dat verdachte dient te worden vrijgesproken van hetgeen aan hem ten laste wordt gelegd. Volgens de verdediging is er geen causaal verband tussen puin dat door verbouwingswerkzaamheden in de schoorsteen is terechtgekomen en de koolmonoxidevergiftiging.

De verdediging betwist allereerst dat de koolmonoxide veroorzaakt is door de gaskachel op de begane grond. In de woning is eveneens een geiser aangetroffen en de desbetreffende ruimte bleek zodanig geïsoleerd dat sprake zou kunnen zijn van een zeer slechte ventilatie. Voorts betwist de verdediging dat het gasafvoerkanaal zodanig was verstopt dat dit de vorming van koolmonoxide heeft veroorzaakt. Niet kan worden uitgesloten dat de gaskachel zelf de koolmonoxide kan hebben veroorzaakt, nu niet is gebleken dat de gaskachel zelf daadwerkelijk op mankementen is onderzocht.

Verdachte heeft, zo stelt de verdediging, wel degelijk zorgvuldig gewerkt. Dat blijkt onder andere uit de omstandigheid dat hij rond 4 november 2008 de pijp in het gasafvoerkanaal naar buiten heeft geleid, dat hij heeft gecontroleerd dat deze goed werkte en dat hij heeft gezien dat er rook uit de pijp op het balkon kwam. Nu de noodvoorziening vanaf die tijd goed heeft gewerkt tot aan de datum van het voorval op 21 januari 2009, kan het niet zo zijn dat materiaal ten gevolge van het afbreken van de schoorsteen vanaf het dak tot en met de eerste etage de verstopping heeft veroorzaakt, ten gevolge waarvan de kookmonoxide is ontstaan.

De verdediging stelt dat, indien de koolmonoxide is veroorzaakt door een verstopping in de schoorsteen, niet kan worden vastgesteld dat verdachte veroorzaker is geweest van deze verstopping. De conclusie van de deskundige dat de schoorsteen geblokkeerd is geweest door puin, is volledig gebaseerd op het onderzoek van de politie. Het door verdachte veilig gestelde materiaal uit de schacht van de begane grond, bestaat voornamelijk uit op koolstof gelijkende stof. Volgens de deskundige is het zwarte materiaal dat in het veilig gestelde materiaal aanwezig is het gevolg van gebruik van hout-, kolen- of petroleumkachels. Daarnaast blijkt volgens de verdediging uit het door verdachte veilig gestelde materiaal, dat de door de politie aangegeven hoogte van het opgestapelde materiaal niet juist kan zijn en dat er beduidend minder materiaal in de schacht aanwezig is geweest.

Ten aanzien van de schuld heeft de verdediging naar voren gebracht dat, ook indien sprake zou zijn van een bijzondere zorgplicht, van verdachte niet meer wordt verwacht dan wat wordt verwacht van leden van zijn beroepsgroep in het algemeen. Strafrechtelijke schuld kan niet worden vastgesteld nu geen sprake is van een sterke mate van onzorgvuldigheid. Evenmin kan plegen of medeplegen van de handelingen aan verdachte worden verweten. Verdachte heeft zelf geen handelingen verricht die ertoe kunnen hebben geleid dat de schoorsteen verstopt is geraakt. Weliswaar heeft hij opdracht gegeven met betrekking tot het afbreken van de schoorsteen, maar er is geen sprake van een nauwe en bewuste samenwerking geweest met betrekking tot de daadwerkelijke uitvoering daarvan, aldus de raadsman.

Oordeel rechtbank

De rechtbank concludeert dat de koolmonoxide in de benedenwoning is ontstaan als een afvalproduct van de gaskachel en niet, zoals de verdediging stelt, door de aanwezige geiser of een tekort aan ventilatie.

De rechtbank heeft in de processen-verbaal in het dossier geen enkele aanleiding of aanwijzing gevonden dat de koolmonoxidevorming anders is ontstaan dan als afvalproduct van de gaskachel. Dat eventueel een verminderde ventilatie in de benedenwoning wel kan hebben bijgedragen aan de snelheid waarmee de koolmonoxide zich heeft kunnen vormen doet daaraan niet af. Als het afvoersysteem van de verbrandingsgassen, zoals in dit geval, geblokkeerd is, leidt dit tot een onvolledige verbranding en daarmee tot koolmo- noxidevorming. Gelet op de aangetroffen blokkade in het rookgaskanaal is nader onderzoek aan de kachel zelf niet noodzakelijk geacht. De rechtbank acht dat niet onbegrijpelijk.

De rechtbank concludeert voorts dat het rookgasafvoerkanaal van de kachel verstopt zat.

Door de verdediging wordt niet betwist dat er materiaal in het aansluitgat achter de kachel en in het rookgaskanaal is aangetroffen. Zij betwist echter wel dat dit materiaal afkomstig is geweest van puin dat door de verbouwing is vrijgekomen. Zij betwist eveneens de door de politie vastgestelde hoeveelheid.

De rechtbank acht de precieze hoeveelheid materiaal die is aangetroffen in het rookgaskanaal van ondergeschikt belang nu op grond van de processen-verbaal en de foto’s in het dossier is komen vast te staan dat het in ieder geval een flinke hoeveelheid is geweest en dat deze hoeveelheid voldoende is geweest om het rookgaskanaal te blokkeren. De rechtbank heeft op de foto nummer 50 ook zelf waargenomen dat de rookgasafvoer praktisch dicht zat.

De stelling van de verdediging dat een groot deel van het aangetroffen materiaal afkomstig is van oude aanslag in het rookgaskanaal die spontaan naar beneden is gevallen acht de rechtbank niet aannemelijk.

Uit de verklaringen die door verschillende getuigen zijn afgelegd valt op te maken dat, hoewel het de bedoeling was dat er geen puin in de schacht zou vallen, dit niet helemaal voorkomen kon worden, maar dat dat geen grote brokken zullen zijn geweest.

De rechtbank acht aannemelijk dat, doordat de aangebrachte ventilatiebuis steeds een stukje verder het rookgaskanaal werd ingeduwd, er zowel puin als aanslag beneden in het rookgaskanaal is terecht gekomen. Uit de verklaring van getuige bij de rechter-commissaris valt op te maken dat bij het inbrengen van de pijp, de pijp langs de wanden van de schacht schuurde en er in de hoeken wel enige ruimte was tussen de ronde pijp en de vierkante schacht, hetgeen kan verklaren waarom er ook, zoals de verdediging stelt, zwarte aanslag is aangetroffen.

De verdediging heeft voorts aangevoerd dat, indien puin van de sloopwerkzaamheden de verstopping zou hebben veroorzaakt, het niet logisch is dat het slachtoffer pas in januari 2009 is overleden. De tijdelijke voorziening is namelijk reeds in november 2008 aangebracht en heeft tot die tijd blijkbaar naar behoren gefunctioneerd.

De rechtbank overweegt hieromtrent dat de vorming van een dodelijke hoeveelheid koolmonoxide afhankelijk is van verscheidene factoren zoals de weersomstandigheden en de mate waarin de kachel is gestookt. Slachtoffer is in de kerstperiode naar Italië afgereisd en heeft dus enige tijd niet in de woning verbleven. De mogelijkheid dat ook eerder sprake was van koolmono- xidevorming valt evenmin uit te sluiten nu verdachte, zoals hij zelf ten overstaan van de politie bij zijn eerste verhoor heeft verklaard, regelmatig met hoofdpijn naar huis ging. Vast staat dat op het moment van overlijden de kachel vol aan heeft gestaan en de rookgasafvoer geblokkeerd was.

De rechtbank concludeert dan ook dat als gevolg van de werkzaamheden op de bovengelegen verdiepingen puin in het rookgaskanaal van de beneden- verdieping terecht is gekomen dat hierdoor geblokkeerd raakte. Een alternatief scenario is niet aannemelijk geworden.

De rechtbank ziet zich vervolgens gesteld voor de vraag of kan worden bewezen verklaard dat verdachte verantwoordelijk gehouden kan worden voor de sloopwerkzaamheden die hebben geleid tot de verstopping van het rookgaskanaal.

De rechtbank beantwoord die vraag bevestigend. Zij is van oordeel dat verdachte onvoorzichtig te werk is gegaan en dat het gevolg hiervan redelijkerwijs aan verdachte kan worden toegerekend en overweegt hiertoe het volgende.

Verdachte was als aannemer eindverantwoordelijk voor de sloopwerk- zaamheden. Hij heeft aan de mensen die voor hem werkten opdracht gegeven om de schoorstenen/rookkanalen te verwijderen. Hij was vrijwel dagelijks aanwezig en controleerde de werkzaamheden. Werkzaamheden die werknemers onder leiding van de aannemer verrichten, komen voor rekening en risico van de aannemer. Voorts heeft verdachte verklaard zelf de ventilatiebuis te hebben geplaatst en de afbuiging te hebben gemaakt.

Gelet op de functie die verdachte had bij genoemde verbouwing en zijn jarenlange ervaring met verbouwingen dient hij onder deze omstandigheden aan hogere eisen te voldoen. Hij is tot meer nadenken, kennis en oplettendheid verplicht dan de mens in het algemeen en op verdachte rust de plicht om zorg te dragen voor een vakkundige uitvoering van het werk. Verdachte was ervan op de hoogte dat er tijdens de verbouwingswerkzaamheden een persoon in de benedenwoning verbleef en dat deze, gelet op de warmte die de ventilatiebuis afgaf, gebruik maakte van de kachel. De rechtbank verwijt verdachte met name dat hij zich onvoldoende ervan heeft vergewist of er door de sloop- werkzaamheden puin of afval in het rookgasafvoerkanaal van de benedenverdieping was terecht gekomen, en of dit een vrije doorgang van lucht zou kunnen belemmeren. Verdachte heeft een noodschoorsteenpijp voor de benedenwoning aangelegd en laten aanleggen zonder dat hij wist wat voor kachel de bewoner gebruikte en hoe het met de rookgasafvoer daarvan was gesteld. Verdachte heeft na de sloopwerkzaamheden nagelaten te onderzoeken of het rookgasafvoerkanaal goed werkte.

De zorgvuldigheid waarmee een aannemer moet werken brengt met zich mee dat een deugdelijke inspectie van de gevolgen van de sloop van de schoorsteen had moeten plaatsvinden. Verdachte had naar het oordeel van de rechtbank niet mogen volstaan met ervan uit te gaan dat het wel goed zat met dat rookgasafvoerkanaal. Als verdachte het rookgasafvoerkanaal van de bene- denwoning had gecontroleerd, zou slachtoffer niet zijn overleden aan koolmonoxidevergiftiging.

Bewezenverklaring

Dood door schuld

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 80 uur, waarvan 40 uur voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De rechtbank wijst de vordering van de moeder van het slachtoffer toe tot een bedrag van € 3.006,75 en veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag. Voorts wordt verdachte veroordeelt in de kosten van de benadeelde partij (moeder van het slachtoffer) gemaakt voor de reis- en verblijfskosten voor het bijwonen van de zitting en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op € 423,44. Aan verdachte wordt de verplichting opgelegd ten behoeve van de moeder van het slachtoffer aan de Staat € 3.006,75 te betalen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb: door verdachte verrichte handelingen & omstandigheden waaronder is sprake van vermoeden van witwassen. Het kan niet anders dan dat de geldbedragen geheel / gedeeltelijk, onmiddellijk / middellijk uit enig misdrijf afkomstig zijn en dat verdachte dit wist

Rechtbank Amsterdam 19 juni 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:6045

De rechtbank is van oordeel dat de door verdachte verrichte handelingen en de omstandigheden waaronder die zijn verricht zodanig zijn dat sprake is van een vermoeden van witwassen. De verklaring van verdachte over de herkomst van het geld is onvoldoende concreet en verifieerbaar om het Openbaar Ministerie tot nader onderzoek te nopen naar een eventuele alternatieve herkomst van de geldbedragen. De rechtbank komt tot de conclusie dat het niet anders kan dan dat de geldbedragen geheel of gedeeltelijk, - onmiddellijk of middellijk - uit enig misdrijf afkomstig zijn en dat verdachte dit wist.

Feiten

In de periode van 1 oktober 2009 tot en met 20 oktober 2009 heeft een teamleider van de Dienst Nationale Recherche een vijftal processen-verbaal van de Dienst IPOL ontvangen. In deze processen-verbaal is door de Britse opspo- ringsautoriteiten melding gemaakt van het feit dat de verdachten persoon 1 en persoon 2 in Nederland zouden verblijven en verantwoordelijk zouden zijn voor de invoer en verspreiding van grote hoeveelheden harddrugs, voornamelijk heroïne, via Nederland naar het Verenigd Koninkrijk. Naar aanleiding van deze informatie is een opsporingsonderzoek opgestart onder de naam onderzoek A.

In het kader van dit opsporingsonderzoek hebben in eerste instantie diverse onderzoeken telecommunicatie plaatsgevonden ten aanzien van de telecom- municatienummers in gebruik bij de verdachten persoon 1 en persoon 2. Naar aanleiding van de inhoud en strekking van deze opgenomen en afgeluisterde telefoongesprekken is het vermoeden ontstaan dat deze verdachten gebruik maakten van ondergronds bankieren, in het bijzonder van het zogenoemde Hawala-systeem, om de gegeneerde opbrengsten uit de handel in verdovende middelen vanuit Engeland naar Nederland en Turkije te verplaatsen. Uit de opgenomen en uitgeluisterde telefoongesprekken is het vermoeden ontstaan dat er binnen het onderzoek onderzoek A minimaal veertig geldtransacties hebben plaatsgevonden. Tijdens het onderzoek onderzoek A hebben diverse observaties plaatsgevonden. Tijdens deze observaties zijn diverse geldoverdrachten waargenomen. Persoon 1 en persoon 2 werden ervan verdacht als opdrachtgevers te zijn betrokken bij het witwassen van geld door middel van het ondergronds bankieren. Persoon 3 werd aangeduid als Hawala-tussenpersoon. Persoon 4 werd aangeduid als bankier in Nederland. Persoon 5 werd aangeduid als ontvanger/begunstigde van het geld in Nederland en verdachte als geldkoerier. Persoon 1 en persoon 2 en persoon 5 zijn door de rechtbank Amsterdam op 23 december 2011 onder meer veroordeeld voor hun betrokkenheid bij de handel in een partij van ruim 32 kg heroïne. De verdachten persoon 3 en persoon 4 zijn veroordeeld voor het witwassen van een groot aantal geldbedragen.

Verdachte wordt verweten betrokken te zijn geweest bij acht van de veertig geldtransacties en zich daarmee schuldig te hebben gemaakt aan gewoon- tewitwassen of witwassen.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het witwassen van alle ten laste gelegde geldtransacties, en daarmee het ten laste gelegde gewoontewitwassen kan worden bewezen.

Verdachte heeft bij de acht ten laste gelegde geldoverdrachten opgetreden als geldkoerier en hij heeft in het kader van Hawala-transacties grote geldbedragen in ontvangst genomen of afgegeven. Naast verdachte hebben persoon 1 en persoon 2, persoon 3, persoon 4, persoon 5 en een onbekende broker in Pakistan hierbij een rol gespeeld. Op grond van het dossier kan van een aantal telefoonnummers worden vastgesteld bij welke van de genoemde personen dat nummer in gebruik was. Op grond van de in de fouillering bij verdachte aangetroffen telefoon met simkaart en originele houder van de simkaart, kan ervan worden uitgegaan dat het telefoonnummer 1 destijds door verdachte is gebruikt. Het bij verdachte aangetroffen notitieboekje bevat een doorlopende balans van transacties betreffende persoon 1 en persoon 2. In het boekje staan benamingen voor de mededaders van verdachte. De schriften die in de straat 1 zijn aangetroffen vormen de Hawala-administratie van persoon 4 en bevatten eveneens een balans die ten behoeve van persoon 1 en persoon 2 is bijgehouden en die aansluit op de administratie die bij verdachte is aangetroffen. De betalingen op deze balans worden namelijk als ontvangsten geboekt op de balans van verdachte. Ook de aantekeningen uit de straat 2, die voor een groot deel te koppelen zijn aan de transacties met betrekking tot persoon 5 en/of Turkije, sluiten aan de bij de notities uit het boekje van verdachte. Bij lezing van de voornoemde administratie in onderlinge samenhang en in samenhang met de opgenomen tapgesprekken kan worden vastgesteld welke persoon met welke naam wordt bedoeld. In de tapgesprekken wordt regelmatig gesproken over het geven van ‘1’, ‘100’, ‘60’ etc. Uit de in beslag genomen administratie blijkt dat met deze getallen bedragen worden bedoeld met weglating van duizendtallen.

Ten aanzien van de ten laste gelegde geldoverdrachten heeft de officier van justitie het volgende opgemerkt.

Geldoverdracht 26

Deze geldoverdracht kan worden bewezen op grond van de aanhouding, de tapgesprekken tussen de diverse mededaders voorafgaand en kort na de aanhouding van verdachte, de observatie, de peilgegevens, de verklaring van persoon 6 en de administratie van de straat 1. In deze administratie is op 17 november 2009 een bedrag van € 100.000,-in mindering gebracht op de balans van persoon 1 en persoon 2 met de omschrijving ‘alias verdachte’. De omschrijving ‘alias verdachte’ komt hierna niet meer terug en hieruit kan worden afgeleid dat met ‘alias verdachte’ verdachte werd aangeduid. In de aantekeningen van de straat 2 is een leeg vakje te zien bij 17 november, hetgeen waarschijnlijk duidt op de aanhouding van verdachte.

Uit voornoemde bewijsmiddelen kan de rolverdeling worden vastgesteld tussen verdachte en zijn mededaders, waarbij persoon 2 de opdrachtgever is, persoon 3 de tussenpersoon, persoon 4 de bankier en verdachte de koerier is. Voorts kan worden geconcludeerd dat de aangetroffen administratie betrekking heeft op de geldoverdrachten.

Geldoverdracht 12 en 22

De eerder genoemde rolverdeling is bij deze transacties vrijwel identiek en blijkt uit tapgesprekken. Op 11 november is gezien dat verdachte met een doos in de auto van persoon 5 stapt en dat hij even later zonder doos weer uitstapt. Ten aanzien van transactie 22 blijkt uit sms-berichten en peilgegevens van de telefoon van persoon 5 dat hij en verdachte elkaar ontmoeten. Na de ontmoetingen vinden gesprekken plaats tussen persoon 3 en persoon 2, waarbij persoon 3 bevestigt dat hij ‘hier 1 heeft gegeven’ (transactie 12) en ‘100 hier aan naam 1’ heeft gegeven (transactie 22). Bij verdachte is een briefje aangetroffen met daarop de vermelding van het telefoonnummer van persoon 5 en de aantekening: ‘adres 1’. Dit is de straat waar verdachte persoon 5 op 14 november zou ontmoeten. In de TomTom van de auto van persoon 5 is dit adres eveneens aangetroffen. De transacties zijn terug te vinden in de administratie van verdachte en de administratie van de straat 2 en straat 1.

Geldoverdracht 4

Deze geldoverdracht kan worden bewezen op grond van tapgesprekken op 4 november 2009 tussen persoon 1, persoon 2 en persoon 3 en de notities die bij verdachte zijn aangetroffen.

Geldoverdracht 6

Deze geldoverdracht kan worden bewezen op grond van tapgesprekken tussen persoon 1 en persoon 3, een observatie waarin is te zien dat verdachte bij persoon 1 en persoon 2 in een Audi stapt, de notities van verdachte en het aantreffen van een vacuümmachine.

Geldoverdracht 9

Deze geldoverdracht kan worden bewezen op grond van tapgesprekken tussen persoon 2, persoon 3 en persoon 5 en de sms’en tussen persoon 5 en persoon 3, het bij verdachte aangetroffen briefje met de aantekening ‘adres 1’ en het telefoonnummer van persoon 5, en de notities van verdachte.

Geldoverdracht 13

Deze geldoverdracht kan worden bewezen op grond van tapgesprekken tussen een Hawala broker uit Pakistan en persoon 3, en de notities van verdachte.

Geldoverdracht 17

Deze geldoverdracht kan worden bewezen op grond van de tapgesprekken tussen persoon 2 en persoon 3 en sms’en tussen persoon 3 en persoon 5, peilgegevens en de notities van verdachte.

Wetenschap van de criminele herkomst

Op grond van onderstaande omstandigheden - kort weergegeven - kan worden gesteld dat sprake is van een vermoeden van witwassen:

• persoon 1 en persoon 2 zijn door de rechtbank veroordeeld wegens het vervoeren van heroïne en het witwassen middels undergroundbanking van de opbrengsten van de heroïnehandel;
• verdachte is aangehouden met een contant geldbedrag van € 100.000,- en hij vervoerde het geldbedrag op een zeer riskante manier, namelijk in een kartonnen doos over straat;
• over de geldoverdrachten wordt verhuld gecommuniceerd;
• de overgedragen geldbedragen zijn te hoog om te kunnen doorgaan voor overmakingen via Hawala naar het land van herkomst door migranten;
• verdachte had destijds geen legale inkomsten die het bezit van grote geldbedragen kunnen verklaren.

Verdachte heeft geen verklaring gegeven voor de herkomst van de door hem overgedragen geldbedragen, terwijl dit gezien voorgaande omstandigheden wel van hem mag worden verlangd. Gezien het voorgaande is het bestaan van een legale bron zo onwaarschijnlijk dat het niet anders kan zijn dan dat alle bedragen - onmiddellijk of middellijk - uit enig misdrijf afkomstig zijn.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde gewoontewitwassen.

Van het subsidiair ten laste gelegde kan alleen het schuldwitwassen ten aanzien van geldoverdracht 12 en 26 worden bewezen.

De bij verdachte aan getroffen papiertjes hebben betrekking op veel meer transacties dan aan verdachte zijn ten laste gelegd. De notitieblaadjes zijn mogelijk aan verdachte, de geldloper, meegegeven om de overdracht te noteren en later weer in te leveren bij de Hawala-bankier. De papiertjes op zichzelf zijn onvoldoende om het ten laste gelegde medeplegen te bewijzen.

Geldoverdracht 12 en 26

De betrokkenheid van verdachte is gebleken op grond van de administratie die wordt ondersteund door twee heldere observaties. Hierbij kan worden aangenomen dat verdachte in de administratie van de straat 1 wordt aangeduid als ‘alias verdachte’.

Ten aanzien van de overige ten laste gelegde geldtransacties staat ‘alias verdachte’ niet in de administratie van de straat 1 vermeld en kan de betrokkenheid van verdachte niet worden bewezen.

Geldoverdracht 4

De tapgesprekken waarin wordt gesproken over ‘die jongen’ kunnen niet bijdragen tot enige ondersteuning van betrokkenheid van verdachte, nu ‘die jongen’ kennelijk in het spraakgebruik een algemene verwijzing is en er ook in december 2009 in tapgesprekken over ‘die jongen’ wordt gesproken. Hierdoor is allerminst komen vast te staan dat met ‘die jongen’ verdachte is bedoeld.

Geldoverdracht 6

De door verbalisant 6314 gestelde herkenning van verdachte als NN1 op 7 november blijkt onvoldoende uit de processen-verbaal en wordt niet ondersteund door een foto. De herkenning is te onspecifiek om er enige waarde aan te kunnen ontlenen. Er staat niet in het proces-verbaal hoe hij heeft vastgesteld dat hij verdachte heeft herkend.

Geldoverdracht 9, 13 en 17

Ten aanzien van deze geldoverdrachten vormen de tapgesprekken geen steun voor de betrokkenheid van verdachte bij de geldoverdrachten.

Geldoverdracht 22

Er kan niet worden vastgesteld dat de sms’en die met het nummer telefoonnummer 1 zijn verstuurd door verdachte zijn verstuurd of dat hij die dag gebruiker was van het nummer. Nu bij de aanhouding van verdachte hij de houder van de simkaart bij zich had, lijkt het erop alsof hij de simkaart net had gekregen. De sms’jes vormen bovendien geen aanwijzing voor de overdracht van een geldbedrag.

Wetenschap van de criminele herkomst

Er is niet komen vast te staan dat verdachte wist dat hetgeen in de dozen zat op 11 en 17 november geld was dat (on)middellijk afkomstig was van enig misdrijf. Dit maakt dat ten aanzien van de geldoverdrachten 12 en 26 alleen het schuldwitwassen kan worden bewezen.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht bewezen dat verdachte als geldkoerier betrokken is geweest bij de in de tenlastelegging genoemde geldoverdrachten.

De rechtbank gebruikt voor het bewijs de bevindingen van de verbalisanten met betrekking tot de getapte telefoongesprekken.

In de processen-verbaal van bevindingen omtrent geldtransacties in onderzoek A, geldoverdracht 1, geldoverdracht 2 en 3e geldoverdracht is vermeld dat middels stemherkenning is vastgesteld welke personen zijn te horen in de getapte telefoongesprekken, dat de identiteit van de genoemde personen eerder in het onderzoek is vastgesteld en dat na identificatie van de personen zij met hun eigen namen in het proces-verbaal zijn vermeld. Gezien deze vermeldingen gaat de rechtbank uit van de juistheid van de genoemde personen. De inhoud van de weergegeven tapgesprekken wordt bovendien bij sommige geldoverdrachten bevestigd door de bevindingen van een observatie en door de administratie die bij verdachte is aangetroffen.

De rechtbank gaat uit van de rolverdeling zoals die in het onderzoek A naar voren is gekomen. De personen die als verdachte worden genoemd in het onderzoek A komen naar voren in de verschillende tapgesprekken.

Op grond van de bewijsmiddelen overweegt de rechtbank het volgende.

Op grond van de weergegeven tapgesprekken en de observatie moet worden afgeleid dat het de bedoeling was dat verdachte op 17 november 2009 het bij hem aangetroffen geldbedrag van € 100.000,- zou overhandigen aan persoon 5. Verdachte en persoon 5 hadden voor hun geplande ontmoeting op 16 en 17 november 2009 telefonisch contact met elkaar. De rechtbank is, anders dan de raadsman, van oordeel dat hieruit kan worden afgeleid dat het telefoonnummer 1 bij verdachte in gebruik was, ook op de dagen waarop de andere tenlastegelegde geldoverdrachten hebben plaatsgevonden. Hiervoor is van belang dat het een kort tijdsbestek betreft namelijk twee weken, en dat een telefoon met voornoemd telefoonnummer op 17 november 2009 bij verdachte is aangetroffen. Daarbij heeft verdachte niet verklaard bij de politie dat hij de bij hem aangetroffen telefoon pas net in gebruik had.

De rechtbank is, anders dan de raadsman, van oordeel dat er geen aanleiding bestaat te twijfelen aan de herkenning van verbalisant 6314 van verdachte bij de drie observaties.

Uit de getapte telefoongesprekken in samenhang bezien met de observaties en de bij verdachte aangetroffen notities kan worden afgeleid dat verdachte bij de ten laste gelegde geldoverdrachten als geldkoerier heeft gefungeerd. Voorts kan hieruit worden afgeleid dat in de getapte telefoongesprekken sprake is van versluierd taalgebruik en dat met ‘5’ € 5.000,- en met 100 € 100.000,- is bedoeld. Verdachte heeft geldbedragen van € 5.000,- tot € 134.000,- overgedragen ten behoeve van onder andere persoon 5 en persoon 2.

De rechtbank acht bewezen dat verdachte bij alle geldoverdrachten als geldkoerier was betrokken. Hiervoor is van belang dat verdachte bij de geldoverdrachten 26, 6 en 12 daadwerkelijk is gezien door verbalisanten. Voorts is van belang dat voorafgaand aan geldoverdracht 22 en 26 telefonisch contact is geweest met verdachte, dat het telefoonnummer van verdachte is genoemd in de getapte telefoongesprekken die betrekking hebben op geldoverdracht 13 en dat het adres waar de geldoverdrachten 9 en 17 hebben plaatsgevonden en de naam van de bij die geldoverdrachten betrokken persoon 5 op een papiertje in de fouillering van verdachte is gevonden. Nu voorgaande geldoverdrachten allemaal zijn vermeld in de notities die bij verdachte zijn aangetroffen op dezelfde manier als de overige geldoverdrachten, is voldoende komen vast te staan dat verdachte bij alle geldoverdrachten als geldkoerier was betrokken.

Wetenschap van de criminele herkomst

De rechtbank is van oordeel dat uit de gebruikte bewijsmiddelen blijkt dat de door verdachte verrichte handelingen onder zodanige omstandigheden hebben plaatsgevonden dat zonder meer sprake is van een vermoeden van witwassen. Hiervoor is het volgende van belang.

Verdachte is op 17 november 2009 aangehouden met een contant geldbedrag van € 100.000,-. Verdachte vervoerde dit geldbedrag in een kartonnen doos in bundels van 100 biljetten. Verdachte heeft op 11 november 2009 ook een geldbedrag van € 100.000,- vervoerd in een kartonnen doos. Verdachte heeft in korte tijd nog zes andere grote geldbedragen, variërend van € 5.000,-tot € 134.000,- contant vervoerd. Het is een feit van algemene bekendheid dat diverse vormen van criminaliteit gepaard gaan met grote hoeveelheden contant geld. Het in kartonnen dozen vervoeren en overhandigen van grote hoeveelheden legaal chartaal geld is hoogst ongebruikelijk en gaat gepaard met aanzienlijke veiligheidsrisico’s. Crimineel geld maakt het kennelijk de moeite waard een dergelijk risico te lopen. Voorts is van belang dat over de geldoverdrachten verhuld werd gecommuniceerd. In de tapgesprekken is gebruik gemaakt van versluierd taalgebruik. Ook verdachte heeft via de telefoon verhuld gecommuniceerd over geldoverdrachten.

Het dossier bevat geen aanwijzingen dat het bij verdachte aangetroffen geldbedrag en de geldbedragen die hij heeft vervoerd afkomstig zijn van Hawala-bankieren met legaal geld. Gezien de hoogte van de geldbedragen acht de rechtbank zulks ook niet aannemelijk. Ook overigens is er geen enkele aanwijzing in het dossier dat de geldbedragen op legale wijze zijn verkregen. Daarentegen bevat het dossier wel indicaties dat de geldbedragen zijn verkregen middels drugshandel.

Voornoemde feiten en omstandigheden zijn van dien aard dat zonder meer sprake is van een vermoeden van witwassen.

Indien daarvan sprake is, mag van de verdachte worden verlangd dat hij een verklaring geeft voor de herkomst van het geld of de goederen. Een dergelijke verklaring dient concreet, min of meer verifieerbaar en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijk te zijn. Zodra het door de verdachte geboden tegenwicht daartoe aanleiding geeft, ligt het vervolgens op de weg van het Openbaar Ministerie om nader onderzoek te doen naar de, uit de verklaringen van de verdachte blijkende, alternatieve herkomst van het geld en de goederen (zie ook: Hof Amsterdam, 11 januari 2013, ECLI:NL:GHAMS:2013:BY8481). De rechtbank is van oordeel dat verdachte een dergelijke verklaring niet heeft gegeven en overweegt hiertoe als volgt. Verdachte heeft bij de politie niet verklaard over de geldbedragen. Bij de politie en ter terechtzitting van 5 juni 2014 heeft verdachte verklaard dat hij niet wist wat er in de doos zat die bij zijn aanhouding is aangetroffen. De rechtbank acht deze verklaring ongeloofwaardig gezien de bij hem aangetroffen administratie, de eerdere observaties alsmede de telefonische contacten die verdachte heeft gehad en waaruit zijn betrokkenheid bij meerdere geldoverdrachten is gebleken. Verdachte heeft bovendien geen verklaring gegeven over de herkomst van de geldbedragen. Gelet op het voorgaande acht de rechtbank de verklaring van verdachte onvoldoende concreet en verifieerbaar om het Openbaar Ministerie tot nader onderzoek te nopen naar een eventuele alternatieve herkomst van de geldbedragen.

Concluderend is de rechtbank van oordeel dat het niet anders kan dan dat de geldbedragen geheel of gedeeltelijk, - onmiddellijk of middellijk - uit enig misdrijf afkomstig zijn en dat verdachte dit wist. Er kan aldus worden bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan witwassen. Gezien het aantal geldoverdrachten waarbij verdachte betrokken is geweest, acht de rechtbank het primair ten laste gelegde gewoontewitwassen bewezen.

Geldoverdracht 26 op 17 november 2009

Op 16 november 2009 omstreeks 18.29 uur belt persoon 5 uit naar verdachte omdat er een bericht voor hem zou zijn. Verdachte zegt dat er niets is, maar dat hij belt zodra er een bericht komt. Op 17 november 2009 vanaf 12.18 uur sms’en persoon 5 en verdachte elkaar. Uit de sms’en kan worden afgeleid dat persoon 5 om 13.35 uur naar de straat 3 zal komen. Aan de hand van mast locatiegegevens van de mobiele telefoon die in gebruik is bij persoon 5 blijkt dat de gebruiker van dit telefoonnummer zich omstreeks 12.22 uur zich nabij de straat 4 bevindt in de omgeving van de straat 3 te Amsterdam. Op camerabeelden wordt gezien dat verdachte zonder doos in zijn handen omstreeks 13.27 uur de winkel winkel A binnengaat en de winkel omstreeks 13.34 uur verlaat met een witte kartonnen doos onder zijn arm. Hij loopt richting de straat 5 en hij wordt aangehouden. Omstreeks 13.27 uur zien verbalisanten tijdens de observatie dat persoon 5 in een auto met kenteken kenteken 1 een aantal malen langzaam door de straat 3 rijdt. Persoon 5 stuurt een kennelijk een sms-bericht aan verdachte met de tekst: ‘I am waiting’.

De aanhouding van verdachte

Op 17 november 2009 omstreeks 13.25 uur wordt verdachte aangehouden op de straat 3 ter hoogte van perceel X te Amsterdam. Bij verdachte worden de volgende zaken aangetroffen:

• een mobiele telefoon merk Nokia, voorzien van simkaart nummer 1, met het bijbehorende telefoonnummer telefoonnummer 1 (hierna genoemd: *telefoonnummer 1).
• een notitieblokje van Ortel Mobile met daarin aantekeningen, waarin een soort van doorlopende balans, kennelijk inkomende en uitgaande bedragen zijn opgetekend.
• een papiertje met de handgeschreven tekst: adres 1 en daarbij het kennelijke telefoonnummer: telefoonnummer 2.

De mobiele telefoon is onderzocht en uitgelezen. Voorts zijn alle aantekeningen en voorwerpen die daarvoor in aanmerking kwamen gekopieerd. In voornoemde telefoon (simkaart) wordt bij onderzoek het berichtenverkeer aangetroffen dat kennelijk met verdachte persoon 5 heeft plaatsgehad.

Bij de aanhouding is verdachte in het bezit van een witte kartonnen doos. In de doos zitten bundels met bankbiljetten. Op iedere bundel staat op het bovenste biljet 100 geschreven en iedere bundel is omwikkeld met elastiek. Het totale bedrag in de kartonnen doos blijkt € 100.000,- te zijn.

De administratie van verdachte

De bij verdachte aangetroffen administratie bestaat uit een soort doorlopende balans met bedragen, data en opmerkingen in de Pakistaanse taal “Urdu”. Deze aantekeningen zijn in het Nederlands vertaald. Vervolgens kon uit de balans worden afgeleid dat er kennelijk vaste personen waren van wie de geldkoerier geldbedragen in ontvangst nam en dat er vaste personen waren aan wie de geldkoerier bedragen overdroeg.

De herkenning van verdachte

Verdachte is door de verbalisant die hem heeft aangehouden op 17 november 2009 herkend als de persoon die hij tijdens een observatie van 7 november 2009 op de straat 5 hoek straat 3 heeft zien instappen in en op de straat 6 heeft zien uitstappen uit een auto waarin persoon 2 en persoon 1 zaten. De verbalisant heeft verdachte ook herkend als de persoon die tijdens een observatie op 11 november 2009 met een kartonnen doos uit de winkel A liep en die als bijrijder instapte in een Audi met persoon 5 als bestuurder.

Geldoverdracht 6 op 7 november 2009

Op 7 november 2009 vinden om 12.27 uur en 12.37 uur telefoongesprekken plaats tussen persoon 1 en een Hawala-tussenpersoon. In de gesprekken zegt persoon 1 onder andere dat de tussenpersoon 5 mag regelen voor 3 uur, omdat hij een winkelier moet betalen en de winkel om 4 uur dicht gaat. Hij heeft wat spullen gekocht en moet 2.500 a 3.000 betalen. De tussenpersoon zegt: ‘Ik stuur die jongen wel’. Omstreeks 13.41 uur wordt persoon 1 gebeld door een man vanuit een telefooncel op de straat 5 te Amsterdam en hij vraagt persoon 1 om naar de straat 3 te komen. Tijdens een observatie wordt waargenomen dat een Audi A2 met persoon 1 en persoon 2 (de rechtbank begrijpt: persoon 2) in de straat 5 te Amsterdam wordt geparkeerd. Om 14.08 uur wordt persoon 1 gebeld door een man vanuit voornoemde telefooncel. In het gesprek zegt persoon 1 dat hij is aangekomen en de man zegt dat hij er ook is. Tijdens de observatie wordt waargenomen dat de Audi A2 wegrijdt en op de hoek straat 3/straat 5 stopt en dat om 14.09 uur een onbekende man, die later blijkt te zijn de op 17 november 2009 aangehouden verdachte, achter in de Audi stapt. De Audi stopt in de straat 6 te Amsterdam en verdachte stapt uit en gaat een supermarkt en vervolgens de belwinkel winkel A aan de straat 3 nummer A binnen. Tijdens de observatie wordt gezien dat om 15.03 uur uit een winkel aan de adres 2 een vacuümmachine in een Mercedes wordt geladen. Persoon 1 en persoon 2 komen de winkel uit en stappen in de Mercedes. Bij desbetreffende winkel is op 7 november 2009 een vacuümmachine verkocht voor een bedrag van 2.558,50 euro.

Persoon 1 wordt in de opgenomen en afgeluisterde telefoongesprekken ook wel aangeduid als alias persoon 1. Op de bij verdachte aangetroffen balans is op 7 november onder ‘uit’ een bedrag van € 5.000,- vermeld met daarachter de naam alias persoon 1. Het is aannemelijk dat de geldoverdrachten aan persoon 1 kennelijk werden geadministreerd onder de naam alias persoon 1.

Geldoverdracht 12 op 11 november 2009

Uit een telefoongesprek van 11 november 2009 omstreeks 12.29 uur blijkt dat de Hawala-tussenpersoon persoon 3 aan de Hawala-bankier in Nederland persoon 4 vraagt of hij ‘1’ kan regelen. Er wordt vermoed dat hier wordt verzocht of hij hier in Nederland € 100.000,- kon regelen. Persoon 3 stuurt op 11 november 2009 omstreeks 12.47 uur een sms naar persoon 5 met de tekst: ‘straat 3 nummer B.kom’. Persoon 5 stuurt omstreeks 12.49 uur een sms terug met de tekst: ‘Ik kom nu’. Omstreeks 13.30 uur belt hij dat hij eraan komt. Tijdens een observatie wordt omstreeks 13.30 uur een Audi A4 met kenteken 1 gezien op de kruising van de straat 3 met de straat 5. Er stapt een man uit die later wordt geïdentificeerd als persoon 5. Er stapt een man met een witte doos onder zijn arm bij persoon 5 in de auto. Deze man stapt vier minuten later weer uit de auto zonder witte doos.

Op de bij verdachte aangetroffen balans staat bij 11 november vermeld dat een bedrag van € 100.000,- euro is uit gegaan onder vermelding van de naam 2.

Geldoverdracht 22 op 14 november 2009

Op 14 november 2009 hebben persoon 5 en verdachte contact via de sms. Tussen 12.23 uur en 12.42 uur worden sms’en gestuurd waarin verdachte bevestigend antwoord op de vraag van persoon 5 of hij hem wil zien. Persoon 5 schrijft dat hij na zijn werk omstreeks 5 uur komt. Uit de mast locatiegegevens blijkt dat de telefoon die in gebruik is bij persoon 5 zich omstreeks 16.47 uur bevindt nabij het knooppunt Amstel te Amsterdam. Op basis van getapte telefoongesprekken op 15 november 2009, waaronder een gesprek van omstreeks 17.50 uur, waarin een Hawala-tussenpersoon wordt gebeld door persoon 2, en waarin persoon 2 zegt: ‘het is goed, het is ontvangen. En hoe heet het, had u gisteren 100 hier aan naam 1 gegeven?, en waarop de Pakistaanse tussenpersoon antwoordt: ‘Zeker, zeker, zeker.’, ontstaat het vermoeden dat op 14 november 2009 een bedrag van 100.000 euro is overgedragen door de gebruiker van *telefoonnummer 1 en persoon 5.15

Uit de getapte telefoongesprekken is gebleken dat persoon 5 ook wordt aangeduid als de man van naam 1 of de jongen van naam 1. In de balans die bij verdachte is aangetroffen staat dat er op 14 november € 100.000,- uit is gegaan onder vermelding van de naam 1. Het is aannemelijk dat de geldoverdrachten aan persoon 5 kennelijk werden geadministreerd onder de namen “naam 2” en “naam 1”.

Geldoverdracht 4 op 4 november 2009

Op 4 november 2009 om 16.22 uur belt persoon 2 naar persoon 3. Persoon 2 zit klem en wil een boodschap hebben. Persoon 2 heeft anderhalf nodig, maar als hij er een (1) kan krijgen is het ook goed. Persoon 3 zal het vanavond proberen te regelen.

Om 17.56 uur wordt persoon 1 gebeld door persoon 2. Persoon 2 vertelt dat hij minimaal 100 wil hebben. Persoon 1 zegt dat persoon 2 met persoon 5 moet gaan. Persoon 2 zet daar ook aan te denken want dan kan hij hem met een boodschap terugsturen.

Om 18.54 uur wordt persoon 1 gebeld door persoon 2. Persoon 2 zegt dat hij hem een boodschap gaat geven, daarna komt persoon 2 de sleutels bij persoon 1 halen.

Om 19.12 uur belt persoon 2 naar persoon 3. Persoon 2 wil weten waar hij hem kan ontmoeten. Persoon 3 zegt bij de pomp. Persoon 2 is op het straat 8 met naam 1. Persoon 2 gaat naar de winkel van naam 1 en belt als hij bij de pomp in de buurt is.

Om 19.44 uur wordt persoon 2 gebeld door persoon 3. Persoon 2 zegt dat hij daar is aan de overkant van de pomp. Persoon 3 zegt dat persoon 2 naast zijn auto moet gaan staan.

Om 19.52 uur wordt persoon 2 gebeld door persoon 3. Persoon 2 heeft de jongen ontmoet. Beiden spreken af voor morgen.

In de bij verdachte aangetroffen balans staat dat er op 4 november € 64.100,- en € 70.000,- uit is gegaan onder vermelding van de naam persoon 1 respectievelijk alias persoon 1.

Geldoverdracht 9 op 9 november 2009

Op 9 november 2009 om 11.25 uur wordt persoon 3, een Hawala-tussenpersoon, gebeld door persoon 2. Persoon 2 vraagt of persoon 3 1 boodschap voor naam 1 geregeld kan worden. Persoon 3 wil weten voor hoeveel. 60 of 70 zegt persoon 2.

Om 14.48 uur wordt persoon 3 gebeld door persoon 2. naam 1 heeft 60 nodig zegt persoon 2. Persoon 3 zegt dat hij het gaat doen, het is geen probleem. Persoon 2 zegt dat hij (de rechtbank begrijpt: een derde) die telefoon heeft.

Om 14.53 uur wordt persoon 3 gebeld door persoon 5, die zich de broer van naam 1 noemt. Persoon 5 zegt dat hij op een bericht aan het wachten is. Persoon 3 heeft een bericht en ze proberen af te spreken op een plek. Persoon 5 vraagt een adres op te sturen, dan rijdt hij daar naartoe.

Om 15.01 uur wordt er een sms gestuurd met het nummer telefoonnummer 2 (in gebruik bij persoon 5) naar het nummer telefoonnummer 3 (in gebruik bij persoon 3), met de tekst: naam 1 aub regel 200 mensen zitten te wachten en stuur een adres en tijd aub.’

Om 15.18 uur ontvangt het nummer telefoonnummer 2 (in gebruik bij persoon 5) een sms van het nummer telefoonnummer 3 (in gebruik bij persoon 3) met de tekst: ‘straat 7.’

Om 15.29 uur belt persoon 3 naar persoon 2 en zegt dat hij geen 200 heeft. Persoon 2 zegt dat het goed is en dat persoon 3 moet geven wat hij heeft. Persoon 2 heeft gezegd dat hij 60 zou geven.

Om 15.51 uur wordt er ge-sms’t met het nummer telefoonnummer 2 (in gebruik bij persoon 5) naar het nummer telefoonnummer 3 (in gebruik bij persoon 3) met de tekst: ’10 min iam there’.

Uit de mast locatiegegevens van de mobiele telefoon met nummer telefoonnummer 2 blijkt dat de gebruiker zich omstreeks 15.51 uur, tijdens het verzenden van voornoemd sms-bericht, bevindt nabij Diemen in de omgeving van de straat 7 te Amsterdam.

Om 16.07 uur wordt de Hawala-tussenpersoon (de rechtbank begrijpt: persoon 3) gebeld door persoon 5. Persoon 3 vraagt of persoon 5 er is. Ja, zegt persoon 5 in de straat 7. Persoon 3 komt eraan.

Op basis van voorgaande gesprekken is af te leiden dat er in de middag van 9 november 2009 kennelijk een geldbedrag van 60.000 euro is overgedragen op de straat 7 te Amsterdam. Het exacte adres is aangetroffen in de fouillering van verdachte op een briefje waar ook het telefoonnummer telefoonnummer 2 in gebruik bij persoon 5 op stond, en in de TomTom van persoon 5.

Op 9 november is op de balans die bij verdachte is aangetroffen vermeld dat € 60.000,- uit is gegaan onder vermelding van de naam naam 2.

Geldoverdracht 13 op 11 november 2009

Op 11 november 2009 omstreeks 14.19 uur wordt de Hawala-tussenpersoon (telefoonnummer 3) gebeld door de Hawala-broker (telefoonnummer 4) vanuit Pakistan. De broker zegt dat het precies 70500 is. De tussenpersoon geeft de broker twee nummers namelijk nummer 2 en telefoonnummer 1. De broker zegt vervolgens: ‘is goed dan, zal ik het aan hem geven.’ De tussenpersoon zegt iets later in het gesprek: ‘U moet tegen hem zeggen dat hij het binnen 2 uurtjes moet geven anders gaat die jongen het niet in ontvangst nemen.’

Uit het gesprek is volgens de verbalisant af te leiden dat de Hawala tussenpersoon kennelijk een bedrag van 70.500 euro in ontvangst laat nemen door een geldkoerier van hem. De Hawala-tussenpersoon geeft kennelijk een token ‘nummer 2’ door alsmede een telefoonnummer telefoonnummer 1, kennelijk is dit het nummer waarop de geldkoerier kan worden benaderd.

Op 11 november staat op de balans die bij verdachte is aangetroffen dat € 70.500,- is ingekomen, onder vermelding van de naam Ahsaan.

Geldoverdracht 17 op 12 november 2009

Op 12 november 2009 om 11.43 uur wordt met het nummer telefoonnummer 2 (in gebruik bij persoon 5) een sms gestuurd naar het nummer telefoonnummer 3 (in gebruik bij persoon 3) met de tekst: ’10 min lips’.

Om 12.59 uur wordt persoon 3 gebeld door persoon 2. Persoon 2 vraagt of persoon 3 ‘hem’ 100 heeft gegeven. Ja, zegt persoon 3.

Uit bovenstaand gesprek kan volgens de verbalisant worden afgeleid dat op 12 november 2009 omstreeks 12.00 uur kennelijk een overdracht van 100.000 euro heeft plaatsgevonden in de omgeving van de straat 7 te Amsterdam.

Uit de mast locatiegegevens van de mobiele telefoon met nummer telefoonnummer 2 (in gebruik bij persoon 5) blijkt dat hij zich op 12 november 2009 omstreeks 11.43 uur bevindt in de omgeving van de S112 te Amsterdam. De Hawala-tussenpersoon bevindt zich op dat moment in de omgeving van de straat 7.

Op 12 november staat op de balans die bij verdachte is aangetroffen dat € 100.000,- is uitgegaan onder vermelding van de naam 2.

Bewezenverklaring

Medeplegen van gewoontewitwassen.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 15 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

OvJ heeft niet in redelijkheid tot verdere vervolging van verdachte kunnen overgaan: schending van beginselen van behoorlijk vervolgingsbeleid van dien aard dat in dit geval de OvJ niet-ontvankelijk dient te worden verklaard

Rechtbank Rotterdam 12 september 2014, ECLI:NL:RBROT:2014:7629

De officier van justitie, heeft gerekwireerd tot:

• vrijspraak van het tweede deel van het onder 2 cumulatief ten laste gelegde en vrijspraak van het onder 3 ten laste gelegde;
• bewezenverklaring van het onder 1 ten laste gelegde en het onder het eerste deel van het onder 2 cumulatief ten laste gelegde;
• veroordeling van de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 5 jaar met aftrek van voorarrest.

Ten aanzien van feit 1

Standpunt van de verdediging

Namens de verdachte is aangevoerd dat de officier van justitie, al dan niet gedeeltelijk, niet-ontvankelijk is in de vervolging. De raadsman heeft daartoe, voor zover van belang, en ook onder verwijzing naar het eerder door de verdediging ingenomen standpunt, zoals verwoord naar aanleiding van de behandeling van de vordering gevangenhouding in raadkamer op 21 januari 2014, het volgende naar voren gebracht.

Bij het gebruik van haar vervolgingsbevoegdheid is het openbaar ministerie gebonden aan het gerechtvaardigde vertrouwen dat het daaromtrent heeft gewekt.

Bij brief van 12 april 2013 heeft de toenmalige raadsman van “2e naam verdachte”, geboren op 7 mei 1979, zich als raadsman gesteld en een verzoek gedaan om toezending van stukken in het onderzoek Sermei, waarin 2e naam verdachte onderwerp van onderzoek zou zijn. Eenzelfde verzoek heeft de (toenmalige) raadsman op 16 april 2013 ten aanzien van medeverdachte, geboren op 19 juli 1976, gedaan.

In reactie hierop heeft de officier van justitie op respectievelijk 16 april 2013 (ten aanzien van 2e naam verdachte) en 19 apri1 2013 (ten aanzien van medeverdachte) geantwoord dat: "(...) het onderzoek Sermei is afgesloten. Voor zover uw cliënt dus al op enig moment als verdachte in voornoemd onderzoek is aangemerkt, is hij dat op dit moment in ieder geval niet of niet meer."

De verdediging stelt dat de inhoud van deze brieven niet anders kan worden opgevat dan als een beslissing tot niet verdere vervolging zoals bedoeld in artikel 246, eerste lid Sv. Dit wordt bevestigd door het standpunt van de officier van justitie zoals dat tijdens de behandeling in raadkamer van 21 januari 2014 naar voren is gebracht. Daar heeft de officier van justitie ten aanzien van medeverdachte gesteld: "Deze man (doelend op medeverdachte) kan daar (doelend op de brief van 19 april 2013) rechten aan ontlenen. Wat dat betreft heb ik bij medeverdachte mijn recht op vervolging verspeeld".

Het standpunt van de officier van justitie dat dit anders ligt bij de verdachte nu van hem de identiteit "nooit echt vastgesteld" zou zijn, is naar mening van de verdediging in strijd met de beginselen van een goede procesorde. De verdediging stelt zich op het standpunt dat, los van de vraag wat de werkelijke identiteit van betrokkene is, van belang is welke persoon met de naam 2e naam verdachte wordt bedoeld. Uit het dossier blijkt overduidelijk dat vanaf het begin van het onderzoek Sermei 2e naam verdachte bij het onderzoeksteam bekend was, en was gekoppeld aan de persoon die in het dossier “NN alias verdachte” wordt genoemd, en die nu als verdachte wordt aangemerkt.

De stelling van de officier van justitie dat zij dwaalde omtrent de identiteit van de verdachte, dat haar de “2e naam verdachte” niet bekend was en dat aan de brief van 16 april 2013 dan ook geen gevolgen kunnen worden verbonden ten aanzien van de vervolging van de verdachte NN “alias verdachte”, zich thans noemende verdachte, vindt gezien het voorgaande geen onderbouwing in het dossier, aldus de verdediging.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat de verdachte onder zes verschillende namen bekend is. Tot op heden is zijn werkelijke identiteit niet ondubbelzinnig vastgesteld. Ten tijde van het verzoek om stukken van 16 april 2013 van de (toenmalige) raadsman van “2e naam verdachte” in het onderzoek Sermei was de officier van justitie niet bekend wie 2e naam verdachte was, nu hij in het onderzoek steeds als “NN alias verdachte” stond vermeld. Weliswaar is bij aanvang van het onderzoek in het dossier vermeld dat “NN alias verdachte” dezelfde persoon zou zijn als “2e naam verdachte” maar hij is onder de naam “NN alias verdachte” ‘het systeem’ ingegaan. Van “NN alias verdachte” zijn veel andere documenten met verschillende identiteiten in omloop, met steeds de foto van de verdachte erop. De identiteit van “2e naam verdachte” is nooit echt vastgesteld.

Nu de verdachte door gebruikmaking van zoveel verschillende identiteiten zelf voor verwarring omtrent zijn identiteit heeft gezorgd, dienen ook mogelijke consequenties voor zijn rekening en risico te komen en mocht deze verdachte, in tegenstelling tot (destijds medeverdachte), dan ook niet uit eerdergenoemde brief van 16 april 2013 afleiden dat hij niet verder zou worden vervolgd. Van schending van de beginselen van een goede procesorde is dan ook geen sprake, omdat de officier van justitie haar inziens gerechtvaardigd ‘dwaalde’ ten aanzien van de identiteit van deze verdachte. Subsidiair heeft de officier van justitie aangevoerd dat haar bief van 16 april 2013 materieel gezien een beslissing tot het onthouden van stukken oplevert en geen beslissing tot niet verdere vervolging.

Beoordeling door de rechtbank

De rechtbank overweegt met betrekking tot het gevoerde verweer het volgende.

De rechtbank dient allereerst vast te stellen of de verdachte “NN alias verdachte”, zich thans noemende naam verdachte, dezelfde persoon is als 2e naam verdachte. De rechtbank beantwoordt die vraag bevestigend, waarbij zij meteen opmerkt dat ook zij niet met zekerheid kan vaststellen wat nu de juiste identiteitsgegevens zijn van de verdachte.

De verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij gebruik heeft gemaakt van de naam “2e naam verdachte” en zichzelf (zowel in zijn verhoren bij de politie, als ter terechtzitting) herkend op foto 9 van de fotobijlage in het procesdossier. Verder blijkt uit het procesdossier dat op 28 september 2011 een persoon is aangehouden door de Koninklijke Marechaussee, die opgaf genaamd te zijn “2e naam verdachte” en die in het bezit was van een vals Sloveens paspoort ten name van 3e naam verdachte met daarop een foto van de verdachte. Blijkens dactyloscopisch onderzoek in zowel Nederland als Turkije komen de vingerafdrukken van 2e naam verdachte, verdachte en 3e naam verdachte overeen. Hiermee is komen vast te staan dat met “NN alias verdachte” en “2e naam verdachte” (en “3e naam verdachte”) de verdachte “NN alias verdachte, zich thans noemende naam verdachte” wordt bedoeld.

In de tweede plaats heeft de rechtbank te beoordelen of de brief van de officier van justitie van 16 april 2013 bij verdachte redelijkerwijs het gerechtvaardigd vertrouwen kan hebben gewekt dat verdachte niet (meer) zou worden vervolgd.

Daarbij moet worden vooropgesteld dat in artikel 167, eerste lid, Sv aan het openbaar ministerie de bevoegdheid is toegekend zelfstandig te beslissen of naar aanleiding van een ingesteld opsporingsonderzoek vervolging moet plaatsvinden.

De beslissing van het openbaar ministerie om tot vervolging over te gaan leent zich slechts in zeer beperkte mate voor een inhoudelijke rechterlijke toetsing in die zin dat slechts in uitzonderlijke gevallen plaats is voor een niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging op de grond dat het instellen of voortzetten van die vervolging onverenigbaar is met beginselen van een goede procesorde. Zo'n uitzonderlijk geval doet zich voor wanneer de vervolging wordt ingesteld of voortgezet nadat door het openbaar ministerie gedane, of aan het openbaar ministerie toe te rekenen, uitlatingen (of daarmee gelijk te stellen gedragingen) bij de verdachte het gerechtvaardigde vertrouwen hebben gewekt dat hij niet (verder) zal worden vervolgd.

Ook deze vraag beantwoordt de rechtbank bevestigend: de mededeling in de hiervoor vermelde brief van de officier van justitie van 16 april 2013 aan de toenmalige raadsman van de verdachte dat hij “niet of niet meer” als verdachte werd aangemerkt kan –naar het oordeel van de rechtbank – moeilijk anders gezien worden dan als een toezegging door de officier van justitie dat verdachte niet (meer) zou worden vervolgd. Die consequentie heeft de officier van justitie ten aanzien van de medeverdachte naam medeverdachte ook zelf – naar het oordeel van de rechtbank: terecht – getrokken naar aanleiding van de gelijkluidende brief aan de raadsman van deze verdachte van 19 april 2013.

Tot slot ligt vervolgens de vraag voor of de officier van justitie – zoals zij zelf stelt – gerechtvaardigd ‘dwaalde’ ten aanzien van de identiteit van de verdachte.

In dit verband merkt de rechtbank het volgende op.

Uit het proces-verbaal van de CIE van 25 juli 2012 blijkt dat de CIE op dat moment de persoon genaamd “NN alias verdachte” heeft geïdentificeerd als 2e naam verdachte. Op 24 augustus 2012 is vervolgens een tapmachtiging verleend op het dan bekende telefoonnummer van “NN alias verdachte” waarbij in het onderliggende proces-verbaal van politie naast de hiervoor genoemde CIE-informatie ook andere feiten en omstandigheden worden genoemd op grond waarvan de politie vermoedt dat met “NN alias verdachte” 2e naam verdachte wordt bedoeld. Door het hele dossier heen is al vanaf de start van het onderzoek door het onderzoeksteam – onder meer aan de hand van stukken van de Koninklijke Marechaussee en de vreemdelingendienst, observaties, tapgesprekken en verschillende documenten - de conclusie getrokken dat de persoon die in het onderzoek Sermei “NN alias verdachte” wordt genoemd, naar alle waarschijnlijkheid 2e naam verdachte betreft.

De rechtbank stelt dan ook vast dat vanaf een vroeg moment in het onderzoek duidelijk is dat met “NN alias verdachte” 2e naam verdachte wordt bedoeld. De stelling van de officier van justitie dat zij ten tijde van de brief van 16 april 2013 van de (toenmalige) raadsman van “2e naam verdachte” niet bekend was met wie 2e naam verdachte was, nu hij in het onderzoek steeds als “NN alias verdachte” stond vermeld, kan de rechtbank dan ook niet volgen.

Ook in de subsidiair door de officier van justitie betrokken stelling dat materieel haar brief van 16 april 2013 moet worden gezien als beslissing tot het onthouden van stukken volgt de rechtbank haar niet. Die stelling faalt alleen al hierom dat aan een beslissing tot het onthouden van stukken de erkenning vooraf gaat dat de officier van justitie de betrokkene als verdachte heeft aangemerkt en daaraan ontbreekt het – gelet op de brief van 16 april 2013 – nu juist. Een en ander klemt temeer nu tegen de beslissing tot het onthouden van stukken voor de verdachte een met waarborgen omgeven rechtsgang opstaat, welke hem feitelijk is onthouden indien de rechtbank de officier van justitie zou volgen.

Gelet op het voorgaande heeft de officier van justitie niet in redelijkheid tot verdere vervolging van verdachte kunnen overgaan. De rechtbank acht de schending van de beginselen van een behoorlijk vervolgingsbeleid van dien aard dat in dit geval de officier van justitie, ten aanzien van feit 1, niet-ontvankelijk dient te worden verklaard.

Nu geen feiten of omstandigheden zijn gebleken die zouden moeten leiden tot niet-ontvankelijkverklaring van de officier van justitie in vervolging van de overige ten laste gelegde feiten, is de officier van justitie ontvankelijk in de vervolging van de feiten 2 en 3.

Ten aanzien van feit 2 (cumulatief) en feit 3

Nu op dit moment nog steeds niet ondubbelzinnig kan worden vastgesteld wie de verdachte precies is, kan evenmin worden vastgesteld dat hij verdachte niet is. Er is dan ook onvoldoende bewijs dat het paspoort op naam van verdachte vals of vervalst is. De verdachte dient dan ook voor dit onderdeel van feit 2 alsmede voor feit 3 (de Litouwse verblijfsvergunning op naam van verdachte) te worden vrijgesproken.

Dit is ook door de officier van justitie gerekwireerd en door de raadsman aangevoerd.

Lees hier de volledige uitspraak.