Gerechtshof Amsterdam 31 maart 2026, ECLI:NL:GHAMS:2026:880

Het gerechtshof Amsterdam bevestigt in hoger beroep de veroordeling van een vrouw voor uitkeringsfraude, bestaande uit het opzettelijk niet melden van werkzaamheden aan het UWV. De verdachte is in eerste aanleg door de rechtbank Noord-Holland veroordeeld en heeft onbeperkt hoger beroep ingesteld, maar wordt niet-ontvankelijk verklaard voor zover dat is gericht tegen de vrijspraak van het WIA-feit. Het hof acht in beginsel een gevangenisstraf passend, maar legt een taakstraf van 150 uren op vanwege de forse overschrijding van de redelijke termijn met ruim 25 maanden in eerste aanleg en ruim twaalf maanden in hoger beroep. De opgelegde straf is hoger dan de 140 uren die de advocaat-generaal vordert, en het verzoek van de verdediging om een deels voorwaardelijke taakstraf wordt afgewezen. De zaak illustreert hoe een aanzienlijke overschrijding van de redelijke termijn in beide instanties kan leiden tot matiging van een in beginsel passende gevangenisstraf naar een taakstraf.

Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft op 15 april 2026 een strafrechtadvocaat veroordeeld tot drie maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf wegens opzettelijke schending van zijn beroepsgeheim (artikel 272 Sr). De advocaat liet in april 2020 een onbevoegde derde op zijn kantoor telefonisch meeluisteren met het politieverhoor van een cliënt die op dat moment in volledige beperkingen zat. Het hof versmalde de bewezenverklaring ten opzichte van de rechtbank, maar legde een strengere straf op dan door de advocaat-generaal was gevorderd. Inhoudelijk bevestigt het arrest dat de geheimhoudingsplicht van de advocaat bij verdachten in beperkingen via artikel 10 Advocatenwet en artikel 62 Sv onder de reikwijdte van artikel 272 Sr valt. Opvallend is dat het hof expliciet vaststelt dat de wet bij dit delict geen mogelijkheid biedt tot ontzetting uit het beroep van advocaat, terwijl het die maatregel in deze zaak wel passend had geacht.