In het ondernemingsstrafrecht bestaat in toenemende mate aandacht voor de opsporing en vervolging van financieel-economische criminaliteit met een grensoverschrijdend karakter, zoals ‘buitenlandse corruptie’ en de handhaving van internationale sanctie- en exportcontroleregimes. Veel van de in dit soort zaken onderliggende gedragingen – denk aan de vermeende steekpenning, onjuiste belastingaangifte of verboden export – vinden plaats op afstand van investeerders en hoofdkantoren, die daarop niet zelden beperkt zicht hebben. Dat roept de vraag op wanneer (ook) de (indirecte) aandeelhouders zich over hun eigen positie zorgen moeten maken: wanneer kan aan hen een strafrechtelijk relevante verantwoordelijkheid ten aanzien van dochtervennootschappen of portfolio-entiteiten worden toegedicht?

The role of whistleblower complaints within companies is shifting. While primarily intended as a mechanism for reporting concrete internal policy breaches, complaints are now also increasingly deployed as instruments of strategic pressure, particularly in the ESG sphere. Employees and other stakeholders are leveraging corporate grievance channels not merely to flag individual irregularities, but to challenge corporate policies, push the boundaries of what is expected of companies beyond mere legal compliance, influence business decisions, and drive broader political or ethical agendas.