Twee undercoveragenten begeven zich in het uitgaansleven van Sneek. Ze proberen via een undercovertraject informatie te vergaren over de handel in harddrugs. Al snel valt in een gesprek met een tussenpersoon de naam van een vriend ‘met veel verstand van bitcoins’. Enkele dagen later ontmoeten ze deze vriend, de latere verdachte, en vertellen hem dat ze actief zijn in drugstransport. De verdachte meldt hierop dat hij op dit moment niets te vervoeren heeft, maar dat dit in de toekomst nog kan veranderen. Weken later krijgt dit een duidelijke criminele wending. De verdachte zegt ‘grotere jongens uit Leeuwarden’ te kennen, aan pillen te kunnen komen en contacten te hebben met producenten. De undercoveragenten vertellen hierop over hun afzetkanaal naar Engeland. De verdachte toont zich bereid samen te werken en heeft uiteindelijk meermaals drugs overhandigd aan de undercoveragenten. De rechtbank oordeelde in de strafzaak tegen de verdachte dat hij zich schuldig had gemaakt aan onder meer drugshandel.

De manier waarop examencommissies vermeende fraude moeten bewijzen, is de afgelopen jaren onderwerp van stevige juridische discussie geweest. Hoewel onderwijssancties inmiddels niet meer als bestraffend maar als bestuurlijke herstelsancties gelden, houdt de Afdeling bestuursrechtspraak vast aan een strafrechtelijk aandoende bewijsmaatstaf. In dit artikel wordt betoogd dat die benadering niet langer houdbaar is. Het ‘sanctionerende onderwijsrecht’ kent een roerige periode. Waar de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: Afdeling) ongeveer twee jaar heeft volgehouden dat de oplegging van – de meeste – sancties na fraude door examencommissies moeten worden aangemerkt als een bestraffende sanctie in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb), is de Afdeling hier in een belangrijke uitspraak uit april 2025 op teruggekomen.