Veroordeling rechtspersoon voor overbrenging afvalstoffen zonder kennisgeving aan en toestemming van de betrokken bevoegde autoriteit

Rechtbank Rotterdam 8 juni 2016, ECLI:NL:RBROT:2016:5144 De verdachte rechtspersoon heeft zich schuldig gemaakt aan overtreding van een voorschrift, gesteld bij de Wet milieubeheer, door zich bezig te houden met de overbrenging van twee containers met afvalstoffen, te weten zogenaamde kraftzakken met kunststof binnenzak, vanuit Nederland met eindbestemming India, zonder de bevoegde autoriteiten tevoren van dit afvaltransport in kennis te stellen en zonder de vereiste toestemming. Deze (voorgenomen) transporten waren in strijd met de EVOA.

Achtergrond

Op 13 november 2014 en 14 november 2014 zijn de containers met de nummers [container 1] en [container 2] geselecteerd voor controle door het team Pre Departure van de Douane Rotterdam. Tijdens de controle bleken beide containers (onder andere) balen met zogenaamde ‘kraftzakken’ te bevatten.

Blijkens de aangifte ten uitvoer is de exporteur van de containers het bedrijf [verdachte rechtspersoon] en het land van bestemming betreft India, en meer specifiek een bedrijf aldaar dat kraftzakken gebruikt als grondstof voor het maken van nieuwe kraftzakken. Ter terechtzitting heeft de [vertegenwoordiger] , directeur van het bedrijf [verdachte rechtspersoon] , verklaard dat de kraftzakken volgens hem dan ook bestemd waren voor nuttige toepassing.

Uit het voorgaande volgt dat de verdachte rechtspersoon moet worden aangemerkt als ontdoener van de kraftzakken.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank heeft acht geslagen op artikel 1.1, eerste lid, van de Wet milieubeheer (Wmb) en de Richtlijn 2008/98/EG betreffende afvalstoffen, in het bijzonder artikel 3 aanhef en onder 1. Op grond van genoemde regelgeving, dient als afvalstof te worden aangemerkt elke stof of voorwerp waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen. Uit voorgaande volgt dan dat de door [verdachte rechtspersoon] over te brengen kraftzakken aangemerkt moeten worden als afvalstoffen.

Ter terechtzitting heeft de [vertegenwoordiger] verklaard dat hij er destijds van overtuigd was dat de kraftzakken (net als in België) onder code B3020 (te weten: papier, karton en papierproducten mits niet gemengd met gevaarlijke afvalstoffen) van Bijlage V bij de EG-Verordening nr. 1013/2006 (hierna EVOA) vallen. Daaronder valt volgens de omschrijving van die categorie immers ook gelamineerd karton. Ter terechtzitting heeft de [vertegenwoordiger] echter ook bevestigd dat ten aanzien van het aan de orde zijnde transport het steeds gaat om kraftzakken waarin een losse polyethyleen binnenzak is gelijmd. Het betreft derhalve dus steeds een (papieren) zak met daarin een afzonderlijk bevestigde kunststof binnenzak. Deze kraftzakken voldoen volgens de rechtbank dan ook niet aan de omschrijving van de categorie B3020 van bijlage V van de EVOA. De in het geding zijnde kraftzakken vallen dientengevolge naar het oordeel van de rechtbank wel onder BEU04 van Bijlage III B bij de EVOA (Verordening (EG) nr. 1013/2006), waarin staat dat als afvalstoffen in die bijlage worden opgenomen:‘geen residuen bevattende en niet onder Bazel-code B3020 vallende composietverpakkingen bestaande voornamelijk uit papier en enige kunststof’.

Ingevolge artikel 37, vijfde lid, van de EVOA geldt dat in geval van overbrenging van in Bijlage III B ingedeelde afvalstoffen vanuit de EG naar een niet OESO-land (zoals India) met als doel nuttige toepassing (recycling) voorafgaand aan de overbrenging kennisgeving dient te zijn gedaan aan en toestemming dient te zijn verkregen van de betrokken autoriteiten van het land van verzending en bestemming. Het staat vast dat een dergelijke kennisgeving niet is gedaan en de betreffende toestemming dientengevolge ook niet is verkregen.

De verdediging heeft nog aangevoerd dat de verdachte rechtspersoon dient te worden vrijgesproken omdat het bestanddeel opzet niet is bewezen. De verdachte rechtspersoon was immers onbekend met het feit dat de kraftzakken zoals thans aan de orde inmiddels waren toegevoegd aan bijlage III B van de EVOA en leefde dus in de veronderstelling dat deze zonder kennisgeving mochten worden uitgevoerd.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Bij economische delicten behoeft geen zogenaamd ‘boos opzet’ bewezen te worden. Het opzet is kleurloos en is gericht op de gedraging en niet op de overtreding (vgl. HR 18 maart 1952, NJ 1953, 314 en HR 24 april 2007, ECLI:NL:HR:2007:AZ8783). Dat het daadwerkelijk de bedoeling van de verdachte rechtspersoon was om de kraftzakken naar India over te brengen, heeft de [vertegenwoordiger] ter terechtzitting zelf ook beaamd. Daarmee is de opzet bewezen.

Meer subsidiair is aangevoerd dat geen sprake is van ‘overbrenging’ in de zin van de EVOA nu de controle van de containers heeft plaatsgehad op Nederlands grondgebied, voorafgaand aan het transport, en de containers Nederland nog niet hadden verlaten. De rechtbank verwerpt dit verweer onder verwijzing naar artikel 2 aanhef en onder 34 van de EVOA. Gelet op de in dit artikel gegeven definitie van het begrip ‘overbrenging’, te weten “het vervoer van voor nuttige toepassing (…) bestemde afvalstoffen dat (…) gepland is plaats te hebben” is de rechtbank van oordeel dat – nu sprake was van gepland vervoer van de kraftzakken naar India – sprake was van overbrenging in de zin van dit artikel. Het voorgaande betekent dat sprake is geweest van ‘illegale overbrenging’ als bedoeld in artikel 2 onder 35 sub a en b van de EVOA.

De rechtbank acht gelet op het hiervoor overwogene het aan de verdachte rechtspersoon tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen.

Strafoplegging

Verdachte wordt wegens overtreding van een voorschrift, gesteld bij artikel 10.60, tweede lid, van de Wet milieubeheer, opzettelijk begaan door een rechtspersoon veroordeeld tot een voorwaardelijke geldboete van € 10.000,00 met een proeftijd van 2 jaar.

De rechtbank heeft in het voordeel van verdachte echter ook acht geslagen op de ouderdom van de zaak en het feit dat onderbouwd en onweersproken is gesteld dat het milieu feitelijk niet kon worden vervuild nu de fabriek waarnaar de containers zouden worden getransporteerd zeer geavanceerd is en in staat is om zowel papier als polyethyleen te verwerken, twee stoffen die afzonderlijk wel beiden op de zogenaamde ‘groene lijst’ staan.

Voorts acht de rechtbank van belang dat de onderhavige kraftzakken in andere Europese landen (waaronder België) kennelijk wel onder code B3020 vallen en ter zitting in dit verband ter sprake is gekomen dat er Europese ontwikkelingen gaande zouden zijn die er mogelijk toe zullen leiden dat kraftzakken, ook het type zoals in de onderhavige zaak aan de orde, in de toekomst ook op de zogenaamde ‘groene lijst’ zullen worden geplaatst.

Lees hier de volledige uitspraak.

Werk- en gevangenisstraffen voor het oplichten van een kabelexploitant

Rechtbank Noord-Nederland 4 december 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:6322, ECLI:NL:RBNNE:2015:6320, ECLI:NL:RBNNE:2015:6321 De rechtbank veroordeelt een drietal verdachten wegens (het medeplegen van) oplichting van een kabelexploitant. De verdachten hebben gedurende ruim een jaar de kabelexploitant in kwestie meerdere malen opgelicht tot een aanzienlijk benadelingsbedrag. Er werden abonnementen op een “Alles-in-1 pakket” afgesloten met gebruikmaking van identiteitsgegevens en bankrekeningnummers die niet van de verdachten waren. De bestellingen (hardware) moesten worden bezorgd op adressen van willekeurige derden.

Hierbij is uitgekookt te werk gegaan doordat het onbewoonde huizen betroffen, waarna de postbezorger -omdat de pakketten niet in ontvangst konden worden genomen- een afhaalbericht achterliet. Met gebruikmaking van deze afhaalbewijzen, die in bezit van verdachten kwamen, haalden verdachten op grote schaal door geheel Nederland de bestellingen op.

De hardware werd door verdachten via Marktplaats verkocht aan niets vermoedende kopers, die door de kabelexploitant op het gebruik van de hardware werden aangesproken. Verdachten hebben niet alleen de kabelexploitant ernstig gedupeerd maar ook veel overlast veroorzaakt aan de eerder genoemde huizenbezitters en de kopers van de hardware.

Twee verdachten worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk. De derde verdachte, wiens rol bij ophalen van de hardware relatief beperkt is gebleven, wordt veroordeeld tot 60 uren werkstraf en 1 dag gevangenisstraf.

Lees hier de volledige uitspraken:

• Rechtbank Noord-Nederland 4 december 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:6322
• Rechtbank Noord-Nederland 4 december 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:6320
• Rechtbank Noord-Nederland 4 december 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:6321

Veroordeling voor o.a. bezit en (doen) uitgeven van valse bankbiljetten & bezit van valse merkartikelen

Rechtbank Den Haag 2 juni 2016, ECLI:NL:RBDHA:2016:7098 De verdachte heeft valse bankbiljetten gekocht, waarna hij die heeft uitgegeven en laten uitgeven. Hij heeft loopjongens gezocht en hen onder druk gezet om vals geld voor echt geld om te wisselen en heeft op die manier dat valse geld in het dagelijkse economische verkeer ingebracht en zodoende personen die in goed vertrouwen voor een vals biljet echt geld of goederen hebben gegeven, schade toegebracht. Ook heeft hij schade toegebracht aan de maatschappij in het algemeen omdat handelen zoals verdachte heeft gedaan, het vertrouwen in de betaalmiddelen in het economisch verkeer aantast.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van en het handelen in professioneel vuurwerk. Het is algemeen bekend dat niet-professioneel omgaan met opslag, vervoer en gebruik van dergelijk vuurwerk een aanzienlijk risico met zich brengt op schade aan personen en goederen. Daarom gelden hiervoor zeer strenge regels en is gespecialiseerde kennis vereist. De verdachte heeft hierop geen acht geslagen en heeft niet stilgestaan bij de levensgevaarlijke gevolgen die onprofessioneel gebruik met zich kan brengen.

De verdachte heeft zich voorts schuldig gemaakt aan het in voorraad hebben van valse merkgoederen. Goederen die lijken op dure merkgoederen maar dat niet zijn, kunnen als zij worden verhandeld, schade toebrengen. Niet alleen aan de maker van de echte goederen die omzet misloopt en imagoschade lijdt bij een tegenvallende kwaliteit, maar ook aan de koper of opvolgende koper die voor een minder waardevol goed een hogere prijs betaalt, valselijk in de waan gebracht door het op het merkgoed gelijkende uiterlijk van het aangekochte.

Bewezenverklaring

• Feit 1: opzettelijk bankbiljetten waarvan de valsheid hem toen hij ze ontving, bekend was, als echte en onvervalste bankbiljetten uitgeven en met HET oogmerk om ze als echt en onvervalst uit te geven of uit te doen geven, in voorraad hebben, meermalen gepleegd;
• Feit 2: opzettelijke overtreding van een voorschrift gesteld krachtens artikel 9.2.2.1 van de Wet Milieubeheer, meermalen gepleegd;
• Feit 3: opzettelijk in voorraad hebben van waren, die valselijk zijn voorzien van de handelsnaam van een ander of van het merk waarop een ander recht heeft;
• Feit 4: handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een vuurwapen EN MUNITIE van categorie III, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

Verdachte wordt veroordeeld tot jeugddetentie voor de duur van 102 dagen, waarvan 60 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte, eigenaar zorgbureau, heeft zich schuldig gemaakt aan verduistering van PGB-budgetten

Rechtbank Noord-Nederland 3 december 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:6395 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan verduistering uit hoofde van zijn beroep. Verdachte heeft als eigenaar van een zorgbureau de PGB-budgetten beheerd van onder meer drie budgethouders. De PGB-budgetten werden direct na ontvangst op verdachtes privérekening gestort, waarna verdachte de gelden deels heeft besteed aan de doelen waarvoor de gelden bestemd waren, maar deels ook aan zijn persoonlijke uitgaven. De verdachte had geen inzichtelijk systeem om bij te houden hoeveel geld van welke budgethouder hij waaraan besteedde. Naar het oordeel van de rechtbank was niet zozeer sprake van slordig boekhouden, maar heeft verdachte de administratie met opzet zo ondoorzichtig gemaakt dat het moeilijk was de geldstromen te traceren.

De rechtbank ziet zich in dat oordeel gesteund door de verklaring van verdachte ter zitting dat hij bewust valse handtekeningen en verkeerde bedragen op de verantwoordingsformulieren richting bedrijf heeft gezet. Verdachte heeft door deze handelingen in krap twee jaren ongeveer € 25.000,00 van drie budgethouders aan zichzelf doen toekomen.

Door zijn handelen heeft verdachte niet alleen misbruik gemaakt van het vertrouwen dat zijn budgethouders in hem stelden, maar heeft hij ook het vertrouwen misbruikt dat bedrijven en instanties ervan moeten kunnen uitgaan dat beheersbureaus als dat van verdachte correct handelen. Ook het Nederlandse PGB-systeem wordt door dergelijk misbruik ernstig ondermijnd. De verdachte heeft hiervoor geen oog gehad en de rechtbank rekent hem dit aan.

Aan verdachte is een taakstraf voor de duur van 180 uren, subsidiair 90 dagen vervangende hechtenis, en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van twee maanden opgelegd. Verder moet verdachte aan de drie benadeelde partijen in totaal € 9.622,93 schade betalen. Verder is (in een afzonderlijke procedure) bepaald dat verdachte € 17.091,58 aan de Staat terug dient te betalen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan aanschaf en bezit van vals geld. Rb wijkt af van de eis van de OvJ en legt onder meer een (on)voorwaardelijke gevangenisstraf op

Rechtbank Noord-Holland 28 juni 2016, ECLI:NL:RBNHO:2016:5206 Verdachte heeft zich gedurende een periode van een half jaar schuldig gemaakt aan aanschaf en bezit van vals geld. Naar het oordeel van de rechtbank rechtvaardigen deze feiten een vrijheidsbenemende straf van aanzienlijke duur en kan, mede gelet op de straffen die in vergelijkbare gevallen worden opgelegd, niet worden volstaan met een voorwaardelijke gevangenisstraf en/of taakstraf. Om die reden zal de rechtbank afwijken van de eis van de officier van justitie en onder meer een (on)voorwaardelijke gevangenisstraf opleggen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar en een geldboete van € 5.000 en de verbeurdverklaring van een geldbedrag van in totaal € 1.610.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens verduistering: verdachte heeft geldbedragen van cliënten toegeëigend waarvoor hij de financiële administratie voerde

Rechtbank Midden-Nederland 27 juni 2016, ECLI:NL:RBMNE:2016:3451 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan verduistering. Verdachte heeft zich over een periode van ongeveer twee en een half jaar geldbedragen van cliënten van de Stichting naam, waarvoor hij de financiële administratie voerde, toegeëigend, door van hun rekeningen geld over te maken naar zijn eigen rekening of naar de rekening van Support in Finance. Door zijn handelen heeft verdachte op grove wijze het vertrouwen van deze kwetsbare mensen geschonden en hen veel leed berokkend. Uit het dossier is aannemelijk geworden dat verdachte het strafbare feit heeft begaan om er zelf financieel beter van te worden en dat hij daarbij geen oog heeft gehad voor het nadeel voor de betrokkenen. Verdachte heeft ook op geen enkele manier verantwoordelijkheid genomen voor zijn strafbaar handelen.

De ontvankelijkheid van de officier van justitie

De standpunten van de verdediging en de officier van justitie

De raadsman heeft bepleit dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk is in de strafvervolging. De raadsman heeft dit onderbouwd door te stellen dat de administratie van naam en de cliënten van naam, die door verdachte is bijgehouden, op enig moment is afgegeven aan naam in het kader van een civiele procedure. Indien de onderhavige strafzaak gelijk na de eerste aangifte van naam (in 2011) was opgepakt en niet jaren later, was deze administratie nooit verloren gegaan. Met deze administratie had verdachte zijn facturen kunnen onderbouwen en een adequate verdediging kunnen voeren. Dit, in samenhang bezien met het feit dat de redelijke termijn ruimschoots is overschreden zonder dat dit aan de verdediging te wijten is, maakt dat er geen sprake is van een eerlijk proces als bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (hierna: EVRM) en dus van schending van dat artikel, hetgeen er toe dient te leiden dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk is.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat er geen sprake is van een schending van artikel 6 EVRM en dat het Openbaar Ministerie derhalve ontvankelijk is. Volgens de officier van justitie heeft verdachte niet aannemelijk gemaakt dat hij over administratieve stukken heeft beschikt, dat hij deze heeft afgegeven, en dat deze vervolgens verloren zijn gegaan. Hoe dan ook had verdachte zelf de verantwoordelijkheid om te allen tijde te beschikken over de (financiële) administratie die hij voerde voor naam en de cliënten van naam, gelet op de bewaarplicht die verdachte heeft ten opzichte van de mensen waarvoor hij de gelden beheerde. De administratie is niet rauwelijks bij verdachte weggehaald, derhalve had hij, naar de mening van de officier van justitie, op het moment dat hij zijn administratie afgaf, ervoor moeten zorgen dat hij kopieën bewaarde van zijn administratie. Verder heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat er wel sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn, mede door het omvangrijke onderzoek en de verzoeken van de verdediging tot nader onderzoek, echter dat dit eveneens niet dient te leiden tot niet-ontvankelijkheid.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte is meermalen in de gelegenheid gesteld om zijn administratie/boekhouding ter onderbouwing voor de overboekingen zoals genoemd in de tenlastelegging in het geding te brengen of om zijn onderzoekswensen aan te geven. Verdachte heeft deze ruimte dus ruimschoots gekregen, maar kennelijk heeft dit niet opgeleverd wat hij ervan had gehoopt. Daarbij komt dat wat verdachte als ontlastende documentatie aanmerkt – onderbouwing van door verdachte of zijn vennootschap voor naam verrichte werkzaamheden, die rechtstreeks ten laste van rekeningen van cliënten aan verdachte en/of zijn vennootschap zijn betaald –, indien deze documentatie zou (hebben) bestaan, in eerste instantie zou behoren tot de eigen administratie van verdachte en/of zijn vennootschap. Verdachte is in de door hem bedoelde civiele procedures niet veroordeeld om eigen administratie, als zodanig, af te geven. Hoe dan ook heeft hij de mogelijkheid gehad om, vóór afgifte, kopieën te behouden. De rechtbank acht, gelet op het voorgaande, geen vormverzuim aanwezig en derhalve is er ook geen sprake van een schending van artikel 6 EVRM. De omstandigheid dat het strafrechtelijk onderzoek lang heeft geduurd, doet daaraan niet af.

Ten aanzien van de redelijke termijn stelt de rechtbank vast dat verdachte eerst aan zijn inverzekeringstelling op 3 april 2013 in redelijkheid de verwachting mocht ontlenen dat strafvervolging tegen hem zou worden ingesteld: dat geldt als startdatum van de redelijke termijn in de zin van artikel 6 EVRM (vgl. HR 17 juni 2008, ECLI:NL:HR:2008:BC6913). Na verder onderzoek is er een eindproces-verbaal gekomen op 11 december 2014. Op 23 november 2015 en 18 april 2016 hebben regiezittingen plaatsgevonden, waarbij tot tweemaal toe een verzoek van de verdediging is gehonoreerd om nader onderzoek te laten doen. De inhoudelijke behandeling heeft plaatsgevonden op de zitting van 30 mei 2016 en de uitspraak is bepaald op 27 juni 2016. Als uitgangspunt heeft te gelden dat de behandeling van de strafzaak dient te zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar na het startmoment van de redelijke termijn. Dat is niet gebeurd, en dat is niet aan verdachte te wijten. Deze overschrijding leidt echter niet tot niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie.

Het Openbaar Ministerie is dus ontvankelijk.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft integrale vrijspraak bepleit ten aanzien van het ten laste gelegde feit. Ten aanzien van de tenlastegelegde gekwalificeerde diefstal heeft de raadsman gesteld dat de rechtbank in geen geval tot een bewezenverklaring kan komen omdat geen van de cliënten van naam op enige manier gedwongen is om zijn of haar administratie en/of financiën door verdachte te laten regelen. Ten aanzien van de tenlastegelegde verduistering heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat het boekhoudkundig wellicht niet juist is gegaan doordat verdachte vorderingen die hij had op naam, verrekend heeft met vorderingen die naam had op de cliënten, maar dat het materieel wel volledig klopt en dat om die reden de wederrechtelijkheid ontbreekt.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt op basis van de bewijsmiddelen vast dat er meermalen geld is overgeboekt van de rekeningen van de verschillende aangevers naar de rekening van verdachte dan wel naar de rekening van Support in Finance. Verder stelt de rechtbank vast dat het verdachte is geweest die het beheer had over de rekeningen van de verschillende aangevers, zonder dat zijzelf nog konden beschikken over hun rekeningen.

Met betrekking tot de aangifte van aangeefster 3 constateert de rechtbank dat zij - anders dan de andere aangevers - niet met zoveel woorden spreekt over verdachte. Zij ging in zorg bij naam en ook haar geld werd daar beheerd. Op basis van de overige aangiften in het dossier en de getuigenverklaringen, waaruit volgt dat het verdachte was die de administratie deed en de beschikking had over alle financiële benodigdheden, concludeert de rechtbank dat het ook in deze zaak verdachte is geweest die over de bankrekening van aangeefster 3 beschikte en dat hij het is geweest die geld van haar op zijn rekening of op de rekening van zijn vennootschap heeft overgemaakt.

Op grond hiervan concludeert de rechtbank dat verdachte zich zonder toestemming gelden van de aangevers heeft toegeëigend en daarmee acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat deze toe-eigening van de gelden wederrechtelijk is geweest.

Verdachte heeft verklaard dat, in eerste instantie hij, en op een later moment Support in Finance, een overeenkomst had met naam en dat hij dan wel Support in Finance op grond van deze overeenkomst vorderingen had op naam en dat hij deze vorderingen verrekend heeft met de vorderingen die naam had op haar cliënten. De rechtbank is van oordeel dat het bestaan van die door verdachte gestelde overeenkomst, en de door hem gestelde aanspraken op naam, niet aannemelijk zijn geworden. Evenmin is aannemelijk geworden dat naam aanspraken had op cliënten die verband hielden met door verdachte voor naam verrichte werkzaamheden. Los daarvan is de rechtbank van oordeel dat het persoonlijk belang van verdachte zich verzette tegen het door hem gestelde “kortsluiten” van de door hem gestelde betalingsverplichtingen van naam aan hem dan wel Support in Finance, met de door hem gestelde betalingsverplichtingen van cliënten aan naam (vergelijk de artikelen 7:416 en 7:417 van het Burgerlijk Wetboek).

De rechtbank acht, gelet op het voorgaande, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de tenlastegelegde verduisteringen heeft gepleegd.

Anders dan de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat het ter beschikking stellen van de rekeningen van SIF om de gelden van de cliënten op te storten niet een zodanig wezenlijke bijdrage aan de gepleegde verduisteringen oplevert dat van medeplegen kan worden gesproken. De rechtbank zal verdachte van deze strafverzwarende omstandigheid vrijspreken. Ook acht de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen dat sprake is van een beroepsmatig karakter, waardoor verdachte ook van dit bestanddeel zal worden vrijgesproken.

De rechtbank is – met de officier van justitie en de raadsman – van oordeel dat niet bewezen kan worden dat verdachte de cumulatief/alternatief ten laste gelegde gekwalificeerde diefstal heeft gepleegd en de rechtbank zal verdachte daarvan vrijspreken.

Bewezenverklaring

Verduistering, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 8 maanden waarvan 5 maanden voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor medeplegen van belastingfraude en medeplegen van witwassen

Rechtbank Limburg 15 juni 2016, ECLI:NL:RBLIM:2016:5245

De verdachte heeft samen met anderen gedurende een periode van ongeveer twee jaar vele aangiften inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen onjuist opgemaakt en ingediend bij de Belastingdienst. Hiertoe hebben zij op onrechtmatige wijze poststukken van derden bemachtigd en de gegevens van deze poststukken, zoals naam, adres en burgerservicenummer gebruikt. Deze gegevens hebben zij op de belastingaangiften ingevuld. Verder hebben zij fictieve werkgevers, fictieve loonbedragen en valse bedragen aan loonheffing ingevuld.

Dit alles hebben zij gedaan, opdat de Belastingdienst geld zou overmaken op een van hun, op de aangiften ingevulde, bankrekeningen. Naar aanleiding van enkele valse aangiften heeft de Belastingdienst geld overgemaakt. Gelet op de enorme omvang van de fraude zijn niet alle valse aangiften in de tenlastelegging opgenomen. Uit het dossier blijkt echter dat de Belastingdienst een bedrag van ruim 1,4 miljoen euro aan de verdachten zou hebben uitgekeerd, indien op alle valse aangiften een belastingteruggave was gevolgd.

In de eerste plaats is van hen post gestolen, in de tweede plaats hebben zij te maken gekregen met de reacties van de Belastingdienst op de valse aangiften en in de derde plaats zijn zij geconfronteerd met het strafrechtelijk onderzoek.

Daarnaast heeft de verdachte samen met anderen geld witgewassen. Het gaat om het geld dat door de Belastingdienst op verdachtes bankrekening is gestort naar aanleiding van het doen van valse aangiften op zijn eigen naam en op naam van derden. Ook dit is een ernstig strafbaar feit waarbij de integriteit van het financiële en economische verkeer in het geding is.

Hoewel de fraude een omvang had kunnen hebben van 1,4 miljoen euro, is het nadeel in feite relatief beperkt gebleven. Om die reden zal de rechtbank niet een gevangenisstraf van twee jaar of meer opleggen, maar van 18 maanden waarvan 4 maanden voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Aaltenaar veroordeeld voor oplichting (van o.a. klanten en familieleden) & valsheid in geschrift

De Rechtbank Gelderland heeft een 49-jarige man uit Aalten veroordeeld voor oplichting, verduistering en valsheid in geschrift. Hij kreeg 21 maanden gevangenisstraf, waarvan 7 voorwaardelijk, opgelegd. De man heeft ruim 5 jaar lang verschillende klanten (waaronder familieleden) opgelicht. Hij heeft hen geadviseerd grote geldbedragen te beleggen of vast te zetten, waarbij hij hoge rentepercentages voorspiegelde. Ook heeft hij sommigen beloofd hun hypotheek af te lossen met het ingelegde geld.

In werkelijkheid gebruikte hij de hypotheekaflossing, oude dag voorziening of het spaargeld van deze klanten om financiële verplichtingen van het bedrijf te voldoen en voor privédoeleinden.

Valsheid in geschrift

Om zijn geloofwaardigheid te vergroten heeft de Aaltenaar verschillende documenten van financiële instanties nagemaakt waarbij hij de logo’s of sjablonen van die instellingen gebruikte.

Lager dan eis

De opgelegde straf is lager dan door de officier van justitie is geëist, omdat de rechtbankheeft gelet op de straffen die in vergelijkbare zaken worden opgelegd.

De volledige uitspraak wordt binnenkort gepubliceerd.

Bron: de Rechtspraak 

Verdachte heeft zich onder meer schuldig gemaakt aan het medeplegen of gewoonte maken van flessentrekkerij

Rechtbank Amsterdam 26 april 2016, ECLI:NL:RBAMS:2016:3596 Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij zich in de periode van juli 2015 tot en met januari 2016 heeft schuldig gemaakt aan medeplegen van gewoontewitwassen en in de periode van februari 2015 tot en met september 2015 schuldig heeft gemaakt aan medeplegen van een beroep of gewoonte maken van flessentrekkerij, (pogingen tot) oplichting en gebruik maken van een vals of vervalst geschrift. Daarnaast is hem ten laste gelegd dat hij op 25 januari 2016 gebruik heeft gemaakt van een vals of vervalst geschrift.

Feit 2 t/m 4

De bedrijven bedrijf 1, bedrijf 2, bedrijf 3 B.V., bedrijf 4 en bedrijf 5 en bedrijf 6 hebben aangifte gedaan van oplichting dan wel poging daartoe door een persoon of personen die zich voordeden als (medewerkers van) het bedrijf 7. Uit het dossier blijkt dat die bedrijven (meerdere) leveringen hebben gedaan aan een bedrijf (of klanten daarvan) dat bij hen bekend was als bedrijf 7 en dat niet al die leveringen zijn betaald.

De rechtbank stelt vast dat een persoon of organisatie (van personen) zich heeft voorgedaan als het ‘echte’ bedrijf 7 en in die hoedanigheid orders heeft geplaatst bij genoemde bedrijven, terwijl die orders of een deel daarvan – na levering – niet zijn betaald. Op die manier is gefraudeerd, althans gepoogd dat te doen.

De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of en in welke mate verdachte betrokken is geweest bij die fraude. Verder dient de rechtbank zich uit te laten over het al dan niet medeplegen van deze feiten. Om redenen van praktische aard zal de frauderende persoon of organisatie hierna bedrijf 7 worden genoemd.

Standpunten

Op basis van stemherkenningen, verscheidene getuigenverklaringen van transporteurs, de verklaring van medeverdachte, (volgens het Openbaar Ministerie) aan verdachte te koppelen telefoonnummers, de administratie (en toegang daartoe) van bedrijf 7 en bij verdachte aangetroffen bescheiden acht de officier van justitie bewezen dat verdachte onderdeel was van bedrijf 7. De officier van justitie acht ook het medeplegen bewezen.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte niet degene is die zich voordeed als medewerker van bedrijf 7 noch onderdeel van deze organisatie uitmaakte. De raadsman heeft daartoe aangevoerd dat medeverdachte kennelijk leugenachtige en onaannemelijke verklaringen heeft afgelegd, hetgeen duidt op een grote rol van medeverdachte in het geheel. Daarop voortbouwend heeft de raadsman betoogd dat voor zover verdachte enigszins betrokken is geweest bij bedrijf 7, verdachte geen opzet heeft gehad op de ten laste gelegde flessentrekkerij, en subsidiair, dat verdachtes handelingen onvoldoende substantieel zijn om te kunnen spreken van medeplegen. Ten aanzien van de pogingen tot oplichting, onder feiten 3 en 4 ten laste gelegd, heeft de raadsman primair betoogd dat niet is komen vast te staan dat de persoon die contact heeft gezocht met bedrijf 1 en bedrijf 2 niet persoon 1 zelf was, terwijl het bedrijf 7 ook daadwerkelijk bestond. Aldus kan niet worden vastgesteld dat iemand zich als een ander heeft voorgedaan. Subsidiair heeft de raadsman erop gewezen dat niet is gebleken van een zodanige rol van verdachte bij de vermeende pogingen tot oplichting van deze bedrijven dat verdachte als medepleger kan worden aangemerkt. Op grond van de hiervoor genoemde redeneringen concludeert de raadsman telkens tot vrijspraak van de betreffende feiten.

Oordeel van de rechtbank

Betrokkenheid verdachte

Ondanks dat verdachte herhaaldelijk heeft ontkend onderdeel uit te maken van bedrijf 7, bevat het dossier verschillende verklaringen en aanwijzingen dat verdachte heeft gehandeld als medewerker van bedrijf 7.

Meest van belang zijn de verklaringen van verschillende medewerkers van het bedrijf 8, welk bedrijf voor bedrijf 7 transporten heeft verzorgd. Uit de verklaringen van getuigen getuige 1 (p. 36-37 van het proces-verbaal voorgeleiding), getuige 2 (p. 73-74, idem), getuige 3 (p. 84-85, idem) en getuige 4 (p. 92-94, idem) kan worden opgemaakt dat verdachte zich op twee gelegenheden heeft voorgesteld als ‘ verdachte van bedrijf 7 ’.

Voorts zijn twee stemherkenningen door verbalisanten verbalisant 1 en verbalisant 2 van belang. Genoemde verbalisanten hebben de geluidsfragmenten die door persoon 2 van bedrijf 3 B.V. zijn aangeleverd en waarop een persoon zich voorstelt als persoon 1 beluisterd en hebben de stem van die persoon herkend als de stem van verdachte.

Daar komt bij dat verdachte heeft erkend dat hij zich in het geval van bedrijf 3 B.V. heeft voorgedaan als persoon 1, met wie bedrijf 3 B.V. al eerder contact had gehad over handel met bedrijf 7. De verklaringen die verdachte daarvoor heeft gegeven zijn niet eenduidig. Zo heeft hij eerst in zijn zevende verhoor ten overstaan van de politie verklaard dat hij op verzoek van anderen heeft gebeld onder de naam persoon 1 (p. 191 van het persoonsdossier), terwijl hij ter terechtzitting heeft verklaard dat de keuze om die naam te gebruiken was gelegen in het feit dat klanten beter reageren op die naam dan op zijn eigen allochtone naam. Nu verdachte in zijn eerste verhoren niet en daarna wisselend heeft verklaard over zijn reden om gebruik te maken van de naam persoon 1, acht de rechtbank dat deel van die verklaringen onvoldoende betrouwbaar.

Op basis van het voorgaande acht de rechtbank bewezen dat verdachte zich meerdere malen heeft voorgedaan als een medewerker van bedrijf 7, zij het door zich voor te doen als persoon 1, zij het door zich voor te stellen als verdachte van bedrijf 7.

Voorts acht de rechtbank van belang dat een privérekening van verdachte is betaald via de zakelijke rekening van bedrijf 7. Op 22 juli 2015 is namelijk een bedrag van € 550,00 overgemaakt (p. 264 van het proces-verbaal inhoudelijke behandeling) naar de rekening van persoon 3. Persoon 3 heeft daarover verklaard dat zij dit bedrag heeft ontvangen ten behoeve van persoon 4. Persoon 4 heeft dat bevestigd en daaraan toegevoegd dat hij geld kreeg van verdachte. De verklaring van verdachte dat hij zijn zakelijk contact, te weten medeverdachte, zou hebben gevraagd dat bedrag over te boeken om een privérekening te betalen, acht de rechtbank onaannemelijk stand. Allereerst is de rechtbank van oordeel dat het als zeer ongebruikelijk moet worden beschouwd om een zakelijk contact te verzoeken een privé rekening te betalen. Bovendien wordt de verklaring van verdachte op hieronder genoemde punten weersproken.

Verdachte heeft gesteld dat de overboeking op verzoek van persoon 4 vanaf een ING-rekening is gedaan, omdat het geld dan onmiddellijk op de ING-rekening van persoon 4 zou worden bijgeschreven. Echter, persoon 4 heeft geen ING-rekening. De rechtbank gaat daarom uit van de verklaring van persoon 4 dat verdachte hem vroeg of hij een ING-rekening had, zodat hij het geld meteen zou ontvangen (p. 273 van het proces-verbaal inhoudelijke behandeling). Om die reden heeft persoon 4 persoon 3, die wel een ING-rekening heeft, gevraagd het bedrag te ontvangen en te pinnen. Daarvan uitgaande is het dan ook onlogisch zoals door verdachte ter terechtzitting verklaard dat hij toentertijd een paar weken geen overboekingen kon doen vanaf zijn ING-rekening, omdat hij geen tan-codes kon verkrijgen vanwege een betalingsgebrek bij Vodafone. Dat hij toch vanaf een ING-rekening wilde overboeken valt dan alleen te verklaren door aan te nemen dat verdachte wist dat hij kon “beschikken” over de ING-rekening van bedrijf 7.

Kortom, de verklaring van verdachte is onaannemelijk en voor het door bedrijf 7 betalen van een privérekening van verdachte is naar het oordeel van de rechtbank geen andere verklaring dan dat verdachte onderdeel was van bedrijf 7.

Nu verdachte zich naar externen toe heeft voorgedaan als een medewerker van bedrijf 7 en de gang van zaken met betrekking tot de overboeking naar persoon 3 daar ook op duidt, acht de rechtbank bewezen dat verdachte (een van) degene(n) is die zich heeft voor gedaan als het ‘echte’ bedrijf 7.

Medeplegen

Mede gelet op het aantal malen dat verdachte zich heeft voorgedaan als een medewerker van bedrijf 7, hetgeen een essentieel onderdeel van de fraude omvat, acht de rechtbank de rol van verdachte voldoende substantieel om hem als pleger te beschouwen. Op basis van het dossier kan ook medeverdachte als pleger worden bestempeld. Nu getuige getuige 1 heeft verklaard dat hij telefonisch is benaderd door persoon 1 en dat verdachte, die op 25 augustus 2015 bij bedrijf 8 is langs gekomen, anders klonk dan die persoon 1 (p. 36-37 van het proces-verbaal voorgeleiding), moet de persoon aan de telefoon een ander dan verdachte zijn geweest. Gelet op de opmerking van getuige getuige 1 dat de persoon aan de telefoon accentloos Nederlands sprak (idem), kan die persoon niet medeverdachte zijn geweest. Medeverdachte spreekt immers gebrekkig Nederlands (p. 72 van proces-verbaal raadkamer van 22 februari 2016). Degene die zich bij telefonisch contact met bedrijf 8 als persoon 1 heeft voorgedaan, heeft actief contact gezocht met hen en heeft meerdere malen met hen gesproken.

Op grond hiervan concludeert de rechtbank dat ten minste één ander persoon (dan verdachte en medeverdachte) zich meerdere malen moet hebben voorgedaan als een medewerker van bedrijf 7 en dat aldus meerdere personen een substantiële rol hebben gehad in bedrijf 7 en de daarmee gepleegde en gepoogde fraude.

De overigens door de raadsman gevoerde verweren behoeven gelet op voorgaande overwegingen geen (verdere) bespreking. Al dan niet gedane contante betalingen van verdachte (Buy Best) aan bedrijf 7 doen niet af aan het oordeel dat verdachte onderdeel was van bedrijf 7, zodat het voorwaardelijk verzoek wordt afgewezen.

Op basis van al het voorgaande acht de rechtbank de onder 2, 3 en 4 ten laste gelegde feiten bewezen.

Feit 1: witwassen

Bedrijf 7 (verdachte) heeft de geleverde goederen doorverkocht. Aangezien de rechtbank feit 2 bewezen acht, staat vast dat die goederen afkomstig zijn van flessentrekkerij, een door verdachte medegepleegd misdrijf. Het doorverkopen van van misdrijf afkomstige goederen kan worden gekwalificeerd als het overdragen en omzetten daarvan. De rechtbank acht die onderdelen van de tenlastelegging dan ook bewezen.

Feit 5: valsheid in geschrifte

Op 25 januari 2016 is in raadkamer door de raadsman van verdachte een loonspecificatie over gelegd ter onderbouwing van de stelling dat verdachte bij bedrijf 9 B.V. werkzaam is. Op de loonspecificatie staat een niet bestaand Burger Service Nummer en is de burgerlijke staat van verdachte onjuist vermeld. Verder is daarop een onjuist loonheffingspercentage opgenomen en bevat de loonspecificatie een ander brutosalaris dan door verdachte en zijn vermeende werkgever genoemd. Verdachte wordt ervan verdacht dat hij opzettelijk gebruik heeft gemaakt van die onjuiste loonspecificatie om tot enig bewijs te dienen.

Standpunten

De officier van justitie heeft ten aanzien daarvan vrijspraak gevorderd, (kennelijk) omdat het op de loonspecificatie genoemde BSN kenbaar onjuist was en dit de later gegeven verklaring dat het een ‘pro forma loonspecificatie’ betrof, ondersteunt.

De raadsman heeft enerzijds aangevoerd dat het verdachte niet duidelijk was dat de loonspecificatie vals of vervalst was en dat verdachte dus niet opzettelijk daarvan gebruik heeft gemaakt. Anderzijds, zo begrijpt de rechtbank, wijst de raadsman erop dat (onmis)kenbaar was, gezien het gebrek aan vragen van het Openbaar Ministerie over de onjuiste gegevens op de loonspecificatie, dat de loonspecificatie niet echt was. Ook de raadsman concludeert daarom tot vrijspraak.

Oordeel van de rechtbank

Verdachte heeft – ten minste – voorwaardelijk opzettelijk gebruik gemaakt van de onjuiste loonspecificatie. Het kan hem niet zijn ontgaan dat daarop een niet bestaand BSN is opgenomen en dat zijn burgerlijke staat was aangeduid als ‘ongehuwd’. Verdachte heeft die loonspecificatie desalniettemin doen dienen als een bewijs van zijn arbeidsrelatie met bedrijf 9 B.V. Het verweer dat het een ‘pro forma loonspecificatie’, zou betreffen (om het nettosalaris te concretiseren) gaat niet op, omdat in dat geval onbegrijpelijk is dat daarop eveneens een onjuist en niet bestaand loonheffingspercentage en ander brutosalaris is opgenomen.

De rechtbank acht het onder 5 ten laste gelegde gebruik maken van een vals geschrift bewezen.

Feit 6: valsheid in geschrifte

De officier van justitie acht dit feit bewezen.

De raadsman heeft gesteld dat het bewijs ten aanzien van dit feit afkomstig is uit één bron, persoon 5, terwijl persoon 5 daarover niet eenduidig heeft verklaard en een belang heeft bij het ontkennen van zijn eigen betrokkenheid. Overigens is niet komen vast te staan dat de goederen niet zijn geleverd aan bedrijf 10 B.V., nu die vaststelling slechts kan zijn gebaseerd op de mededeling van de belastingadviseur van bedrijf 10 B.V. dat dit onmogelijk zou zijn. Aldus zou de valsheid of vervalsing niet kunnen worden bewezen. Subsidiair heeft de raadsman betoogd dat niet is komen vast te staan dat verdachte een rol had bij of wetenschap had van die valsheid of vervalsing. De raadsman concludeert tot vrijspraak.

Anders dan de raadsman constateert de rechtbank dat de verklaring van persoon 5 dat de pakbon is vervalst, wordt ondersteund door meerdere bewijsmiddelen. De belastingadviseur van bedrijf 10 B.V., persoon 6, heeft niet – zoals de verdediging doet lijken – zonder enige uitleg gesteld dat de levering niet heeft plaatsgevonden, maar heeft gemotiveerd verklaard dat een levering praktisch onmogelijk is. Op het betreffende adres is geen kantoor van bedrijf 10 B.V. gevestigd, aangezien het bedrijf thans in Engeland is gevestigd en uitsluitend een postadres betreft, aldus de belastingadviseur. Ook die verklaring wordt ondersteund, namelijk door de verklaring van verbalisant verbalisant 1 dat een wijkagent ter plaatse is gegaan en dat daar geen aanwijzing was voor het bestaan van het bedrijf 10 B.V.. De rechtbank beschouwt ook de pakbon zelf als steunbewijs, aangezien daarop staat dat deze is ondertekend door ‘ verdachte ’. Daaruit leidt de rechtbank af dat verdachte dit feit heeft gepleegd.

De rechtbank acht het onder 6 ten laste gelegde gebruik maken van een vervalst geschrift bewezen.

Feit 7: oplichting

De officier van justitie acht de onder 7 ten laste gelegde oplichting bewezen op basis van (onder meer) de aan bedrijf 11 B.V. over gelegde debiteurenlijst die – naar later bleek – tot de overname van oninbare vorderingen heeft geleid en betrekt daarbij voorts de onder 6 ten laste gelegde valsheid in geschrifte.

De raadsman heeft verzocht verdachte vrij te spreken, omdat bedrijf 11 B.V. niet opzettelijk en niet door verdachte zou zijn bewogen tot het aangaan van een overeenkomst of tot betaling van een vergoeding voor overgenomen vorderingen.

De rechtbank overweegt dat verdachte of bedrijf 7 een debiteurenlijst heeft over gelegd aan bedrijf 11 B.V., waarop – zo heeft verdachte later verklaard – ook potentiële klanten waren opgenomen. Daarnaast is naar bedrijf 11 B.V. de suggestie gewekt dat een bepaalde omzet zou zijn gehaald, welke omzet hoog lijkt, maar niet rechtstreeks door bewijsmiddelen wordt weersproken. De rechtbank acht het voorgaande onvoldoende om te spreken van oplichting(smiddelen) in de zin van artikel 326 sr en zal verdachte daarom hiervan vrijspreken.

Bewezenverklaring

• Feit 1: medeplegen van gewoontewitwassen;
• Feit 2: medeplegen van een beroep of gewoonte maken van het kopen van goederen met het oogmerk om zonder volledige betaling zich of een ander de beschikking over die goederen te verzekeren;
• Feit 3 en 4: medeplegen van poging tot oplichting, meermalen gepleegd;
• Feit 5 en 6: opzettelijk gebruik maken van het valse of vervalste geschrift als bedoeld in artikel 225 lid 1 van het Wetboek van Strafrecht als ware het echt en onvervalst, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

Verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van 20 maanden.

Verdachte heeft samen met een ander of anderen verschillende vormen van fraude gepleegd, waarvan meerdere bedrijven slachtoffer zijn geworden. Het benadelingsbedrag is hoog. De (financiële) schade die de bedrijven hebben opgelopen doordat geleverde orders niet zijn betaald, is niet het enige nadelige gevolg voor aangevers. Zij hebben werk en kosten gehad aan het onderzoeken en herstellen van de frauduleuze handelingen van verdachte, zo benadrukte de heer persoon 2 van bedrijf 3 B.V. ter terechtzitting.

De rechtbank heeft verdachte ter terechtzitting horen zeggen dat hij is geschrokken van de gang van zaken, dat de voorlopige hechtenis hem zwaar valt en dat het hem spijt dat bedrijf 3 B.V. is benadeeld doordat verdachte hen eenmaal heeft gebeld onder de naam persoon 1. Voor het overige heeft verdachte geen verantwoordelijkheid genomen voor zijn acties. Nu er niets bekend is over de beweegredenen van verdachte en zijn persoonlijke omstandigheden daar evenmin aanleiding toe geven, ziet de rechtbank geen reden om een voorwaardelijk strafdeel op te leggen. Van een onvoorwaardelijke straf gaat naar het oordeel van de rechtbank voldoende preventieve werking uit. Om die reden en omdat de rechtbank komt tot een gedeeltelijk andere bewezenverklaring, welke bewezen geachte feiten de rechtbank anders waardeert, zal zij bij de straftoemeting afwijken van wat de officier van justitie heeft gevorderd.

Lees hier de volledige uitspraak.

Taakstraffen en geldboetes voor zwanendrifters

Vijf verdachten zijn op 5 juli jl. door de Rechtbank Midden-Nederland veroordeeld voor verschillende handelingen met knobbelzwanen. De rechtbank legt twee broers €1.000 geldboete op, waarvan €500 voorwaardelijk. Een derde broer krijgt een geldboete van €1.500, waarvan €500 voorwaardelijk. Twee andere verdachten krijgen 60 uurtaakstraf, waarvan 30 uur voorwaardelijk en een geldboete van €500.

De broers

De knobbelzwanen waren eigendom van de overleden vader van de broers. Volgens het Functioneel Parket hadden de mannen een samenwerkingsverband met hun vader. Zij zouden samen met hun vader afspraken hebben gemaakt over het vangen, merken, ringen en het inkorten van de vleugels van (wilde) zwanen op 27 verschillende locaties. Uit het dossier is niet gebleken dat de zonen die afspraken met hun vader hebben gemaakt. Volgens de rechtbank is het wel bewezen dat de verdachten een bijdrage hebben geleverd, of alleen een strafbaar feit hebben gepleegd. Dat zijn veel minder strafbare feiten dan de 27 situaties waar zij van verdacht werden.

Strafbare feiten

Bij een paar knobbelzwanen zijn illegale handelingen verricht. De rechtbank veroordeelt de broers en twee andere verdachten voor hun aandeel in de gepleegde strafbare feiten. Dit zijn onder andere de volgende feiten:

• Een wilde levende knobbelzwaan is toegeëigend;
• Er is geringd met een te grote ringmaat;
• Er is valsheid in geschrift gepleegd door het voorhanden hebben van gemanipuleerde ringen;
• Vleugels van kuikens zijn niet door een dierenarts ingekort;
• Een tatoeage van een zwaan is niet door een dierenarts gezet.

Deze feiten zijn in strijd met de wet en de rechtbank vindt dat de mannen daarvoor gestraft moeten worden. De rechtbank legt een lagere staf op dan door de officier van justitie is geëist omdat de mannen minder feiten hebben gepleegd dan waar zij voor terecht stonden.

De uitspraak is nog niet gepubliceerd.