Veroordelingen in Rochdale-zaak

Afgelopen donderdag heeft de Rechtbank Amsterdam uitspraak gedaan in de Rochdale-zaak. Voormalig directeur Möllenkamp van de Amsterdamse woningcorporatie Rochdale is daarbij veroordeeld tot tweeënhalf jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Hij heeft zich onder meer schuldig gemaakt aan het ontvangen van steekpenningen, witwassen en meineed. Het Openbaar Ministerie had drie jaar geëist.

• Rechtbank Amsterdam 10 december 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:8799

De levenspartner van Möllenkamp, Alberdina V., krijgt een taakstraf van 240 uur opgelegd. Zij heeft volgens de rechtbank een valse factuur van €188.336,50 aan Multi Vastgoed van vastgoedondernemer Hans van Veggel verstuurd. Multi betaalde die factuur met een spoedopdracht, daags voor de projectontwikkelaar het incourante Bruggebouw aan Rochdale wist te slijten.

Het OM had tegen haar drie maanden geëist.

• Rechtbank Amsterdam 10 december 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:8791

De omkopers van de voormalig woningcorporatiedirecteur zijn veroordeeld tot aanzienlijk mildere straffen dan het Openbaar Ministerie tegen hen had geëist.

Sloopondernemer Henk Oudt krijgt voor zijn aandeel in de omkoping een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden en een taakstraf van 240 uur.

• Rechtbank Amsterdam 10 december 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:8796

Vastgoedondernemer Arie van Erkel (‘Arie Ferrari’) krijgt voor zijn aandeel in de omkoping een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van één maand en een taakstraf van 240 uur.

• Rechtbank Amsterdam 10 december 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:8790

Lees meer via fd.nl:

• Lage celstraffen voor omkopers van Möllenkamp
• Celstraffen voor Möllenkamp en medeverdachten om Rochdale-fraude
• Failliete Möllenkamp eist dat zijn curator wordt ontslagen
• 'Vuilnisman' en sloper van Rochdale verontschuldigen zich, een beetje
• Advocaat van Möllenkamp bepleit vrijspraak
• OM: bankroet van vastgoedman 'Arie Ferrari' is eigen schuld
• Verdachte sloopondernemer Oudt schikt met Rochdale en fiscus
• Vastgoedman: 'Ik ben slachtoffer van Möllenkamp'
• Verdediging Möllenkamp hekelt 'politiek proces'
• Sage rond de Maserati-man landt eindelijk voor de rechter

Veroordeling wegens niet verstrekken stukken aan Belastingdienst

Rechtbank Midden-Nederland 8 april 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:2410 De verdenking komt er op neer dat verdachte:

• Feit 1: opzettelijk bepaalde stukken niet aan de Belastingdienst heeft verstrekt in de periode van 1 december 2010 tot en met 2 oktober 2013;
• Feit 2: aangiften omzetbelasting onjuist heeft gedaan in de periode van 1 april 2009 tot en met 1 mei 2011.

De ontvankelijkheid van de officier van justitie

De raadsman heeft aangevoerd dat de officier van justitie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard ten aanzien van feit 2 voor zover dit feit ziet op het onjuist toepassen van de margeregeling om andere redenen dan dat er sprake is van leveringen afkomstig van buiten de Europese Unie. De raadsman heeft dit verweer onderbouwd door te verwijzen naar de beslissing die is genomen in het tripartite overleg.

De rechtbank stelt vast dat hier sprake is van een onjuiste lezing van de beslissing die in het tripartite overleg is genomen, namelijk dat het strafrechtelijk onderzoek voor de toepassing van de margeregeling wordt beperkt tot de inkopen van goederen van leveranciers afkomstig van buiten de Europese Unie. Hieronder kunnen dus ook aankopen binnen de Europese Unie vallen van niet Europese leveranciers, zijnde aankopen als waarop de tenlastelegging doelt. De rechtbank verwerpt daarom dit verweer.

De raadsman heeft voorts aangevoerd dat er sprake is van een schending van het nemo tenetur-beginsel, omdat verdachte fiscaalrechtelijk gezien verplicht was de informatie te verstrekken, maar strafrechtelijk gezien niet hoefde mee te werken aan zijn eigen veroordeling. Daarnaast is de gegeven informatiebeschikking vernietigd, en heeft er dus volgens de raadsman nooit een plicht voor verdachte bestaan om de informatie als bedoeld in feit 1 te verstrekken. Dit maakt dat er sprake is van een schending van de beginselen van een behoorlijk proces. In samenhang bezien dient dit volgens de raadsman te leiden tot niet-ontvankelijkheid van de officier van justitie.

De rechtbank overweegt dat het nemo tenetur-beginsel samenhangt met het zwijgrecht. Dit brengt met zich dat het verbod op gedwongen zelfincriminatie zich niet uitstrekt tot het gebruik in strafzaken van materiaal dat bestaat onafhankelijk van de wil van de verdachte. In dit geval is daarvan sprake nu de Belastingdienst heeft verzocht om het verstrekken van de administratie van het bedrijf en bankafschriften van verdachte. Indien verdachte de stukken aan de Belastingdienst had verstrekt, hadden deze stukken dus gebruikt mogen worden voor een eventuele strafzaak.

De verdediging heeft aangevoerd dat verdachte de stukken helemaal niet had hoeven verstrekken, omdat hij zich had mogen beroepen op het nemo tenetur-beginsel. De rechtbank overweegt daarover dat er geen rechtsregel bestaat die een verdachte in een strafzaak van zijn informatieplicht op grond van artikel 47 van de Algemene Wet inzake Rijksbelastingen ontslaat. Mede gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat er voor verdachte wel een informatieplicht bestond en dat hij zich tegenover de Belastingdienst niet met succes kon beroepen op het nemo tenetur beginsel. Het verkregen materiaal kan dan ook in deze strafzaak bijdragen tot het bewijs.

Ten aanzien van de vernietigde informatiebeschikking overweegt de rechtbank dat verdachte door de Belastingdienst ook bij brieven van 13 december 2010, 17 januari 2011 en 10 augustus 2011 is verzocht om stukken te verstrekken, zodat op grond daarvan al een informatieplicht bestond. Dat de informatiebeschikking is vernietigd maakt dit oordeel niet anders.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gevorderd beide feiten wettig en overtuigend bewezen te verklaren.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft vrijspraak bepleit van beide feiten.

De verdediging heeft ten aanzien van feit 1 betoogd dat de FIOD haar bewezenverklaring stoelt op beweringen die door een medewerker van de Belastingdienst, mevrouw A, zijn gedaan in een door haar afgelegde getuigenverklaring. De verdediging heeft betoogd dat de FIOD hiermee naar zichzelf wijst ter bevestiging van haar standpunt en dat deze verklaring niet mee mag wegen voor het bewijs. Ook betwist de verdediging de door mevrouw A ingenomen standpunten. Daarnaast heeft de verdediging aangevoerd dat verdachte niet kon beschikken over de informatie die gevraagd werd, omdat daar beslag op was gelegd.

Ten aanzien van feit 2 heeft de verdediging betoogd dat bewijs waaruit volgt dat de horloges buiten de Europese Unie zijn ingekocht ontbreekt en dat ook op andere wijze niet blijkt dat verdachte onterecht gebruik heeft gemaakt van de margeregeling. Ook voor dit feit is de verdediging van mening dat de verklaring van mevrouw A niet voor het bewijs gebruikt kan worden, omdat haar beweringen onjuist zijn.

De verdediging heeft voorwaardelijk verzocht, indien de rechtbank voor één van beide feiten de verklaring van mevrouw A, voor zover zij daarin het handelen van verdachte kwalificeert, voor het bewijs gebruikt, mevrouw A te horen als getuige.

Het oordeel van de rechtbank

Vrijspraak feit 2

Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij onjuiste of onvolledige aangiften omzetbelasting heeft gedaan. Hiermee is bedoeld, zo is door de officier van justitie ter terechtzitting toegelicht en zo is ook door de verdediging begrepen, dat verdachte onterecht gebruik heeft gemaakt van de margeregeling en daarom te weinig belasting heeft betaald.

De margeregeling mag - voor zover in deze zaak van belang - worden toegepast wanneer het gaat om aankopen binnen de Europese Unie van gebruikte goederen van particulieren.

Om dit feit strafrechtelijk te bewijzen dient niet verdachte aan te tonen dat hij terecht gebruik heeft gemaakt van de margeregeling, maar dient het Openbaar Ministerie aan te tonen dat verdachte dit onterecht heeft gedaan. Anders dan de officier van justitie betoogt is geen wettig en overtuigend bewijs voorhanden voor de stelling dat de in paragraaf 2.2.1 van het aanvangsproces-verbaal genoemde aankopen buiten de Europese Unie hebben plaatsgevonden. Het enkele feit dat deze aankopen zouden zijn gedaan van niet-ingezetenen van de Europese Unie maakt nog niet dat de margeregeling niet had mogen worden toegepast. Ook is niet komen vast te staan dat de verkopers geen particulieren waren. Het feit dat deze personen meerdere horloges per keer verkochten wekt weliswaar een vermoeden van professionele handel, maar bewijs daarvoor ontbreekt. Evenmin kan worden bewezen dat de desbetreffende horloges nieuw waren in plaats van gebruikt.

De rechtbank concludeert dan ook dat er zich onvoldoende wettig en overtuigend bewijs in het dossier bevindt om tot een bewezenverklaring van feit 2 te komen en zal verdachte daarvan vrijspreken.

Feit 1

De rechtbank acht het onder feit 1 ten laste gelegde deels wettig en overtuigend bewezen op grond van het navolgende.

Verdachte heeft verklaard dat hij handelt onder de naam, gevestigd te vestigingsplaats.

Op 1 december 2010 heeft een bespreking plaatsgevonden tussen verdachte en de Belastingdienst, waarin een boekenonderzoek is aangekondigd. In dit gesprek heeft verdachte aangegeven geen kopieën te bewaren van echtheidscertificaten en heeft hij toegezegd de Excel sheets met betrekking tot de in- en verkopen van 2008 tot en met 2010 toe te zenden.

Bij brief van 13 december 2010 heeft de Belastingdienst, kantoor Apeldoorn, verdachte verzocht om de digitale Excel sheets met betrekking tot de in- en verkopen over de periode 2008 tot en met 2010 en de bankafschriften van de privé bankrekening van verdachte, rekeningnummer 31.65.67.191, over de periode 2008 tot en met 2010 te verstrekken.4

Dit laatste verzoek is herhaald door de Belastingdienst bij brief van 17 januari 2011.

Door verdachte zijn voorraadlijsten verstrekt met betrekking tot 2009 en het eerste, tweede en derde kwartaal van 2010. Ook zijn door verdachte privé bankafschriften verstrekt uit 2009 en 2010. De bankafschriften over 2008 zijn niet verstrekt. De voorraadlijsten over het vierde kwartaal van 2010 en het eerste kwartaal van 2011 zijn ook niet verstrekt. De echtheidscertificaten van de horloges over de periode 1 januari 2008 tot en met 31 maart 2011 en de originele in- en verkoopfacturen over de periode 1 januari 2008 tot en met 31 maart 2011 zijn niet verstrekt. Deze originelen zijn bij de doorzoeking op 15 november 2011 wel aangetroffen. Ook zijn daarbij aangetroffen de Excel sheets met de in- en verkopen over het vierde kwartaal van 2010 en het eerste kwartaal van 2011.

Partiële vrijspraak feit 1

Ten aanzien van de echtheidscertificaten overweegt de rechtbank dat dergelijke certificaten naar hun aard behoren bij de horloges in kwestie en in de regel worden meegeleverd aan de kopers, zodat verdachte er niet op bedacht hoefde te zijn dat hij deze certificaten aan de Belastingdienst moest verstrekken. Hem kan dan ook niet worden tegengeworpen dat hij daartoe niet meer in staat was.

Ten aanzien van de Excel sheets met de in- en verkopen overweegt de rechtbank dat deze slechts zijn opgevraagd tot en met het vierde kwartaal van 2010 en niet voor het eerste kwartaal van 2011. Verdachte zal dan ook van dat onderdeel worden vrijgesproken. De raadsman moet worden toegegeven dat de sheets over o.a. het laatste kwartaal van 2010 al op 13 december 2010 zijn opgevraagd, dus nog voordat dat kwartaal ten einde was, maar deze omstandigheid ontsloeg verdachte niet van de verplichting om deze sheets dan na het einde van het kwartaal aan te leveren.

De rechtbank constateert dat alleen in de brief van de Belastingdienst van 10 augustus 2011 gevraagd wordt naar originele in- en verkoopfacturen, maar dat daarbij geen periode wordt genoemd. Deze brief kan dan ook niet bijdragen aan het bewijs dat verdachte desgevraagd heeft nagelaten deze originele facturen over de periode januari 2008 tot en met 31 maart 2011 te verstrekken. De informatiebeschikking van 6 maart 2012, waarin wel is gevraagd om het verstrekken van de originele administratie, dateert van na de doorzoeking in de woning van verdachte, waarbij die administratie is aangetroffen. Hem kan dan ook niet worden tegengeworpen dat hij daartoe niet meer in staat was.

Bewijsoverweging feit 1

Het verweer dat verdachte de gevraagde stukken niet kon aanleveren omdat deze bij de doorzoeking inbeslaggenomen waren faalt, nu verdachte op 1 december 2010, 13 december 2010 en op 17 januari 2011 om die stukken is gevraagd, terwijl de huiszoeking pas op 15 november 2011 plaatsvond.

Verdachte heeft bovengenoemde gegevens niet verstrekt, terwijl de Belastingdienst hem daar bij herhaling om heeft gevraagd. Doordat verdachte de Belastingdienst niet zijn Excel sheets met aan- en verkopen, zijn bankafschriften en zijn originele in- en verkoopfacturen heeft verstrekt, heeft de Belastingdienst daarop vermelde transacties niet opgemerkt en over deze transacties ook geen omzetbelasting kunnen berekenen. Het achterhouden van deze informatie kon dan ook meebrengen dat te weinig belasting werd geheven.

Bewezenverklaring

Feit 1: het niet verstrekken van inlichtingen, gegevens of aanwijzingen en het niet voor raadpleging beschikbaar stellen van boeken, bescheiden, andere gegevensdragers of de inhoud daarvan, terwijl hij daartoe ingevolge de belastingwet verplicht is, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

De verdachte heeft zich berust in deze uitspraak, als gevolg waarvan deze inmiddels onherroepelijk is.

Verzoek ex artikel 89 en artikel 591a Sv afgewezen: de houding van verzoeker heeft bijgedragen aan de inverzekeringstelling en het voortduren daarvan, zodat gronden van billijkheid voor toekenning van een vergoeding ontbreken

Rechtbank Amsterdam 19 november 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:8671 Het verzoek strekt tot het toekennen van een vergoeding van €210,00 voor de schade die verzoeker ten gevolge van ondergane verzekering stelt te hebben geleden. Het verzoek strekt daarnaast tot het toekennen van een vergoeding van €280,00 voor de kosten van het opstellen en indienen van het verzoekschrift.Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft verklaard zich te verzetten tegen het toekennen van de standaard schadevergoeding. Meerdere jonge mannen, waaronder verzoeker, zijn omstreeks het moment van de inbraak onder verdachte omstandigheden in het flatgebouw geweest waar de inbraak heeft plaatsgevonden en verzoeker is later buiten in een wat vreemde situatie aangetroffen. Door geen verklaring te geven voor zijn aanwezigheid aldaar heeft hij de inverzekeringstelling over zichzelf afgeroepen.

De officier van justitie heeft erop gewezen dat op grond van artikel 90 lid 3 Sv verrekening dient plaats te vinden met de bedragen die in het overzicht van het CJIB staan vermeld.

Oordeel van de rechtbank

Verzoeker is op 25 december 2014 aangehouden en in verzekering gesteld op verdenking van inbraak. Op 27 december 2014 is verzoeker in vrijheid gesteld. Verzoeker is op 22 juli 2015 door de politierechter van deze rechtbank vrijgesproken van het hem ten laste gelegde. De strafzaak tegen verzoeker is op 6 augustus 2015 onherroepelijk geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel.

Op grond van het strafdossier en het vonnis van de politierechter van 22 juli 2015 stelt de rechtbank de volgende feiten en omstandigheden vast:

• verzoeker is met anderen omstreeks het moment van de inbraak onder verdachte omstandigheden in het flatgebouw geweest waar de inbraak heeft plaatsgevonden;
• kort nadat het inbraakalarm was afgegaan werd verzoeker buiten in de nabije omgeving van het flatgebouw in een portiek aangetroffen, gelegen op zijn rug met gesloten ogen.

Verzoeker heeft geen verklaring gegeven voor zijn aanwezigheid in de flat of voor de vreemde positie waarin hij werd aangetroffen, terwijl de situatie daar evident om vraagt. Verzoeker heeft zowel op 25 december 2015 als op 26 december 2015 echter geweigerd uit zijn cel te komen voor verhoor.

Gelet op deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat de houding van verzoeker heeft bijgedragen aan de inverzekeringstelling en het voortduren daarvan, zodat gronden van billijkheid voor toekenning van een vergoeding ontbreken. Het verzoek tot schadevergoeding wordt dan ook afgewezen.

Beslissing

De rechtbank wijst het verzoek af.

Lees hier de volledige uitspraak.

Ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel n.a.v. diverse milieuovertredingen

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 2 december 2015, ECLI:NL:RBZWB:2015:7687 Bedrijf is door deze rechtbank veroordeeld voor overtreding van artikel 8.1, eerste lid, en artikel 18.18 van de Wet milieubeheer en voor overtreding van een voorschrift gesteld bij of krachtens artikel 6 van de Wet bodembescherming tot een geldboete van €75.000. De officier van justitie heeft ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel gevorderd.Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat bedrijf voordeel heeft genoten. Door het niet meer gescheiden afvoeren en verwerken van bedrijfsafvalwater via het aanwezige en vergunde rioleringsstelsel en/of de afvalwaterbehandelingsinstallatie op het riool en door het aanbrengen van één of meer bassins voor het opslaan en laten bezinken van afvalwater en regenwater, is de werking van de inrichting veranderd. Het niet langer gebruiken van het rioleringsstelsel leidde tot het ontstaan van een gemengde afvalwaterstroom, waarbij het regenwater, het grijswater en het percolaat (zwart)water werden vermengd tot één afvalwaterstroom. Hierdoor werd al het op het terrein aanwezige water, percolaatwater. Voor deze nieuw ontstane afvalwaterstroom is nooit een vergunning verstrekt. Derhalve mocht deze nieuwe afvalwaterstroom niet gebruikt worden als sproeiwater. Ook kon deze nieuwe afvalwaterstroom niet geloosd worden op het riool van het waterschap. Derhalve resteerde naar de opvatting van de officier van justitie slechts één legale wijze van afvoer, te weten door een erkend afvalverwerkingsbedrijf. Een dergelijke afvoer heeft echter niet plaatsgevonden en daarmee zijn kosten bespaard. Deze bespaarde kosten kunnen worden aangemerkt als wederrechtelijk verkregen voordeel.

Op basis van een berekening van het neerslagoverschot en de kosten van transport en verwerking van afvalwater heeft de officier van justitie zich aanvankelijk op het standpunt gesteld dat het wederrechtelijk verkregen voordeel €3.802.936 bedraagt. Dit bedrag is gebaseerd op een rapport van het Regionaal Milieuteam van de politie Zundert.

Verzocht werd het voordeel te schatten op €3.500.000. Bij conclusie van repliek heeft de officier van justitie haar vordering gewijzigd. Zij heeft zich daarbij op het standpunt gesteld dat de vordering tot een bedrag van €1.817.520 toewijsbaar is.

Standpunt van de verdediging

De verdediging is primair van mening dat de vordering in zijn geheel moet worden afgewezen, subsidiair dat het genoten voordeel moet worden geschat op een bedrag van maximaal €33.315,50.

Aangevoerd is dat de officier van justitie niet heeft berekend welk voordeel is verkregen door strafbaar handelen. Berekend is welke kosten bedrijf zou moeten maken om een gevolg van het verweten strafbare handelen te herstellen. Dat is niet wat met de ontnemingsmaatregel wordt beoogd. Berekend had moeten worden welke kosten bedrijf heeft bespaard door het strafbare handelen. Daartoe had het openbaar ministerie moeten berekenen welke kosten zijn gemoeid met het wel gescheiden verwerken van de waterstromen. Pas als duidelijk is welke kosten zouden zijn gemaakt als bedrijf de waterstromen gescheiden zou verwerken, is inzichtelijk welke kosten zijn bespaard door het niet gescheiden houden van de waterstromen.

Onjuist is de opvatting van de officier van justitie dat door het veranderen van de inrichting een nieuwe waterstroom is ontstaan. Het creëren van een nieuwe waterstroom is niet tenlastegelegd en bewezenverklaard. De term nieuwe waterstroom suggereert overigens dat sprake zou zijn geweest van een homogene waterstroom waarbij al het water op het terrein van bedrijf vermengd zou zijn tot een geheel, hetgeen niet het geval is geweest. Aangetoond is dat de kwaliteit van het water op het terrein zeer divers is geweest.

Daarnaast heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht per 1 juli 2011 is gewijzigd. Aangezien de gewijzigde regeling niet gunstiger is dan de regeling zoals die gold ten tijde van de verweten feiten en de onderzoeksperiode, is de regeling van toepassing zoals die gold ten tijde van de verweten feiten en de onderzoeksperiode. De officier van justitie heeft aan de berekening van het voordeel een andere periode ten grondslag gelegd dan de tenlastegelegde periode. Als het openbaar ministerie soortgelijke feiten aan de voordeelsberekening ten grondslag heeft bedoeld te leggen, dient zij minst genomen aan te geven van welke soortgelijke feiten sprake is en op grond van welke aanwijzingen aannemelijk is dat bedrijf die soortgelijke feiten heeft begaan. Verder is aangevoerd dat uit het Geerings-arrest kan worden afgeleid dat alleen de bewezenverklaarde feiten in de vaststelling van het genoten voordeel kunnen worden betrokken.

Het in de voordeelsrapportage ingenomen standpunt dat alle percolaat van het terrein terreinnaam 1 en terreinnaam 2, ongeacht de mate van vervuiling, per as diende te worden afgevoerd, is onjuist. Verder is onjuist de stelling van het openbaar ministerie dat al het water dat in aanraking is geweest met percolaat, ook percolaat wordt dat per as afgevoerd zou moeten worden.

Betwist wordt verder dat bedrijf vervuild water in de grond heeft laten lopen. Door de officier van justitie is niet aangevoerd, en door de rechtbank evenmin bewezen, dat het opgeslagen materiaal zwaar verontreinigd was. Aangevoerd is dat zich in de onderzoeksperiode geen percolaat bevond op het terrein van bedrijf. bedrijf had dan ook geen kosten behoeven te maken voor het afvoeren van percolaat naar een externe verwerker.

Verder is gesteld dat de huidige en redelijkerwijs te verwachten toekomstige draagkracht van bedrijf niet toereikend is om het geschatte voordeel te betalen. Ten aanzien van de berekening is door de verdediging aangevoerd dat deze onjuist is. Ongeloofwaardig is de opvatting dat bedrijf een hoeveelheid van 52.459 m³ water in de bodem heeft gebracht. Door de verdediging zijn twee deskundigen ingeschakeld. Ten onrechte is in de voordeelrapportage geen rekening gehouden met onder meer het effect van de wind en van turbulentie op de hoeveelheid verdamping. Evenmin is rekening gehouden met de verdamping die optreedt tijdens het sproeien van water over terreinnaam 1 en terreinnaam 2 en met de effecten van het voortdurend nathouden van de opgeslagen materialen. Daarnaast is geen rekening gehouden met het bergend vermogen van de opgeslagen stoffen. Beide deskundigen concluderen dat van een wateroverschot geen sprake was. Van voordeel kan dan ook geen sprake zijn.

Subsidiair is aangevoerd dat het niet mogelijk is om achteraf te achterhalen wat de exacte hoeveelheid percolaat is geweest die afgevoerd had moeten worden. Daarom dient naar de opvatting van de verdediging aansluiting gezocht te worden bij de hoeveelheid water die de rechtsvoorganger van bedrijf heeft afgevoerd gedurende de jaren 2002 tot en met 2004. Hiervan uitgaande is de hoeveelheid af te voeren percolaat geschat op maximaal 1.725m³ tegen een verwerkingsprijs van gemiddeld €17,50 per ton. Naar de opvatting van de verdediging is ook het uurtarief van vervoer onjuist vastgesteld. Dit bedraagt €68 per uur. Elk transport van bedrijf naar ATM zou 1 uur in beslag genomen hebben. Uitgaande van deze gegevens is maximaal een bedrag van €33.315,50 bespaard.

Ten slotte is nog aangevoerd dat het door de rechtbank vast te stellen voordeel gecorrigeerd moet worden in verband met betaalde vennootschapsbelasting van 25% door bedrijf.

Oordeel van de rechtbank

Schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel

Bij vonnis van deze rechtbank van 13 november 2013 is bedrijf (onder meer) veroordeeld wegens overtreding van artikel 8.1, eerste lid van de Wet milieubeheer in de periode van januari 2007 tot en met september 2008. De rechtbank heeft bewezen verklaard dat bedrijf het grijswater in deze periode opzettelijk niet meer afvoerde of verwerkte via de afvalwaterbehandelingsinstallatie en het vuilwaterriool en het percolaatwater niet meer gescheiden opsloeg en per as afvoerde. De rechtbank heeft verder geoordeeld dat bedrijf met deze werkwijze de inrichting heeft veranderd in de zin van artikel 8.1 van de Wet milieubeheer en vervolgens deze veranderde inrichting zonder daartoe verleende vergunning in werking heeft gehad.

Het standpunt van de officier van justitie dat in de veranderde inrichting een nieuwe waterstroom was ontstaan met verontreinigd afvalwater, die niet vergund was en daarom volledig afgevoerd had moeten worden - per as - door een erkend afvalverwerkingsbedrijf, is dus correct. Naar het oordeel van de rechtbank staat daarmee ook meteen vast dat bedrijf kosten heeft bespaard door de nieuw ontstane afvalwaterstroom niet op legale wijze af te voeren. Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat deze bespaarde kosten kunnen worden aangemerkt als wederrechtelijk verkregen voordeel.

De verdediging heeft aangevoerd dat het wederrechtelijk verkregen voordeel hooguit kan bestaan uit de besparing op de kosten die zouden zijn gemaakt als er geen sprake was geweest van strafbaar handelen, zijnde de kosten van het gescheiden afvoeren van percolaat (in de vergunde situatie van gescheiden waterstromen).

Naar het oordeel van de rechtbank gaat dit verweer niet op, omdat bedrijf niet strafrechtelijk is veroordeeld voor het overtreden van de voorwaarden van de milieuvergunning, maar door het in werking hebben van een veranderde (nieuwe) inrichting zonder milieuvergunning.

Bedrijf is in 2013 veroordeeld voor overtredingen van de Wet milieubeheer en de Wet bodembescherming in de periode van januari 2007 tot en met september 2008. In de berekening van het wederrechtelijk voordeel is echter een periode gehanteerd welke loopt van april 2006 tot en met februari 2008.

De verdediging heeft bezwaar gemaakt tegen deze uitbreiding van de periode en stelt dat alleen de bewezenverklaarde strafbare feiten in de vaststelling van het genoten voordeel meegenomen kunnen worden.

De rechtbank stelt allereerst vast dat op 1 juli 2011 een wijziging in de ontnemingswetgeving van kracht is geworden, waarbij geen overgangsrecht is vastgesteld. De vraag is daarom welk criterium hier van toepassing is. Artikel 1, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht bepaalt dat in deze situatie de voor de verdachte gunstigste bepaling moet worden toegepast. In dit geval is dat volgens de rechtbank de bepaling van artikel 36e, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht oud, omdat het criterium 'andere strafbare feiten' (nieuw) een ruimere grondslag voor ontneming biedt dan het criterium 'soortgelijke feiten' (oud).

Om tot extrapolatie van de periode te kunnen komen, dient dus vastgesteld te worden dat er voldoende aanwijzingen bestaan dat bedrijf in deze ruimer gestelde periode soortgelijke strafbare feiten heeft gepleegd als waarvoor zij is veroordeeld.

Bij besluit van 31 maart 2006 heeft Waterschap “Brabantse Delta” de lozingsvoorzieningen op de riolering en de oppervlaktewateren van bedrijf afgesloten, omdat bedrijf artikel 30a van de Wet verontreiniging oppervlakte wateren en een aantal voorschriften van haar vergunning had overtreden. Eerst in november 2008 werd de verzegeling weer opgeheven.

Vastgesteld moet worden dat bedrijf na de beslissing tot bestuursdwang van 31 maart 2006 en het afsluiten van de lozingsvoorzieningen al het water had moeten laten afvoeren door een erkend afvalverwerkingsbedrijf. De rechtbank is immers van oordeel dat het niet langer kunnen en mogen gebruiken van het rioleringsstelsel tot gevolg heeft gehad dat een nieuwe gemengde afvalstroom is ontstaan. Het regenwater, het grijswater en het percolaatwater werden vermengd tot één afvalstroom welke niet vergund was. Uit het eerder aangehaalde vonnis blijkt ook dat percolaatwater over de keerdorpels van opslagvakken liep. Het water stroomde daarbij op de rijweg en vermengde zich met het daar aanwezige afvalwater waarna het naar een in het midden van de weg gelegen straatkolk stroomde. Ook afvalwaterbassins waren dermate gevuld dat het water over de betonnen rand liep. Al dit water, vervolgens nog vermengd met het regenwater, is samengekomen tot één afvalstroom. Met de officier van justitie is de rechtbank dan ook van oordeel dat deze afvalwaterstroom niet gebruikt mocht worden als sproeiwater en evenmin geloosd kon en mocht worden op het riool van het waterschap. Dat de kwaliteit van het water, zoals aangevoerd door de verdediging, zeer divers is geweest, doet naar niet aan af. Uiteindelijk is het één grote afvalwaterstroom geworden die per as afgevoerd had moeten worden.

In de omstandigheid dat bedrijf pas na februari 2008 ATM heeft ingeschakeld voor de afvoer en verwerking van het afvalwater ziet de rechtbank derhalve voldoende aanwijzingen dat bedrijf een soortgelijk feit als bewezenverklaard heeft gepleegd in de periode van april 2006 tot januari 2007. Van enige strijd met het criterium zoals geformuleerd in het Geerings-arrest is de rechtbank niet gebleken.

De rechtbank komt aldus tot de conclusie dat de kosten die bedrijf heeft bespaard door in de periode van 1 april 2006 tot en met 1 februari 2008 niet al het afvalwater te laten afvoeren en verwerken door een erkend afvalverwerkingsbedrijf, kunnen worden aangemerkt als wederrechtelijk verkregen voordeel.

De berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel

Bij het vaststellen van de omvang van het wederrechtelijk verkregen voordeel neemt de rechtbank als uitgangspunt de berekening zoals opgenomen in het rapport van brigadier van politie bij het Regionaal Milieu Team te Zundert 2 juni 2010.

De wijze van berekening en de onderbouwing daarvan op zich, uitgaande van een neerslagoverschot, acht de rechtbank juist. Op onderdelen kan de rechtbank zich echter niet vinden in de berekening en dient deze bijgesteld te worden.

In de berekening van de totale hoeveelheid neerslag is alleen het terrein van terreinnaam 1 en terreinnaam 2 meegenomen. Onweersproken is gebleven dat uit de kadastrale gegevens volgt dat het terrein van terreinnaam 1 en terreinnaam 2 94.010 m² bedraagt. Een gedeelte hiervan, groot 67.934 m², betreft opslagvakken. Dit betekent dat 26.076 m² bestaat uit rijpaden, gebouwen, opslagbassins en overige vlakken stukken grond.

Alle neerslag op het terrein van terreinnaam 1 en terreinnaam 2 is bij het neerkomen op de grond of op de daken in contact gekomen met het percolaatwater, mede doordat tijdens de onderzoeksperiode het waterscheidingssysteem niet naar behoren functioneerde. Daarom is het totale oppervlakte van terreinnaam 1 en terreinnaam 2 bij de berekening meegenomen.

De rechtbank is van oordeel dat dit een juist uitgangspunt is.

Bij de berekening van de hoeveelheid gevallen neerslag is aansluiting gezocht bij de gegevens van het KNMI, neerslagstation Klundert. In de periode van april 2006 tot en met februari 2008 is sprake geweest van 1.741,7 mm neerslag.

Vervolgens is de mate van verdamping berekend. Daarbij is in het voordeel van bedrijf bij de berekening van de verdamping gedurende de onderzoeksperiode uitgegaan van de verdeling waarbij 60% van het aantal vakken in gebruik was voor opslag en 40% bestond uit schoongemaakte vakken. Ook de door bedrijf ingeschakelde deskundige Savenije heeft aangegeven dat die verhouding in het voordeel van bedrijf is.

De totale verdamping ten opzichte van de in totaal gevallen neerslag betreft in de onderzoeksperiode 111.278 m³. Uitgaande van een totale neerslag (94.010 m² x (1.741,7: 1.000)) van 163.737 m³ en een verdamping van 111.278 m³ is naar de opvatting van de officier van justitie aanvankelijk een hoeveelheid van 52.459 m³ als percolaatwater aangehouden.

Naar aanleiding van hetgeen hierover door de deskundige Savenije is gesteld is op deze hoeveelheid een correctie toegepast van 2%, hetgeen een bijstelling naar beneden met zich meebrengt van 2.225 m³, zodat het totaal aan neerslagoverschot naar de opvatting van de officier van justitie vastgesteld moet worden op 50.234 m³. De rechtbank kan zich hierin vinden.

Met de officier van justitie en anders dan bedrijf is de rechtbank van oordeel dat geen rekening gehouden behoeft te worden met het mogelijke verschil in berging in het rioolstelsel. Bij het neerslagoverschot is uitgegaan van de neerslag, verminderd met de verdamping. Waar het overschot vervolgens (al dan niet tijdelijk) is opgeslagen is niet relevant.

Wel zal echter nog een andere correctie op het neerslagoverschot toegepast moeten worden. Vastgesteld is dat het terrein van terreinnaam 1 en terreinnaam 2 en de daar opgeslagen stoffen werden natgehouden. Het opgeslagen (en deels droge) materiaal werd besproeid om stof tegen te gaan. De rechtbank is met de verdediging van oordeel dat hiermee bij de berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel rekening moet worden gehouden gelet op het bergend vermogen van opgeslagen droge stoffen. De rechtbank acht een correctie van 2% redelijk. Dit brengt met zich mee dat het neerslagoverschot naar het oordeel van de rechtbank vastgesteld dient te worden op 49.229 m³. Dit is de hoeveelheid die ter verwerking afgevoerd had moeten worden naar derden. De kosten die hiermee gemoeid waren, heeft bedrijf bespaard.

Van andere factoren waarmee rekening gehouden zou moeten worden bij de berekening van het neerslagoverschot is de rechtbank niet gebleken, danwel zijn deze onvoldoende onderbouwd door de verdediging.

Aanvankelijk is de officier van justitie uitgegaan van een verwerkingsprijs van afvalwater van €55 per ton. Bij conclusie van repliek is dit nader vastgesteld op €30 per ton. Hierbij is aansluiting gezocht bij hetgeen ATM in de periode na de inval in rekening heeft gebracht. Gedurende 7 maanden na de inval hebben 42 transporten van bedrijf naar ATM plaatsgevonden. De rechtbank acht dit, in tegenstelling tot hetgeen waarvan de verdediging is uitgegaan, representatief. Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat een verwerkingsprijs van €30 per ton redelijk is.

Uitgaande van een neerslagoverschot van 49.229 m³ en een verwerkingsprijs van €30 per ton is een bedrag bespaard van €1.476.870.

Gemiddeld werd per transport 38 m³ percolaatwater vervoerd. Uitgaande van het hiervoor aangehaalde neerslagoverschot is sprake geweest van 1.295,5 transporten.

Bij de berekening is uitgegaan van een transportduur van gemiddeld 3 uur. Gelet op de zich bij de stukken bevindende facturen van ATM aan bedrijf over de periode van 31 maart 2008 tot en met 17 oktober 2008 acht de rechtbank dit reëel. De stelling van bedrijf dat met ieder transport maar 1 uur was gemoeid, acht de rechtbank niet aannemelijk en ook onvoldoende onderbouwd.

In totaal zijn er derhalve 3.886,5 uren gemoeid met het transport.

Ook de rechtbank gaat uit van een uurtarief van €75, zijnde het tarief dat door ATM in rekening werd gebracht. Onvoldoende aannemelijk is gemaakt dat bedrijf de transporten zou laten verrichten tegen een tarief van €68.

Uitgaande van 3.886,5 uren transport tegen een tarief van €75 is een bedrag van €291.487,50 bespaard. Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen heeft bedrijf een wederrechtelijk verkregen voordeel genoten van (€1.476.870 + €291.487,50) = €1.768.357,50.

Ten aanzien van hetgeen is aangevoerd met betrekking tot de betaalde vennootschapsbelasting overweegt de rechtbank het volgende.

Bij de vaststelling van het wederrechtelijk verkregen voordeel zal de rechtbank geen rekening houden met geheven vennootschapsbelasting nu de rechtbank, onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 17 februari 1998 (NJ 1998, 499) van oordeel is dat hiervoor geen ruimte is. In voornoemd arrest overwoog de Hoge Raad - voor zover thans van belang -:‘(...) het fiscale mechanisme dat, voor zover belasting verschuldigd is over wederrechtelijk verkregen voordeel, die belastingheffing weer wordt ongedaan gemaakt indien en voor zover dat voordeel weer wordt ontnomen, leidt naar het oordeel van de wetgever zowel in strafrechtelijke als fiscaalrechtelijke zin tot een evenwichtig resultaat, terwijl daarentegen een rekening houden met de reeds geheven of nog te heffen belasting bij de bepaling van het te ontnemen voordeel naar het oordeel van de minister tot een onevenwichtig en onbedoeld resultaat zou leiden. De keuze voor voren omschreven fiscaal systeem brengt volgens de wetgever mee dat de strafrechter bij de bepaling van het aan voordeel in aanmerking te nemen bedrag geen rekening zal dienen te houden met de belastingheffing.’

Gelet hierop treft het verweer dat rekening gehouden dient te worden met betaalde vennootschapsbelasting geen doel.

Vaststelling ontnemingsbedrag

De rechtbank zal het terug te betalen bedrag vaststellen op €1.768.357,50 en de vordering van de officier van justitie voor het overige afwijzen.

Namens bedrijf is aangevoerd dat de huidige en de redelijkerwijs te verwachten toekomstige draagkracht niet toereikend is om het geschatte voordeel te betalen. Na 2004 is een aantal jaren getracht de onderneming winstgevend te maken, echter winstgevendheid bleef uit, waarna in 2008 is besloten om de activiteiten te staken. Ondernemingsactiviteiten vinden niet meer plaats en het vermogen bestaat grotendeels uit een vordering op een andere onderneming.

Vooropgesteld dient te worden dat noch uit art. 36e Sr noch uit enige andere wettelijke bepaling voortvloeit dat de draagkracht in het algemeen een verplichte maatstaf vormt bij het bepalen van het te betalen geldbedrag ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel. Slechts indien aannemelijk is dat de veroordeelde geen draagkracht heeft en naar redelijke verwachting ook in de toekomst niet zal hebben, dient de rechter gebruik te maken van zijn matigingsbevoegdheid.

De rechtbank is van oordeel dat bedrijf met de overgelegde balans onvoldoende aannemelijk gemaakt heeft dat zij in de toekomst naar redelijke verwachting geen draagkracht zal hebben.

De conclusie van de verdediging, inhoudende dat de vordering dient te worden afgewezen omdat de veroordeelde het wederrechtelijk verkregen voordeel niet kan terugbetalen, treft derhalve geen doel.

Lees hier de volledige uitspraak.

Taakstraf en voorwaardelijke celstraf echtpaar voor witwassen auto en geld

Een voormalig echtpaar is veroordeeld tot een werkstraf van 100 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden voor witwassen. De straf is gelijk aan de straf die de officier van justitie had geëist.

Contant geld

De man uit Ede had een Mercedes personenauto op zijn naam staan met een geschatte aankoopwaarde van ruim 40.000 euro en de vrouw uit Zoetermeer had ruim 110.000 euro aan contant geld in de woning van haar ex-schoonmoeder verstopt. De auto en de geldbedragen zijn door de politie in beslag genomen.

Neef

De man heeft de auto in Duitsland voor 28.500 euro gekocht en contant betaald. Gezien de inkomenspositie van de man kan hij de auto niet met eigen geld hebben gekocht. De man heeft verklaard dat hij de auto voor een neef in Marokko heeft gekocht en dat die neef hem hiervoor geld had gegeven. De rechtbank vindt dat echter niet geloofwaardig. De neef heeft namelijk verklaard de man 6 jaar geleden voor het laatst te hebben gesproken en hem geen opdracht of geld te hebben gegeven voor de aankoop van de auto.

Spaargeld

De verklaring van de vrouw dat zij het geld in de afgelopen 7 jaar heeft gespaard vindt de rechtbank niet aannemelijk geworden. De vrouw leefde in eerste instantie met 4 van haar kinderen van een bijstandsuitkering en later van een beperkt inkomen. Zij had dus geen legale bron van inkomsten waarmee de aangetroffen 110.000 aan contanten verklaard kan worden. Zelfs al zou de vrouw heel zuinig hebben geleefd, dan nog kan zij niet zoveel geld hebben gespaard. Dat de vrouw – naar haar eigen zeggen – ook maandelijks contante giften ontving van een vriend is volgens de rechtbank ook niet aannemelijk. De vrouw heeft namelijk bij de politie welbewust niet de juiste naam gegeven van deze persoon en heeft tot op heden niet alsnog de juiste gegevens willen geven.

De rechtbank heeft ook bepaald dat de man en de vrouw de auto en een groot deel van het aangetroffen geld niet terug krijgen.

• Rechtbank Gelderland 7 december 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:7581,
• Rechtbank Gelderland 7 december 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:7582

Rb veroordeelt verdachte tot werkstraf en voorwaardelijke gevangenisstraf wegens oplichting van een elftal hotels. Rekening wordt gehouden met laten meeslepen door medeverdachte.

Rechtbank Noord-Nederland 29 september 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:4837 Verdachte heeft tezamen met zijn medeverdachte gedurende ruim vijf maanden een elftal hotels opgelicht voornamelijk door zich voor te doen als werknemer(s) van bedrijven. De medeverdachte deed veelal de boekingen terwijl de verdachte de hotels uitzocht waar men zou gaan verblijven.

Door gebruik te maken van bestaande bedrijven en de indruk te wekken dat betaling zou volgen werden de hotels bewogen de boekingen te accepteren. Verdachte en zijn medeverdachte wekten de indruk dat zij bonafide hotelgasten waren. Dat waren zij niet want op de momenten dat er moest worden uitgecheckt hadden verdachte en zijn medeverdachte het hotel al verlaten. Als de hotels vervolgens via mail of post de rekening hadden gezonden gaven verdachte en zijn medeverdachte niet thuis want de rekening bleef onbetaald. De toezeggingen en vervolgens niet betalen past in het beeld van de oplichtingspraktijken.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot:

• Een gevangenisstraf van365 dagen, waarvan 296 dagen voorwaardelijkmet een proeftijd van 3 jaren
• Een taakstraf van240 uren

Met betrekking tot de op te leggen straf houdt de rechtbank rekening met de omstandigheid dat verdachte zich heeft laten meeslepen door zijn medeverdachte die een meer prominente rol in het geheel heeft gespeeld. Voorts dat verdachte zijn leven een andere wending wil geven en open staat voor begeleiding door de reclassering. Ook dat verdachte openstaat voor een ambulante behandeling indien de reclassering dit noodzakelijk acht.

Lees hier de volledige uitspraak.

Directeur thuiszorgbureau veroordeeld tot 21 maanden cel

Rechtbank Overijssel 7 december 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:5354 De directeur van een failliet thuiszorgbureau uit Hengelo is veroordeeld tot 21 maanden cel, waarvan 7 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De rechtbank Overijssel oordeelt dat onder haar leiding 3 jaar lang op grote schaal is gefraudeerd met de declaraties van zorguren. Het zorgbureau declareerde duurdere uren dan dat zij werkelijk aan zorg besteedde.

Onder leiding van de vrouw verleende het bedrijf huishoudelijke hulp aan cliënten en bestempelde deze hulp vervolgens als veel duurdere zorg. Daarnaast zijn meer uren aan zorg gedeclareerd dan in werkelijkheid was verleend.

De voormalig directeur maakte misbruik van zorgafhankelijke mensen, die zelf geen inzicht hadden in de wet- en regelgeving met betrekking tot de zorgverlening. Zij had daarbij geen oog voor de schadelijke gevolgen hiervan voor de financiering van de zorg. De vrouw zag het laakbare van haar handelen niet in en bagatelliseerde haar rol door telkens een vermeende rechtvaardiging te zoeken.

In het dossier is de zorgverlening aan een 45-tal cliënten nader onderzocht. Deugdelijke rapportage van de opsporingsinstantie over het totale nadeel dat is veroorzaakt ontbreekt. De rechtbank schat dat het financiële nadeel dat met die 45 dossiers samenhangt ligt tussen de 250.000 en 500.000 euro.

Lees hier de volledige uitspraak.

Lekkage uit machine voor desinfectie van endoscopen in ziekenhuis is een ongewoon voorval als bedoeld in art. 17.1 Wm. Niet bewezen is dat dit ongewoon voorval op grond van artikel 17.2 Wm gemeld diende te worden aan het bevoegd gezag.

Rechtbank Limburg 3 december 2015, ECLI:NL:RBLIM:2015:10085 Aan verdachte is tenlastegelegd dat: dat zij (voorheen handelend onder de naam verdachte) op of omstreeks 23 februari 2012 in de gemeente Kerkrade, al dan niet opzettelijk, als degene die een inrichting dreef, waarin zich een (zogenaamd ongewoon) voorval, als bedoeld in artikel 17.1 van de Wet milieubeheer, had voorgedaan, te weten een lekkage van (een oplossing van) perazijnzuur, in elk geval een (gevaarlijke) vloeistof, aan (een) machine(s) (voor desinfectie) van/voor endoscopie, waardoor/waarna de brandweer werd ingeschakeld en (vervolgens) de afdeling werd ontruimd, dat voorval niet zo spoedig mogelijk, te weten pas op 18 april 2012, heeft gemeld aan het bestuursorgaan dat bevoegd is een omgevingsvergunning voor een inrichting te verlenen dan wel ingevolge artikel 8.41, tweede lid, onder a van genoemde wet het orgaan is waaraan de melding wordt gericht dan wel, in andere gevallen, aan burgemeester en wethouders.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft ter terechtzitting gevorderd dat hetgeen verdachte ten laste is gelegd bewezen zal worden verklaard.

Het lekken, dan wel vrijkomen van perazijnzuur uit de desinfecteermachine(s) voor endoscopie is een ongewoon voorval in de zin van artikel 17.1 van de Wet milieubeheer. Het maakt geen deel uit van “het normale productieproces” van een instelling en zou bij een normale gang van zaken niet hebben plaatsgevonden. Perazijnzuur is volgens het zich in het dossier bevindende internetuittreksel een stof met een hoge lokale humane toxiciteit. De brandweer is ingeschakeld, heeft de betreffende ruimtes ontruimd en heeft gevraagd om de ventilatie in het hele gebouw uit te zetten. De brandweer beschouwt perazijnzuur als een gevaarlijke stof en formuleert in haar rapportage als gevolgen bij langdurige inademing keelpijn en irritatie aan de luchtwegen, hetgeen later kan leiden tot longoedeem.

Op grond hiervan kan worden gesteld dat sprake was van het ontstaan of dreigen te ontstaan van nadelige gevolgen voor het milieu. Aangezien verdachte pas op 18 april 2012 van het voorval dat op 23 februari 2012 heeft plaatsgevonden, melding heeft gedaan, kan worden gesteld dat het ongewone voorval niet zo spoedig mogelijk is gemeld bij het bevoegd gezag.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft betwist dat sprake is geweest van een ongewoon voorval in de zin van artikel 17.1 van de Wet milieubeheer en betwist eveneens dat de melding niet zo spoedig mogelijk is gedaan. Verzocht wordt verdachte vrij te spreken van het ten laste gelegde dan wel schuldig te verklaren zonder oplegging van straf.

Met betrekking tot de kwalificatie “ongewoon voorval” in de zin van artikel 17.1 van de Wet milieubeheer wordt aangevoerd dat hiervan in casu geen sprake is geweest, aangezien slechts een minimale hoeveelheid, te weten 100 cc. tot 200 cc., vloeistof met 5% perazijnzuur is weggelekt, welke meteen is opgeruimd. De betreffende ruimte is gelegen op de eerste verdieping aan de achterzijde van de instelling, die grenst aan de parkeerplaats, behorende tot de instelling. Uit het dossier is niet gebleken van het effect van de lekkage op het milieu en de gezondheid of wat het effect had kunnen zijn. Verwezen wordt naar een arrest van het Hof Den Bosch (ECLI:NL:GHSHE:2007:BB2818) waarin is bepaald dat vrijspraak van het ten laste gelegde moet volgen indien de vaststelling van de verbalisanten onvoldoende met redenen van wetenschap is omkleed. Voorts wordt verwezen naar een uitspraak van de Raad van State (ABRvS 12 december 2001, M en R 2002, 89) waarin is bepaald dat artikel 17.1 Wet milieubeheer geen bescherming biedt tegen milieugevolgen binnen de inrichting. Conform vaste rechtspraak van de Raad van State en de Voorzieningenrechters, moet steeds uit de specifieke omstandigheden van het geval blijken dat het ongewone voorval (dreigende) nadelige gevolgen voor het milieu en de gezondheid heeft gehad, waarbij het aan het bevoegde bestuursorgaan is om te bewijzen dat deze nadelige gevolgen voor het milieu zijn ontstaan of dreigden te ontstaan. In casu is dit bewijs niet geleverd.

Met betrekking tot de melding wordt verdachte bij brief van 6 maart 2012 verzocht om het voorval te melden. Ten tijde van het voorval is de melding bij de brandweer doorgegeven aan de gemeente Kerkrade, waarna de ambtenaar Openbare Orde en Veiligheid, de heer naam ambtenaar, die ter plaatse is geweest, de burgemeester heeft geïnformeerd. Rest enkel het feit dat verdachte heeft verzuimd om eerder dan zij heeft gedaan het formulier in te vullen en terug te sturen.

Oordeel van de economische politierechter

Vaststaande feiten

Op grond van het proces-verbaal en het verhandelde ter zitting, is het volgende vast komen te staan. verdachte te plaats (thans verdachte) is een inrichting als bedoeld in de Wet milieubeheer waarvoor een Omgevingsvergunning is verleend door het college van burgemeester en wethouders van Kerkrade (hierna: het bevoegd gezag). Op 23 februari 2012 is op de afdeling naam afdeling van de instelling uit een machine voor desinfectie van endoscopen een hoeveelheid vloeistof, te weten perazijnzuur 5%, op de vloer van de betreffende ruimte gelekt. De brandweer, die ter plaatse is gekomen, heeft de vloeistof met absorptiemateriaal opgeruimd. Verdachte heeft het voorval op 23 februari 2012 niet als ongewoon voorval bij het bevoegd gezag gemeld. Naar aanleiding van een schrijven van 6 maart 2012 van het bevoegd gezag, heeft verdachte het voorval op 18 april 2012 alsnog gemeld.

Meldplicht ongewoon voorval artikel 17.1 Wet milieubeheer

Artikel 17.2, eerste lid van de Wet milieubeheer – voor zover hier relevant - verplicht degene die een inrichting drijft, waarin zich een voorval als bedoeld in artikel 17.1 voordoet of heeft voorgedaan, dit voorval zo spoedig mogelijk aan het bevoegd gezag te melden.

Met een voorval in artikel 17.1, eerste lid, van de Wet milieubeheer wordt bedoeld; een ongewoon voorval waardoor nadelige gevolgen voor het milieu zijn ontstaan of dreigen te ontstaan. Dat betekent dat op grond van de artikelen 17.2, eerste lid, juncto artikel 17.1, eerste lid van de Wet milieubeheer in het geval dat er sprake is van een ongewoon voorval waardoor nadelige gevolgen voor het milieu zijn ontstaan of dreigen te ontstaan, dit voorval aan het bevoegd gezag moet worden gemeld.

Is de lekkage een ongewoon voorval?

Allereerst moet de vraag beantwoord worden of de lekkage uit de machine voor desinfectie van endoscopen een ongewoon voorval is als bedoeld in artikel 17.1 van de Wet milieubeheer. De economische politierechter beantwoordt deze vraag bevestigend. Ingevolge vaste jurisprudentie van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling) wordt onder een ongewoon voorval verstaan: “elke gebeurtenis, ongeacht de oorzaak daarvan, die afwijkt van de normale bedrijfsactiviteiten, dat wil zeggen zowel storingen in het productieproces en storingen in de voorzieningen van de inrichting alsook ongelukken en calamiteiten” (zie bijvoorbeeld ABRvS 18 juli 2000, nr. E03.98.0496, M en R 2000, 176K, ook te vinden in JM 2000/140 en AB 2001,30).

Een lekkage in de machine voor desinfectie van endoscopen als in casu aan de orde, is naar het oordeel van de economische politierechter dan ook aan te merken als een ongewoon voorval als bedoeld in artikel 17.1 van de Wet milieubeheer (zie in dit verband ook ABRvS van 12 juli 2006, JM 2006, 117).

Nadelige gevolgen voor het milieu

De vraag die vervolgens beantwoord moet worden is of door de lekkage op 23 februari 2012 nadelige gevolgen voor het milieu zijn ontstaan of dreigden te ontstaan. Alvorens te kunnen beoordelen of er feitelijk nadelige gevolgen voor het milieu zijn ontstaan of dreigden te ontstaan door het ongewoon voorval, dient eerst te worden bezien wat onder de begrippen “milieu” en “nadelige gevolgen voor het milieu” dient te worden verstaan.

Wat moet worden verstaan onder “milieu”?

De begrippen “milieu”, “gevolgen voor het milieu” en ook het begrip “bescherming van het milieu” zijn niet gedefinieerd in de Wet milieubeheer. Het zijn ruime begrippen. Zij omvatten minimaal de elementen uit de reikwijdte van de sectorale wetten waarvoor de Wet milieubeheer in de plaats is gekomen. Maar de begrippen omvatten meer, namelijk ook de integrale samenhang van die elementen. Om misverstanden te voorkomen is in artikel 1.1, tweede lid, van de Wet milieubeheer nog bepaald wat onder de begrippen “gevolgen voor het milieu” en “bescherming van het milieu” mede dient te worden verstaan.

Hoewel het begrip “milieu” enerzijds breed is, is het begrip anderzijds ook afgebakend. Het begrip “milieu” in de Wet milieubeheer vindt namelijk zijn begrenzing in het begrip “inrichting”.

Zo is het vaste jurisprudentie van de Afdeling dat aan een Omgevingsvergunning voor een inrichting, geen voorschriften mogen worden verbonden die zien op (milieu)gevolgen binnen de inrichting, die geen gevolgen hebben buiten de inrichting. (Milieu)gevolgen binnen de inrichting, veroorzaakt door de inrichting, vinden geen bescherming in de Wet milieubeheer (zie bijvoorbeeld ABRvS, 12 december 2001, M en R 2002,89).

Dat geldt ook in het geval van een ongewoon voorval. De Afdeling heeft reeds in 2000 in de hiervoor aangehaalde uitspraak van 18 juli 2000 overwogen dat artikel 17.1 van de Wet milieubeheer ziet op de zich per definitie buiten de inrichting voordoende en ontstane nadelige gevolgen van ongewone voorvallen.

Ook vindt het begrip “milieu” in de Wet milieubeheer zijn begrenzing in de relatie tot de meer specifieke (milieu)regelgeving. De Wet milieubeheer is een algemene wet. Als meer specifieke wetten, zoals bijvoorbeeld de Wet bodembescherming, de Flora- en faunawet of de Arbeidsomstandighedenwet regels ten aanzien van het milieu, waaronder de mens, stellen, gaat die wet voor en treedt de Wet milieubeheer terug.

Dit betekent dat voor een bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit, vast moet komen te staan, dat door de lekkage uit de machine voor desinfectie van endoscopen op 23 februari 2012 nadelige gevolgen buiten de vergunde inrichting van de instelling zijn ontstaan of dreigden te ontstaan.

Nadelige gevolgen voor het milieu door de lekkage?

De economische politierechter stelt vast dat op 23 februari 2012 een hoeveelheid perazijnzuur 5 % op de vloer van de betreffende ruimte voor het desinfecteren van endoscopen terecht is gekomen. Niet is gebleken hoeveel vloeistof is gelekt. Ook is niet gebleken hoeveel vloeistof is opgeruimd door de brandweer. In het proces-verbaal is ook niet met redenen van wetenschap gerelateerd welke nadelige gevolgen de gelekte vloeistof voor het milieu heeft gehad of dreigde te hebben.

Uit een schriftelijk stuk van de officier van dienst van de brandweer blijkt enkel dat de ramen van de endoscopieruimte op zijn aanwijzing zijn open gezet voor ventilatie. Niet is duidelijk in welke mate er schadelijke dampen van perazijnzuur 5% in de ruimte hingen, wat de concentratie daarvan is geweest en of en in hoeverre eventuele schadelijke dampen bij ventileren door het open zetten van de ramen of anderszins buiten de begrenzing van de inrichting terecht zijn gekomen. De economische politierechter neemt daarbij in aanmerking dat het raam grenst aan de achterzijde van de instelling en niet weersproken is dat dit raam uitkomt op de parkeerplaats, behorend tot de inrichting. Het enkele feit dat een stof gevaarlijke eigenschappen heeft, leidt niet zonder meer tot de conclusie dat als gevolg van het lekken van die stof ook nadelige gevolgen voor het milieu zijn ontstaan (zie in dit verband de reeds aangehaalde uitspraak van de Afdeling van 12 juli 2006).

Dat betekent naar het oordeel van de economische politierecht ook dat op grond van het dossier niet is komen vast te staan dat het ongewoon voorval feitelijk nadelige gevolgen voor het milieu heeft gehad of dat bewezen is dat die nadelige gevolgen voor het milieu dreigden te ontstaan. Dit betekent ook dat niet bewezen is dat het ongewoon voorval had dienen te worden gemeld bij het bevoegd gezag.

De economische politierechter overweegt verder nog dat vanwege de onvoldoende onderbouwing in het dossier, ook niet is bewezen dat er eventueel nadelige gevolgen voor medewerkers binnen de inrichting zijn ontstaan of dreigden te ontstaan. Enkel is gesteld dat drie, niet nader genoemde medewerkers, onderzocht zijn op de Eerste Hulp en dat zij geen gezondheidsschade hebben opgelopen. Maar wat van dit laatste ook zij, de gevolgen van het ongewoon voorval binnen de inrichting vallen niet onder het bereik van artikel 17.1 juncto 17.2 van de Wet milieubeheer. Deze vallen mogelijk onder het bereik van de Arbeidsomstandighedenwet, die in casu echter niet aan de orde is. Uit een schriftelijk stuk van de hoofdofficier van dienst van de brandweer blijkt overigens dat het ongewoon voorval is gemeld bij de Arbeidsinspectie, die het niet nodig vond om te komen.

Conclusie

De economische politierechter acht gelet op hetgeen hiervoor is overwogen niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan de verdachte ten laste is gelegd.

Lees hier de volledige uitspraak.

Bewezenverklaring van (medeplegen van) handel in merkvervalste goederen, gewoontewitwassen en deelname aan een criminele organisatie waarvan verdachte de leider was

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 20 november 2015, ECLI:NL:RBZWB:2015:7266 NIKE European Operations Nederland BV heeft in februari 2012 een onderzoek ingesteld naar aanleiding van advertenties die sinds juli 2010 op de websites Marktplaats.nl en Tweedehands.nl waren verschenen, in welke advertenties vermoedelijk merkvervalste goederen van onder meer Nike werden aangeboden. De advertenties waren geplaatst door de website naam website .

In opdracht van Nike heeft het onderzoeksbureau onderzoek verricht naar de activiteiten van personen die bij laatstgenoemde website betrokken waren. In februari en maart 2011 zijn door een medewerker van naam onderzoeksbureau driemaal testaankopen gedaan via het emailadres van genoemde website. Bij deze aankopen had de medewerker telefonisch contact en ontmoetingen met een man die zich naam 5 noemde. Uit verder onderzoek zou blijken dat deze naam 5 verdachte is. Verdachte zou de goederen, al dan niet bijgestaan door een ander persoon, persoonlijk afleveren. De testaankopen bleken vervalste Nike en Converse schoenen te bevatten. Voorts zijn door naam onderzoeksbureau observaties verricht waarbij een aantal locaties naar boven kwam waar mogelijk merkvervalste goederen werden geladen en gelost.

Nike heeft de resultaten van het verrichte onderzoek op 31 mei 2015 verstrekt aan mevrouw naam 6 van de FIOD.

Op 13 december 2011 is door Nike aangifte gedaan van overtreding van artikel 337 van het Wetboek van Strafrecht, waarna op 14 december 2011 naam 7 als security manager van Nike als getuige is gehoord.

De FIOD heeft vervolgens vanaf december 2011 aan de hand van het eerdere onderzoek van Nike onderzoek verricht naar locaties waar merkvervalste goederen zouden zijn gelost en geladen en de daarbij betrokken personen. Bij het door de FIOD verrichte onderzoek, waarbij observaties hebben plaatsgevonden, zijn naast verdachte onder andere de medeverdachten naam medeverdachte en naam 4 in beeld gekomen. Op 29 maart 2012 en op 17 april 2012 hebben doorzoekingen plaatsgevonden op verschillende locaties waar mogelijk merkvervalste goederen zouden zijn opgeslagen. Voorts is op 4 juli 2011 op een parkeerplaats aan de A-16 beslag gelegd op een hoeveelheid Nike schoenen die merkvervalst zouden zijn. Daarnaast is op 23 december 2011 een doorzoeking geweest in opslagruimtes in Deventer en is op een onbekende datum in Düsseldorf (Duitsland) een inbeslagname geweest van mogelijk merkvervalste goederen.

De geldigheid van de dagvaarding

De verdediging heeft ten aanzien van de feiten 1 en 2 bepleit dat de dagvaarding partieel nietig is vanwege een onduidelijke omschrijving in de tenlastelegging van de aan verdachte verweten gedragingen.

Ten aanzien van feit 1 (de merkenrechtfraude) wordt door de verdediging gesteld dat er onvoldoende aanknopingspunten in het dossier zijn om de beschuldigingen te begrijpen, met name daar waar de getallen in de tenlastelegging niet kloppen met de tellijsten. Daardoor is sprake van een “obscuur libel” waartegen verdachte zich niet kan verdedigen.

Ten aanzien van feit 2 stelt de verdediging dat de tenlastelegging te algemeen is. Er worden geen concrete handelingen genoemd en de vraag is dan ook om welke (contante) geldbedragen in de tenlastelegging het gaat. Aan de hand van het immense dossier is dat niet vast te stellen. Daardoor is ook feit 2 een “obscuur libel” en dient de dagvaarding voor wat betreft feit 2 nietig te worden verklaard.

De rechtbank verwerpt het verweer van de verdediging voor wat betreft de partiële nietigheid van de dagvaarding nu zij van oordeel is dat de dagvaarding onder feit 1 en onder feit 2 voldoende feitelijk omschreven is en ook overigens aan de eisen van artikel 261 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) voldoet.

Weliswaar worden onder feit 1 aantallen van op bepaalde locaties aangetroffen merkvervalste goederen genoemd, van welke aantallen de rechtbank op zitting ook al heeft aangegeven dat zij die niet altijd terug heeft weten te vinden in het dossier, maar dat betekent niet dat de verdachte daardoor niet weet waartegen hij zich te verdedigen heeft of dat de tenlastelegging daardoor onbegrijpelijk is. Wanneer in de tenlastelegging genoemde aantallen van goederen van een bepaald merk niet terug te vinden zouden zijn in het dossier, ofwel wanneer in het dossier andere aantallen van goederen van een bepaalde merk worden genoemd, zou dit tot vrijspraak moeten leiden van het in de tenlastelegging genoemde aantal en niet tot partiële nietigheid van dat onderdeel van de dagvaarding.

Ten aanzien van feit 2 stelt de rechtbank evenals de verdediging vast dat geen concrete geldbedragen worden genoemd. Wel is het onder feit 2 omschreven verwijt (te weten (gewoonte)witwassen) verfeitelijkt door in de tenlastelegging van verdachte te vermelden dat de geldbedragen “de opbrengst uit de handel in merkvervalste waren” betreffen en dat verdachte “een of meer (contante) geldbedrag(en) heeft gestort en/of laten storten en/of heeft overgeboekt en/of en/of laten overboeken en/of heeft gewisseld en/of laten wisselen ten behoeve van een of meer (al dan niet in het buitenland woonachtig zijnde) begunstigde(n) en/of een of meer (contante) geldbedragen (fysiek) heeft meegenomen naar het buitenland”. Voor de verdediging moet door die verfeitelijking voldoende duidelijk zijn geweest waartegen verdachte zich dient te verdedigen. Niet is vereist dat de officier van justitie een verdere concrete verfeitelijking in de tenlastelegging opneemt.

Het verweer over de rechtmatigheid van het bewijs

In onderhavige zaak is het verweer gevoerd dat het bewijs onrechtmatig zou zijn verkregen.

De rechtbank stelt vast dat uit het dossier volgt dat Nike steeds uit eigen beweging de FIOD heeft voorzien van informatie over de door haar verrichte opsporingsactiviteiten. Nog daargelaten dat door de verdediging niet is gesteld dat de opsporingsactiviteiten van Nike inbreuk hebben gemaakt op enig recht van verdachte, volgt naar het oordeel van de rechtbank uit het dossier ook niet dat de FIOD de opsporingsactiviteiten van Nike heeft geïnitieerd dan wel gefaciliteerd. Er heeft weliswaar schriftelijk en mondeling contact plaatsgevonden tussen Nike en de FIOD, maar niet aannemelijk is geworden dat de FIOD bijvoorbeeld instructies aangaande de wijze van opsporing aan Nike heeft gegeven of dat de FIOD technische hulpmiddelen ten behoeve van het opsporingsonderzoek door Nike aan haar ter beschikking heeft gesteld.

Aldus wordt het verweer van de verdediging op dit punt verworpen. De rechtbank concludeert dat het bewijs in onderhavige zaak op rechtmatige wijze is verkregen.

Feit 1

Onder dit feit wordt verdachte verweten, al dan niet tezamen en in vereniging met anderen, strafbare handelingen (zoals genoemd in de delictsomschrijving van artikel 337 Sr) te hebben verricht ten aanzien van merkvervalste goederen die op de locaties genoemd onder A tot en met M zijn aangetroffen.

Met de officier van justitie en de raadsman van verdachte is de rechtbank van oordeel dat verdachte dient te worden vrijgesproken van de onder feit 1 genoemde verwijten onder H, I, J, K en M, nu voor deze feiten ófwel een aangifte of een rapport ontbreekt waaruit blijkt dat de goederen die op de aldaar genoemde locaties zijn aangetroffen, merkvervalst zijn (te weten de locaties H, J en K) ófwel omdat niet gebleken is dat verdachte enige betrokkenheid heeft gehad bij de goederen die op de betreffende locaties (locaties I en M) zijn aangetroffen.

In de tenlastelegging onder feit 1 wordt verdachte naast het verrichten van handelingen die genoemd zijn in de delictsomschrijving van artikel 337 Sr, ten aanzien van merkvervalste goederen op genoemde locaties onder A tot en met M, ook verweten dat hij met betrekking tot andere hoeveelheden van merkvervalste goederen genoemde handelingen heeft verricht. Nog daargelaten dat, gelet op de omvang van het dossier, niet direct duidelijk is op welke goederen de tenlastelegging hier ziet, heeft de officier van justitie zich in haar requisitoir ook beperkt tot de goederen die zijn aangetroffen op de locaties A t/m M en heeft zij niet een bewezenverklaring gevraagd ten aanzien van elders aangetroffen merkvervalste goederen. Onder die omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat de officier van justitie niet beoogd heeft een bewezenverklaring terzake dat onderdeel te verkrijgen. Gelet hierop dient ook vrijspraak te volgen ten aanzien van het onderdeel van de tenlastelegging dat ziet op elders dan op de locaties A tot en met M aangetroffen goederen.

De resterende verwijten betreffen derhalve de verwijten zoals die onder de locaties genoemd onder A tot en met G en L zijn omschreven.

Naar het oordeel van de rechtbank staat vast dat de in de tenlastelegging onder feit 1 op de locaties A, B, C, D, E, F en G aangetroffen goederen merkvervalst zijn.

Feit 2

Onder dit feit wordt verdachte verweten, al dan niet samen met (een) ander(en), (contante) geldbedragen, welke geldbedragen de opbrengst uit de handel in merkvervalste goederen betreffen, heeft witgewassen door die geldbedragen te storten, over te boeken of te wisselen dan wel dit te laten doen ten behoeve van bepaalde begunstigden.

De rechtbank is van oordeel dat genoemde gestorte geldbedragen afkomstig zijn uit de handel in merkvervalste goederen.

Uit het dossier komt naar voren dat verdachte een eenmanszaak had, maar dat dit bedrijf in 2010 geen omzet had, terwijl in 2011 alleen voor het 3e kwartaal omzet is opgegeven van € 39.026. Voorts is niet gebleken dat verdachte in 2010, 2011 of 2012 looninkomsten heeft gehad. De inkomsten van naam 27, de partner van verdachte, waren in 2010 € 19.462 en in 2011 € 19.342.

Deze omstandigheden rechtvaardigen naar het oordeel van de rechtbank het vermoeden dat de gestorte geldbedragen van enig misdrijf afkomstig zijn. Er is immers niet gebleken van andere – legale – inkomsten die het storten van genoemde geldbedragen kunnen rechtvaardigen.

Gegeven voormelde feiten en omstandigheden mag van verdachte worden verlangd dat hij een concrete, min of meer verifieerbare verklaring geeft voor de herkomst van het geldbedrag die niet zo onwaarschijnlijk is dat zij bij de vorming van het bewijsoordeel zonder meer terzijde behoort te worden gesteld (zie HR 13 juli 2010, LJN: BM0787).

Nu verdachte geen verklaring heeft afgelegd over de herkomst van de gestorte geldbedragen, kan het naar het oordeel van de rechtbank niet anders zijn dan dat genoemde bedragen afkomstig zijn van de handel in merkvervalste goederen, zoals onder feit 1 is beschreven.

De rechtbank acht dan ook wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het witwassen van de hiervoor genoemde geldbedragen door van die geldbedragen de werkelijke aard en/of herkomst te verbergen en/of te verhullen dan wel die geldbedragen over te dragen en/of om te zetten, middels het (door derden laten) storten van die geldbedragen op rekeningen in het buitenland en het gebruik van geldbedragen in casino’s. De rechtbank acht niet bewezen dat anderen dan verdachte als medepleger betrokken zijn geweest bij de stortingen van de geldbedragen.

Gelet op de frequentie van de stortingen is de rechtbank van oordeel dat verdachte van het witwassen een gewoonte heeft gemaakt.

Feit 3

Op grond van de hiervoor weergeven bewijsmiddelen en hetgeen de rechtbank hiervoor heeft overwogen, staat naar het oordeel van de rechtbank vast dat medeverdachte naam medeverdachte gedurende ongeveer een jaar betrokken is geweest bij de reeds eerder door verdachte gedreven handel in deze goederen. Verdachte was degene die met name de fabricage, de inkoop en de opslag van de goederen regelde, en medeverdachte heeft, bij afwezigheid van verdachte, op een aantal momenten in dat jaar opdrachten gegeven aan naam 4 tot vervoer van goederen en naam 4 daarbij ook geholpen en zelf ook goederen vervoerd.

Hoewel geoordeeld moet worden dat de activiteiten van medeverdachte naam medeverdachte in verhouding tot die van verdachte geringer zijn geweest, en daarmee zijn bijdrage aan de samenwerking tussen hen beiden ook, was die samenwerking toch zodanig dat naar het oordeel van de rechtbank sprake is geweest van een criminele organisatie. De heersende jurisprudentie vereist immers slechts dat sprake is van een samenwerkingsverband, met een zekere duurzaamheid en structuur, tussen de verdachte en tenminste één andere persoon, waarbij de gedragingen van elke deelnemer dienen te strekken tot of rechtstreeks verband dienen te houden met de verwezenlijking van het oogmerk van die organisatie. Aan die vereisten is in dit geval voldaan.

Dat naam medeverdachte betrokken is bij het witwassen van gelden van verdachte, te weten van de opbrengst van de handel in merkvervalste goederen, acht de rechtbank niet bewezen, zodat de criminele organisatie zich daartoe niet uitstrekte.

Bewezenverklaring

Verdachte heeft zich, al dan niet samen met een ander, gedurende een periode van bijna 2 jaar schuldig gemaakt aan handel in merkvervalste goederen, aan gewoontewitwassen met betrekking tot de opbrengsten uit die handel en aan deelname aan een criminele organisatie.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot

• een gevangenisstraf van 285 dagen, waarvan 180 dagen voorwaardelijke met een proeftijd van 3 jaar
• een geldboete van € 10.000

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordelingen voor oplichting met obligatiefondsen

Een 66-jarige man uit Soest is door de rechtbank Midden-Nederland veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier jaar voor onder meer oplichting met obligatiefondsen in Duits vastgoed. De man wordt door de rechtbank gezien als de initiator van de oplichting. Ook zijn vrouw en zoon en drie medewerkers werden veroordeeld.

Obligatiefondsen

Honderden beleggers investeerden in totaal 24 miljoen euro in de fondsen Hypothecaire Vastgoed Obligaties (HVO), Duitse Investeringsmaatschappij Holland B.V.(DIM), Duits Participatiefonds B.V. (DPF) en Weststaete. Het was de bedoeling dat de inleg gebruikt zou worden voor het aankopen van vastgoedobjecten in Duitsland. Vastgoed werd echter maar in beperkte mate gekocht en geld werd doorgesluisd naar andere fondsen of voor andere (privé)doelen gebruikt.

Prospectussen

In de prospectussen werd onder meer beweerd dat de beleggingen een zeer gering risico en hoge rendementen kenden en dat er onafhankelijk toezicht werd uitgeoefend. Door op deze manier zekerheden en informatie aan beleggers voor te spiegelen, terwijl de verdachte wist dat deze niet bestonden of op geen enkele wijze waargemaakt zouden worden, heeft de verdachte zich schuldig gemaakt aan oplichting.

Zoon en echtgenote

De 32-jarige zoon van de hoofdverdachte, die aan de oplichting meewerkte werd veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf. De echtgenote van de man werd veroordeeld tot een gevangenisstraf (die ze al in voorarrest heeft uitgezeten) en een werkstraf wegens valsheid in geschrift. Eén verdachte werd vrijgesproken.

BV’s

Ook een groot aantal vennootschappen die door de verdachten bestuurd werden, waren gedagvaard. De rechtbank kon gezien het bewijs aan deze rechtspersonen geldboetes opleggen, maar omdat de BV's inmiddels allemaal failliet zijn, zou een boete ten koste gaan van de boedel en daarmee de slachtoffers benadelen. Daarom legde de rechtbank in al deze zaken geen straf op.

Slachtoffers

In het strafproces hadden zich 391 benadeelde partijen gevoegd. De vorderingen van deze partijen zijn al tijdens de zitting in september dit jaar niet-ontvankelijk verklaard, omdat ze een te grote belasting voor het strafproces vormden. Slachtoffers kunnen hun vordering wel bij de curator indienen.

Lees de volledige uitspraken:

• Rechtbank Midden-Nederland 7 december 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:8711
• Rechtbank Midden-Nederland 7 december 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:8717
• Rechtbank Midden-Nederland 7 december 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:8716
• Rechtbank Midden-Nederland 7 december 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:8751