Beklag tegen inbeslagneming ex artikel 552a Sv: eisen dat zekerheid wordt gesteld voor gehele waarde beslagene, terwijl ontnemingsvordering lager is, is niet toegestaan

Rechtbank Amsterdam 22 juli 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:5386 Klager wordt ervan verdacht gedurende de periode 1 januari 2014 t/m 20 maart 2015 in verdovende middelen, te weten heroïne en cocaïne, te hebben gehandeld.

Er is vervolgens met machtiging van de rechter-commissaris conservatoir beslag gelegd tot bewaring van het recht van verhaal voor de voor voornoemd misdrijf op te leggen geldboete en een naar aanleiding van voornoemd misdrijf door de rechter op te leggen verplichting tot betaling van een geldbedrag aan de Staat ter ontneming van het door verdachte wederrechtelijk verkregen voordeel, tot een maximum bedrag van €4.764. Hierbij is een auto, VW Polo, en een geldbedrag van €682,70 in beslag genomen.

Het klaagschrift ex artikel 552a Sv strekt tot teruggave van de auto.

Standpunt verdediging

Klager heeft aangeboden in ruil voor de auto zekerheid te willen stellen. Ten onrechte heeft de Landelijke Autoriteit aangegeven dat zekerheid gesteld zou moeten worden tot het bedrag van de getaxeerde waarde van de auto en niet slechts tot het bedrag van het conservatoir beslag. Omdat ook conservatoir beslag is gelegd op een geldbedrag van klager ter hoogte van €682,70, zou het bedrag van de zekerheidstelling €4.081,30 moeten bedragen. Klager verzoekt het beslag op de auto op te heffen, onder het bevel tot zekerheidstelling voor voornoemd bedrag.

De raadsvrouw van klager (Gwen Jansen, Gwen Jansen Advocatuur) heeft in raadkamer ter aanvulling op het klaagschrift aangevoerd dat de moeder van klager een lening heeft opgenomen zodat het geld klaar ligt om overgeboekt te worden.

Standpunt OM

De officier van justitie heeft verklaard zich niet te verzetten tegen teruggave van de in beslag genomen auto aan klager mits zekerheid wordt gesteld voor het bedrag van €9.550, zijnde de getaxeerde waarde van de auto. Mocht de zekerheid worden voldaan dan vervalt de grondslag voor het klaagschrift.

Beoordeling rechtbank

Niet in geschil is dat het belang van strafvordering bij handhaving van het beslag aanwezig kan worden geoordeeld. Immers, op grond van de zich thans in het dossier bevindende stukken en het verhandelde in raadkamer is het niet hoogst onwaarschijnlijk te achten dat de strafrechter, later oordelend, aan klager een geldboete zal opleggen dan wel in de ontnemingszaak aan klager de verplichting tot betaling aan de staat van het wederrechtelijk verkregen voordeel zal opleggen.

De vraag is of voortzetting van het beslag, gelet op de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit, gerechtvaardigd is nu klager heeft aangeboden zekerheid te stellen tot een bedrag van €4.081,30.

Art. 118a Sv biedt ingeval van conservatoir beslag de mogelijkheid van teruggave onder zekerheidsstelling. De vraag is of het door klager aangeboden bedrag toereikend is. De rechtbank is van oordeel dat dit het geval is. De rechter-commissaris heeft de machtiging tot het leggen van conservatoir beslag verleend tot een maximum bedrag van €4.764,00. Niet valt in te zien waarom de officier van justitie meer zekerheid zou mogen verlangen dan voornoemd bedrag. Nu voorts de officier van justitie in raadkamer heeft verklaard dat ook het inbeslaggenomen geldbedrag van €682,70 zal worden gebruikt ter voldoening van een op te leggen boete dan wel te betalen ontnemingsbedrag, heeft klager met het bedrag van €4.081,30 voldoende zekerheid aangeboden. Voortzetting van het beslag is onder die omstandigheden strijdig met de eis van subsidiariteit.

De rechtbank verklaart het beklag gegrond en gelast de teruggave van de inbeslaggenomen auto aan klager met ingang van het moment dat de Landelijke Beslag Autoriteit een bedrag van €4.081,30 als zekerheidsstelling van klager zal hebben ontvangen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Onderbewindstelling van veehouder

Rechtbank Den Haag 28 april 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:5046 Bij vonnis van de Rechtbank Den Haag is verdachte veroordeeld ter zake van, onder meer, opzettelijke overtreding van een voorschrift, gesteld krachtens artikel 96 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren, meermalen gepleegd. Tevens volgt uit dat vonnis dat de verboden toestand voortduurt en dat verdachte, hoewel hem daartoe ampele mogelijkheden zijn geboden, in gebreke blijft daaraan (vrijwillig) een einde te maken.

De rechtbank overweegt dat derhalve tegen verdachte ernstige bezwaren zijn gerezen en tevens de belangen welke door het vermoedelijk overtreden voorschrift worden beschermd een onmiddellijk ingrijpen vereisen.

De rechtbank zal daarom ambtshalve als voorlopige maatregel bevelen de onderbewindstelling van de onderneming van de verdachte waarin het economische delict wordt vermoed te zijn begaan.

Lees hier de volledige uitspraak.

Uitkeringsfraude: rechtbank verwerpt het verweer dat de gemeente op de hoogte was van de gezamenlijke huishouding & werkzaamheden of inkomsten

Rechtbank Midden-Nederland 8 juli 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:5094 De verdachte ontvangt vanaf 3 april 2001 een uitkering in het kader van de Algemene Bijstandswet van de gemeente Noordoostpolder. Op 1 januari 2005 is de Abw uitkering omgezet naar een uitkering in het kader van de Wet Werk en Bijstand. Vanaf 1 december 2009 volgens de alleenstaande norm.

De medeverdachte ontvangt vanaf 1 februari 2011 een uitkering in het kader van de Wet Investeren in Jongeren van het cluster Werk en Inkomen van de gemeente Noordoostpolder volgens de norm alleenstaande ouder met 20% alleenstaande ouder toeslag. Verdachte ontvangt vanaf 11 september 2011 een uitkering in het kader van de WWB van het cluster Werk en Inkomen van de gemeente Noordoostpolder volgens de norm alleenstaande ouder met 20% alleenstaande ouder toeslag.

Aan de toekenning van een uitkering is de voorwaarde verbonden dat de ontvanger op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling doet van alle feiten en omstandigheden die van invloed kunnen zijn op het recht, hoogte en continuering van de uitkering. Hetgeen is bepaald in de artikelen 17 WWB en 44 WIJ.

Bij de toekenningsbeschikking van de uitkering wordt een bijlage gevoegd waarop deze verplichtingen staan vermeld. Aan de hand van de door de ontvanger persoonlijk ingevulde en ondergetekende mutatieformulieren is de hoogte van de uitkering vastgesteld en uitbetaald.

Door de burgemeester en wethouders van de gemeente Noordoostpolder zijn de WWB uitkeringen van verdachte en medeverdachte per 18 december 2013 beëindigd.

Standpunt officier van justitie

Feit 1

De officier van justitie acht het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Er is sprake van opzet, aangezien verdachte wist wat de consequentie was als hij met medeverdachte ging samenwonen. Uit het dossier blijkt dat het waterverbruik in de woning van medeverdachte vanaf 21 mei 2010 laag was. Daarbij komt dat de getuigenverklaringen aansluiten bij dit objectieve gegeven. Daarnaast heeft de verdachte een bekennende verklaring afgelegd. De periode ten aanzien van het onder 1 ten laste gelegde dient beperkt te worden van 1 mei 2010 tot en met 18 december 2013, omdat vanaf dat moment het waterverbruik in de woning van de medeverdachte laag was.

Verdachte heeft op geld waardeerbare werkzaamheden verricht en dat is op zichzelf voldoende voor bewezenverklaring van schending van de inlichtingenplicht. Hiervoor is niet van belang of verdachte met deze werkzaamheden daadwerkelijk geld heeft verdiend.

Feit 2

De officier van justitie acht het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. De medeverdachte heeft eveneens uitkeringsfraude gepleegd. Verdachte heeft hiervan geprofiteerd doordat hij met de medeverdachte samenwoonde. De periode ten aanzien van het ten laste gelegde dient beperkt te worden van 1 februari 2011 tot en met 18 december 2013, omdat de uitkering aan medeverdachte per 1 februari 2011 is verstrekt.

Standpunt verdediging

Feit 1

De raadsvrouw heeft vrijspraak van het ten laste gelegde bepleit, aangezien er geen sprake is van opzet, ook niet in voorwaardelijke zin. De gemeente was op de hoogte van de situatie waarin verdachte verkeerde, waardoor verdachte in de veronderstelling verkeerde dat de gemeente ook vanuit het oogpunt van het beoordelen van het recht op bijstand voldoende geïnformeerd was over zijn relatie met de medeverdachte.

Feit 2

De raadsvrouw heeft ook ten aanzien van dit feit vrijspraak van het ten laste gelegde bepleit, aangezien er geen sprake is van opzet, ook niet in voorwaardelijke zin. Daarnaast kan geen voordeel worden verkregen als het voordeel betreft wat is verkregen uit eigen misdrijf.

Beoordeling rechtbank

Op 19 juni 2012 is door de preventiemedewerker afdeling cluster Werk en Inkomen van de gemeente Noordoostpolder een rapport opgesteld. Hieruit blijkt onder meer dat op 9 juli 2011 een meisje is geboren waarvan de ouders verdachte en de medeverdachte zijn. Voorts blijkt dat het waterverbruik volgens opgave van medeverdachte op het adres 12m3 betreft in de periode van mei 2010 tot en met mei 2011.

Bij waarnemingen in de periode van 8 februari 2012 tot en met 11 juni 2012 is medeverdachte eenmaal in de woning aan het adres gezien. Medeverdachte was gedurende zes minuten in de woning en verliet vervolgens de woning. Tijdens deze waarnemingen is tevens gezien dat medeverdachte om 8.20 uur met een klein meisje de woning van verdachte aan het adres verliet. Voorts is gezien dat er bij verdachte vijf verschillende auto’s op de oprit stonden.

Een nader onderzoek is ingesteld op 6 mei 2013. Uit dit onderzoek blijkt dat door verdachte en medeverdachte geen melding is gedaan van een gezamenlijke huishouding of werkzaamheden of inkomsten. Er zijn immers geen mutatieformulieren of andere meldingen binnengekomen.

In de periode van 21 mei 2010 tot en met 16 mei 2013 heeft medeverdachte het waterverbruik doorgegeven via internet. Het verbruik in die periode is 18 m3. Dit waterverbruik is bijzonder laag, omdat er sprake was van een bewoning door een volwassene en vanaf 2011 door twee kinderen. Een normaal waterverbruik zou zijn 91 m3 voor een tweepersoonshuishouden en een waterverbruik van 137 m3 bij een driepersoonshuishouden, volgens het Nibud.

Uit openbare bronnen op het internet blijkt dat verdachte en medeverdachte een gezamenlijk Facebook account hebben, waarop medeverdachte op 22 en 28 september 2012 berichten zette betreffende haar en verdachte.

Uit achttien waarnemingen in de periode van 14 mei 2013 tot 18 juni 2013 blijkt het volgende. Vijfmaal is gezien dat medeverdachte met haar dochters om 8.20 uur uit de woning van verdachte komt. Voorts zijn er zeven verschillende auto’s op de oprit van verdachte gezien. Tenslotte blijkt dat medeverdachte in de gehele periode geen enkele maal is waargenomen bij haar eigen woning aan het adres.

Uit observaties op grond van het Wetboek van Strafvordering in de periode van 2 juli 2013 tot en met 24 september 2013 blijkt het volgende. Medeverdachte slaapt bij verdachte. De kinderen van medeverdachte wonen tevens bij verdachte. Medeverdachte en verdachte doen gezamenlijk boodschappen. Medeverdachte haalt af en toe post op uit haar woning aan het adres. Verdachte houdt zich bezig met reparaties en onderhoud van auto’s.

De getuige heeft op 14 november 2013 verklaard dat zij drieënhalf jaar op het adres. Volgens deze getuige woonde medeverdachte niet in de woning, maar kwam zij daar af en toe. Medeverdachte woonde verderop in het adres met verdachte gedurende de drieënhalf jaar dat de getuige naast haar woonde.

Uit het proces-verbaal blijkt dat op 18 december 2013 is gesproken met een tweetal bewoners die woonachtig zijn in het adres. Beiden verklaren onafhankelijk van elkaar dat medeverdachte niet haar hoofdverblijf heeft op het adres. Medeverdachte is af en toe bij haar woning gezien en de afvalcontainer wordt mede gebruikt door buurtbewoners die teveel afval hebben.

Uit de verklaring van medeverdachte op 18 december 2013 blijkt onder meer het volgende. Zij ontvangt een WWB uitkering en is op de hoogte is van de plichten die zijn verbonden aan een uitkering en zij wijzigingen in haar privésituatie moet melden op bepaalde formulieren. Zij heeft bijna vier jaar een relatie met verdachte en zij hebben samen een dochter. Zij weet dat verdachte een WWB uitkering ontvangt. Voorts blijkt dat medeverdachte met haar kinderen bij verdachte eet en alle kinderen een eigen bed hebben bij verdachte. Voorts blijkt uit haar verklaring dat zij samen met verdachte boodschappen doet en betaalt. Medeverdachte bekent dat zij sinds april 2013 dag en nacht bij verdachte verblijft.

Uit de verklaring van verdachte op 18 december 2013 blijkt onder meer het volgende. Hij ontvangt een uitkering van de gemeente Noordoostpolder sinds 2001. Hij woont samen met medeverdachte en haar kinderen. Verdachte is op de hoogte van de plichten die zijn verbonden aan een uitkering en hij weet dat hij wijzigingen in zijn woon- en leefsituatie moet melden bij de gemeente. Verdachte verklaart dat hij en medeverdachte ongeveer vier jaar een relatie hebben en dat zij vanaf de zomer 2012 altijd bij hem is. Verdachte weet dat medeverdachte een uitkering ontvangt. Vervolgens herhaalt verdachte dat medeverdachte met haar kinderen anderhalf jaar bij hem is. Medeverdachte heeft de beschikking over zijn bankpas wanneer zij boodschappen doet. De boodschappen worden gezamenlijk betaald. De huishouding wordt ook gezamenlijk gedaan. Voor het repareren van auto’s heeft verdachte in het verleden het gebruik van een auto gekregen gedurende een periode van zes weken of twintig euro per klus. Voorts verklaart verdachte dat hij medeverdachte een jaar eerder had gezegd haar eigen woning op te zeggen en officieel bij hem in te trekken.

Uit voorgaande bewijsmiddelen, met name de verklaringen van de (anonieme) getuigen en meldingen en de objectieve gegevens omtrent het elektriciteits- en waterverbruik, blijkt dat verdachte vanaf 21 mei 2010 (te weten de begindatum van het lage waterverbruik) een gezamenlijke huishouding met medeverdachte voerde en dat hij heeft nagelaten dit op te geven. Derhalve heeft verdachte verzwegen dat hij samenwoonde en hierdoor heeft hij niet voldaan aan de inlichtingenplicht op grond van de WBB en heeft hij zich schuldig gemaakt aan het onder 1 ten laste gelegde feit.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsvrouw dat de gemeente op de hoogte was van de gezamenlijke huishouding en werkzaamheden of inkomsten. Uit het onderzoek ingesteld op 6 mei 2013 blijk immers dat er geen mutatieformulieren of andere meldingen zijn binnengekomen omtrent de gezamenlijke huishouding en werkzaamheden. Zowel verdachte als de medeverdachte ontkennen tevens dat er sprake was van een gezamenlijke huishouding, waardoor het niet voor de hand ligt dat de gemeente hiervan op de hoogte was. Dat verdachte en de medeverdachte met gemeenteambtenaren gesproken hebben over hun persoonlijke situatie maakt dit niet anders, te minder nu daarmee niet aangetoond is dat bij dat contact volledig inzicht verschaft is in hun huishouding.

De rechtbank verwerpt tevens het verweer van de raadsvrouw dat er geen sprake is van opzet. Uit de verklaringen van verdachte en medeverdachte blijkt dat zij ieder op de hoogte waren dat de ander net als zijzelf een uitkering ontving en dat zij op de hoogte waren van de verplichtingen verbonden aan de verstrekking van de uitkering en dat zij wijzigingen dienden door te geven.

Feit 2

Blijkens hetgeen onder feit 1 is overwogen heeft medeverdachte zich eveneens schuldig gemaakt aan het schenden van de inlichtingenplicht strafbaar gesteld ex artikel 227b Sr. Verdachte heeft door het voeren van een gezamenlijke huishouding met medeverdachte medeverdachte, voordeel getrokken uit het door de medeverdachte gepleegde strafbare feit. Verdachte en medeverdachte deelden immers de kosten voor de boodschappen.

De rechtbank acht daarom ook het onder 2 ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen.

Bewezenverklaring

Feit 1: In strijd met een haar bij of krachtens wettelijk voorschrift opgelegde verplichting, opzettelijk nalaten tijdig de benodigde gegevens te verstrekken, terwijl het feit kan strekken tot bevoordeling van zichzelf of een ander, terwijl zij wist dat de gegevens van belang zijn voor de vaststelling van haar recht op een verstrekking of tegemoetkoming, dan wel voor de hoogte of de duur van een dergelijke verstrekking of tegemoetkoming, meermalen gepleegd.

Feit 2: Opzettelijk uit de opbrengst van enig door misdrijf verkregen goed voordeel trekken, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank legt aan verdachte op een werkstraf voor de duur van 200 uren en veroordeelt de verdachte voorts tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 4 maanden met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens grootschalige bankenfraude gepleegd door ‘fraudeclubje’

Rechtbank Den Haag 4 augustus 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:9244 Verdachte heeft zich gedurende anderhalf jaar op professionele wijze schuldig gemaakt aan grootschalige fraude. Deze fraude betrof het medeplegen van diefstal (met valse sleutels), valsheid in geschrift, het gebruik van valse documenten, oplichting en gewoontewitwassen. De daders deden zich voor als rekeninghouders van bankinstellingen en creditcardhouders van een creditcard maatschappij. Er werden bankrekeningnummers gewijzigd, kredieten en extra creditcards aangevraagd. Op deze manier werd op grootschalige wijze geld van de rekeninghouders en creditcardmaatschappijen afhandig gemaakt en werden grote bedragen middels contante geldopnames, overboekingen en de aanschaf van dure telefoons weggesluisd. Verdachte fungeerde als incasseerder van het samenwerkingsverband dat door hemzelf als ‘fraude clubje’ werd aangemerkt.

Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte zich al dan niet samen met anderen heeft schuldig gemaakt aan grootschalige fraude met bankgegevens. Deze fraude wordt hem verweten onder vier feiten, te weten medeplegen van: diefstal met valse sleutels, subsidiair heling (feit 1), valsheid in geschrifte (feit 2), oplichting (feit 3) en witwassen (feit 4).

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie acht de feiten onder 1 primair, 2 eerste en tweede cumulatief, 3 en 4 ten laste gelegd, integraal wettig en overtuigend bewezen.

Standpunt verdediging

De verdediging heeft integrale vrijspraak van alle ten laste gelegde feiten bepleit.

Beoordeling rechtbank

Feit 1

Vanaf 1 september 2011 tot en met 7 september 2012 stond in het handelsregister van de Kamer van Koophandel onder de handelsnaam ‘Fly Moments’ een eenmanszaak ten name van verdachte ingeschreven.

Slachtoffer A. heeft op 11 augustus 2013 aangifte gedaan van fraude met zijn bankrekening. In de periode van 29 juni 2013 tot en met 4 juli 2014 is €3.450 overgeschreven naar de bankrekening van Fly Moments. Slachtoffer C. heeft op 17 oktober 2013 aangifte gedaan van diefstal van haar damestas met daarin haar bankpas en identiteitsbewijs rond 18 juli 2013. Slachtoffer D. heeft op 21 december 2013 aangifte gedaan van oplichting. Hij heeft verklaard dat hij zijn bankpas met pincode heeft afgegeven aan persoon B. en dat hij in ruil daarvoor €1.000 heeft gekregen. Op zijn naam is valselijk een studentenlimiet aangevraagd ter hoogte van €5.000 waarna €4.500 is overgemaakt naar bankrekening rekeningnummer ten name van FlyMoments. Slachtoffer G. heeft op 22 november 2013 aangifte gedaan van onder meer verduistering en valsheid in geschrift. Zij heeft haar bankpas en pincode gegeven aan ene persoon C. en vervolgens is zonder haar medeweten, op haar naam een studentenkrediet van €5.000 aangevraagd. Er is op 13 november 2013 €2.750 overgemaakt naar de bankrekening van Fly Moments. Slachtoffer I. heeft op 21 maart 2014 aangifte gedaan van oplichting en valsheid in geschrift. Zij verklaarde dat haar bankpas en paspoort waren weggenomen en dat een studentenlimiet van €5.000 met haar bankrekening met nummer rekeningnummer was aangevraagd. Op 13 januari 2014 is €3.000 overgeboekt naar de bankrekening van Fly Moments zonder medeweten van slachtoffer I.

Uit niets blijkt dat bovengemelde personen toestemming hebben gegeven dat geld dat hen toebehoorde, mocht worden overgeschreven naar de bankrekening van Fly Moments. Uit het feit dat zij aangifte hebben gedaan volgt het tegendeel. Voor zover door enkelen van hen toestemming zou zijn gegeven om hun bankpas en bankrekeningnummer te gebruiken, derhalve als katvanger op te treden, volgt hieruit niet dat zij daarmee ook de toestemming hebben gegeven dat hun eigen geld werd overgemaakt naar Fly Moments. Aldus stelt de rechtbank vast dat sprake is van wederrechtelijk wegnemen van deze bedragen.

Uit het voorgaande volgt dat vaak op dezelfde dag of binnen enkele dagen nadat de geldbedragen op de bankrekening van Fly Moments waren overgeschreven, deze geldbedragen nagenoeg geheel afgeschreven werden voornamelijk middels contante opnames en overboekingen naar de privérekening van verdachte. Blijkens de verklaring van verdachte was hij de enige die kon beschikken over de gelden van de bankrekening van Fly Moments en hieruit leidt de rechtbank af dat door of namens verdachte deze bedragen van de rekening van Fly Moments zijn afgehaald.

Ten aanzien van voornoemde personen en slachtoffer B., slachtoffer D. en slachtoffer E. geldt dat er zonder hun toestemming geldbedragen van hun bankrekeningen zijn afgeschreven. Deze gelden zijn evenwel niet direct ten gunste gekomen van de bankrekening van FlyMoments. De rechtbank is – anders dan de officier van justitie - van oordeel dat in het dossier onvoldoende bewijs voorhanden is voor verdachtes betrokkenheid bij deze specifieke bedragen. De rechtbank zal verdachte van deze onderdelen van de tenlastelegging vrijspreken.

Van slachtoffer F. en slachtoffer S. zijn in het dossier geen aangiften aangetroffen zodat het wederrechtelijke karakter van de overschrijvingen ten laste hun bankrekening niet kan worden vastgesteld. Alhoewel, gezien het feit dat Fly Moments toen al niet meer bestond, er wel vraagtekens zijn te zetten bij de door hen overgeschreven bedragen, is dat onvoldoende voor het wettig en overtuigend bewijs dat deze bedragen ook daadwerkelijk wederrechtelijk zijn weggenomen. Ook van deze onderdelen van de tenlastelegging zal de rechtbank verdachte vrijspreken. Voorts blijkt uit het dossier niet dat verdachte deze bedragen heeft weggenomen door middel van een valse sleutel (zoals valse bankpassen). Ook van dit onderdeel van de tenlastelegging wordt verdachte vrijgesproken.

Medeplegen

Verdachte heeft verklaard dat hij zich sinds 2010 schuldig heeft gemaakt aan fraude en dat hij deel uitmaakte van een ‘fraudeclubje’. De leden van dit fraudeclubje waarvan verdachte - behalve M.O. (‘M.’) - geen namen wilde noemen legden zich toe op verschillende soorten van fraude. Zij ronselden samen katvangers. Het kwam er volgens verdachte op neer dat als zij iemand konden misbruiken, dat zij dat dan deden.

Blijkens verdachtes verklaring hadden de verschillende leden van het ‘fraudeclubje’, verschillende rollen en taken. Zo was er iemand die websites namaakte van onder meer ICS en American Express. Deze persoon verzorgde ook de ‘phishing’ mails. M.O. ‘M.’ fungeerde als tussenpersoon tussen voornoemde persoon en verdachte. Verdachte was de hoofdontvanger van bankpassen behorende bij bankrekeningen van de katvangers. Er zaten nog een of twee personen tussen hem en de uiteindelijke rekeninghouders. Ook was het de taak van verdachte om het binnenkomende geld te verdelen. M.O. ‘M.’ en de websitebouwer kregen hun aandeel en de katvangers en de tussenpersonen kregen hun deel.

Gelet op de taakverdeling was verdachte niet bij elk specifieke aspect van de fraude zelf direct betrokken. Hij wist evenwel overal van, kreeg een seintje wanneer er geld op de bankrekening stond, waarna hij het er af kon halen en deelde mee in de opbrengst. Uit de aangiftes van slachtoffer D. en slachtoffer G. volgt dat in deze zaak - onder meer - gebruik is gemaakt van persoon B. en persoon C. In de telefoon van verdachte is een nummer aangetroffen met de naam persoon B. en telefoonnummer. Dit nummer behoort bij persoon B.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte nauw en bewust heeft samengewerkt met anderen bij het stelen van de geldbedragen van de rekeningen van bovengenoemde personen.

Conclusie ten aanzien van zaaksdossier Fly Moments

Gelet op al het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte zich tezamen en in vereniging meermalen schuldig heeft gemaakt aan diefstal ter hoogte van een bedrag van €16.200.

Zaaksdossier 9 Iphones

Op 26 november 2014 is namens International Card Services (ICS) aangifte gedaan van oplichting en valsheid in geschrift ten aanzien van hun cliënt: slachtoffer L. Slachtoffer L. verklaarde dat hij heeft gereageerd op een ‘phishingmail’, dat hij zijn gegevens op een ‘webportal’ heeft ingevuld, dat hij geen adreswijziging naar Den Haag heeft doorgegeven, dat hij geen ‘upgrade’ naar een MasterCard Gold heeft aangevraagd, geen MasterCard Gold met nummer rekeningnummer heeft ontvangen en daarmee geen transacties heeft gedaan. Uit nader onderzoek bleek onder meer dat het adres van dit account is gewijzigd naar adres te Den Haag en dat het account is gewijzigd van Classic naar Gold.

Op 31 oktober 2014 wordt tussen 16:04 uur en 21:53 uur ten laste van deze creditcard €8.444 uitgegeven. Uit onderzoek naar waar deze uitgaven zijn gedaan en de plaatsen waar het telefoonnummer van verdachte ten tijde van deze uitgaven zendmasten aanstraalt, blijkt het volgende.

Er zijn twaalf transacties gedaan waarvan de eerste een betaling van €2 bij een parkeergarage betreft. Van dit tijdstip zijn geen gegevens van het telefoonnummer van verdachte beschikbaar. Vervolgens worden twee transacties bij electronicazaken in Den Haag en vijf transacties in electronicazaken in Rotterdam gedaan. Verdachtes telefoonnummer straalt ten tijde van elke aankoop zendmasten in de directe omgeving aan. Vervolgens worden contante opnames in Rotterdam gedaan waarvan geen gegevens van de telefoon van verdachte beschikbaar zijn. Ten slotte wordt getracht om bij een Shell pompstation te Dordrecht een transactie van €400 te doen. Verdachtes telefoonnummer straalt ten tijde van deze poging tot transactie een zendmast in de directe omgeving aan.

Op 15 januari 2015 is namens American Express aangifte gedaan van oplichting en valsheid in geschrift ten aanzien van hun cliënt slachtoffer J. Slachtoffer J. Had een accountnummer met daaraan gekoppeld een creditcard met hetzelfde nummer. Zonder dat slachtoffer J. wist dat haar inloggegevens werden gewijzigd. Vervolgens werd, zonder dat zij noch haar zoon daarvan op de hoogte waren, een creditcard op naam van zoon aangevraagd en met een accountnummer afgegeven. Ten laste van het account van slachtoffer J. zijn met deze creditcard goederen gekocht met een totale waarde van €5.118,35.

Op 9 februari 2015 is namens American Express aangifte gedaan van oplichting en valsheid in geschrift ten aanzien van slachtoffer K. te Amsterdam. Uit onderzoek van American Express bleken bovenstaande persoonsgegevens niet te bestaan. Op 5 november 2014 werden ten last van deze creditcard goederen voor in totaal €1.589 gekocht in onder meer de Media Markt en de Amac.

Op 10 november 2014 is de woning van verdachte en de bij verdachte in gebruik zijnde auto doorzocht. In het handschoenenkastje van deze auto werd een kassabon inclusief pinbon aangetroffen van de aankoop door zoon met een American Express pas eindigend op -2019 van een Iphone 6 ter waarde van €699 op 17 oktober 2014 om 20.31 uur bij de Amac aan de Lijnbaan te Rotterdam. Het telefoonnummer van verdachte is getapt en uit de tapverslagen blijkt dat verdachte op 17 oktober 2014 om 20.20 uur werd gebeld en dat verdachte zei dat ze binnen zijn. De telefoon van verdachte straalde op dat moment een zendmast in de nabijheid van de Lijnbaan in Rotterdam aan. In de telefoon van verdachte werd een afbeelding van een brief aangetroffen van American Express op naam van voorletters zoon.

Tijdens de doorzoeking van de woning van verdachte, gelegen aan de adres te Delft, zijn vier Iphones, nieuw in de verpakking, met aankoopbon aangetroffen. Uit de aankoopbonnen blijkt dat op 31 oktober 2014 om 18.18 uur een Iphone 6 ter waarde van €699 en om 19.26 uur twee Iphones 6 met een gezamenlijke waarde van €1.398 zijn betaald middels een Mastercard eindigend op -4884 (hetgeen de laatste nummers betreft van de creditcard op naam van G. slachtoffer L. ) bij Amac aan de Lijnbaan te Rotterdam. De andere Iphone 6 is op 6 november 2014 om 17.01 uur aangeschaft voor €699 middels een creditcard eindigend op -1000 bij de Amac gevestigd aan de Lijnbaan te Rotterdam. Tijdens de doorzoeking in de woning van verdachte is ook de creditcard ten name van slachtoffer K. in beslag genomen met accountnummer.

Voornoemde Iphones zijn aangeschaft door middel van extra creditcards die niet door de houders van de rekeningen waren aangevraagd en met een creditcard op een niet bestaande naam. De rekeningen behorende bij de creditcards konden niet met deze bedragen worden belast zodat deze bedragen aldus zijn weggenomen van ICS en American Express. Ten aanzien van de rol van verdachte hierbij overweegt de rechtbank als volgt. Vier van de Iphones zijn bij verdachte thuis aangetroffen. Bovendien straalde de telefoon van verdachte ten tijde van de aanschaf van drie van deze aangetroffen Iphones zendmasten aan in de directe omgeving van de locatie waar de Iphones werden aangeschaft en verdachte had één van de creditcards in zijn bezit. Bovendien werd één van de kassabonnen in het handschoenenkastje van zijn auto gevonden. Ten aanzien van de aankopen ten laste van de creditcard van slachtoffer L. straalt het telefoonnummer van verdachte vrijwel vanaf het begin van de aankopen tot aan de laatste poging tot betaling met die creditcard, zendmasten in de directe omgeving aan. In het licht hiervan en in het licht van verdachtes bekennende verklaringen ten aanzien van de fraude in het algemeen, acht de rechtbank het volstrekt onaannemelijk dat verdachte de bij hem aangetroffen Iphones heeft gekregen als onderpand voor een nog in te lossen schuld van ‘M.’. De rechtbank acht gelet op het voorgaande en op hetgeen de rechtbank hiervoor ten aanzien van medeplegen heeft overwogen, bewezen dat verdachte tezamen en in vereniging transacties heeft verricht met de creditcards op naam van zoon (op het account van slachtoffer J. ), slachtoffer K. en slachtoffer L.

Conclusie ten aanzien van zaaksdossier Iphones

Voor wat betreft de motivering ten aanzien van het medeplegen verwijst de rechtbank naar hetgeen zij hiervoor daaromtrent heeft overwogen. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte tezamen en in vereniging meermalen transacties heeft verricht met de creditcards op naam van zoon (op het account van slachtoffer J.), slachtoffer K. en slachtoffer L. en zich daarmee schuldig heeft gemaakt aan diefstal ter hoogte van een bedrag van €15.151,45. Gezien bovengenoemde werkwijze is sprake van diefstal met valse sleutels ten aanzien van creditcardaccounts op naam van slachtoffer L., slachtoffer J. en slachtoffer K.

Feit 2 & 3: Valsheid in geschrifte & oplichting

Op 9 mei 2014 is namens ICS aangifte gedaan van oplichting en valsheid in geschrift ten aanzien van hun cliënt slachtoffer M. Daarnaast is op 14 augustus 2014 namens ICS aangifte gedaan van oplichting en valsheid in geschrift ten aanzien van hun cliënten: slachtoffer N., slachtoffer O. jr., slachtoffer U., slachtoffer Q., slachtoffer R., slachtoffer S. en slachtoffer T. In deze aangiften wordt het volgende vermeld: Ten aanzien van voornoemde cliënten zijn zogenoemde “formulieren wijziging bankrekening” naar ICS gestuurd. Op deze formulieren stonden bankrekeningnummers die niet toebehoorden aan de cliënten.

Vervolgens heeft ICS ten aanzien van voornoemde creditcardhouders – met uitzondering van slachtoffer U. en slachtoffer T. waarbij het bij een poging is gebleven– in de periode van 23 maart 2014 tot en met 21 juli 2014 geldbedragen overgemaakt naar voornoemde gewijzigde rekeningnummers en heeft ICS daardoor schade geleden. De overboekingen en het inloggen op de ‘webportals’ van voornoemde cliënten gebeurde met IP-adressen. Deze IP-adressen waren te naam gesteld van de volgende personen:

• bekende van verdachte
• moeder van contact verdachte
• moeder van bekende van verdachte

Conclusie

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat ten aanzien van creditcardhouders van ICS, te weten: slachtoffer M., slachtoffer N., slachtoffer O. jr., slachtoffer Q., slachtoffer R., slachtoffer S. en slachtoffer T. formulieren ‘wijziging banrekeningnummer’ valselijk zijn opgemaakt waarna de bankrekeningnummers zijn gewijzigd in bankrekeningnummers (zoals hiervoor weergegeven) die niet toebehoorden aan voornoemde personen (feit 2). Vervolgens is ICS bewogen ten aanzien van de creditcardhouders slachtoffer M. slachtoffer N., slachtoffer O. jr., slachtoffer Q., slachtoffer R. en slachtoffer S. en slachtoffer T. om gelden over te boeken naar deze gewijzigde bankrekeningen (feit 3).

Betrokkenheid verdachte en medeplegen

De rechtbank heeft onder feit 1 overwogen dat verdachte nauw en bewust met anderen heeft samengewerkt om te frauderen met bankgegevens. De rechtbank verwijst naar hetgeen zij daaromtrent heeft overwogen. Verdachte heeft verder verklaard dat het ‘fraudeclubje’ waar hij toe behoorde zich bezighield met ‘phishing’, waarbij verdachte specifiek heeft uitgelegd hoe deze fraude in zijn werk ging. Er werd via de mail een link gestuurd naar een nep website van ICS waarop werd verzocht om gegevens in te vullen. Vervolgens werd door middel van het wijzigingsformulier het bankrekeningnummer gewijzigd naar een bankrekeningnummer van iemand die zij hadden geronseld. Verdachte was er verantwoordelijk voor om zoveel mogelijk bankrekeningnummers te verzamelen die gebruikt werden om te koppelen aan de creditcard accounts. In bovengenoemde gevallen zijn de bankrekeningnummers op deze wijze gewijzigd. Uit verdachtes verklaring leidt de rechtbank af dat verdachtes rol hierbij met name was het aanleveren van de bankrekeningnummers die op de wijzigingsformulieren werden ingevuld. Deze verklaring van verdachte wordt ondersteund door de aanwezigheid van veel identifiers van verschillende banken waaronder banken behorende bij voormelde bankrekeningnummers. In onderhavige zaak is, gelet op voormelde bevindingen omtrent de IP-adressen, samengewerkt met bekende van verdachte en contact van verdachte.

Verdachtes betrokkenheid bij onderhavige feiten blijkt verder uit de verklaring van verdachte van 12 november 2014, zoals hiervoor is weergegeven. Verdachte verklaarde toen dat hij geld contant heeft opgenomen en gepind van een bankrekening waarnaartoe gelden waren overgeschreven afkomstig van slachtoffer M. Zijn betrokkenheid blijkt voorts uit het feit dat bankpassen van een aantal van de rekeningnummers bij verdachte thuis is aangetroffen. Bovendien wordt in één van de zaken in de telefoon van verdachte een welkomstbericht van ICS aangetroffen op naam van W., welke naam bij het gewijzigde bankrekeningnummer hoorde. Daarnaast komt een andere naam gekoppeld aan een bankrekeningnummer voor in de telefoon van verdachte.

Gelet op bovenstaande stelt de rechtbank vast dat verdachte een belangrijke rol vervulde bij de valsheid in geschrift en de oplichting. Dat betekent dat verdachte nauw en bewust met anderen heeft samengewerkt om valselijk aan creditcardaccounts gekoppelde bankrekeningen te wijzigen door wijzigingsformulieren in te vullen en naar ICS op te sturen (feit 2) om vervolgens ICS op te lichten (feit 3).

Feit 4: Witwassen

Bij ingebruikneming op 27 december 2011 van de bankrekening Fly Moments, bedroeg het saldo €0. Ten tijde van opheffing van voornoemde bankrekening op 1 juli 2014 bedroeg het saldo €0. In de tussenliggende periode is een bedrag van €62.678,06 bijgeschreven en afgeschreven van deze bankrekening. Van dit bedrag werd €35.035, in de periode van 3 mei 2012 tot en met 16 januari 2014, contant gestort en kon geen legale herkomst worden vastgesteld. Er werd €21.400 overgeboekt van andere bankrekeningen naar deze bankrekening nadat de eenmanszaak Fly Moments was opgeheven. Op 20 december 2010 bedroeg het saldo van de bankrekening met nummer rekeningnummer tenaamgesteld van voorletters achternaam verdachte €96,70. Op 7 augustus 2014 bedroeg het saldo - €503,72. In de tussenliggende periode is een bedrag van €143.745,20 bijgeschreven en er werd €144.345,62 afgeschreven van deze bankrekening. Van dit bedrag werd €54.470,60, in de periode van 9 februari 2011 tot en met 7 april 2014 contant gestort. Verdachte heeft tijdens zijn verhoor op 11 november 2014 – zoals hiervoor is weergegeven – verklaard dat de contante stortingen ter hoogte van €35.035 respectievelijk €54.470,60 op de bankrekening van FlyMoments en zijn privé rekening afkomstig waren van fraude. Tijdens het verhoor van verdachte op 10 november 2014 – zoals hiervoor is weergegeven – heeft verdachte verklaard dat niemand anders dan hijzelf beschikking had over de bankrekening van FlyMoments en zijn eigen privérekening.

Zoals hiervoor al weergegeven, is in de auto die door verdachte werd gebruikt, een aankoopbon aangetroffen van de aankoop door zoon met een American Express pas eindigend op -2019 van een Iphone 6 ter waarde van €699 op 17 oktober 2014 om 20.31 uur bij de Amac aan de Lijnbaan te Rotterdam. Tijdens de doorzoeking van de woning van verdachte zijn vier Iphones 6 nieuw in de verpakking aangetroffen. Deze Iphones, ter waarde van €699 per stuk zijn aangeschaft op 31 oktober 2014 en 6 november 2014 met creditcards van slachtoffer L. en slachtoffer K.

Zoals de rechtbank hiervoor heeft overwogen acht zij bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan diefstal (feit 1), valsheid in geschrift (feit 2) en oplichting (feit 3). Daarbij acht de rechtbank ten aanzien van feit 1 bewezen dat verdachte met uit diefstal afkomstige gelden telefoons heeft aangeschaft met een totaalbedrag van €3.495. Ten aanzien van feit 1 acht de rechtbank bewezen dat een bedrag ter hoogte van €16.200, – afkomstig uit diefstal – is overgemaakt naar de bankrekening van FlyMoments.

De rechtbank overweegt dat uit het voorgaande volgt dat op 1 juli 2014 en 7 augustus 2014 er geen positief saldo aanwezig was op voornoemde bankrekeningen. Uit het dossier is niet gebleken dat verdachte geld heeft overgemaakt naar de bankrekening van Strictly Family Business, dan wel contant geld heeft gestort op die bankrekening dat niet afkomstig was uit bedrijfsactiviteiten zoals de rechtbank later in dit vonnis zal toelichten. Ook anderszins is niet gebleken dat verdachte beschikte over andere bankrekeningen noch zijn er bij hem contante bedragen aangetroffen. Op grond van het voorgaande komt de rechtbank tot de conclusie dat verdachte €16.200, €35.035 en €54.47,60 afkomstig uit eigen misdrijf op zijn bankrekeningen heeft gestort en vervolgens heeft overgedragen dan wel omgezet door het over te schrijven naar andere – niet aan verdachte – ter beschikking staande bankrekeningen, dan wel contant op te nemen en kennelijk uit te geven, dan wel om te zetten. Voor de bij verdachte aangetroffen Iphones ter waarde €3.495 geldt dat hij deze heeft aangeschaft, dan wel heeft laten aanschaffen met gelden afkomstig uit eigen misdrijf. Hij heeft daarmee de werkelijke herkomst van het geld verhuld en dit bedrag witgewassen.

Naast deze bedragen zijn onder feit 4 nog andere bedragen ten laste gelegd. Ten aanzien van de onder het eerste en tweede gedachtestreepje ten laste gelegde bedragen (€26.990 en €15.151 minus €3.495 dat ziet op de Iphones) overweegt de rechtbank het volgende. Deze bedragen zien op diefstal en oplichting waarbij de gelden afkomstig waren van bankrekeningen van derden. De rechtbank kan niet uitsluiten dat verdachte deze gelden contant heeft gestort op zijn eigen bankrekeningen. Immers, verdachte heeft verklaard dat de contante stortingen op zijn bankrekeningen afkomstig waren van fraude. Om dubbeltellingen te voorkomen zal de rechtbank verdachte van deze onderdelen vrijspreken.

Ten aanzien van het onder het zesde gedachtestreepje ten laste gelegde bedrag van €6.150 overweegt de rechtbank dat dit ziet op bedragen middels contante stortingen zijn bijgeschreven ten aanzien van Strictly Family Business in de periode van 7 januari 2014 tot en met 28 juli 2014.

Gelet op de door de rechtbank bewezen geachte feiten mag van verdachte worden verlangd dat hij een concrete, min of meer verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring geeft voor de herkomst van de gestorte gelden.

Verdachte heeft tijdens zijn verhoor op 11 november 2014 verklaard dat de contante stortingen op de bankrekening van Strictly Family business als volgt kunnen worden verklaard. Als manager van de rapgroep regelde hij optredens en verkocht hij kleding. De betalingen geschieden vaak contant en hij heeft deze inkomsten op de bankrekening van Strictly Family Busines gestort. Ten aanzien van deze verschillende stortingen heeft verdachte specifiek aangegeven bij welke clubs Strictly Family Business heeft opgetreden en welke bedragen zij daar voor betaald kregen. Het overgrote gedeelte van stortingen zag op inkomsten uit optredens.

De verklaringen van verdachte over de optredens en de kledingverkoop zijn naar het oordeel van de rechtbank verifieerbaar en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijk. Gelet op vaste jurisprudentie van de Hoge Raad is het Openbaar Ministerie in een dergelijk geval gehouden om die verklaringen nader te onderzoeken. Een dergelijk nader onderzoek is echter niet verricht. De rechtbank zal de officier van justitie niet alsnog in de gelegenheid stellen om onderzoek te verrichten, nu verdachte de verklaring over de optredens en de kleding in november 2014 heeft afgelegd en de bevindingen ten aanzien van de stortingen in augustus 2014 bekend waren. Gelet op het voorgaande zal de rechtbank verdachte vrijspreken van het tenlastegelegde witwassen, voor zover dit betrekking heeft op de contante stortingen ter hoogte van €6.150.

Bewezenverklaring

• Feit 1 primair: medeplegen van diefstal, meermalen gepleegd, en het medeplegen van diefstal, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels, meermalen gepleegd;
• Feit 2 eerste cumulatief: valsheid in geschrift, meermalen gepleegd;
• Feit 2 tweede cumulatief en feit 3: de eendaadse samenloop van opzettelijk gebruikmaken van een vals of vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid, Sr, als ware het echt en onvervalst, meermalen gepleegd en oplichting, meermalen gepleegd;
• Feit 4: gewoontewitwassen.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden.

In het nadeel van verdachte heeft de rechtbank voorts nog in aanmerking genomen dat hij, blijkens een hem betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 27 maart 2015 in de afgelopen vijf jaar eenmaal is veroordeeld voor het voorhanden hebben van valse bankbiljetten.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens medeplichtigheid aan phising, het medeplegen van witwassen en verduistering

Rechtbank Midden-Nederland 4 augustus 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:5824 De rechtbank Midden-Nederland veroordeelt een 64-jarige man uit Diemen tot een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan medeplichtigheid aan phising, het medeplegen van witwassen en verduistering.

De verdachte heeft meerdere keren meegewerkt aan de diefstal van grote geldbedragen van twee klanten van de Rabobank. Door zijn handelen –het ter beschikking stellen van zijn bankrekening en behulpzaam zijn bij het aankopen van een auto met gestolen geld- heeft verdachte niet alleen de slachtoffers aanzienlijke financiële schade berokkend, maar is ook het vertrouwen in het (digitale) handels- en betalingsverkeer op ernstige wijze geschonden. Daarnaast heeft verdachte het geldbedrag en de auto witgewassen en heeft hij zich schuldig gemaakt aan verduistering van een auto.

De verdachte werd vrijgesproken van flessentrekkerij. Ook twee medeverdachten uit Utrecht en Nieuwegein werden hiervan vrijgesproken.

De rechtbank veroordeelt de verdachte uit Diemen tot een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. Op advies van de reclassering worden verschillende bijzondere voorwaarden opgelegd, waaronder de verplichting tot ambulante behandeling. Daarnaast moet de man in totaal € 56.750 aan schadevergoeding betalen aan de twee slachtoffers en moet hij de Staat €29.236,87 terugbetalen aan wederrechtelijk verkregen voordeel.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordelingen naar aanleiding van uitvoeren asbestsaneringswerkzaamheden

Rechtbank Midden-Nederland 25 februari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:5262 In juni en juli 2011 zijn in diverse woningen te Hilversum asbestsaneringswerkzaamheden verricht door of in opdracht van bedrijf 1 BV. Deze werkzaamheden bestonden uit het verwijderen van asbesthoudende beplating vanuit zolders en garages. Bedrijf 2 heeft de eindcontroles, visuele inspecties, luchtmetingen en vrijgaven van de containments in de woningen en de garages gedaan.

Op 12 juli 2011 heeft de arbeidsinspectie op bovengenoemde locatie onderzoek verricht op grond van de Arbeidsomstandighedenwet. Hierbij werden onregelmatigheden aangetroffen. Naar aanleiding van het onderzoek door de arbeidsinspectie heeft de gemeente Hilversum op 13 en 14 juli 2011 onderzoek ter plaatse verricht. Bij dit onderzoek werd in een aantal woningen asbesthoudend materiaal aangetroffen. Dit heeft ertoe geleid dat bedrijf 3 in opdracht van de gemeente Hilversum de door bedrijf 2 vrijgegeven zolders en garages heeft onderzocht op onder meer de aanwezigheid van visueel waarneembare restanten asbest. Tevens zijn er in de woningen en garages kleefmonsters genomen door bedrijf 3.

Verdachte is door bedrijf 2 ingehuurd als laborant/inspecteur. Hij is die hoedanigheid verantwoordelijk voor de vrijgaven van diverse containments conform de NEN 2990 (2005) norm. Een vrijgave conform NEN 2990 (2005) bestaat uit twee onderdelen. Eerst wordt een visuele inspectie verricht. Indien hierbij geen asbestresten worden aangetroffen, vinden vervolgens luchtmetingen plaats. In het geval bij de luchtmetingen eveneens geen asbest wordt aangetroffen kan een ruimte worden vrijgegeven.

Ingevolge NEN 2990 (2005) is het niet toegestaan dat delen waaruit of waarvan asbesthoudend materiaal (niet-hechtgebonden amosiet) is verwijderd worden afgeplakt en voor inspectie worden uitgesloten. In dat geval mag er niet worden vrijgegeven.

Verdenking

• Feit 1: verdachte inspectieformulieren “eindcontrole na sanering asbest” en rapportages lucht-eindcontrole containment valselijk heeft opgemaakt of vervalst;
• Feit 2 primair: verdachte in vereniging met een ander of anderen opzettelijk en wederrechtelijk in woningen en/of garages asbest(vezels) op en/of in de bodem en /of lucht heeft gebracht, terwijl daarvan gevaar voor de openbare gezondheid en/of levensgevaar voor bewoners van die woningen en/of andere aanwezigen te duchten was;
• Feit 2 subsidiair: in vereniging met een ander of anderen het aan de schuld van verdachte te wijten is dat in woningen en/of garages asbest(vezels) in de bodem en/of lucht werden gebracht, terwijl daarvan gevaar voor de openbare gezondheid en/of levensgevaar voor bewoners van die woningen en/of andere aanwezigen te duchten was.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft betoogd dat verdachte van de ten laste gelegde feiten moet worden vrijgesproken.

Oordeel van de rechtbank

Vrijspraak feit 1

Verdachte heeft met betrekking tot diverse woningen en garages te Hilversum inspectieformulieren “eindcontrole na sanering asbest” en rapportages lucht-eindcontrole containment opgemaakt. De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte deze stukken opzettelijk valselijk heeft opgemaakt dan wel heeft vervalst. Uit de processtukken blijkt niet dat verdachte doelbewust iets anders in voormelde stukken heeft vermeld dan hij heeft waargenomen. De rechtbank zal verdachte daarom van dit feit vrijspreken.

Vrijspraak feit 2 primair

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen dat de opzet van verdachte, al dan niet in voorwaardelijke zin, erop was gericht om asbest en/of asbestvezels in de bodem en/of lucht te brengen. Verdachte zal daarom van feit 2 primair worden vrijgesproken.

Partiële vrijspraak feit 2 subsidiair

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte dit feit in nauwe en bewuste samenwerking met een ander of anderen heeft gepleegd. De rechtbank zal verdachte daarom vrijspreken van het medeplegen van dit feit.

De rechtbank acht verdachte wel verantwoordelijk voor het missen van de aanwezigheid van asbesthoudend materiaal op de plekken waar bedrijf 3 asbestrestanten heeft aangetroffen.

Asbest

De rechtbank ziet geen aanleiding om aan de deskundigheid van bedrijf 3 te twijfelen en gaat ervan uit dat hetgeen bedrijf 3 als asbest kwalificeert, daadwerkelijk asbest is.

Is het asbest afkomstig van een eerdere asbestsanering?

Bedrijf 3 heeft asbesthoudend materiaal visueel waargenomen op plekken waar bedrijf 2 binnen de containments asbesthoudend plaatmateriaal heeft gesaneerd dan wel in de directe nabijheid hiervan.

Volgens de ter zitting gehoorde asbestdeskundige is juist op de bouwdelen waarop de asbesthoudende platen bevestigd zijn geweest de kans op het aantreffen van restanten op ruwe balken, spijker- of schroefgaten het grootst.

De rechtbank ziet geen aanknopingspunten om aan te nemen dat de asbestrestanten op de in de bewijsmiddelen genoemde plekken daar terecht zijn gekomen door een eerdere asbestsanering.

Schuld

De rechtbank is van oordeel dat verdachte de visuele inspecties en vrijgaven onvoldoende zorgvuldig heeft uitgevoerd. Verdachte had de door bedrijf 3 gevonden asbestrestanten in zijn hoedanigheid als laborant/inspecteur moeten waarnemen. Verdachte was er als laborant/inspecteur voor opgeleid en getraind om dergelijk materiaal te zien. Voor zover het bij de in de bewijsmiddelen genoemde asbestrestanten gaat om restanten die zich volgens verdachte achter afplaktape of folie bevonden, geldt dat deze asbestrestanten zijn aangetroffen op of direct naast de bouwdelen waarvan het asbesthoudend plaatmateriaal is verwijderd. Verdachte had het containment niet mogen vrijgeven zonder deze afgeplakte/afgedekte delen te inspecteren.

Te duchten gevaar

De gevaren van onbeschermde blootstelling aan losse asbestvezels zijn algemeen bekend. Indien losse asbestvezels worden ingeademd lopen zij vast in de kleine luchtwegen en longblaasjes. Als gevolg hiervan kunnen verschillende asbestziekten ontstaan. De meeste ziekten zijn niet of nauwelijks te genezen.

Uit het rapport van J. Tempelman, voornoemd, blijkt dat vanuit zichtbare restanten asbesthoudend materiaal vezels in de lucht terecht kunnen komen. Dit geldt voor niet-hechtgebonden amosiet in het bijzonder vanwege de stugge structuur van de vezel. Een beperkte mechanische kracht is nodig om amosietvezels uit brandwerend board (amosiet board) vrij te maken. Activiteiten zoals vegen, schoonmaken, goederen verplaatsen, stofzuigen zijn daarvoor voldoende.

Het grootste risico van achterblijvende asbestresten bestaat uit het verslepen via schoeisel naar ruimten waar men langdurig verblijft. Als gevolg van deze secundaire emissie kan een langdurige blootstelling optreden omdat vanuit deze resten door allerlei activiteiten steeds opnieuw vezels in de lucht worden gebracht (resuspensie). Juist om deze reden vormt de visuele inspectie op asbestresten een cruciaal onderdeel van de eindcontrole na sanering (vrijgave) zoals beschreven in de norm NEN 2990 (2005).

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat als gevolg van het handelen van verdachte gevaar voor de openbare gezondheid en/of levensgevaar voor bewoners van de bewuste woningen en/of andere daar aanwezigen te duchten was.

In verschillende woningen is op diverse data asbesthoudend plaatmateriaal tegen het dak verwijderd. Hierna heeft verdachte de containments in deze woningen vrijgegeven. Bedrijf 3 heeft in de betreffende woningen visueel asbestrestanten aangetroffen op onder meer de volgende locaties:

• nummer: op het traphek en in de sponning van het traphek;
• nummer: op het traphek en in de sponning van het traphek;
• nummer: op het traphek;
• nummer: de sponning van het traphek en rondom de spijkers in het traphek;
• nummer: op het traphek en rondom de spijkers op het traphek.

Hoewel in deze woningen geen plaatmateriaal van het traphek is verwijderd, acht de rechtbank de verdachte wel verantwoordelijk voor het missen van de aanwezigheid van asbesthoudend materiaal op de plekken waar bedrijf 3 asbestrestanten heeft aangetroffen. Het traphekje zat immers telkens in het containment, de ruimte die verdachte visueel diende te inspecteren op asbestresten.

Bewezenverklaring

Feit 2 subsidiair: Het aan zijn schuld te wijten zijn, dat wederrechtelijk een stof op of in de bodem of in de lucht wordt gebracht, terwijl daarvan gevaar voor de openbare gezondheid of levensgevaar voor een ander te duchten is, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 maand met een proeftijd van 2 jaar.

Verdachte heeft zijn werkzaamheden als laborant/inspecteur onvoldoende zorgvuldig uitgevoerd waardoor voornoemde gevaren konden ontstaan. Ook op de zitting heeft verdachte volgehouden dat het werk volgens alle regels is uitgevoerd, terwijl hij containments heeft vrijgegeven waarbij is gebleken dat er asbest is achtergebleven. Verdachte heeft een voorbehoud gemaakt voor delen die hij niet volledig heeft kunnen inspecteren omdat gesaneerde delen waren afgeplakt. Hij miskent daarmee zijn verantwoordelijkheid en de gevolgen van zijn handelen voor de bewoners van de betreffende woningen. De rechtbank rekent dit verdachte zwaar aan.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Midden-Nederland 25 februari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:5273

Verdachte was als DTA ingehuurd om toezicht te houden op asbestsaneringswerkzaamheden en dat heeft hij onvoldoende gedaan. Evenmin heeft hij na de afbraak van het containment beoordeeld of er visueel geen asbest meer is waar te nemen.

Verdachte moest als DTA werkzaamheden verrichten terwijl hij wist dat hij dit niet naar behoren kon doen. Hij kon als enige DTA niet voortdurend toezicht houden op de asbestsaneringen die tegelijkertijd in diverse panden plaatsvonden. Hiermee heeft verdachte zich willens en wetens blootgesteld aan de aanmerkelijke kans dat asbest en/of asbestvezels in de lucht terecht zouden komen. Verdachte heeft deze aanmerkelijke kans met zijn handelen ook welbewust aanvaard en op de koop toegenomen.

Verdachte had er als DTA van doordrongen moeten zijn geweest welke risico’s onzorgvuldige omgang met asbest met zich brengt. De omstandigheid dat de laboranten/inspecteurs hun werk niet naar behoren zouden hebben verricht, ontslaat verdachte niet van zijn verantwoordelijkheid als DTA om conform de wet- en regelgeving toezicht te houden op de asbestwerkzaamheden.

Verdachte heeft zich op enig moment tijdens de werkzaamheden wel gerealiseerd dat hij zijn taken niet goed kon uitoefenen maar heeft ervoor gekozen dit niet kenbaar te maken uit angst zijn werk kwijt te raken. Verdachte heeft daarin de verkeerde keus gemaakt, een keus waarbij hij zich onvoldoende rekenschap heeft gegeven van de mogelijke gevolgen voor de bewoners van de betreffende woningen.

Na de saneringen, vrijgaven van en verwijdering van containments heeft een bedrijf in een later onderzoek asbesthoudend materiaal aangetroffen in 32 woningen en 4 garages. Daarnaast zijn er ondeugdelijk verpakte afvalzakken met asbesthoudend materiaal afgevoerd.

De rechtbank rekent verdachte de bewezen verklaarde gedragingen zwaar aan. In het voordeel van verdachte weegt de rechtbank mee dat deze verdachte zich op de zitting verdachte rekenschap heeft gegeven van de door hem destijds gemaakte foute keuzes.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 240 uur wegens opzettelijk en wederrechtelijk een stof in de lucht brengen, terwijl daarvan gevaar voor de openbare gezondheid of levensgevaar voor een ander te duchten is, meermalen gepleegd (feit 1 primair) en overtreding van een voorschrift, gesteld bij artikel 10.1 van de Wet milieubeheer, opzettelijke begaan, meermalen gepleegd (feit 2).

Lees hier de volledige uitspraak.

Zie ook:

• Rechtbank Midden-Nederland 25 februari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:5276
• Rechtbank Midden-Nederland 25 februari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:5270
• Rechtbank Midden-Nederland 25 februari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:5282

Schending ambtsgeheim door politieagent

Rechtbank Den Haag 9 juni 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:8016 Verdachte is met ingang van 20 januari 1999 aangesteld als ambtenaar van politie in vaste dienst. Verdachte heeft zich in zijn hoedanigheid van politieagent meermalen schuldig gemaakt aan schending van zijn ambtsgeheim. Hij heeft degene bij wie een doorzoeking zou plaatsvinden daarvan onmiddellijk nadat hij daar kennis van had gekregen op de hoogte gesteld (feit 1). Daarnaast heeft verdachte meerdere malen informatie uit politiesystemen opgevraagd en deze informatie doorgespeeld aan een derde (feit 2).

De raadsvrouw heeft primair vrijspraak ten aanzien van feit 1 en 2 bepleit. Ter onderbouwing heeft de raadsvrouw ten aanzien van feit 1 aangevoerd dat verdachte weliswaar heeft geprobeerd betrokkene 1 te waarschuwen voor de inval van de FIOD, maar dat betrokkene 1 dat niet heeft begrepen vanwege de versluierde manier waarop hij dat heeft gedaan waardoor er geen geheime informatie is geopenbaard. Ten aanzien van feit 2 heeft de raadsvrouw aangevoerd dat de gegevens omtrent betrokkene 3 geen geheime informatie in de zin van artikel 272 Sr betreffen. Het is namelijk informatie die ziet op betrokkene 3 zelf, waardoor met het verstrekken van die informatie aan betrokkene 3 zelf diens privacy niet is geschonden. Omdat verdachte verkeerde in de veronderstelling dat het geen geheime informatie betrof, heeft hij niet opzettelijk zijn ambtsgeheim geschonden.

De rechtbank is, anders dan de verdediging, van oordeel dat verdachte opzettelijk geheime informatie heeft geopenbaard terwijl die informatie geheim diende te blijven. Dat betrokkene 1 de boodschap niet zou hebben begrepen, hetgeen de rechtbank overigens niet aannemelijk acht, doet daar niets aan af.

Voor zover de raadsvrouw heeft betoogd dat het voornaamste belang van geheimhouding van de politiegegevens is gelegen in de privacy van degene ten aanzien van wie de gegevens zijn verwerkt, overweegt de rechtbank het volgende.

Vooropgesteld dient te worden dat uit de Wet politiegegevens volgt dat politiegegevens worden verwerkt met het oog op de uitvoering van de dagelijkse politietaak. Artikel 7, eerste lid, van de Wet politiegegevens bepaalt dat de ambtenaar van politie aan wie politiegegevens ter beschikking zijn gesteld in beginsel verplicht is tot geheimhouding daarvan, behoudens voor zover een bij of krachtens de wet gegeven voorschrift tot verstrekking verplicht, de bepalingen van paragraaf 3 verstrekking toelaten of de politietaak in bijzondere gevallen tot verstrekking noodzaakt. . Artikel 27 van de Wet politiegegevens bepaalt voorts dat het verzoek tot kennisneming wordt geweigerd indien dit in strijd is met de goede uitvoering van de politietaak, de bescherming van de rechten van de betrokkene of van de rechten en vrijheden van derden, of indien de veiligheid van de staat in geding is. .

Verdachte mag ambtshalve bekend worden verondersteld met voornoemde regelgeving, welke hem niet de bevoegdheid bood om buiten het door de wetgever beoogde regime politiegegevens te verstrekken.

Het betoog van de raadsvrouw dat de gegevens slechts betrekking hadden op betrokkene 3 zelf doet hier niets aan af. De rechtbank wijst er daarbij op dat de aanname van de raadsvrouw bovendien onjuist is, alleen al gezien het feit dat een deel van de informatie evenzeer betrekking had op de vriendin van betrokkene 3 .

Subsidiair heeft de raadsvrouw bepleit om aan verdachte conform artikel 9a Sr geen straf op te leggen, dan wel de straf te beperken tot de tijd die verdachte in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, dan wel een matige straf op te leggen. Ter onderbouwing heeft zij aangevoerd dat de gevolgen voor verdachte enorm groot zijn (zoals bijvoorbeeld zijn strafontslag), dat verdachte enkel uit nobele motieven heeft gehandeld en dat hij er zelf geen voordeel mee beoogde te behalen. De inzet van dwangmiddelen tijdens het onderzoek naar verdachte is disproportioneel geweest waardoor er sprake is van vormverzuimen in de zin van artikel 359a Sv.

In de optiek van de rechtbank valt niet in te zien dat verdachte, zoals door de raadsvrouw betoogd, uit nobele motieven heeft gehandeld. Verdachte zou op deze wijze de medewerkers van de FIOD hebben willen beschermen omdat hij bang was dat betrokkene 1 zou gaan ‘flippen’ als hij mannen met donkere kleding bij het bedrijf zou zien. Als verdachte die angst werkelijk had, dan had het redelijkerwijs op zijn weg gelegen dat hij de informatie waar deze angst op was gebaseerd zou delen met de medewerkers van de FIOD, zijn leidinggevende of andere collega’s van het politiebureau waar hij werkzaam was. Het is de rechtbank onvoldoende aannemelijk geworden dat verdachte daartoe niet in staat zou zijn geweest.

De verdenking van dergelijke zware feiten rechtvaardigt ten slotte zonder meer de tegen verdachte ingezette dwangmiddelen. De rechtbank is dan ook van oordeel dat er geen sprake is van enig vormverzuim en ziet geen aanleiding om op grond hiervan de op te leggen straf te matigen. De rechtbank ziet evenmin aanleiding voor toepassing van artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van een maand.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan oplichting en twee pogingen daartoe. Overweging mbt medeplegen.

Rechtbank Oost-Brabant 4 augustus 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:4726 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan oplichting en twee pogingen daartoe al dan niet in vereniging. Door telkens misbruik te maken van de goedgelovigheid van de slachtoffers en hun hulpvaardigheid heeft hij hun forse geldbedragen afhandig gemaakt. Slachtoffers werden onder druk gezet om geld te geven door grove leugens over de ontvoering van de vader en vriendin van verdachte.

Vrijspraak feit 3 t/m 5

Anders dan de officier van justitie betoogt, bevat het dossier naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende wettig bewijs om tot een bewezenverklaring te kunnen komen van hetgeen aan verdachte onder genoemde feiten is ten laste gelegd. De rechtbank overweegt nog in het bijzonder dat verdachte weliswaar telkens het onderwerp van de leugens is geweest, maar dat niet gebleken is van enige (actieve) (oplichtings-)handeling door verdachte. Evenmin bevat het dossier voldoende wettig bewijs waaruit een andere materiële en/of intellectuele bijdrage van verdachte van voldoende gewicht aan deze feiten kan worden afgeleid. De verdachte behoort dan ook te worden vrijgesproken van de onderhavige feiten.

Feit 1 & feit 2

Gelet op de verklaringen van de burgemeester van ’s-Hertogenbosch, getuige 1 en getuige getuige 2 acht de rechtbank genoegzaam bewezen dat benadeelde partij (in de persoon van de burgemeester, de vertegenwoordiger van de gemeente in rechte) als gevolg van de door verdachte geschetste schrijnende situatie in beweging is gekomen en bij een weldoener heeft aangeklopt voor een financiële bijdrage voor verdachte en de medeverdachte en hun familie. Door verdachte en de medeverdachte is gepoogd om met tussenkomst van de burgemeester (aldus indirect) iemand te bewegen tot afgifte van geld. Aan de familie van verdachte en de medeverdachte was reeds in het verleden door tussenkomst van de burgemeester van benadeelde partij , door genoemde weldoener, geld verstrekt. Uit het voorgaande leidt de rechtbank af dat het oogmerk van verdachte er ook thans op was gericht om benadeelde partij dan wel een ander te bewegen tot afgifte van geld.

De rechtbank ziet zich voorts voor de vraag gesteld of verdachte als medepleger van de poging tot oplichting kan worden aangemerkt. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

In het geval van medeplegen houden de voorwaarden voor aansprakelijkstelling vooral in dat sprake moet zijn geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking met een ander of anderen. Het accent ligt daarbij op de samenwerking en minder op de vraag wie welke feitelijke handelingen heeft verricht.

De vraag wanneer de samenwerking zo nauw en bewust is geweest dat van medeplegen mag worden gesproken laat zich niet in algemene zin beantwoorden, maar vergt een beoordeling van de concrete omstandigheden van het geval. De kwalificatie medeplegen is slechts dan gerechtvaardigd als de bewezen verklaarde – intellectuele en/of materiële – bijdrage aan het delict van de verdachte van voldoende gewicht is.

Uit de bewijsmiddelen volgt naar het oordeel van de rechtbank dat medeverdachte op 14 september 2014 een sms’je heeft verstuurd aan gemeentemedewerkster getuige 1 . In dat sms'je werd door medeverdachte beschreven dat zijn broer verdachte , verdachte, tegen de ontvoerders had gezegd dat ze het geld niet bij elkaar kregen. Hierop zou een videoboodschap verstuurd zijn waarop te zien zou zijn dat de vriendin van verdachte werd mishandeld en daarna door twee mannen werd verkracht. Daarna zou verdachte een mes hebben gepakt en zichzelf in zijn armen hebben willen snijden, aldus het sms'je van medeverdachte. Medeverdachte heeft hierop in datzelfde sms'je de gemeentemedewerkster gesmeekt het aan de burgemeester door te geven en voor verdachte een afspraak bij de burgemeester te regelen.

De rechtbank overweegt dat de medeverdachte hiermee een intellectuele en materiële bijdrage van voldoende gewicht heeft geleverd, zodat van een bewuste en nauwe samenwerking tussen hem en verdachte ten behoeve van de poging tot oplichting kan worden gesproken.

De rechtbank zal verdachte voor wat betreft het onder feit 1 ten laste gelegde bij gebrek aan voldoende wettig bewijs vrijspreken van het onderdeel dat betrekking heeft op het medeplegen van dat feit.

Bewezenverklaring

• Feit 1: oplichting en poging tot oplichting;
• Feit 2: medeplegen van poging tot oplichting.

Strafoplegging

Opgelegd wordt een gevangenisstraf voor de duur van 9 maanden met aftrek van voorarrest.

Lees hier de volledige uitspraak.

Hypotheekfraude: betoog verdediging dat uitgeleverde hypotheekdossiers onrechtmatig zijn verkregen faalt

Rechtbank Oost-Brabant 31 juli 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:4671 Verdachte wordt van hypoteekfraude verdacht. Hij zou bij de aanvragen van hypothecaire geldleningen gebruik hebben gemaakt van een valse werkgeversverklaring (feit 1) en valse salarisspecificaties (feit 1 & 2). Deze aanvragen zijn vervolgens gehonoreerd.

Standpunt verdediging

De verdelging heeft aangevoerd dat alle in het onderhavige onderzoek uitgeleverde hypotheekdossiers onrechtmatig zijn verkregen.

Er bestond een onvoldoende verdenking in de zin van artikel 27 Sv. om een onderzoek jegens verdachte te starten. De grotendeels daaraan ten grondslag liggende CIE-informatie was onvoldoende concreet en specifiek. De in artikel 126nd Sv. vervatte opsporingsbevoegdheid had op grond van die vage informatie niet toegepast mogen worden. Het tijdsverloop in het onderzoek heeft bovendien een mogelijk ‘redelijke’ verdenking aangetast. Het dossier bevat geen (registratie van de achterliggende) vorderingen ex artikel 126nd Sv die specifiek betrekking hebben op de in feiten 1 en 2 genoemde percelen/panden. De onrechtmatig verkregen hypotheekdossiers dienen te worden uitgesloten van de bewijsvoering. Dit dient tot een integrale vrijspraak te leiden vanwege onvoldoende bewijs. Vrijspraak dient bovendien te volgen omdat verdachte de indiening van de hypotheekaanvragen had uitbesteed aan intermediairs en niet wist dat daarbij valse stukken werden overgelegd.

Standpunt officier van justitie.

Feiten 1 en 2 kunnen worden bewezen. Uit de gezamenlijkheid van de in de processen-verbaal AH-002 en AH-001 vervatte informatie kon een voldoende redelijke verdenking ex artikel 27 Sv. jegens verdachte worden afgeleid ter zake van witwassen. De afzonderlijke CIE-informatie vormde niet de grondslag voor het onderzoek. Het hypotheekdossier dat betrekking heeft op feit 2 is als extra informatie aangeleverd naar aanleiding van een art. 126nd SV-vordering gericht op een ander hypotheekdossier. Dat volgt uit het proces-verbaal AH-11. Het is aannemelijk dat het hypotheekdossier uit feit 1 ook als bijvangst bij een andere art. 126nd Sv.-vordering is verstrekt. De versie van de verdediging dat verdachte vanwege een (gestelde) tussenschakel van intermediairs niets wist van de gebruikmaking van valse stukken, dient als niet aannemelijk terzijde te worden geschoven.

Oordeel rechtbank

Aanleiding onderzoek/vordering gegevens ex artikel 126nd Sv.

Uit het proces-verbaal AH-002 d.d. 12 december 2008 van de Belastingdienst/ FIOD-ECD volgt dat er in 2007 in Brabant Zuid-Oost onderzoek is gestart naar zogenaamde fiscale vrijplaatsen, zoals coffeeshops, vanwege structurele en grootschalige fraude. In dat kader werd medeverdachte, vennoot van bedrijf 4, onderwerp van onderzoek en wel naar aanleiding van een onroerend goed transactie waarbij ook verdachte betrokken was. In het onderzoek naar medeverdachte bleek onder meer dat hij en verdachte op het gebied van onroerende zaken samenwerkten. medeverdachte bleek 58 onroerende zaken op zijn naam te hebben staan en verdachte 63 onroerende zaken. Een aantal van deze onroerende zaken waren gezamenlijk eigendom van medeverdachte en verdachte. Zij bleken beiden ook meerdere antecedenten op het gebied van Opiumwetdelicten te hebben.

Met verwijzing naar de inhoud van het hiervoor beschreven proces-verbaal is op 9 januari 2009 een verdenkingsproces-verbaal jegens verdachte opgesteld (AH-001). Hierin is de financiële positie van verdachte nader in kaart gebracht. Uit het Kadaster bleek dat verdachte op dat moment eigenaar was van 46 objecten, met een totale aankoopwaarde van € 5.535.921,-, aangekocht tussen 1999 en 2008, dit terwijl uit gegevens van de Belastingdienst niet bleek van een bekend legaal inkomen in de periode 2000 t/m 2007, waaruit de aanschaf van het onroerend goed was te verklaren. Vanaf 2003 bleek sprake te zijn van een oplopend banksaldo en de transacties in het onroerend goed bleken niet te passen binnen de normale beroeps- of bedrijfsuitoefening van verdachte 1. Het verdenkings-proces-verbaal maakt tot slot melding van vier processen-verbaal van de CIE (AH 003 t/m -006) uit 2008 met informatie over - kort gezegd - het uitgavenpatroon van verdachte.

De rechtbank oordeelt dat uit de hiervoor weergegeven inhoud van de processen-verbaal AH-002 en AH-01, bijeengenomen, genoegzaam blijkt van een redelijke verdenking ex artikel 27 Sv. jegens verdachte ter zake van witwassen. De rechtbank heeft bij dit oordeel geen betekenis toegekend aan de inhoud van de processen-verbaal van de CIE, zodat hetgeen daarover door de verdediging is aangevoerd geen verdere bespreking behoeft. De rechtbank is voorts van oordeel dat de hiervoor vastgestelde verdenking een voldoende en dus rechtmatige grondslag vormt voor het vorderen van gegevens bij de verschillende hypotheekverstrekkers conform het bepaalde bij artikel 126nd Sv.

De officier van justitie heeft in dat verband bij haar proces-verbaal van bevindingen van 15 juni 2015 een overzicht bijgevoegd met alle uitgegane vorderingen ex artikel 126nd Sv. De rechtbank acht alle op grond van dat overzicht verstrekte hypotheekdossiers rechtmatig verkregen. De rechtbank merkt in dit verband nog op dat, anders dan de verdediging meent, het enkele tijdsverloop in het onderzoek geen afbreuk doet aan de eerder gerezen verdenking. Gelet op het voorgaande verwerpt de rechtbank de door de verdediging in het kader van de verdenking en vordering van gegevens gevoerde verweren.

Ontbreken vorderingen ex art. 126nd Sv aan bedrijf 2 (feit 1) en de bedrijf 3 (feit 2)

De officier van justitie heeft in haar proces-verbaal d.d. 15 juni 2015 gemeld dat de hypotheekdossiers van bedrijf 2 (feit 1) en de bedrijf 3 (feit 2) niet, in tegenstelling tot hetgeen in het eindproces-verbaal staat gerelateerd, door middel van afzonderlijke vorderingen ex artikel 126nd Sv. zijn verkregen. Dat blijkt ook uit het door de officier van justitie verstrekte overzicht van de uitgegane vorderingen, waarvan de rechtbank hiervoor reeds melding heeft gemaakt. De rechtbank stelt vast dat het procesdossier geen afzonderlijke (registratie van) vorderingen ex artikel 126nd Sv. bevat ter zake van de in feit 1 en feit 2 genoemde percelen. De vraag die thans dan ook voorligt is hoe de daarop betrekking hebbende hypotheekdossiers zijn verkregen.

Hypotheekdossier van bedrijf 3 (feit 2)

Uit het proces-verbaal AH-011 volgt dat op 16 maart 2010 het hypotheekdossier van de onroerende zaak van het bungalowpark te adres 6 door middel van een vordering van de officier van justitie is opgevraagd. Uit het door de officier van justitie verstrekte overzicht van uitgegane vorderingen en de daaraan gelieerde onderliggende stukken blijkt dat het een vordering aan de bedrijf 3 betreft ter zake van perceel adres 6 en dat de bedrijf 3 in dat verband twee hypotheekdossiers heeft verstrekt.

Uit voornoemd proces-verbaal AH-011 volgt voorts dat bij het door de bedrijf 3 verstrekte hypotheekdossier tevens informatie is aangetroffen betreffende een OpMaat-Hypotheek van €118.000 voor verdachte. Dit betreft een aanvraag van een hypotheek voor een andere recreatiewoning. Hierbij is tevens een salarisspecificatie van de maand februari 2005 aangetroffen betreffende werknemer verdachte 1 en werkgever bedrijf 1 te Son. Er is sprake van een brutosalaris van € 3.850 en verdachte 1 zou sinds 1 februari 2001 in dienst zijn bij bedrijf 1. De rechtbank stelt vast dat deze salarisspecificatie deel uitmaakt van de stukken betreffende de OpMaatHypotheek van de bedrijf 3 van € 118.000 voor het perceel met recreatiewoning gelegen aan de adres 5 (ook genaamd adres 4).

De rechtbank acht aldus aannemelijk dat de bedrijf 3 bij de uitvoering van de, zoals hiervoor reeds vastgestelde rechtmatige, vordering tot verstrekking van gegevens van adres 6 gelegen op bungalowpark tevens ongevraagd hypotheekgegevens van het onder feit 2 betreffende perceel/object heeft verstrekt. De rechtbank oordeelt dat deze gegevens daarmee onder een rechtmatige titel zijn verkregen en kunnen worden gebezigd in de bewijsvoering. Het daarop betrekking hebbende verweer van de verdediging faalt.

Hypotheekdossier van bedrijf 2 (feit 1)

De rechtbank stelt vast dat de hypotheekstukken van het onder feit 1 genoemde perceel weliswaar zijn verstrekt en zich in het dossier bevinden, doch dat de thans voorhanden zijnde processtukken geen enkel uitsluitsel bieden over de grond waarop het onderzoek zich naar dat perceel heeft uitgestrekt, dan wel de wijze waarop de hypotheekstukken zijn verkregen. Bij deze stand is de rechtbank niet in staat om de rechtmatigheid van deze verkregen gegevens te toetsen. De enkele mededeling van de officier van justitie dat hypotheekverstrekkers geen gegevens verstrekken zonder een vordering ex art. 126nd Sv. en dat aannemelijk is dat de gegevens van bedrijf 2 net zoals hiervoor bij de bedrijf 3 (feit 2) als rechtmatige bijvangst dienen te gelden, volstaat niet. Een en ander heeft tot gevolg dat alle in het kader van feit 1 verkregen hypotheekgegevens zullen worden uitgesloten van het bewijs en dat verdachte, bij gebrek aan andere bewijsmiddelen, van dat feit zal worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Bankmedewerkers veroordeeld wegens bankfraude (phishing)

Op 15 maart 2011 heeft de politie een landelijk onderzoek ingesteld naar gepleegde bedrijfsinbraken, waarbij het doel van de daders het verkrijgen van bankpassen en de bijbehorende pincodes betrof. Gedurende het onderzoek is naar voren gekomen dat na de gepleegde inbraken, door middel van bankfraude, geldbedragen van de bankrekeningen van de getroffen rekeninghouders werden overgeboekt naar de bankrekeningen van katvangers en dat deze katvangers de geldbedragen opnamen om deze vervolgens af te geven. Het werven van de katvangers gebeurde op internet, via de kennissenkring op straat en bij voetbalpleintjes en hangplekken door zogenaamde ronselaars, die de katvangers er toe bewogen hun bankrekeningen ter beschikking te stellen. Uit de resultaten van het onderzoek heeft de politie afgeleid dat er organisatorisch te werk is gegaan en ter voorbereiding van het overboeken van de geldbedragen gebruik is gemaakt van twee werkwijzen. Het verschil in deze werkwijzen is gelegen in de manier waarop informatie over de klantgegevens van rekeninghouders werd verkregen om de bankfraude mogelijk te maken. In eerste instantie gebeurde dit door het verspreiden van e-mails waarin de website van een bankinstelling werd nagebootst en rekeninghouders werd gevraagd persoonlijke gegevens in te vullen. Daarna werd informatie verkregen door het stelselmatig verduisteren van poststukken van bankinstellingen, inhoudende klantgegevens, bankpassen en pinbrieven. Voor beide werkwijzen werd voorts gebruik gemaakt van de diensten en informatie van bankmedewerkers.

De politie heeft onderzoek gedaan naar aanwijzingen voor de betrokkenheid van bankmedewerkers bij de bankfraude en bankinstellingen hiervan op de hoogte gesteld. Mede naar aanleiding van deze informatie hebben bankinstellingen op het moment dat rekeninghouders zich meldden als slachtoffer van fraude, nader intern onderzoek verricht. Dit onderzoek hield in dat de bankrekeningen van de rekeninghouders werden bekeken op het feit of bankmedewerkers zonder noodzaak de betreffende rekeningen hadden geraadpleegd, ten behoeve van het vergaren van informatie als de personalia en handtekeningen van de rekeninghouders, pasnummers, saldi en opnamelimieten. Dit viel na te gaan met behulp van de gebruikerscodes die alle bankmedewerkers hebben om te kunnen inloggen in de banksystemen.

Rechtbank Amsterdam 21 juli 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:4736

Volgens de politie volgt uit het onderzoek dat verdachte medeverdachte 11, die werkzaam was bij ING, heeft geronseld om aan de bankfraude mee te werken en dat medeverdachte 11 vervolgens in opdracht van verdachte raadplegingen heeft gedaan van klantgegevens van rekeninghouders die later slachtoffer zijn geworden van fraude, terwijl daar in het kader van haar werkzaamheden geen aanleiding voor was.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij door het geven van opdrachten aan medeverdachte 11 en het daarna verstrekken van informatie van medeverdachte 11 over klantgegevens van rekeninghouders van ING aan derden, zich samen met anderen heeft schuldig gemaakt aan oplichting van ING, dan wel medeplichtigheid daaraan.

Verdachte speelde rol een in de voorbereiding, uitvoering en afhandeling van de oplichting van ING. Hij was contactpersoon voor een ING-bankmedewerker, had wetenschap van het oogmerk van anderen om oplichting te plegen en was voor de verwezenlijking ervan van wezenlijk belang. Ook heeft hij geprofiteerd van het misdrijf. Bewezen is dat verdachte als medepleger, in een nauwe en bewuste samenwerking met anderen een significante bijdrage heeft geleverd aan de oplichting van ING.

Voor de deelneming aan een criminele organisatie geldt dat verdachte een substantieel aandeel had in de criminele organisatie en de verwezenlijking van het oogmerk van die organisatie om bankinstellingen op te lichten. Verdachte was in de voorbereidings- en de uitvoeringsfase herhaaldelijk aanwezig en betrokken bij de oplichtingen, had contact met leidinggevende figuren van de criminele organisatie en was als schakel tussen de verschillende lagen van de organisatie onmisbaar.

Bij strafoplegging is rekening gehouden met de ernst van de feiten. Met de oplichting van ING en de bankfraude die door de criminele organisatie is begaan, is het vertrouwen in het betalingsverkeer en bankwezen ernstig ondermijnd. Vooral nu mededaders bij bankinstellingen werkzaam waren. Ook is schade veroorzaakt. Verdachte en de organisatie waren erop uit geldelijke gewin te behalen, zonder zich rekenschap te geven van de gevolgen. Verder is gelet op de overschrijding van de redelijke termijn met veertien maanden.

ING heeft zich als benadeelde partij gevoegd met een schadevergoedingsvordering van € 21.110,- uit hoofde van met name schadeloosstelling van gedupeerde rekeninghouders. Nu de vordering onvoldoende met stukken is onderbouwd, deze door de verdediging gemotiveerd is betwist en namens ING niemand ter terechtzitting was verschenen om de vordering toe te lichten, is de vordering niet-ontvankelijk verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Amsterdam 21 juli 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:4737

Uit het onderzoek van de politie is gebleken dat verdachte, die werkzaam was bij ABN AMRO, raadplegingen heeft gedaan van klantgegevens van rekeninghouders die later slachtoffer zijn geworden van fraude, terwijl daar in het kader van zijn werkzaamheden geen aanleiding voor was. Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij door het verstrekken van informatie over klantgegevens van rekeninghouders van ABN AMRO aan derden en het wijzigen van adressen van deze rekeninghouders, zich samen met anderen heeft schuldig gemaakt aan oplichting van ABN AMRO, dan wel medeplichtigheid daaraan.

Verdachte speelde een rol in de voorbereiding van de oplichting van ABN AMRO. Wetenschap over het aantal deelnemers en de taakverdeling had hij niet. Van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en de daders van de oplichting is geen sprake geweest, wel van strafbare behulpzaamheid tot dit misdrijf. Daarom wordt medeplichtigheid bewezen verklaard.

Vrijspraak van deelneming aan een criminele organisatie: Weliswaar wist verdachte dat hij gedragingen verrichtte in opdracht van een organisatie, maar bewijs voor de concrete wetenschap van verdachte van de veronderstelde criminele organisatie en het opzet van verdachte op het oogmerk van de organisatie ontbreekt.

Beroep op psychische overmacht verworpen: Aannemelijk is dat op verdachte enige druk is uitgeoefend. Van een druk waaraan verdachte redelijkerwijs geen weerstand kon en behoefde te bieden, is echter niet gebleken.

Bij strafoplegging is rekening gehouden met de ernst van het feit. Met deze bankfraude is het vertrouwen in het betalingsverkeer en bankwezen ernstig ondermijnd. Vooral nu verdachte bij ABN AMRO werkzaam was. Hij heeft in ernstige mate misbruik gemaakt van zijn positie en het in hem gestelde vertrouwen. Ook is schade veroorzaakt. Verder is gelet op de ondergeschikte rol van verdachte en de overschrijding van de redelijke termijn met negentien maanden.

ABN AMRO heeft zich als benadeelde partij gevoegd met een schadevergoedingsvordering van € 316.500,- uit hoofde van schadeloosstelling van gedupeerde rekeninghouders. Nu de vordering onvoldoende met stukken is onderbouwd, deze door de verdediging gemotiveerd is betwist en namens ABN AMRO niemand ter terechtzitting was verschenen om de vordering toe te lichten, is de vordering niet-ontvankelijk verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.