Rb veroordeelt verdachte tot zes maanden gevangenisstraf voor het als ambtenaar opzettelijk geld dat hij in zijn bediening onder zich heeft verduisteren, meermalen gepleegd

Rechtbank Overijssel 10 februari 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:743

Verdachte heeft tijdens zijn werkzaamheden bij de Belastingdienst in een periode van ruim een jaar meermalen geld dat toekwam aan belastingplichtigen verduisterd. Verdachte heeft in zijn hoedanigheid van beëdigd ambtenaar op grove wijze misbruik gemaakt van zijn positie bij de Belastingdienst.

Verdachte heeft het adequaat functioneren van de Belastingdienst schade toegebracht. Daarbij is niet alleen de Belastingdienst financieel benadeeld, maar ook belastingplichtigen hebben nadeel ondervonden.

De rechtbank weegt mee dat verdachte op een slinkse en sluwe manier te werk is gegaan waarbij de keuze van de slachtoffers – op de laatste keer na – goed doordacht is. Immers met name belastingplichtigen met buitenlands klinkende namen die al een schuld hadden aan de Belastingdienst en die bij een teruggave of toekenning van een toeslag toch geen betaling aan henzelf verwachtten, waren de dupe.

Lees hier de volledige uitspraak.

OM niet-ontvankelijk in vervolging: gerechtvaardigd vertrouwen dat verdachte niet zou worden vervolgd & evidente schending van de redelijke termijn vormen dusdanig ernstige inbreuk op beginselen behoorlijke procesorde

Rechtbank Noord-Holland 30 januari 2014,ECLI:NL:RBNHO:2014:1128

De raadsman van verdachte heeft zich bij wijze van preliminair verweer op het standpunt gesteld dat de officier van justitie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vervolging van verdachte wegens schending van de redelijke termijn in de zin van artikel 6, eerste lid, van het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en - zo begrijpt de rechtbank - wegens schending van de beginselen van een goede procesorde, te weten het vertrouwensbeginsel. De raadsman heeft daartoe het volgende aangevoerd.

Verdachte is op 27 januari 2010 in verzekering gesteld wegens onderhavig feiten. Blijkens het parketnummer dat eindigt op 12, is het dossier pas in 2012 ingeboekt. De verdediging heeft in de tussentijd vele malen (telefonisch) contact gezocht met het openbaar ministerie en gevraagd naar de stand van zaken. Telkens kreeg de verdediging te horen dat er – terwijl er was gezocht op naam, geboorteplaats, verblijfplaats van verdachte en het proces-verbaalnummer – geen zaak bestond tegen verdachte. Ook ten tijde van de bestuursrechtelijke procedure in het kader van de (mogelijke) uitkeringsfraude had het er alle schijn van dat het openbaar ministerie het onnodig vond om een vervolgingsprocedure tegen verdachte in te stellen.

Verdachte krijgt uiteindelijk – tot grote verbazing van de verdediging – begin januari 2014 een dagvaarding in huis. In de tussengelegen periode heeft de verdediging niet de mogelijkheid gehad om de nodige onderzoekswensen te uiten, aangezien er – zoals telkens weer mondeling werd medegedeeld – geen zaak was tegen verdachte en het aldus ook geen zin had om zich te stellen als raadsman. Dientengevolge heeft de verdediging niet de mogelijkheid gehad een deugdelijke verdediging voor te bereiden. Een schriftelijke mededeling van geen verdere vervolging bleek – zo werd aangegeven door het parket – niet mogelijk nu er geen zaak bestond tegen verdachte. Desgevraagd heeft de raadsman aangegeven dat een onderzoekswens in ieder geval was geweest het nader laten horen van de buren, die in het proces-dossier voorkomen als getuige.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft beaamd dat het een oude zaak is. Het parketnummer eindigt op 12, nu de zaak pas in december 2012 bij de beoordelaar binnen is gekomen. In de tussentijd heeft de zaak waarschijnlijk wel ergens op het parket gelegen, maar waar dat is geweest is niet meer na te gaan. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat ondanks het feit dat het hier gaat om een oude zaak, het openbaar ministerie wel ontvankelijk is, nu termijnoverschrijding blijkens vaste jurisprudentie verdisconteerd kan worden in de (mogelijk) op te leggen straf. Voorts is de officier van justitie van oordeel dat nu de raadsman geen verzoek gedaan heeft ex artikel 36 Wetboek van Strafvordering, - en het aldus kennelijk gebleven is bij mondelinge mededelingen van parketmedewerkers - het beroep op het vertrouwensbeginsel niet moet worden gehonoreerd. De officier van justitie verzoekt de rechtbank het Openbaar Ministerie ontvankelijk te verklaren in de vervolging.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt allereerst vast dat sprake is van een zeer aanzienlijk tijdsverloop.

De rechtbank is van oordeel dat, nu de hennepkwekrij op 27 januari 2010 is ontdekt, en de zaak pas op 30 januari 2014 op zitting staat, de redelijke termijn in onderhavige zaak ruim is overschreden. De rechtbank is zich ervan bewust dat in beginsel schending van de redelijke termijn slechts tot strafvermindering kan leiden.

Echter, in onderhavig geval gaat het niet enkel om overschrijding van de redelijke termijn, maar ook om het door het Openbaar Ministerie bij de verdachte opgewekt vertrouwen dat zij niet zou worden vervolgd.

De verdediging heeft, zo blijkt uit hetgeen de raadsman van verdachte naar voren heeft gebracht, keer op keer vanuit de zijde van het openbaar ministerie de mededeling gehad dat er geen zaak tegen verdachte bij het parket bekend was. De rechtbank overweegt dat deze door de verdachte geschetste gang van zaken ondersteund wordt door de vaststelling dat het dossier dat op 14 april 2010 bij het parket binnengekomen is, eerst in december 2012 bij het parket ingeboekt is. Dientengevolge was verdachte en met haar haar advocaat lange tijd in de veronderstelling dat de verdachte niet verder strafrechtelijk zou worden vervolgd, totdat zij op 8 januari 2014, dus vier jaar na het ontdekken van de hennepkwekerij door het uitbrengen van de dagvaarding op de hoogte werd gesteld dat zij toch vervolgd werd.

De rechtbank is van oordeel dat van de zijde van de verdediging niet meer inspanning in welke vorm dan ook verwacht kon worden, nu er kennelijk tot eind december 2012 bij het parket geen zaak tegen verdachte bekend was, en het onder die omstandigheid niet redelijk is om van de raadsman te verlangen dat hij een verzoek ex artikel 36 Wetboek van Strafvordering doet.

Alles overwegende is de rechtbank van oordeel, dat het bovenomschreven tijdsverloop van vier jaar, in combinatie met de aan de raadsman meermalen verschafte inlichtingen dat er bij het parket geen zaak tegen verdachte liep, bij de verdachte een gerechtvaardigd vertrouwen hebben opgewekt dat zij niet zou worden vervolgd. Dit gerechtvaardigde vertrouwen en de evidente schending van de redelijke termijn vormen tezamen een dusdanig ernstige inbreuk op de beginselen van een behoorlijke procesorde, dat hier slechts de sanctie past van niet ontvankelijk verklaring van de officier van justitie in de vervolging.

De rechtbank verklaart de officier van justitie niet ontvankelijk in de vervolging.

Lees hier de volledige uitspraak.

CIE-informatie. Onvoldoende grondslag voor doorzoeking woning. Onherstelbaar verzuim. Strafvermindering.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 12 februari 2014, ECLI:NL:RBZWB:2014:818

Op 1 oktober 2012 ontving de politie een CIE proces-verbaal onder meer inhoudende:

Bij de Regionale Criminele Inlichtingen Eenheid van de Regiopolitie Zeeland is in de maand september 2012 via een informant de navolgende informatie binnengekomen:

“Sinds[verdachte] uit Goes is neergestoken in augustus 2012, draagt hij 24 uur per dag een vuurwapen bij zich om zichzelf te verdedigen.”

Een oordeel over de betrouwbaarheid van de informatie kan niet worden gegeven.

Uit onderzoek is gebleken dat met verdachte uit Goes verdachte wordt bedoeld.

Naar aanleiding van de CIE-informatie is onderzoek gedaan naar de verblijfplaats van verdachte waaruit naar voren kwam dat verdachte behalve op het van hem bekende GBA-adres ook regelmatig op het adres van zijn moeder verbleef. Met toestemming van de officier van justitie zijn vervolgens machtigingen tot binnentreden op grond van de Wet wapens en munitie voor beide adressen verstrekt.

Op 9 oktober 2012 is binnen getreden op het adres van verdachte. In de woning zijn in de kelderkast in een koffer vijftien patronen aangetroffen. Deze zijn in beslag genomen. Uit een proces-verbaal van 17 december 2012 van het Regionaal Bureau Wapens en Munitie blijkt dat de kogelpatronen munitie zijn in de zin van artikel 1 onder 4, gelet op artikel 2 lid 2 categorie III en artikel 3 lid 2 van de Wet wapens en munitie. Er is sprake van het voorhanden hebben van munitie categorie III, verboden in artikel 26 lid 1 en strafbaar gesteld in artikel 55 lid van de Wet wapens en munitie.

Verdachte heeft verklaard dat hij de kogelpatronen voor een ander in bewaring had.

Bewijsoverwegingen

Door de verdediging is het verweer gevoerd dat de opsporingsresultaten in het onderzoek tegen verdachte onrechtmatig zijn verkregen en dat het verkregen bewijs op grond van artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering moet worden uitgesloten. Hiertoe is, onder verwijzing naar de conclusie van de advocaat-generaal bij Hoge Raad 23 maart 2010, LJN: BK6929), gesteld dat de binnentreding van de woning van verdachte onrechtmatig is nu deze uitsluitend was gebaseerd op de CIE-informatie. Daarbij is uit die informatie alleen op te maken dat verdachte een wapen bij zich droeg en niet dat hij een wapen in zijn woning bewaarde. De politie heeft als nader onderzoek slechts gekeken waar verdachte woonde. De verdediging heeft tot vrijspraak geconcludeerd.

Ter beoordeling is of de bij de Criminele Inlichtingen Eenheid binnengekomen informatie voldoende basis is voor een redelijk vermoeden van overtreding van de Wet wapens en munitie.

Volgens vaste rechtspraak kan verdenking van overtreding van de Wet wapens en munitie worden aangenomen op basis van anoniem aan de politie vermelde informatie. Die informatie was in deze zaak vervat in een melding van de CIE. Of de informatie toereikend is voor de toepassing van het genoemde dwangmiddel van een doorzoeking is afhankelijk van de weging en waardering van de omstandigheden van het geval.

De politierechter stelt vast dat geen verificatie van de CIE-informatie heeft plaatsgevonden anders dan dat uit onderzoek is gebleken dat met ‘verdachte uit Goes’ verdachte wordt bedoeld. Voorts staat vast dat een oordeel over de betrouwbaarheid van de aan de CIE verstrekte informatie niet kan worden gegeven.

Naar het oordeel van de politierechter is genoemde CIE-informatie, mede gelet op hetgeen hiervoor over de verificatie en de betrouwbaarheid is vastgesteld, onvoldoende grondslag om redelijkerwijs te kunnen vermoeden dat wapens of munitie in de woning van verdachte aanwezig waren. Er was dan ook geen basis voor het verlenen van een machtiging om op grond van artikel 49 van de Wet wapens en munitie de woning van verdachte te doorzoeken. Nu geen sprake is geweest van een op rechtmatige gronden verleende machtiging is de daarop gebaseerde doorzoeking naar het oordeel van de politierechter een ongerechtvaardigde inbreuk op de bescherming van het huisrecht. Dit verzuim tijdens het voorbereidend onderzoek kan niet meer worden hersteld. De politierechter is daarom van oordeel dat sprake is van een verzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering.

Bij de beoordeling of, en zo ja, welk gevolg aan dit verzuim verbonden dient te worden, houdt de politierechter rekening met het belang van het geschonden voorschrift, de ernst van het verzuim en het nadeel dat daardoor is veroorzaakt. Enig nadeel van doorzoeking van de woning voor verdachte is gesteld noch aannemelijk geworden, afgezien van enige verstoring van het gezinsleven van verdachte en mogelijke overlast als gevolg van de aanwezigheid van politie in de woning. Het feit dat munitie in de woning is aangetroffen is niet als een nadeel aan te merken. De politierechter is van oordeel dat, gelet op het belang van het geschonden voorschrift, niet kan worden volstaan met de enkele constatering van het verzuim. Naar het oordeel van de politierechter wordt het vormverzuim, inhoudende dat op onrechtmatige wijze inbreuk op het huisrecht van verdachte is gemaakt, in voldoende mate gecompenseerd door een lagere straf op te leggen dan het geval zou zijn geweest indien het verzuim zich niet had voorgedaan.

Het verweer, strekkende tot bewijsuitsluiting wordt dan ook verworpen.

De politierechter acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte op 9 oktober 2012 te Goes voorhanden heeft gehad 15 patronen in de zin van de Wet wapens en munitie van categorie III.

Bewezenverklaring

De politierechter acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte op 9 oktober 2012 te Goes voorhanden heeft gehad 15 patronen in de zin van de Wet wapens en munitie van categorie III.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke taakstraf, bestaande uit een werkstraf, te weten het verrichten van onbetaalde arbeid gedurende 20 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb veroordeelt verdachte wegens fraude met belastingaangiftes door als belastingadviseur onjuiste/ onvolledige aangiftes te doen voor zichzelf en cliënten

Rechtbank Overijssel 17 februari 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:735

Samenvatting

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het doen van een onjuiste aangifte voor de inkomstenbelasting en meerdere onjuiste aangiften omzetbelasting, alle betrekking hebbend op hemzelf en zijn eenmanszaak [bedrijf verdachte]. Ook heeft verdachte niet voldaan aan de op hem rustende administratieplicht. Daarnaast heeft verdachte voor anderen meerdere onjuiste aangiften omzetbelasting ingediend. Met de bewezenverklaarde feiten is een belastingnadeel gemoeid bij ongeveer € 180.000.

Verdenking

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

feit 1: een onjuiste of onvolledige aangifte voor de inkomstenbelasting / premie volksverzekeringen over het jaar 2007 heeft gedaan;

feit 2: de vennootschap onder firma [bedrijf verdachte] onjuiste of onvolledige aangiften voor de omzetbelasting over de maanden januari 2007 t/m september 2007 en over het vierde kwartaal van 2007 heeft gedaan, terwijl verdachte leiding heeft gegeven aan die gedraging;

feit 3: onjuiste of onvolledige aangiften omzetbelasting over het vierde kwartaal 2007 en het eerste t/m vierde kwartaal 2008, ten name van de eenmanszaak [bedrijf verdachte], heeft gedaan;

feit 4: voor de eenmanszaak [bedrijf verdachte] over 2007 en 2008 geen administratie heeft gevoerd overeenkomstig de bij de Belastingwet gestelde eisen;

feit 5: aangiften omzetbelasting over de maanden maart 2007 t/m september 2007, ten name van [betrokkene 1], valselijk heeft opgemaakt of heeft vervalst;

feit 6: al dan niet samen met een ander onjuiste of onvolledige aangiften omzetbelasting over het tweede t/m het vierde kwartaal 2008 en het eerste kwartaal 2009, ten name van [betrokkene 2] ([bedrijf betrokkene 2]), heeft gedaan;

feit 7: onjuiste of onvolledige aangiften omzetbelasting over de maanden februari 2007 t/m juli 2007 en september 2007 t/m december 2007, ten name van [betrokkene 3] ([bedrijf betrokkene 3]), heeft gedaan, dan wel die aangiften omzetbelasting heeft vervalst of valselijk heeft opgemaakt.

De standpunten van de officier van justitie en de verdediging

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder de feiten 1 tot en met 6 en onder feit 7 primair tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen kan worden.

De verdediging heeft met betrekking tot het onder feit 2 en feit 3 tenlastegelegde aangevoerd dat de vennootschap onder firma (verder: VOF) [bedrijf verdachte] met ingang van 1 januari 2007 is opgeheven en dat met ingang van deze datum de eenmanszaak [bedrijf verdachte] is gevestigd. Dat er op naam van de VOF een nihilaangifte is gedaan is volgens de verdediging dan ook niet onjuist. Verdachte dient dan ook integraal te worden vrijgesproken van het onder feit 2 ten laste gelegde.

Subsidiair heeft de verdediging aangevoerd dat onder feit 2 ten laste is gelegd dat over het vierde kwartaal van 2007 onjuiste aangifte omzetbelasting is gedaan. De aangifte omzetbelasting over het vierde kwartaal is ingediend op 9 december 2008. Deze datum ligt buiten de onder feit 2 tenlastegelegde periode, zodat verdachte partieel vrijgesproken moet worden van het onder feit 2 tenlastegelegde.

Met betrekking tot het onder feit 5 ten laste gelegde heeft de verdediging aangevoerd dat er onvoldoende bewijs is om tot een bewezenverklaring te komen. De verdediging stelt dat verdachte met [betrokkene 1] was overeengekomen om de aangiften te doen en om de teruggaven op de rekening van verdachte te laten uitbetalen ter vereffening van een schuld. Volgens de verdediging is de verdenking die tegen verdachte bestaat gebaseerd op de, op zichzelf staande, verklaring van [betrokkene 1].

Met betrekking tot het onder feit 6 ten laste gelegde heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat verdacht moet worden vrijgesproken omdat de door [betrokkene 2] afgelegde verklaring op essentiële onderdelen geen steun vindt in het dossier.

Met betrekking tot het onder feit 7 ten laste gelegde heeft de verdediging aangevoerd dat verdachte van [betrokkene 4] creditnota’s heeft ontvangen met het verzoek deze in de aangiften te verwerken en dat dit reden is dat de definitieve aangiften afwijken van de conceptaangiften. Volgens de verdediging mocht verdachte uitgaan van de juistheid van de door [betrokkene 4] aangeleverde gegevens en heeft verdachte derhalve geen opzet gehad op het onjuist of onvolledig doen van de aangiften, zodat vrijspraak dient te volgen.

De bewijsoverwegingen van de rechtbank

De rechtbank merkt in de eerste plaats op dat de verklaring die verdachte – zonder dat hij op zijn zwijgrecht was gewezen – heeft afgelegd ten overstaan van de controle-ambtenaren van de Belastingdienst niet voor het bewijs gebruikt zal worden.

Met betrekking tot feit 1:

Verdachte heeft in zijn eerste verhoor bekend dat hij aangifte voor de inkomstenbelasting over 2007 moest doen, maar dat hij op dat moment geen onderliggende administratie had waarop hij de aangifte kon baseren en dat de aangifte onjuist is geweest. In een later verhoor heeft verdachte gesteld dat de aangiften niet door hem maar door [getuige 6], werkzaam bij [bedrijf getuige 7], zijn gedaan. Deze latere verklaring van verdachte wordt naar het oordeel van de rechtbank echter weerlegd door:

• de verklaringen van de getuigen [getuige 7] en [getuige 6], die hebben verklaard niet verantwoordelijk te zijn de aangifte inkomstenbelasting over 2007 van verdachte, en
• de (schriftelijke) verklaringen van de toenmalige werknemers van verdachte, [getuige 8], [getuige 9] en [getuige 10], die verklaren dat verdachte zelf zijn aangiften voor de inkomstenbelasting invulde.

De rechtbank acht dan ook wettig en overtuigend bewezen dat verdachte hetgeen aan hem onder feit 1 ten laste is gelegd heeft begaan.

Met betrekking tot de feiten 2 en 3:

De rechtbank merkt in de eerste plaats op dat zij – gezien de tekst van het onder feit 2 en feit 3 tenlastegelegde, bezien in samenhang met het dossier – begrijpt dat het onder feit 2 ten laste gelegde betrekking heeft op de VOF [bedrijf verdachte] en het onder feit 3 ten laste gelegde betrekking heeft op de eenmanszaak [bedrijf verdachte].

feit 2:

Verdachte heeft in de periode van 1 januari 2004 tot en met 1 januari 2007 samen met zijn toenmalige partner de VOF [bedrijf verdachte] gedreven. Uit het dossier blijkt dat deze VOF per 1 januari 2007 is uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel (hierna: KvK) en dat per dezelfde datum als eenmanszaak bij de KvK is ingeschreven de eenmanszaak [bedrijf verdachte]. De rechtbank stelt vast dat de VOF in de periode van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2007 ook feitelijk niet meer bestond en dat verdachte derhalve terecht over de maanden januari 2007 tot en met september 2007 en over het vierde kwartaal 2007 op naam van de VOF een nihilaangiften voor de omzetbelasting heeft gedaan. Verdachte wordt derhalve vrijgesproken van het onder feit 2 ten laste gelegde.

feit 3:

Verdachte heeft in zijn eerste verhoor bekend dat met de aangiften omzetbelasting hetzelfde speelde als met de aangifte inkomstenbelasting over 2007. Hij heeft zomaar kostennota’s bij elkaar geraapt en in de aangiften omzetbelasting over het vierde kwartaal van 2007 en het eerste tot en met het vierde kwartaal van 2008 vermeld, met als gevolg dat er schattingen/ fictieve bedragen in die aangiften omzetbelasting zijn opgenomen. Later heeft verdachte aangegeven dat [bedrijf getuige 7] tussen juni 2008 en december 2008 de administratie over het jaar 2007 voor zijn onderneming heeft gedaan en ook de aangiften omzetbelasting 2007/2008 heeft verzorgd. [getuige 6] heeft volgens verdachte de aangifte omzetbelasting over het eerste tot en met het vierde kwartaal van 2008 verzorgd en zijn ex-echtgenote [getuige 11] heeft de aangifte omzetbelasting over het vierde kwartaal van 2007 opgemaakt en verstuurd. De getuigen [getuige 7], [getuige 6] en [getuige 11] hebben echter verklaard dat zij niet betrokken zijn geweest bij het indienen van deze aangiften omzetbelasting. Daarnaast hebben de toenmalige werknemers van verdachte, [getuige 8], [getuige 9] en [getuige 10], schriftelijk verklaard dat verdachte zelf zijn aangiften voor de omzetbelasting invulde. De latere ontkenning van verdachte wordt naar het oordeel van de rechtbank weerlegd door deze verklaringen.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte hetgeen aan hem onder feit 3 ten laste is gelegd heeft begaan.

Met betrekking tot feit 4:

De rechtbank is van oordeel dat, gelet op de verklaring van verdachte dat hij de administratie over de jaren 2007 en 2008 niet op orde had en dat de administratie een grote chaos was, wettig en overtuigend bewezen is hetgeen aan verdachte onder feit 4 ten laste is gelegd.

Met betrekking tot feit 5:

Op 4 juni 2003 is [betrokkene 1] ingeschreven bij de KvK als eigenaar van de eenmanszaak “[bedrijf betrokkene 1]”. In 2009 is de administratie van deze onderneming gecontroleerd door de Belastingdienst. Uit deze controle is naar voren gekomen dat [betrokkene 1] in 2004 haar bedrijfsactiviteiten feitelijk heeft gestaakt en dat er in het jaar 2007 geen investeringen zijn gedaan op grond waarvan recht zou bestaan op aftrek van voorbelasting. Verdachte heeft over de maanden maart 2007 tot en met september 2007 op naam van [betrokkene 1] elektronisch aangiften omzetbelasting ingediend die hebben geleid tot een teruggave van omzetbelasting van een bedrag van € 11.264,00. Op de aangifte is te lezen: Uw rekeningnummer voor teruggaaf [rekeningnummer]. Verdachte heeft verklaard dat hij deze aangiften omzetbelasting heeft ingediend en dat het rekeningnummer [rekeningnummer] zijn bankrekeningnummer is. [betrokkene 1] heeft verklaard dat zij verdachte nooit opdracht heeft gegeven tot het doen van negatieve aangiften. Verdachte heeft met betrekking de vermelding van zijn bankrekeningnummer op de aangiften verklaard dat hij, omdat hij werkzaamheden voor [betrokkene 1] had verricht, nog geld van [betrokkene 1] te goed had en dat met [betrokkene 1] is afgesproken dat dit verrekend zou worden met de belastingteruggaven. Deze afspraak zou op schrift staan en verdachte heeft toegezegd deze schriftelijk verklaring te zullen overhandigen. De rechtbank stelt vast dat er tot op heden geen schriftelijke verklaring door verdachte is overgelegd. De rechtbank is niet gebleken van een schuld van [betrokkene 1] aan verdachte die rechtvaardigt dat er een bedrag van ongeveer € 11.000,00 op de bankrekening van verdachte zou moeten worden bijgeschreven.

Gelet op bovenstaande, in onderling samenhang bezien, is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het valselijk opmaken van de aangiften omzetbelasting over de maanden maart 2007 tot en met september 2007 op naam van [betrokkene 1].

Met betrekking tot feit 6:

Verdachte wordt verweten dat hij op naam van [betrokkene 2] ([bedrijf betrokkene 2]) onjuiste of onvolledige aangiften voor de omzetbelasting over het tweede tot en met het vierde kwartaal van 2008 en het eerste kwartaal van 2009 heeft gedaan. De verdenking tegen verdachte is gebaseerd op de verklaring die is afgelegd door [betrokkene 2]. Verdachte ontkent dat hij betrokken is geweest bij het doen van de aangiften omzetbelasting. De verklaring van [betrokkene 2] dat verdachte verantwoordelijk is voor het indienen van de aangiften wordt naar het oordeel van rechtbank onvoldoende ondersteund door andere bewijsmiddelen. Met name het door [betrokkene 2] opgenomen gesprek tussen [betrokkene 2] en verdachte is onvoldoende eenduidig om als ondersteunend bewijsmiddel te kunnen dienen.

Verdachte wordt vrijgesproken van het aan hem onder feit 6 ten laste gelegde.

Met betrekking tot feit 7 primair:

Ten laste is gelegd dat verdachte ten name van [betrokkene 3] ([bedrijf betrokkene 3]) onjuiste aangiften omzetbelasting over de maanden februari 2007 tot en met juli 2007 en september 2007 tot en met december 2007 heeft gedaan. Het onjuist doen van aangiften omzetbelasting betreft een kwaliteitsdelict, hetgeen betekent dat alleen degene die de kwaliteit heeft om de aangiften te doen het strafbare feit kan plegen. De rechtbank is uit het dossier gebleken dat [bedrijf betrokkene 3] een eenmanszaak is, die sedert 1 januari 2004 wordt gedreven door [betrokkene 3], zodat op haar de verplichting rustte om de aangiften omzetbelasting te doen. Weliswaar is het mogelijk dat verdachte als medepleger moet worden aangemerkt, maar naar het oordeel van de rechtbank is in het dossier geen bewijs aanwezig is dat verdachte de verweten gedragingen tezamen en in vereniging met [betrokkene 3] heeft gepleegd. Verdachte dient dan ook te worden vrijgesproken van hetgeen hem onder feit 7 primair ten laste is gelegd.

Met betrekking tot feit 7 subsidiair:

Verdachte heeft ten name [betrokkene 3] ([bedrijf betrokkene 3]) aangiften voor de omzetbelasting over de maanden februari 2007 tot en met juli 2007 en september 2007 tot en met december 2007 gedaan. Deze aangiften waren niet conform de door haar broer [betrokkene 5] aan verdachte ter hand gestelde conceptaangiften. Als verklaring voor het aanpassen van de aangiften heeft verdachte als reden gegeven dat [betrokkene 4], de vader van [betrokkene 3] en [betrokkene 5], tegen hem had verteld dat er sprake was van oninbare debiteuren of hogere kosten en dat [betrokkene 4] met creditnota’s bij hem was gekomen waaruit bleek dat de omzet lager was geweest dan in de conceptaangiften was vermeld. Er bevinden zich in het dossier – anders dan de verklaring van verdachte – geen aanknopingspunten om aan te nemen dat er daadwerkelijk sprake is geweest van oninbare debiteuren, hogere kosten en creditnota’s. Zowel [betrokkene 5] als [betrokkene 3] hebben verklaard dat de conceptaangiften die aan verdachte zijn aangeleverd juist waren. Daarmee staat naar het oordeel van de rechtbank vast dat de op naam van [betrokkene 3] ingediende aangiften omzetbelasting onjuist zijn geweest.

Ten aanzien van het door de verdediging gevoerde verweer dat verdachte nimmer de opzet heeft gehad op het doen van de onjuiste aangiften omzetbelasting overweegt de rechtbank het volgende. Verdachte is fiscaal geschoold en is jarenlang als belastingadviseur werkzaam geweest. Met zijn kennis en ervaring had verdachte na moeten gaan of het door [betrokkene 4] met betrekking tot de oninbare debiteuren, de hogere kosten en de creditnota’s gestelde juist was, met name omdat de grootte van de bedragen van de beweerdelijke oninbare vorderingen en kosten vergeleken met de eerdere conceptaangiften van de gemaakte omzet een heel andere indruk wekt over de rentabiliteit van de bedrijfsactiviteiten. Het is op zijn minst bevreemdend te noemen als maand na maand blijkt dat de verzonden rekeningen van een onderneming bijna alle als oninbaar moeten worden aangemerkt en dat gemaakte omzet door oninbaarheid of hogere kosten elke maand opnieuw tot bijna nihil wordt gereduceerd. Door na te laten hierover serieuze vragen te stellen heeft verdachte naar het oordeel van de rechtbank de aanmerkelijke kans aanvaard dat door hem ingediende aangiften niet juist waren.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het onder feit 7 subsidiair ten laste gelegde.

Conclusie

De rechtbank acht niet bewezen wat aan de verdachte onder feit 2, feit 6 en feit 7 primair is tenlastegelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken. Daarnaast is de rechtbank tot de overtuiging gekomen, dat de verdachte het onder feit 1, feit 3, feit 4, feit 5 en feit 7 subsidiair tenlastegelegde heeft begaan.

Bewezenverklaring

feit 1 het misdrijf: opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven;

feit 3: het misdrijf: opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd;

feit 4: het misdrijf: ingevolge de belastingwet verplicht zijnde een administratie overeenkomstig de daaraan bij of krachtens de belastingwet gestelde eisen te voeren, een zodanige administratie niet voeren, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven;

feit 5 en feit 7 subsidiair: telkens het misdrijf: valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 8 maanden waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar met als bijzondere voorwaarde onder andere dat verdachte zich laat behandelen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling, valsheid in geschrift, meermalen gepleegd, een gewoonte maken van witwassen

Rechtbank Den Haag 10 februari 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:1565

Verdachte heeft zich over een periode van drie en half jaar meermalen schuldig gemaakt aan het plegen van valsheid in geschrift door op naam van derden valse aanvragen huurtoeslag, zorgtoeslag en kinderopvangtoeslag te doen. Door deze grootschalige fraude zijn aanzienlijke bedragen door de Belastingdienst uitgekeerd aan derden en aan verdachten.

Daarbij heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het witwassen van grote geldbedragen en hiervan een gewoonte gemaakt.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling medeverdachte in megazaak Oranje tegen ex-gedeputeerde provincie Noord-Holland

Rechtbank Noord-Holland 3 december 2013, ECLI:NL:RBNHO:2013:11737

Verdachte heeft frauduleuze delicten gepleegd waarmee forse bedragen zijn gemoeid.

Op verdachte rustte, als eigenaar van een bedrijf, de plicht van het voldoen aan de normen van een integer en zuiver handels- en betalingsverkeer. Verdachte heeft gedurende langere tijd zijn makelaardij ter beschikking gesteld voor het versturen van valse facturen en het ontvangen en doorbetalen van geldbedragen die op grond van deze valse facturen werden ontvangen. Verdachte heeft aldus misbruik gemaakt van het vertrouwen dat in het maatschappelijk verkeer pleegt te worden gesteld in facturen en legale bedrijven. Door zijn handelen heeft hij bovendien mogelijk gemaakt dat medeverdachte 1 gedurende de periode dat hij gedeputeerde bij de provincie Noord Holland was, geldbedragen kon blijven ontvangen van bedrijven, zonder dat dit bekend werd bij de Provincie Noord-Holland dan wel daarbuiten, waardoor deze bedrijven mogelijk zijn begunstigd. Voornoemde werkwijze van een hooggeplaatste overheidsfunctionaris is door verdachtes handelen aan het oog onttrokken waardoor het vertrouwen dat burgers in de objectiviteit van overheidsbeslissingen moeten kunnen hebben, in ernstige mate is beschaamd.

Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft de rechtbank in het bijzonder gelet op:

• het op naam van de verdachte staand Uittreksel Justitiële Documentatie, gedateerd 10 oktober 2012, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder werd veroordeeld.
• het rapport d.d. 30 september en 9 oktober 2013, opgemaakt door Ton Koot FMW, forensisch maatschappelijk werk.

Gelet op de leeftijd en de verminderde lichamelijke en geestelijke gezondheid van verdachte ten gevolge van dit strafproces, de media-aandacht en de ernstige psychische en financiële gevolgen die dit voor de verdachte heeft veroorzaakt alsmede het feit dat verdachte van het witwassen van een tweetal geldbedragen is ontslagen van rechtsvervolging zal de op te leggen straf iets lager zijn dan door de officier van justitie is geëist.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden, met een proeftijd van 2 jaar. Daarnaast veroordeelt de rechtbank verdachte tot het verrichten van 180 uren taakstraf.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft gedurende meerdere jaren grote geldbedragen verduisterd die toebehoorden aan een vereniging en een stichting die de gelden beheerden t.b.v. 14 basisscholen in de gemeente Kampen

Rechtbank Overijssel 11 februari 2014, ECLI:NL:RBOVE:2014:626

Verdachte heeft als penningmeester van een vereniging en een stichting gedurende meerdere jaren opzettelijk op stelselmatige wijze grote geldbedragen verduisterd die toebehoorden aan de vereniging en de Stichting. Door de handelwijze van verdachte is zowel de Vereniging als de Stichting, die de gelden voor 14 basisscholen in de gemeente Kampen beheert, benadeeld voor een totaalbedrag van € 3.571.920.

Het gaat hier om gemeenschapsgeld, te weten gelden die van overheidswege ten algemenen nutte waren uitgekeerd aan de Stichting en die in het bijzonder bestemd waren om de kwaliteit van het basisonderwijs te waarborgen en, mocht dat nodig zijn, te verbeteren. Ten gevolge van de verduistering van die gelden door verdachte zijn niet slechts de Vereniging en de Stichting als zodanig gedupeerd, maar ook een groot aantal particulieren, in het bijzonder de kinderen die naar de betreffende scholen gaan, omdat de beschikbaar gestelde gelden niet aan hen ten goede zijn gekomen. Verdachte heeft zich daarvan ten tijde van het plegen van de strafbare feiten geen enkele rekenschap gegeven.

Een en ander klemt temeer nu verdachte geen first-offender is. Verdachte is bij vonnis van de rechtbank Zwolle-Lelystad d.d. 16 juli 2010 veroordeeld ter zake van valsheid in geschrift. Uit de inhoud van de bewijsmiddelen blijkt onder meer dat verdachte zich ten tijde van die eerdere veroordeling reeds gedurende ruim drie jaren op stelselmatige en zeer omvangrijke wijze schuldig maakte aan verduistering van grote geldbedragen van de Vereniging en de Stichting en ook nadien daarmee is doorgegaan. De aan verdachte bij voornoemd vonnis opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 8 maanden met een proeftijd van 2 jaren, welke naast de maximale werkstraf van 240 uren is opgelegd, heeft hem er evenmin toe gebracht te stoppen met het verduisteren van gelden. Verdachte heeft in totaal 68 maal geldbedragen onttrokken aan de Vereniging en de Stichting, terwijl hij evenzovele malen telkens de keuze had om daarvan af te zien. Zelfs een faillissement van een zakelijke relatie van verdachte, aan wie verdachte voorafgaand aan dat faillissement grote geldbedragen, afkomstig van de Vereniging en de Stichting, heeft geleend, heeft verdachte niet tot inkeer gebracht, terwijl voor verdachte zonder meer duidelijk had moeten zijn dat het door hem gebezigde argument om gelden te (blijven) onttrekken aan de Vereniging en de Stichting, namelijk dat hij dacht dat men hem wel zou terugbetalen, gelet op het faillissement van die zakelijke relatie zeker niet meer aan de orde kon zijn.

Verdachte heeft zich daarnaast, nog geen vier maanden na bovengenoemde veroordeling voor valsheid in geschrift, opnieuw schuldig gemaakt aan het valselijk opmaken van twee geschriften, deze keer een brief van en aan de Belastingdienst, teneinde een zakelijke relatie ter wille te zijn.

De gedragingen van verdachte getuigen naar het oordeel van de rechtbank van een handelwijze die uitsluitend gericht was op het oplossen van zijn eigen problemen en de problemen van zijn zakelijke relaties, terwijl verdachte geen oog heeft gehad voor de belangen van de Vereniging en de Stichting. De rechtbank neemt dit de verdachte uiterst kwalijk en rekent hem zijn frauduleuze handelen zeer zwaar aan, in het bijzonder gelet op zijn positie/functie als penningmeester en de daaruit voortvloeiende vertrouwensrelatie die hij op deze wijze ernstig en blijvend heeft geschaad. Bovendien straalt het handelen van verdachte in negatieve zin af op de overige bestuursleden die zijn betrokken bij de Vereniging en de Stichting. De omstandigheid dat verdachte het merendeel van de door hem verduisterde gelden grotendeels niet ten eigen voordele heeft aangewend, maar met name heeft gebruikt om zakelijke relaties financieel te helpen, doet niet af aan de verwerpelijke handelwijze van verdachte. Verdachte heeft ernstig misbruik gemaakt van het vertrouwen dat de Vereniging en de Stichting in hem hadden gesteld.

De rechtbank heeft bij het bepalen van de strafmaat ten voordele van verdachte in aanmerking genomen dat verdachte veel berouw toont en inmiddels (op grond van de notariële vaststellingsovereenkomst tussen de Vereniging en de Stichting en verdachte) een aanzienlijk deel van zijn maandelijkse inkomen besteedt aan het terugbetalen van de verduisterde gelden. Ook vindt de rechtbank dat het verdachte siert dat hij, hoewel hij als volledig toerekeningsvatbaar moet worden aangemerkt, hulp heeft gezocht om inzicht te krijgen in zijn persoon, om te achterhalen waarom hij tot zijn daden is gekomen en dat hij bereid is zich te laten behandelen.

De omstandigheid dat verdachte volledig openheid van zaken heeft gegeven omtrent zijn gedragingen zal naar het oordeel van de rechtbank niet als strafmatigend worden aangemerkt, aangezien verdachte dit niet uit eigen initiatief heeft gedaan, maar daartoe is gedwongen door de feitelijke situatie, namelijk nadat door de Vereniging en de Stichting aangifte was gedaan.

Gelet op de aard en ernst van de feiten, de omvang van het nadeel, de zeer lange periode waarin de feiten zijn gepleegd, het stelselmatige karakter ervan en de recidive van verdachte is de rechtbank van oordeel dat oplegging van een substantiële vrijheidsstraf, waarvan een deel voorwaardelijk, passend en geboden is.

De rechtbank realiseert zich dat door de oplegging van na te noemen onvoorwaardelijke vrijheidsstraf de continuïteit van verdachtes bedrijf in gevaar zal komen, dat dit de voortzetting van de terugbetalingsovereenkomst zal bemoeilijken of zelfs zal beletten, alsmede dat een en ander grote persoonlijke consequenties zal hebben voor verdachte en zijn gezin. Deze omstandigheden zijn naar het oordeel van de rechtbank echter onvoldoende reden om een andere dan een (deels) onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen.

De rechtbank ziet geen aanleiding om aan het voorwaardelijk deel van de na te noemen op te leggen gevangenisstraf als bijzondere voorwaarde een terugbetalingsverplichting van verdachte aan de Vereniging en de Stichting te verbinden nu die terugbetalingsverplichting reeds voortvloeit uit de notariële vaststellingsovereenkomst.

Bewezenverklaring

Feit 1: Verduistering, meermalen gepleegd

Feit 2: Valsheid in geschrift, meermalen gepleegd

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden waarvan 12 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verweer uitsluiting DNA-bewijs wegens onbetrouwbaarheid verworpen

Rechtbank Noord-Holland 11 februari 2014, ECLI:NL:RBNHO:2014:1026

Verdachte heeft een 51-jarige vrouw een vreselijke dood laten sterven. Het slachtoffer is op gruwelijke wijze door verdachte, die zij in haar eigen woning had gelaten in het kader van haar werk als prostituee, doodgeslagen in haar eigen woning. Verdachte heeft het slachtoffer meerdere malen gestompt, geslagen en geschopt. Het slachtoffer heeft daarbij letterlijk alle hoeken van haar slaapkamer gezien. Verdachte heeft het slachtoffer ook vastgebonden met duct tape en op de grond geworpen, kennelijk om haar te bewegen te vertellen waar zij het geld had dat zij in een kluis in haar woning zou hebben.

De raadsman van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat vrijspraak moet volgen nu

het DNA-bewijs dat is verkregen als gevolg van sporenonderzoek onbetrouwbaar moet worden geacht en voor het overige onvoldoende bewijs in het strafdossier aanwezig is om te kunnen vaststellen dat verdachte de dader is geweest van het gewelddadig overlijden van slachtoffer 1. De raadsman heeft hiervoor gewezen op de geconstateerde contaminatie van sporen. Het DNA-profiel van een persoon genaamd persoon is aangetroffen op de in de woning van slachtoffer 1 aangetroffen rol duct tape, terwijl deze persoon rond het moment van het geweldsmisdrijf op slachtoffer 1 uit andere hoofde gedetineerd zat. Door onzorgvuldig sporenonderzoek van het Nederlands Forensisch Instituut (hierna: NFI) heeft deze contaminatie van sporen kunnen plaatsvinden. De resultaten van dit onderzoek Cronjé zijn daarom niet langer als betrouwbaar te beschouwen en kunnen niet tot het bewijs dienen. Het aangetroffen DNA-spoor in het spoor met SIN-nummer AAEZ1684NL bevat een dusdanig kleine hoeveelheid celmateriaal van verdachte dat dit eveneens door contaminatie, of bij eerder bezoek van verdachte kan zijn achtergelaten. Het zelfde geldt voor het spoor met SIN-nummer AAEZ1704NL. Bij uitsluiting van het DNA-bewijs is voor het overige onvoldoende bewijs in het strafdossier aanwezig om het ten laste gelegde te bewijzen en verdachte moet daarom worden vrijgesproken, aldus de raadsman.

De rechtbank verwerpt dit verweer en overweegt daartoe als volgt. De rechtbank stelt voorop dat zeer zorgvuldig met DNA-bewijs moet worden omgegaan. Ondanks strenge protocollen en procedurele normeringen heeft er in onderhavige strafzaak een contaminatie van het spoor met SIN-nummer AAEZ1730NL plaatsgevonden.

Het NFI heeft op verzoek van de rechtbank onderzoek gedaan naar de wijze van totstandkoming van deze contaminatie. In het door het NFI hierover opgestelde rapport is uiteengezet dat enkele dagen eerder dan het onderhavige DNA-onderzoek startte met betrekking tot celmateriaal van verdachte, op dezelfde onderzoekstafel onderzoek naar kleding van persoon heeft plaats gevonden. Omdat deze kleding een extreem hoge concentratie DNA bevatte die afkomstig was van persoon en het schoonmaken van de onderzoekstafel kennelijk onvoldoende nauwkeurig is gebeurd, is waarschijnlijk celmateriaal afkomstig van persoon in de bemonstering AAEZ1730#01 van verdachte terecht gekomen. Aldus is waarschijnlijk sprake geweest van laboratorium contaminatie. Het NFI heeft verder ook vastgesteld dat er geen reden is om aan te nemen dat de overige DNA-profielen van het sporenmateriaal in onderzoek Cronjé ontstaan zouden zijn door contaminatie van celmateriaal dat afkomstig kan zijn van onderzoeksitems van verdachte, nu er in die periode geen ander onderzoek ten aanzien van verdachte bij het NFI heeft plaatsgevonden, van waaruit contaminatie zou kunnen zijn opgetreden.

De rechtbank is, gelet op de resultaten van het door het NFI verrichte onderzoek naar de contaminatie van een spoor van oordeel dat, hoewel het sporenmateriaal met SIN-nummer AAEZ1730NL is gecontamineerd, het nog steeds mogelijk is betrouwbare uitspraken over de bemonsteringen in onderzoek Cronjé te doen. De resultaten van het DNA-onderzoek van het NFI dienen derhalve niet te worden uitgesloten van het bewijs. De rechtbank verwerpt dan ook het gedane verweer tot bewijsuitsluiting.

Verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Geldboete voor verboden wapenbezit, wietverkoop en schenden raadsgeheim

De rechtbank Den Haag heeft het Haagse gemeenteraadslid Arnoud van Doorn een geldboete opgelegd van duizend euro voor verboden wapenbezit, het verkopen van wiet aan jongeren en het schenden van een raadsgeheim. Ook krijgt hij hiervoor een voorwaardelijke werkstraf van 40 uur. Het raadslid is volgens de rechtbank niet medeplichtig aan diefstal van een geheim stuk.

Bewezen

De rechtbank verklaart bewezen dat Van Doorn een geladen alarmpistool onder zijn bed had liggen. Hij heeft geen rekening gehouden met de veiligheidsrisico’s die dit met zich kan brengen.

Van Doorn heeft tussen juli en oktober 2012 een aantal keren wiet verkocht aan een groepje jongeren. Hij beweerde dat hij hiermee het vertrouwen van hen wilde winnen om op die manier hun voormalige dealer te ontmaskeren. Dit rechtvaardigt volgens de rechtbank niet zijn handelen, omdat hij als gemeenteraadslid een voorbeeldfunctie heeft.

Deze voorbeeldfunctie heeft hij ook geschonden, door als raadslid in januari 2013 een vertrouwelijk stuk openbaar te maken. Hiermee heeft Van Doorn naar het oordeel van de rechtbank het vertrouwen dat de gemeenteraad in haar leden stelt ernstig beschaamd. Hij heeft aan een journalist van het Algemeen Dagblad zijn toegangspasje gegeven, waardoor hij het vertrouwelijke stuk uit de fractiekamer kon halen.

Vrijspraak diefstal

De journalist die verdacht werd van diefstal van het vertrouwelijke stuk wordt door de rechtbank vrijgesproken. Hij wist niet beter dan dat hij het stuk dat Van Doorn voor hem achterliet, mocht meenemen. Omdat de journalist wordt vrijgesproken, kan van medeplegen door Van Doorn aan diefstal geen sprake zijn. Hij wordt vrijgesproken van betrokkenheid bij diefstal van het geheime stuk.

Voorbeeldfunctie

De rechtbank stelt dat Van Doorn van mening lijkt te zijn dat zijn doelen de middelen heiligen en dat hij zelf kan bepalen welke regels gevolgd moeten worden. De boodschap die hij daarmee uitdraagt, ook gelet op zijn voorbeeldfunctie als gemeenteraadslid, is volgens de rechtbank de verkeerde.

Van Doorn is eerder veroordeeld voor een strafbaar feit. Dit was een oud feit waarmee de rechtbank geen rekening heeft gehouden bij het bepalen van de straf.

• Rechtbank Den Haag 14 februari 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:1722
• Rechtbank Den Haag 14 februari 2014, ECLI:NL:RBDHA:2014:1724

Raadsvrouw voerde aan dat blijkens de uitspraak Navone t. Monaco verdachte recht had op bijstand van een advocaat tijdens het politieverhoor. Verwerping niet-ontvankelijkheidsverweer.

Rechtbank Noord-Nederland 11 februari 2014, ECLI:NL:RBNNE:2014:671

Ter terechtzitting van 28 januari 2014 heeft, mr. L.J. Meijering, de raadsvrouw van verdachte, namens deze de rechtbank verzocht om het openbaar ministerie op grond van artikel 359a Sv niet-ontvankelijk te verklaren omdat gebleken zou zijn dat tijdens het voorbereidend onderzoek vormen zijn verzuimd.

De raadsvrouw voerde hiertoe onder meer aan dat blijkens de uitspraak van het Europees Hof voor de rechten van de Mens in de zaak Navone tegen Monaco (24 oktober 2013, nrs. 62880/11, 62892/11, 62899/11) verdachte recht had op bijstand van een advocaat tijdens het politieverhoor. Ten onrechte is verdachte uitgesloten van dit recht door hem niet in de gelegenheid te stellen van dit recht gebruik te maken.

De raadsvrouw verwees daarbij naar de conclusie van Advocaat-Generaal Spronken van 26 november 2013 en naar de op 22 oktober door de Europese Unie aangenomen richtlijn 2013/48/EU, waarin het recht op rechtsbijstand tijdens politieverhoren is vastgelegd. Het feit dat Nederland stelselmatig het recht van verdachten op rechtsbijstand tijdens het politieverhoor schendt, dient mee te brengen dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk wordt verklaard.

Voorts verzocht de raadsvrouw de rechtbank, voor het geval de rechtbank dit preliminair verweer niet zou honoreren, om op voorhand te bepalen dat verdachtes verklaringen bij de politie worden uitgesloten van bewijs en dat deze verklaringen niet aan verdachte worden voorgehouden bij de behandeling van de feiten.

De officier van justitie, mr. N. Stahlmecke-Mook, heeft ter zitting verklaard dat de door de raadsvrouw aangehaalde uitspraak van het Europese Hof in de zaak Navone tegen Monaco duidt op een specifiek in Monaco geldende situatie en dat deze uitspraak volgens het Openbaar Ministerie niet leidt tot aanpassing van het Nederlandse recht.

Beoordeling van het preliminair verweer

De rechtbank beoordeelt het preliminair verweer van de raadsvrouw als volgt:

De rechtbank zal het beroep op de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie reeds daarom verwerpen omdat deze sanctie op enig vormverzuim als genoemd in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering uitsluitend is bedoeld voor uitzonderlijke gevallen daarin bestaande dat met opsporing of vervolging belaste ambtenaren ernstig inbreuk hebben gemaakt op beginselen van een behoorlijke procesorde waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van de zaak is tekort gedaan. Van een dergelijk geval is in casu geen sprake.

Voor zover in het vervolg van haar betoog de raadsvrouw heeft beoogd de rechtbank te verzoeken bepaalde verklaringen van verdachte niet aan de orde te stellen ten tijde van de inhoudelijke behandeling ter zitting, moet worden vastgesteld dat een beslissing daarover is voorbehouden aan de zittingsrechter na behandeling van de zaak en dat niet reeds vooraf wordt besloten om bepaalde verklaringen niet voor te houden.

Voor zover de raadsvrouw heeft bedoeld te betogen dat, indien de rechtbank het Openbaar Ministerie niet niet-ontvankelijk zou verklaren op grond van een vormverzuim, een andere minder vergaande sanctie zou moeten gelden, geldt evenzo dat een beslissing hierover is voorbehouden aan de zittingsrechter na de behandeling van de zaak.

Beslissing van de rechtbank

De rechtbank verwerpt het preliminair verweer op de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie.

Lees hier de volledige uitspraak.