Verduistering in dienstbetrekking: verwerping van het verweer dat het rapport van Deloitte Forensic & Dispute Services van het bewijs moet worden uitgesloten

Rechtbank Rotterdam 1 maart 2013, LJN BZ2818 Verdachte/werknemer heeft gedurende ongeveer acht jaar eigenmachtig de hoogte van zijn salaris bepaald en aan zichzelf doen uitbetalen, valse facturen opgemaakt en de betaling daarvan op zijn eigen bankrekening laten plaatsvinden, kasopnamen verricht en vakantiereizen gemaakt deels op kosten van Publiq en dagafschriften van de bank ten name van NV WPT DEPOSITO vervalst. Daarmee heeft verdachte zich ten koste van de financiële middelen van de gemeente(n) Winschoten en Oldambt en dus met gemeenschapsgeld, verrijkt. In plaats van hiermee te stoppen op het moment dat hij, zoals verdachte zelf heeft aangegeven, zich ging afvragen waar hij mee bezig was en vond dat hij ermee moest ophouden, is verdachte jaar na jaar hier toch mee doorgegaan.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte moet worden vrijgesproken. De raadsman heeft hiertoe aangevoerd dat op grond van het bepaalde in art. 359a Sv het rapport van Deloitte Forensic & Dispute Services van het bewijs moet worden uitgesloten, nu bij de totstandkoming van dit rapport allerlei strafrechtelijke waarborgen niet in acht zijn genomen. De raadsman heeft er hierbij op gewezen dat in het rapport expliciet is vermeld dat het rapport niet bedoeld en mogelijk ook niet geschikt is voor enig ander gebruik dan ten behoeve van de algemeen directeur van NV Publiq. Nu de verklaringen die verdachte bij de politie heeft afgelegd grotendeels zijn gebaseerd op het rapport, kunnen ook deze verklaringen niet voor het bewijs worden gebruikt en de resterende bewijsmiddelen zijn onvoldoende om tot een bewezenverklaring te komen, aldus de raadsman.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank overweegt allereerst dat het onderzoek door Deloitte niet als een voorbereidend onderzoek als bedoeld in art. 359a Sv kan worden aangemerkt, nu het hier niet een strafrechtelijk onderzoek, maar een particulier onderzoek in opdracht van de gemeente Oldambt betreft. Het stond de gemeente vrij om aan Deloitte opdracht tot een dergelijk onderzoek te geven. Verdachte heeft vrijwillig aan dit onderzoek meegewerkt en heeft bovendien bij de politie, nadat hem de cautie was gegeven en hij in de gelegenheid was gesteld een raadsman te consulteren, eveneens een (op de meeste onderdelen) bekennende verklaring afgelegd. Ook ter terechtzitting heeft verdachte de ten laste gelegde feiten grotendeels bekend. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het rapport van Deloitte als een geschrift als bedoeld in art. 344, eerste lid onder 5 Sv, voor het bewijs kan worden gebruikt.

De rechtbank verwerpt derhalve het verweer.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor bankieren zonder vergunning. Bevoegdheid niet-economische kamer na vordering 314a Sv. Begrip betaaldienstverlener.

Rechtbank Rotterdam 25 februari 2013, LJN BZ2467 Bevoegdheid rechtbank

De rechtbank overweegt ambtshalve dat zij, ook als niet-economische kamer, na de vordering nadere omschrijving van de tenlastelegging als bedoeld in artikel 314a van het Wetboek van Strafvordering, ten gevolge waarvan het commune delict witwassen is komen te vervallen, bevoegd blijft om kennis te nemen van de ten laste gelegde economische feiten, nu de bevoegdheid van de rechtbank reeds bestond op het moment van de betekening van de dagvaarding aan de verdachte op 9 mei 2012.

Bewezenverklaring

De verdachte heeft zich gedurende enkele maanden als medepleger schuldig gemaakt aan het zonder vergunning van de Nederlandsche Bank uitoefenen van het bedrijf van betaaldienstverlener en het werkzaam zijn als een geldtransactiekantoor. Hij heeft voor derden internationale geldtransfers en betaalrekeningtransacties uitgevoerd en onderhield telefonische contacten met de medeverdachten en met derden.

De verdachte beheerde de tegoeden voor derden op betaalrekeningen waarop ontvangen en uitgekeerde gelden geadministreerd werden. Hij noteerde de ingelegde en de uitgaande gelden met vermelding van viercijferige codes met bijnamen waaruit de saldi van de betaalrekeningen kunnen worden afgeleid uit de geadministreerde kassaldi. In de administratie werden bovendien bedragen in Britse ponden en in euro’s met een omwisselkoers opgenomen. De verdachte voerde ook geldwisseltransacties uit; hij wisselde grote geldbedragen van kleine naar grote coupures. Daarnaast beheerde hij een zogenaamde geldstash en gaf hij instructies aan geldkoeriers die grote geldbedragen vanuit Frankrijk en Duitsland vervoerden naar Amsterdam waar die geldbedragen werden ontvangen door de verdachte. Hierdoor heeft de verdachten niet alleen deelgenomen aan het ondergronds bankieren, maar ook anderen daartoe in staat gesteld.

Betaaldienstverlening

Op grond van artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht, onderdelen ‘betaaldienst’, ‘betaaldienstverlener’ en ‘richtlijn betaaldiensten’, in samenhang met de bijlage bij richtlijn nr. 2007/64/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 13 november 2007 betreffende betalingsdiensten in de interne markt, moet onder betaaldiensten onder andere worden verstaan:

1. Diensten waarbij de mogelijkheid wordt geboden contanten op een betaalrekening te plaatsen alsook alle verrichtingen die voor het exploiteren van een betaalrekening vereist zijn.
2. Diensten waarbij de mogelijkheid wordt geboden contanten van een betaalrekening op te nemen alsook alle verrichtingen die voor het beheren van een betaalrekening vereist zijn.
3. Geldtransfers

Uit de gevonden administratie blijkt dat van een groot aantal verschillende personen gelden zijn ontvangen en ook aan een groot aantal verschillende personen gelden zijn uitgekeerd. Voor zover gelden tussen ontvangst en uitkering zijn gehouden op een rekening, is sprake van de eerste twee hierboven genoemde betaaldiensten (betaalrekeningtransacties).

Voor zover gelden tussen ontvangst en uitkering niet zijn gehouden op een rekening, is sprake van de hierboven genoemde betaaldienst, de geldtransfer.

Omdat (1) elke transactie ofwel een betaalrekeningtransactie, ofwel een geldtransfer is, (2) beide onder het begrip betaaldienst vallen en (3) beide vormen ten laste zijn gelegd, behoeft niet elke transactie afzonderlijke te worden geduid.

Onder geldtransfer wordt, ingevolge artikel 4, aanhef en onder 13, van de Richtlijn, verstaan: een betalingsdienst waarbij, zonder opening van betaalrekeningen op naam van de betaler of de begunstigde, van een betaler geldmiddelen worden ontvangen met als enig doel het daarmee corresponderende bedrag over te maken aan een begunstigde of aan een andere, voor rekening van de begunstigde handelende betalingsdienstaanbieder en/of waarbij de geldmiddelen voor rekening van de begunstigde worden ontvangen en aan de begunstigde beschikbaar worden gesteld.

Het beroep van de raadsman op de uitzonderingen, genoemd in artikel 1:5a, lid 2, onder a, c en f, van de Wft, wordt verworpen. Onderdeel a behelst de juridische omschrijving van een contante betaling. Daarvan is in deze zaak geen sprake, omdat verdachte en zijn medeverdachten niet gelden als betaler of betalingsbegunstigde. Onderdeel c ziet op feitelijke handelingen waarbij de betrokken chartale gelden zich niet onderscheiden van andere mogelijk te vervoeren zaken. Daarvan is in deze zaak geen sprake, omdat telkens kennelijk vermenging en verrekening van gelden plaatsvindt; zulks blijkt uit de aangetroffen administratie. Aldus kan niet worden gezegd dat de betreffende gelden slechts zijn behandeld als een willekeurige andere zaak die kan worden vervoerd, verwerkt, opgehaald of geleverd. Ten slotte heeft de officier van justitie geen geldwisseltransacties ten laste gelegd onder 1, zodat onderdeel f onbesproken kan blijven.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden waarvan 12 voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor gewoontewitwassen

Rechtbank Rotterdam 25 februari 2013, LJN BZ2470 De verdachte heeft zich samen met zijn mededaders gedurende enkele maanden schuldig gemaakt aan gewoontewitwassen. De verdachte is met de auto - ook in aanwezigheid van anderen - naar plaatsen in Frankrijk en Duitsland gereden en heeft van onbekende derden grote geldbedragen ontvangen. Hij heeft deze geldbedragen geplaatst in een verborgen compartiment in de auto, vanuit Frankrijk en Duitsland vervoerd naar Amsterdam en afgegeven aan de medeverdachten. De verdachte heeft ook gebruik gemaakt van die geldbedragen door salaris voor zijn diensten als geldtransporteur te incasseren.

Door zo te handelen, heeft de verdachte zijn mededaders in staat gesteld om ondergronds en zonder vergunning te bankieren.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Handel in vervalste merkgoederen op bedrijfsmatige basis

Rechtbank Zwolle 11 februari 2013, LJN BZ2358 De verdenking in deze ziet op o.a. het handelen in merkvervalste goederen.

Ontvankelijkheid OM: Richtlijn voor strafvordering intellectuele eigendomsfraude

De raadsman heeft bepleit dat het OM ter zake het onder 1 ten laste gelegde niet ontvankelijk dient te worden verklaard nu het OM de Richtlijn voor strafvordering intellectuele eigendomsfraude niet heeft gevolgd aangezien zijn cliënt het onder 1 ten laste gelegde niet heeft gepleegd als beroep noch het ten laste gelegde als bedrijf uitoefende. Het OM had zijn cliënt derhalve niet strafrechtelijk mogen vervolgen.

De rechtbank overweegt dat op 23 december 2011 door de politie een onderzoek is ingesteld naar een boxenverhuurbedrijf alwaar opslagboxen werden verhuurd. Verbalisanten troffen daar verdachte aan in een box. Uit het proces-verbaal van bevindingen valt op te maken dat verdachte een box had ingericht als winkel en dat de box onder andere grote hoeveelheden kledingstukken, geurtjes, tassen en schoenen bevatte. Ook andere boxen bevatten grote hoeveelheden kleding. Desgevraagd heeft verdachte verklaard dat een gedeelte van de goederen was geruild maar dat een gedeelte ook namaak was.

Voorts overweegt de rechtbank dat in dat proces-verbaal van bevindingen valt te lezen dat op het moment van binnenkomst van verbalisanten een klant in de “winkel” aanwezig was om kleding te kopen.

De rechtbank is van oordeel dat op basis van die bevindingen het openbaar ministerie mocht vermoeden dat verdachte beroepsmatig en/of bedrijfsmatig handelde in namaakgoederen. De rechtbank is van oordeel dan het openbaar ministerie verdachte ter zake van het onder 1 ten laste gelegde dan ook strafrechtelijk had mogen vervolgen en derhalve ontvankelijk is in de vervolging van verdachte.

De rechtbank verwerpt het verweer.

Bewezenverklaring

Verdachte heeft gedurende een lange periode gehandeld in merkvervalste goederen, waaronder kleding, parfums, tassen en schoenen.

Daarnaast heeft verdachte verboden wapens en professioneel vuurwerk in zijn bezit gehad waartoe hij niet gerechtigd was.

Het bewezene levert het volgende op:

1 a. Opzettelijk valse, vervalste of wederrechtelijk vervaardigde merken verkopen, te koop aanbieden, afleveren, in voorraad hebben, terwijl de schuldige van het plegen van dit misdrijf zijn beroep maakt en het plegen van dit misdrijf als bedrijf uitoefent, artikel 337, eerste lid, onder a Sr.

1 b. Opzettelijk waren, die zelf of op hun verpakking valselijk zijn voorzien van de handelsnaam van een ander of van het merk waarop een ander recht heeft, verkopen, te koop aanbieden, afleveren, in voorraad hebben, terwijl de schuldige van het plegen van dit misdrijf zijn beroep maakt en het plegen van dit misdrijf als bedrijf uitoefent, artikel 337, eerste lid, onder b Sr.

1 d. Opzettelijk waren, waarop of op de verpakking waarvan een handelsnaam van een ander of een merk waarop een ander recht heeft, zij het dan ook met een geringe afwijking, is nagebootst, verkopen, te koop aanbieden, afleveren, in voorraad hebben, terwijl de schuldige van het plegen van dit misdrijf zijn beroep maakt en het plegen van dit misdrijf als bedrijf uitoefent, artikel 337, eerste lid, onder d Sr.

1 e. Opzettelijk waren of onderdelen daarvan die valselijk hetzelfde uiterlijk vertonen als een tekening of model waarop een ander recht heeft, dan wel daarmee slechts ondergeschikte verschillen vertonen, verkopen, te koop aanbieden, afleveren, in voorraad hebben, terwijl de schuldige van het plegen van dit misdrijf zijn beroep maakt en het plegen van dit misdrijf als bedrijf uitoefent, artikel 337, eerste lid, onder e Sr.

3. Handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, Wet wapens en munitie, artikel 26 Wet wapens en munitie.

4. Overtreding van een voorschrift, gesteld bij of krachtens artikel 9.2.2.1 Wet Milieubeheer, opzettelijk begaan, artikel 1.2.2, derde lid Vuurwerkbesluit in samenhang met artikel 9.2.2.1 Wet Milieubeheer.

Strafoplegging

De rechtbank legt aan de verdachte op een taakstraf, bestaande uit een werkstraf van 120 uren, te voltooien binnen 1 jaar na het onherroepelijk worden van het vonnis.

Lees hier de volledige uitspraak.

Het beroep dat de staande- en aanhouding van verdachte(n) onrechtmatig heeft plaatsgevonden nu sprake is van grenscontrole (handelen in strijd met de Schengengrenscode) wordt verworpen. Bestuursrechtelijk wel sprake van een onrechtmatige staandehouding.

Rechtbank Almelo 22 december 2012, LJN BZ2017 Verdenking

De verdenking komt er op neer dat verdachte: op 14 december 2010 in de gemeente Losser en al dan niet in vereniging met een ander geld heeft witgewassen.

Feiten

Op 14 december 2010 worden verdachte en zijn medeverdachte als inzittenden van een auto met Duits kenteken kort na het passeren van de Duits-Nederlandse grens gecontroleerd door twee wachtmeesters van de Koninklijke Marechaussee op grond van artikel 50 van de Vreemdelingenwet ter vaststelling van de identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke status. Vervolgens blijkt dat beiden in een gehuurde auto zitten en dat verdachte in het bezit is van een zogenaamde “Duldung”, zodat hij feitelijk als illegaal persoon kan worden beschouwd. Verdachte is eerder in Nederland geweest en heeft in Duitsland antecedenten terzake van de Opiumwet. Beide inzittenden hadden een aanzienlijk bedrag aan geld bij zich bijna uitsluitend in coupures van vijfhonderd euro.

Medeverdachte verklaarde daarnaar gevraagd ten overstaan van de wachtmeesters van de Koninklijke Marechaussee dat hij en zijn passagier verdachte op weg waren naar Deurne om daar een auto te bezichtigen en eventueel een aanbetaling te doen. Medeverdachte had een bedrag van ongeveer 8000 euro bij zich en verdachte een bedrag van ongeveer 4500 euro. Medeverdachte en verdachte verklaarden dat het familiegeld was.

Op grond van die feiten en omstandigheden werden medeverdachte en verdachte aangehouden ter zake van verdenking van overtreding van de witwasbepalingen ingevolge artikel 420 bis e.v. Wetboek van Strafrecht.

Bij nader onderzoek is vervolgens komen vast te staan dat ook verdachte medeverdachte antecedenten heeft bij de Duitse justitie, namelijk in verband met zware diefstal en aanbouw van een illegale kwekerij. Daarnaast komt uit het onderzoek naar voren dat in de bij verdachte inbeslaggenomen telefoon een Nederlands telefoonnummer is aangetroffen, dat de politie in verband brengt met een hennepplantage in een woning. Een eigen inkomen die het aangetroffen geld kan verklaren hebben beide verdachten niet.

De rechtbank is van oordeel dat de vastgestelde feiten en omstandigheden, in onderling verband en samenhang bezien, het sterke vermoeden rechtvaardigen dat er sprake is van crimineel geld. Een dergelijk gerechtvaardigd vermoeden kan vervolgens door bijvoorbeeld (consistente) verklaringen van verdachte en/of zijn medeverdachte en/of door het overleggen van bescheiden weerlegd worden, maar daarin is verdachte en zijn medeverdachte naar het oordeel van de rechtbank niet geslaagd.

Ontvankelijkheid OvJ

Ter terechtzitting heeft de raadsman mr. Stegeman aangevoerd dat de staande- en aanhouding van verdachte (en die van zijn medeverdachte) onrechtmatig is geschied, aangezien er sprake is geweest van grenscontrole, hetgeen in strijd is met de Schengengrenscode.

De rechtbank verwerpt dat verweer.

Verdachte is staande gehouden op grond van artikel 50 van de Vreemdelingenwet ter vaststelling van de identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke status door opsporingsambtenaren van het zogenaamde MTV (Mobiel Toezicht Vreemdelingen). Uitgaande van een onder de gestelde omstandigheden plaatsgevonden staandehouding van verdachte, levert dat bestuursrechtelijk gezien weliswaar een onrechtmatige staandehouding op, maar deze onrechtmatigheid is geen strafvorderlijk vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering. De staandehouding heeft immers niet plaatsgevonden in het kader van het strafrechtelijk voorbereidend onderzoek van het in deze zaak tenlastegelegde misdrijf. De rechtbank volgt daarbij het arresten van de Hoge Raad van 26 juni 2012, LJN BV1642 en LJN BW9199.

Strafoplegging

Verdachte wordt veroordeeld voor medeplegen van witwassen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren;

Lees hier de volledige uitspraak.

OM niet-ontvankelijk: het feit kon worden vervolgd op grond van art. 68 lid 1 onder d AWR, daarmee is vervolging op grond van art. 225 Sr uitgesloten

Rechtbank Breda 20 februari 2013, LJN BZ1739 Verdenking

De verdenking bestaat dat door B.V. in haar bedrijfsadministratie (valse) facturen werden opgenomen, waarop was vermeld dat werd gefactureerd ten behoeve van een Poolse zelfstandige (ZZP’er).

Standpunt verdediging 

De raadsman, mr. Castelijn, heeft ter zitting verzocht de officier van justitie niet ontvankelijk te verklaren in de vervolging.

De raadsman heeft daartoe aangevoerd dat op grond van art. 69, vierde lid Algemene wet inzake rijksbelastingen strafvervolging op grond van art. 225, tweede lid, Wetboek van Strafrecht, is uitgesloten indien het feit ook valt onder het bereik van art. 69, eerste of tweede lid AWR. Hetgeen aan verdachte thans ten laste is gelegd ziet op het opnemen van vermeende valse facturen in de bedrijfsadministratie. De raadsman heeft, onder verwijzing naar een arrest van het Hof Den Bosch van 12 september 2006, (LJN AY8252) en een vonnis van de rechtbank Haarlem van 27 maart 2009 (LJN BH9174) gesteld dat het opnemen van valse facturen in de administratie ook valt onder de bepaling van art. 68, eerste lid onder d AWR en strafbaar is gesteld in art. 69, eerste lid AWR.

De officier van justitie heeft, door een tenlastelegging te verkiezen ex art. 225, eerste lid Sr, de vervolgingsuitsluitingsgrond van art. 69, vierde lid AWR omzeild en heeft daarmee volgens de raadsman gehandeld in strijd met de beginselen van een behoorlijke procesorde en strafvervolging.

Oordeel van de rechtbank 

Voorop staat dat in art 69, vierde lid, AWR een vervolgingsuitsluitingsgrond is opgenomen ten aanzien van art. 225 lid 2 Sr. In onderhavige zaak heeft het OM de tenlastelegging toegesneden op art. 225 lid 1 Sr. In beginsel staat genoemde vervolgingsuitsluitingsgrond aan een vervolging terzake art. 225 lid 1 Sr niet in de weg.

De rechtbank ziet evenwel aanleiding te onderzoeken of in het onderhavige geval de vervolging van verdachte op grond van art. 225 lid 1 Sr, op gespannen voet staat met art. 69 AWR.

Uit de geldende jurisprudentie (en literatuur) volgt dat bij de beantwoording van de vraag of art 69, vierde lid, AWR aan een vervolging terzake van art. 225 lid 2, Sr. in de weg staat, niet uitsluitend kan worden gelet op de tekst van de tenlastelegging. Anders immers zou de officier van justitie door de wijze waarop hij de tenlastelegging inkleedt, art. 69 lid 4 AWR kunnen omzeilen. Beslissend is daarom of het feit zoals dat in werkelijkheid is gepleegd, onder de bepalingen van art. 69 AWR kan worden gebracht .

Ten laste is gelegd dat verdachte de bedrijfsadministratie heeft vervalst door daarin valse facturen op te nemen. Op deze facturen was vermeld dat werd gefactureerd ten behoeve van een Poolse zelfstandige (ZZP’er), terwijl volgens het openbaar ministerie feitelijk telkens sprake was van (fictieve) dienstbetrekkingen. Uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting volgt voorts dat het openbaar ministerie de mening is toegedaan dat het vervalsen van de bedrijfsadministratie er uiteindelijk toe heeft geleid dat verdachte de Nederlandse Staat heeft benadeeld, doordat ten onrechte geen loonheffingen en sociale lasten zijn afgedragen.

De rechtbank is van oordeel dat wanneer degene die een bedrijfsadministratie voert deze vals maakt door het toevoegen van valse facturen, zulks er automatisch toe leidt dat betrokkene een valse bedrijfsadministratie voorhanden heeft. De rechtbank hecht voorts belang aan het speciale karakter van een bedrijfsadministratie in het kader van de belastingheffing Een dergelijke administratie dient er ingevolge art. 52 van de AWR immers toe te allen tijde duidelijkheid te verschaffen over de rechten en verplichtingen alsmede de voor de heffing van belasting overigens van belang zijnde gegevens. Uit het vorenstaande volgt dat de kern van het verwijt dat verdachte wordt gemaakt, zoals dit uit het dossier naar voren komt, is gelegen in het feit dat deze duidelijkheid niet is verschaft, hetgeen tot benadeling heeft geleid.

Uit voormeld arrest van het Hof Den Bosch volgt dat het voorhanden hebben van valse geschriften in de zin van art. 225 tweede lid, Sr de facto overeenkomt met het voeren van een administratie als bedoeld in art. 68 lid 1 onder d AWR. De rechtbank is van oordeel dat daarvan in onderhavige zaak sprake is. Omdat daarmee het voeren van de administratie niet op een correcte wijze is geschied, kan dit feit worden vervolgd op grond van art. 68 lid 1 onder d AWR en strafbaar gesteld in art. 69, lid 1 AWR. Daarmee is naar het oordeel van de rechtbank op grond van art. 69 lid 4 AWR, vervolging op grond van art. 225 Sr uitgesloten.

Bovenstaande laat onverlet dat zich situaties kunnen voordoen waarbij valse facturen worden opgenomen in de bedrijfsadministratie, maar waarbij geen sprake is van het voeren van een administratie als bedoeld in art. 68 lid 1 onder d AWR. Daarbij valt bijvoorbeeld te denken aan de situatie waarin een accountant ter completering van de bedrijfs-administratie van een bedrijf daarin valse facturen opneemt. In dergelijke situaties is een tenlastelegging, toegesneden op art. 225 lid 1 Sr, wel mogelijk.

Gelet op bovenvermelde omstandigheden dient de officier van justitie in haar vordering niet ontvankelijk te worden verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb: het argument dat het verzoekschrift ex art. 591a Sv louter een aanvulling is op het op de voet van art. 89 Sv ingediende verzoek, snijdt geen hout

Rechtbank Rotterdam 19 februari 2013, LJN BZ1727 Feiten

De verzoeker is van 5 september 2011 tot op 8 september 2011 op grond van een bevel tot inverzekeringstelling gedetineerd geweest op verdenking van valsheid in geschrifte.

Bij schriftelijke kennisgeving van 13 november 2011 heeft de officier van justitie de verzoeker bericht dat de strafzaak tegen hem is geseponeerd.

Bij de rechtbank is op 13 februari 2012 een verzoekschrift ex art. 89 Sv ingekomen en op 3 mei 2012 een verzoekschrift ex art. 591a Sv.

Ontvankelijkheid verzoek ex art. 89 Sv

In een geval als het onderhavige waarin een zaak is geëindigd door een (onvoorwaardelijk) sepot, brengt redelijke wetstoepassing mee dat de in art. 89 Sv gestelde termijn eerst een aanvang neemt vanaf de dag waarop mag worden aangenomen dat een gewezen verdachte op de hoogte is geraakt van de sepotbeslissing (Hof Amsterdam 25 maart 2009, LJN BI0920).

Er is geen reden om aan te nemen dat de verzoeker eerder kennis heeft genomen van het sepot dan op 15 november 2011. Op die dag is de in art. 89 Sv bedoelde termijn in dit geval dan ook aangevangen. Deze eindigde op 13 februari 2012 (artt. 130 en 136, eerste lid, Sv).

Uit het door de advocaat aan de rechtbank overgelegde fax-verzendrapport blijkt dat het verzoekschrift op 13 februari 2012 te 18.36 uur naar de griffie van deze rechtbank is verstuurd. Het verzoekschrift geldt als tijdig ingediend nu het op de laatste dag van de in art. 89 Sv gestelde termijn, weliswaar na sluitingstijd van de griffie, maar vóór 24.00 uur is ingekomen (HR 23 mei 2000, LJN AA5880).

De verzoeker is derhalve ontvankelijk in het op de voet van art. 89 Sv ingediende verzoek.

Ontvankelijkheid verzoek ex art. 591a Sv

Ingevolge art. 591a jo 591, tweede lid, Sv dient een verzoek als bedoeld in art. 591a Sv te worden ingediend binnen drie maanden na het eindigen van de zaak.

Op 3 mei 2012 is bij de griffie van deze rechtbank een fax ingekomen, houdende het verzoek om toekenning van de forfaitaire vergoeding voor het opstellen, indienen en eventueel behandelen van het op de voet van artikel 89 Sv ingediende verzoekschrift.

De advocaat van de verzoeker heeft aangevoerd dat het hier geen nieuw verzoek betreft, maar louter een aanvulling is op het op de voet van art. 89 Sv ingediende verzoek, aangezien slechts wordt verzocht om de forfaitaire vergoeding voor het indienen van dat verzoek en niet om de kosten van rechtsbijstand in de tegen de verzoeker geëntameerde strafzaak. Gelet daarop is de advocaat van de verzoeker van mening dat ook dit verzoek tijdig is ingediend.

Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat dit standpunt geen hout snijdt. Art. 89 Sv biedt geen grondslag voor een verzoek tot toekenning van een vergoeding voor de kosten in verband met het opstellen, indienen en behandelen van een op de voet van dat artikel ingediend verzoek. Een dergelijk verzoek kan enkel worden gegrond op art. 591a Sv, hetgeen - mede gelet op de verschillen die tussen beide bepalingen bestaan, onder meer voor wat betreft de aan de respectieve verzoeken te stellen eisen - meebrengt dat het op 3 mei 2012 gedane verzoek als een zelfstandig verzoek moet worden beschouwd. Dat in de praktijk geregeld op art. 89 Sv en 591a Sv gestoelde verzoeken in één verzoekschrift worden vervat, doet daaraan niet af. Nu het in de fax van 3 mei 2012 genoemde verzoek ruim vijf maanden na het eindigen van de zaak - en derhalve niet tijdig - bij de griffie van deze rechtbank is ingediend, zal de verzoeker daarin niet-ontvankelijk worden verklaard.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verwerping verweer dat (het gebruik maken van) een door een geheimhouder gedane aangifte onrechtmatig verkregen bewijs oplevert

Rechtbank ’s-Hertogenbosch 15 februari 2013, LJN BZ1163 Feiten

Tijdens een bezoek aan de instantie op 16 april 2012 heeft verdachte (patiënt bij de instantie) onbedoeld een inlogcode en bijbehorend wachtwoord voor de website van de instantie gehoord. Op 18 april 2012 heeft verdachte op zijn computer, met de door hem gehoorde inlogcode en wachtwoord met succes ingelogd op de website. Hij heeft daarna in het systeem een aantal medische dossiers/gegevens bekeken.

De door verdachte gebruikte inlogcode en het wachtwoord bleken afkomstig te zijn van de bij de instantie werkzame psychiater X.

Verdachte heeft op 18 april 2012 medeverdachte gebeld en verteld dat hij kon inloggen op de webserver van de website van de instantie. De volgende dag heeft verdachte, samen met medeverdachte, met gebruikmaking van de door verdachte gehoorde inlogcode en wachtwoord, ingelogd in het geautomatiseerde systeem van de gegevensbeheerder. Na het inloggen hebben verdachte en medeverdachte de op de webserver van de gegevensbeheerder opgeslagen medische gegevens/dossiers van een aantal patiënten bekeken.

Medeverdachte heeft de medische gegevens van een aantal personen uitgeprint en geanonimiseerd. Medeverdachte heeft daarna naar het kantoor van de gegevensbeheerder gebeld, de door hem geconstateerde situatie voorgelegd en gevraagd naar de leiding. De telefoniste heeft medeverdachte vervolgens gevraagd het door hem geconstateerde probleem schriftelijk te melden.

Medeverdachte heeft vervolgens naar Omroep Brabant gebeld en daar zijn bevindingen met betrekking tot de site van de gegevensbeheerder gemeld.

Een cameraploeg van Omroep Brabant is naar Best gekomen. Daar heeft medeverdachte wederom ingelogd op de website met gebruikmaking van de inlogcode en het wachtwoord van X. Daarna zijn opnieuw de op de webserver van de gegevensbeheerder opgeslagen medische gegevens/dossiers van een aantal patiënten bekeken in aanwezigheid van een of meer journalisten van Omroep Brabant.

In deze zaak wilde de verdachte samen met medeverdachte door het plegen van computervredebreuk de door hem gesignaleerde tekortkomingen in (de beveiliging van) het computersysteem van de gegevensbeheerder (verder) bekend maken.

Standpunt verdediging

Door de raadsman is, kort gezegd, gesteld dat het bewijs tegen verdachte onrechtmatig is verkregen. Hij voert daartoe aan dat, door aangifte te doen, de psychiater en de instelling het medisch beroepsgeheim hebben geschonden dat zij tegenover verdachte in acht hadden te nemen. Het openbaar ministerie heeft deze schending bevorderd, of er in elk geval bewust gebruik van gemaakt. Al het verdere bewijs tegen verdachte komt voort uit deze schending, zodat er geen wettig bewijs tegen verdachte is.

Standpunt OvJ

De door de raadsman beoogde bewijsuitsluiting is niet aan de orde. De informatie van de psychiater betrof noodzakelijke informatie om nader onderzoek te kunnen verrichten naar de geconstateerde computervredebreuk. Het medisch beroepsgeheim kan ermee op gespannen voet staan, maar staat er niet aan in de weg.

Oordeel rechtbank

De rechtbank volgt de raadsman niet in zijn verweer. Indien er een (redelijke) verdenking bestaat dat iemand zich schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit, dan mag de benadeelde van dit feit aangifte doen. Dit wordt niet anders wanneer een verdachte patiënt is en/of een aangever (tevens) geheimhouder. Immers, dan zou een patiënt straffeloos delicten kunnen plegen tegen een behandelaar of andere geheimhouder. Bij het doen van een dergelijke aangifte dient wel, als uitgangspunt, een geheimhouder zo veel mogelijk het beroepsgeheim in acht te nemen.

In deze zaak moest in de aangifte en overige verklaringen de (mogelijke) feitelijke toedracht tot het delict genoemd worden, te weten: de omstandigheid dát verdachte ten behoeve van een behandeling op een bepaalde plaats op een nader bepaald tijdstip in de werkkamer van een geheimhouder is geweest. In deze feitelijke gebeurtenis lag immers het aanknopingspunt voor verder strafrechtelijk onderzoek. In de aangifte en verdere verklaringen zijn voor het overige geen medische of andere vertrouwelijke gegevens over [verdachte] bekend gemaakt. Onder deze omstandigheden is geen sprake van het schenden van het beroepsgeheim door te verklaren zoals er in deze zaak is gedaan. Dit leidt er toe dat de rechtbank het verweer verwerpt.

Verdachte wordt uiteindelijk veroordeeld wegens medeplegen van computervredebreuk. De rechtbank legt verdachte een geldboete op van € 250.

Lees hier de volledige uitspraak.

Overbrenging afvalstoffen van Nederland naar China

Rechtbank Rotterdam 12 mei 2011, LJN BZ1402 (gepubliceerd op 13 februari 2013) Aan verdachte is primait ten laste gelegd overtreding van artikel 1a, 2, 6 Wet op de economische delicten juncto artikel 10.60 lid 2 Wet milieubeheer juncto artikel 2 onder 35 van Verordening (EG) Nr. 1013/2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen en subsidiair overtreding van artikel 1a, 2, 6 Wet op de economische delicten juncto artikel 10.60 lid 2 Wet milieubeheer juncto artikel 2 onder 35 van Verordening (EG) Nr. 1013/2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen.

Vrijspraak van primair (1) en subsidiair (2) ten laste gelegde. China heeft de invoer niet verboden, maar heeft aangegeven dat haar eigen nationale recht van toepassing zal zijn op de te volgen procedures. Niet is vast te stellen of sprake is van een mengsel van afvalstoffen.

Primair ten laste gelegde feit

Standpunt OvJ

In onderhavige zaak is sprake van overbrenging van een afvalstof in de zin van de Verordening naar een niet-OESO land, te weten van Nederland naar China. Gebleken is dat het doel een nuttige toepassing is, namelijk recycling van metalen en metaalverbindingen (R4). Gelet hierop is hoofdstuk 2, titel 1 van de Verordening van toepassing: “Uitvoer naar landen waarop het OESO-besluit niet van toepassing is”.

Artikel 36 eerste lid onder f van de Verordening bepaalt dat: “De uitvoer uit de Gemeenschap van de volgende soorten afvalstoffen die bestemd zijn voor nuttige toepassing in landen waarop het OESO-besluit niet van toepassing is, is verboden voor afvalstoffen waarvan het land van bestemming de invoer verboden heeft”.

In het kader van de procedures die gelden voor de uitvoer van afvalstoffen van bijlage III of III A is aan alle niet-OESO landen een Questionnaire toegezonden. De antwoorden op die Questionnaire zijn neergelegd in de Verordening (EG) 1418/2007 en daarop volgende aanvullende verordeningen.

Vanwege het ontbreken van het CCIC certificaat betrof de uitvoer van de betreffende afvalstoffen met bestemming China een door China verboden invoer, en daarmee een op basis van artikel 36, eerste lid onder f van de Verordening verboden uitvoer, die, gelet op artikel 2, onder 35, sub f gezien moet worden als een illegale overbrenging die in artikel 10.60, tweede lid, Wet milieubeheer in de Nederlandse wetgeving als verboden handeling geldt.

Oordeel rechtbank

Artikel 37 lid 1 van de Verordening luidt als volgt: ‘Met betrekking tot de afvalstoffen van bijlage III of IIIA waarvan de uitvoer niet is verboden krachtens artikel 36 zendt de Commissie binnen twintig dagen na de inwerkingtreding van deze verordening, een schriftelijk verzoek aan de landen waarop het OESO-besluit niet van toepassing is opdat zij:

1. schriftelijk bevestigen dat de afvalstoffen vanuit de Gemeenschap mogen worden uitgevoerd: en
2. aangeven welke controleprocedure in het land van bestemming in dat geval van toepassing is. ”

Blijkens de overweging onder (1) van Verordening (EG) nr. 1418/2007 is het hiervoor bedoelde verzoek aan de betreffende landen verzonden.

In overweging (4) van de Verordening geeft de Commissie aan dat antwoorden op haar schriftelijke verzoeken ontvangen zijn van onder andere China.

Voorts luidt artikel 1 van de Verordening 1418/2007 als volgt: De uitvoer voor terugwinning van in bijlage III of III A bij Verordening (EG) nr. 1013/2006 opgenomen afval, die niet is verboden krachtens artikel 36 van die verordening, naar bepaalde landen waarop besluit C(2001) 107 def. van OESO-Raad inzake de herziening van Besluit C (1992) 39 def. betreffende het toezicht op de grensoverschrijdende overbrenging van afvalstoffen bestemd voor handelingen ter nuttige toepassing niet van toepassing is, vindt plaats volgens de in de bijlage vastgestelde procedures.

In de bijlage heeft de Commissie een viertal mogelijkheden genoemd om aan te geven welke procedure van toepassing is. De letters a), b), c) en d) boven de kolommen in de bijlage betekenen: a) verbod; b) voorafgaande schriftelijke kennisgeving en toestemming als beschreven in artikel 35 van Verordening (EG) nr. 1013/2006; c) geen controle in het land van bestemming; d) er zullen in het land van bestemming volgens het toepasselijke nationale recht andere controleprocedures worden gevolgd.

Uit de bijlage blijkt dat China (onder andere) ijzer- en staalschroot, met goederencode B1010, in kolom d) heeft geplaatst. China heeft de invoer hiervan dus niet verboden, maar heeft aangegeven dat haar eigen nationale recht van toepassing zal zijn op de te volgen procedures. Nu geen sprake is van een verbod als bedoeld in artikel 36 van Verordening 1013/2006, is artikel 2 onder 35 sub f van genoemde Verordening niet van toepassing en dient de verdachte reeds om die reden van het primair ten laste gelegde feit te worden vrijgesproken. Hieraan doet niet af dat China op de laatste pagina onder 2.2 van de door haar ingevulde questionnaire heeft aangegeven dat overbrengingen van afval, die niet aan alle vereisten voldoen, beschouwd moeten worden als verboden om in China in te voeren. Deze opmerking brengt niet mee dat de onderhavige uitvoer zonder CCIC-certificaat naar China kan worden aangemerkt als een verboden uitvoer als bedoeld in artikel 36 van de Verordening 1013/2006.

Subsidiair ten laste gelegde feit

Standpunt OvJ

Het afval afkomstig uit de zeven containers is afval dat onder meerdere codes kan worden ingedeeld, dat betekent dat, gelet op artikel 37, lid 5 van de Verordening, daarvoor het kennisgevingsregime van artikel 37, eerste lid onder b geldt.

Oordeel rechtbank

De VROM-inspectie is er bij haar onderzoek vanuit gegaan dat het afval afkomstig was van het maken van aluminium ramen en stalen producten. Omdat tijdens controle andere afvalstoffen werden aangetroffen is de zending na toetsing aan de “vuistregels” (de vreemde component is niet typisch voor het afval in relatie tot de ontstaansgeschiedenis) als mengsel aangemerkt.

Ter zitting heeft de vertegenwoordiger van de medeverdachte vennootschap Y verklaard dat het afval afkomstig was uit de industrie, van de bouw, van particulieren en van legervoertuigen. Dit werpt een ander licht op de ontstaansgeschiedenis en laat de mogelijkheid open dat de door VROM gevonden ‘vreemde componenten’ wel typisch waren voor het afval.

Desalniettemin kan het zo zijn dat de aanwezigheid van deze `vreemde componenten’ tot de conclusie zou moeten leiden dat sprake was van een mengsel. Echter, nu uit het proces verbaal en de foto’s wel is op te maken dat er ‘vreemde/afwijkende’ componenten in het afval aanwezig waren maar niet in welke mate dat het geval was, kan de omvang van de ‘vervuiling’ niet worden vastgesteld. Hiervoor ontbreekt voldoende informatie, nu de onderhavige containers niet deugdelijk zijn bemonsterd en onderzocht teneinde de samenstelling van de daarin vervoerde afvalstof(fen) vast te stellen. Een eventueel onderzoek naar de samenstelling van het afval, teneinde te kunnen bepalen of het hier een zodanig mengsel betrof, is thans niet meer mogelijk, daar de bewuste partij, afkomstig van de zeven containers, niet langer voorhanden is.

Derhalve kan niet buiten redelijke twijfel worden vastgesteld dat in het onderhavige geval sprake is van een mengsel van afvalstoffen, voor het overbrengen waarvan een voorafgaande kennisgeving en/of schriftelijke toestemming van de autoriteiten overeenkomstig de Verordening noodzakelijk was.

Om die reden zal de verdachte vennootschap van het subsidiair ten laste gelegde feit worden vrijgesproken.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling tot een gevangenisstraf van 12 maanden waarvan 9 voorwaardelijk voor BTW-fraude

Rechtbank Utrecht 7 februari 2013, LJN BZ1104 De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

1. al dan niet samen met een ander of anderen opzettelijk onjuist of onvolledig aangiften omzetbelasting ten name van zijn eenmanszaak heeft gedaan;
2. al dan niet samen met een ander of anderen valsheid in geschrift heeft gepleegd.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank ten aanzien van de bewezenverklaring van de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan.

Verdachte heeft zich gedurende een periode van circa twee jaren schuldig gemaakt aan BTW-fraude. In dat verband heeft hij meermalen facturen en vrachtbrieven vervalst en onjuiste belastingaangiftes gedaan. Hiermee heeft hij de Staat benadeeld voor een bedrag van € 285.000.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 9 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.