Hoge Raad verwerpt cassatieberoep over de vraag of telefonische vragen naar inloggegevens van en toestemming voor onderzoek aan een Snapchat-account een verhoor zijn
/Hoge Raad 3 november 2026, ECLI:NL:HR:2026:1805
Een surveillant van politie is door het gerechtshof Amsterdam veroordeeld voor schending van zijn ambtsgeheim, poging tot seksuele verleiding van een minderjarig meisje en het verstrekken van een schadelijke afbeelding aan dat meisje. In het opsporingsonderzoek neemt de politie op 7 en 15 maart 2022 telefonisch contact met hem op: eerst om de inloggegevens van zijn Snapchat-account te vragen, daarna om toestemming te vragen voor onderzoek aan een tweede Snapchat-account. Hem is daarbij telkens de cautie gegeven, maar hij is niet gewezen op zijn recht op rechtsbijstand. De verdediging verzoekt daarom om uitsluiting van het bewijs dat uit deze contacten voortvloeit, maar het hof oordeelt dat er bij die gesprekken geen sprake was van een verhoor. De Hoge Raad oordeelt dat dit oordeel niet van een onjuiste rechtsopvatting getuigt en niet onbegrijpelijk is, omdat de vragen kennelijk bedoeld waren om toegang tot het account en toestemming voor onderzoek te verkrijgen, en niet om een verklaring over de betrokkenheid van de verdachte bij een strafbaar feit. Dat die vragen het verdere onderzoek konden vergemakkelijken, maakt dat volgens de Hoge Raad niet anders, zodat het beroep wordt verworpen.
Achtergrond
De verdachte is een natuurlijk persoon, geboren in 2000. Het gerechtshof Amsterdam veroordeelt hem bij arrest van 6 maart 2025 wegens het opzettelijk schenden van een geheim waarvan hij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat hij uit hoofde van ambt of wettelijk voorschrift verplicht is het te bewaren, meermalen gepleegd (artikel 272 lid 1 Sr), poging tot het door misbruik van uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht en misleiding opzettelijk bewegen van een minderjarige tot het plegen of dulden van ontuchtige handelingen (artikel 248a (oud) Sr) en het verstrekken van een afbeelding waarvan de vertoning schadelijk is te achten voor personen beneden de zestien jaar aan een minderjarige jonger dan zestien jaar (artikel 240a (oud) Sr). De opgelegde straf blijkt niet uit de uitspraak van de Hoge Raad. Het hof bevestigt in zoverre het vonnis van de rechtbank.
De verdachte is surveillant van politie. Een bekende Nederlander zit van 13 tot en met 16 februari 2022 als aangehouden verdachte in het cellencomplex van het hoofdbureau van politie. De verdachte is in die periode aan het werk en hoort collega’s zeggen dat deze persoon spijt heeft, huilt en niet eet. Op 15 februari 2022 stuurt de verdachte in een groepsapp een bericht waarin hij onder meer meldt dat er nieuwe foto’s van de gedetineerde zijn gemaakt en dat deze vaak wil roken maar dat niet mag. Na zijn dienst vertelt hij in een chat aan een ander dat hij de gedetineerde heeft gezien, dat die niet wilde eten en alleen zat te huilen. Een screenshot van dat gesprek komt op een zogenoemd juicekanaal terecht. De verstrekte informatie komt overeen met de loggingen uit het cellencomplex.
In de privételefoon van de verdachte wordt een Snapchat-account aangetroffen met chats uit augustus en september 2020 met het slachtoffer, een meisje dat in 2007 is geboren. In haar telefoon worden twee foto’s aangetroffen die ook in de telefoon van de verdachte staan: een afbeelding van de verdachte en een afbeelding van een stijve penis.
De verdediging voert in eerste aanleg en in hoger beroep aan dat de verdachte bij geen enkel contact met de politie is gewezen op zijn recht op rechtsbijstand, onder meer bij de telefoongesprekken van 7 en 15 maart 2022, en dat al het daaruit voortvloeiende bewijs moet worden uitgesloten. Volgens de verdediging gaat het om inhoudelijke vragen over de verdenking, kon toegang tot de Snapchat-gegevens alleen via de verdachte worden verkregen en heeft de verdachte op 15 maart 2022 bevestigd dat hij een tweede account had. De rechtbank oordeelt dat de verdachte op grond van artikel 27c lid 2 Sv bij zijn eerste inhoudelijke verhoor op 16 februari 2022 op zijn recht op consultatiebijstand had moeten worden gewezen en gebruikt dat verhoor niet voor het bewijs. Bij de telefoongesprekken van 7 en 15 maart 2022 is volgens de rechtbank geen sprake van een inhoudelijk verhoor als bedoeld in artikel 29 Sv. Op 7 maart 2022 is hem de cautie gegeven en uitgelegd dat hij niet hoefde mee te werken en zichzelf niet hoefde te belasten. Het hof voegt daaraan toe dat de verdachte op 16 februari, 7 maart en 15 maart 2022 telkens de cautie is gegeven en dat hij op 15 maart 2022 niet belastend heeft verklaard en geen gegevens heeft verstrekt.
Cassatiemiddelen
Namens de verdachte heeft S.J. van der Woude cassatiemiddelen voorgesteld. De uitspraak bespreekt inhoudelijk alleen het vierde cassatiemiddel. Dat middel klaagt over de gedeeltelijke verwerping van het verweer dat strekt tot bewijsuitsluiting omdat de verdachte niet is gewezen op zijn recht op rechtsbijstand, en richt zich tegen het oordeel van het hof dat bij de telefonische contacten van 7 en 15 maart 2022 geen sprake was van een verhoor. Hoeveel andere middelen zijn voorgesteld en wat zij inhouden, blijkt niet uit de uitspraak. De advocaat-generaal D.J.M.W. Paridaens concludeert tot verwerping van het beroep (ECLI:NL:PHR:2026:757).
Beoordeling Hoge Raad
Vierde middel. De Hoge Raad stelt in rechtsoverweging 2.3.1 voorop dat op grond van artikel 27c Sv aan de verdachte die niet is aangehouden, voorafgaand aan zijn eerste verhoor mededeling moet worden gedaan van het recht zich door een raadsman te laten bijstaan. Van een verhoor in die zin is onder meer sprake als de vragen die de politie aan een verdachte stelt gaan over zijn betrokkenheid bij een strafbaar feit ten aanzien waarvan hij als verdachte is aangemerkt. De Hoge Raad verwijst daarbij naar HR 15 juni 2021, ECLI:NL:HR:2021:853.
In rechtsoverweging 2.3.2 stelt de Hoge Raad vast dat het hof heeft vastgesteld dat de verbalisant de verdachte op 7 maart 2022 heeft gevraagd naar de inloggegevens van een Snapchat-account, en dat zij hem op 15 maart 2022 heeft meegedeeld dat een tweede Snapchat-account was aangetroffen en heeft gevraagd of hij toestemming wilde geven om daarin te kijken en het te onderzoeken. Het daarop gebaseerde oordeel dat bij beide gesprekken geen sprake was van een verhoor, getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk. Van belang is dat de vragen kennelijk bedoeld waren om toegang te verkrijgen tot het Snapchat-account en om toestemming te krijgen voor onderzoek aan het tweede account, en dus niet gericht waren op het verkrijgen van een verklaring van de verdachte over zijn betrokkenheid bij een strafbaar feit waarvan hij werd verdacht. De enkele omstandigheid dat het vragen om inloggegevens en toestemming het verdere verloop van het onderzoek kon vergemakkelijken, betekent volgens de Hoge Raad niet dat die vragen op het verkrijgen van zo’n verklaring gericht waren. Het middel faalt.
Overige middelen. De klachten kunnen niet tot vernietiging leiden. De Hoge Raad motiveert dat oordeel niet, omdat de beoordeling geen beantwoording vergt van vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (artikel 81 lid 1 RO).
Beslissing van de Hoge Raad
De Hoge Raad verwerpt het beroep.
Lees hier de volledige uitspraak.
Gerelateerde berichten
Hoge Raad verwerpt cassatieberoep over afstand van rechtsbijstand bij verhoor van niet-aangehouden verdachte, 1 juli 2026
Omkoping binnen de familieband: politie-informatie verhandeld voor observatieklus, 19 januari 2026
HR slaat (kritische) piketpaaltjes over de vraag wanneer een verhoor aanvangt bij een niet-aangehouden verdachte, 4 december 2024
