Het Openbaar Ministerie heeft besloten een voormalig raadsheer van het Hof Den Haag te vervolgen voor valsheid in geschrift. De oud-raadsheer wordt ervan verdacht dat hij op verschillende momenten in 2022 en 2023 opzettelijk circa veertig onjuiste arresten en processen-verbaal heeft opgemaakt.
Read MoreHoge Raad 7 oktober 2025, ECLI:NL:HR:2025:1490
De verdachte is veroordeeld voor oplichting met betrekking tot twee aanbetalingen voor verf, maar vrijgesproken voor de eerste aanbetaling van 500 euro. Het hof kende desondanks de volledige schadevergoeding van 2.820 euro toe. De Hoge Raad oordeelt dat het hof niet voldoende heeft gemotiveerd waarom de schade van 500 euro rechtstreeks voortvloeit uit het bewezenverklaarde. Voor die betaling ontbreekt het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling. Het cassatiemiddel slaagt. De zaak wordt terugverwezen voor hernieuwde beoordeling van de schadevordering.
Read MoreHoge Raad 7 oktober 2025, ECLI:NL:HR:2025:1499
De Hoge Raad herhaalt in deze zaak zijn vaste jurisprudentie over het bewijs van witwassen. De verdediging stelde dat het geldbedrag van € 27.490 een legale herkomst had, afkomstig van familieleden met als doel aankoop van grond in Turkije. Die verklaring werd door het hof als onvoldoende concreet en verifieerbaar beoordeeld, wat volgens de Hoge Raad niet zonder meer begrijpelijk is. Verdachte had immers stukken en verklaringen overgelegd. Toch leidt dit niet tot cassatie, omdat het hof aanvullend onderzoek heeft laten verrichten. Mede op basis daarvan mocht het hof concluderen dat het geld uit misdrijf afkomstig was. Dat oordeel is juridisch correct en voldoende gemotiveerd.
Read MoreHet strafrecht wordt van oudsher gekenschetst als ultimum remedium, ook wel het ultima ratio- of subsidiariteitsbeginsel genoemd, waarmee de gedachte tot uitdrukking wordt gebracht dat het strafrecht moet worden beschouwd als laatste redmiddel en daarom niet lichtvaardig mag worden ingezet. In 2012 hield de auteur de ultimum remedium-gedachte al eens tegen het licht met het oog op de beantwoording van de vraag of de ultimum remedium-gedachte een relict uit het verleden was of nog altijd de nodige normatieve zeggingskracht had. Die beschouwing mondde uit in de conclusie dat dit laatste toch wel degelijk het geval was, maar dat de ultimum remedium-gedachte in het licht van een aantal maatschappelijke ontwikkelingen wel aan verandering onderhevig was. Hierbij kende de auteur met name betekenis toe aan de opkomende veiligheidscultuur, de opkomst van en de verhouding met het punitief bestuursrecht en de proliferatie van Europeesrechtelijke verplichtingen die verplichten tot de inzet van het strafrecht. Wie de situatie anno 2025 beziet, treft een goeddeels vergelijkbaar beeld aan, in de zin dat voornoemde ontwikkelingen als zodanig nog onverminderd opgeld doen en de geldingskracht van de ultimum remedium-gedachte tot op zekere hoogte beïnvloeden.
Read MoreEen veelgelezen rechtsoverweging in de feitenrechtspraak binnen het economisch strafrecht is dat kan worden volstaan met kleurloos opzet. Deze overweging heeft echter geen toegevoegde waarde. In het commune strafrecht geldt immers hetzelfde criterium. Het opzet van de verdachte hoeft niet gericht te zijn op de wederrechtelijkheid van zijn gedrag ('boos opzet'). Toch wordt in de praktijk aan de term kleurloos opzet een onjuiste, afgezwakte betekenis gegeven. Dit leidt tot een te snelle (en daarmee onterechte) aanname van opzet in het economisch strafrecht.
Read More
