De verdachte maakte op 4 juni 2014 via Western Un­ion een geldbedrag van € 245 over aan [A]. Dit geld was bedoeld voor [B], die korte tijd daarvoor via een Facebookbericht aan de verdachte had gevraagd het genoemde bedrag (via [A]) aan hem over te maken. [B] beweerde op dat moment vast te zitten in Turkije en het geld nodig te hebben om terug te kunnen reizen naar Nederland. Verdachte moest dit overmaken aan [A], die als tussenpersoon vervolgens voor de overdracht van het geld aan [B] zou zorgdragen, hetgeen ook geschiedde. Iets meer dan een jaar eerder, in april 2013, was deze [B] naar Syrië gereisd, om zich daar vervolgens aan te sluiten bij IS en deel te nemen aan de gewapende strijd; daarvoor werd hij in juli 2016 bij verstek veroordeeld ter zake van onder meer deelneming aan een criminele organisatie met terroristisch oogmerk in de periode van 31 december 2013 tot en met 31 juli 2014.

Het voorstel van de Europese Commissie voor een richtlijn op het gebied van de strafbaarstelling van schendingen van beperkende maatregelen en de sanctionering daarvan is een belangrijke stap in de richting van harmonisatie van de handhaving van EU-sancties. Het is wat ons betreft echter de vraag of het voorstel in staat is de beoogde doelstellingen te bereiken. Zo behouden de lidstaten veel vrijheid bij omzetting van de richtlijn in nationale regelgeving en ligt er ook vooral een groot probleem in (het prioriteren) van handhaving en vervolging in de lidstaten.