Het voorstel voor het Besluit Opnamen van verhoren door opsporingsambtenaren moet zorgen voor nadere regels over het vastleggen van politieverhoren, maar volgens de auteurs schiet de regeling op cruciale punten tekort. Aan de hand van onderzoek, praktijkervaringen en internationale standaarden pleiten zij voor het zo veel mogelijk verplicht opnemen van verhoren en voor een betere toegankelijkheid van die opnamen voor de verdediging.

De wetgever van 1886 ging ervan uit dat één enkele, eenvoudige leugen geen oplichting oplevert. Om dat te verankeren koos hij voor een limitatief stelsel van oplichtingsmiddelen: de valse naam of hoedanigheid, de listige kunstgrepen en het samenweefsel van verdichtsels. Wie de rechtspraak van de Hoge Raad langsloopt, ziet dat elk van die middelen door de jaren heen ruimer is uitgelegd dan destijds bedoeld. Vooral de valse hoedanigheid is opgerekt, tot aan de bonafide wederpartij toe. Tegelijk corrigeert de rechter via het bestanddeel 'bewegen tot' en de eisen aan het causaal verband. De ondergrens ligt nu bij minimaal één leugen plus bijkomende omstandigheden, een verschuiving van het Franse naar een meer Zwitsers model. De auteurs vinden het tijd voor een fundamentele herbezinning op de grenzen tussen strafbaar en niet-strafbaar liegen.

De bestuursrechter opereert tegenwoordig in een juridische en maatschappelijke werkelijkheid die steeds complexer wordt. De nasleep van onder andere de toeslagenaffaire heeft geleid tot een fundamentele herbezinning op de rol van de rechter en de wijze waarop rechtsbescherming wordt geboden, terwijl tegelijkertijd maatschappelijke polarisatie, strategisch procederen en hardnekkige uitvoeringsproblemen binnen de overheid de druk op de bestuursrechtspraak vergroten. De auteur onderzocht hoe deze ontwikkelingen de positie van de bestuursrechter beïnvloeden. Zij laat zien dat de uitdagingen waarmee de bestuursrechtspraak wordt geconfronteerd vaak verder reiken dan het individuele geschil en raakt aan de vraag hoe de rechter zijn legitimiteit, gezag en rechtsbeschermende functie kan behouden wanneer maatschappelijke en bestuurlijke problemen groter blijken dan de juridische instrumenten die hem ter beschikking staan.

Onderzoek naar grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer stelt werkgevers voor scherpe arbeidsrechtelijke grenzen, ook binnen de sport. Vanuit de zorgplicht (art. 7:611 en 7:658 BW, art. 3 Arbowet) mag een werkgever niet zonder concrete aanwijzingen een onderzoek starten; een fishing expedition kan uitmonden in een billijke vergoeding. Bij persoonsgericht onderzoek gelden hoor en wederhoor en, via artikel 6 EVRM, equality of arms, wat de onderzochte medewerker recht op inzage in het rapport kan geven. Recente rechtspraak, waaronder de Ongehoord Nederland-zaak en een Rotterdamse uitspraak tegen een onderzoeksbureau, laat zien dat gebrekkig onderzoek voor werkgever én bureau grote gevolgen heeft. De sport kent daarbovenop tuchtrechtelijke regimes die tot botsende juridische kaders leiden.

Internationale misdrijven kennen enorme aantallen slachtoffers, van wie er in de praktijk maar een klein deel binnen de wettelijke definitie van artikel 51a Sv valt en dus slachtofferrechten kan uitoefenen. Dit artikel onderzoekt hoe die rechten uitpakken in de vervolging en berechting van internationale misdrijven voor de Nederlandse rechter (WIM-zaken), aan de hand van het juridisch kader, de jurisprudentie en de eigen praktijkervaring van de auteurs als slachtofferadvocaat. Besproken worden het recht op informatie, het aanwezigheidsrecht met het recht op vertaling, het spreekrecht en het recht op schadevergoeding. Steeds komt ook de rol van het slachtoffer binnen een bredere slachtoffergemeenschap aan bod. Het beeld is wisselend: er zijn stappen gezet met tolken, videoverbindingen en gefinancierde bijstand, maar schadeverhaal en financiële compensatie blijven weerbarstig, mede door de toepassing van buitenlands recht en het ontbreken van de schadevergoedingsmaatregel en voorschotregeling.

De onlangs vernieuwde Governance Code Cultuur (GCC 2027) wordt op 1 januari 2027 van kracht. Omdat naleving doorgaans een standaard subsidievoorwaarde is, zijn veel culturele organisaties aan de code gebonden. Zij zullen dit najaar moeten nagaan of hun governance en verslaglegging aanpassing behoeven. De code kent twee varianten, voor het RvT-model en voor het bestuur/directie-model, telkens opgebouwd uit principes (pas toe én leg uit) en aanbevelingen (pas toe óf leg uit). Nieuw is onder meer dat sommige aanbevelingen alleen gelden voor grote organisaties met jaarlijkse baten boven twee miljoen euro, meer aandacht voor sociale veiligheid en conflictbeheersing, en het schrappen van de verwarrende term belangenverstrengeling. De bijdrage bespreekt de acht principes met hun aanbevelingen, de variant voor het bestuur/directie-model, de samenloop met de normen voor CBF-erkende goede doelen en enkele voorstellen over conflictbeheersing die de code niet haalden.