In dit artikel wordt betoogd dat bij mogelijke strijd tussen algemene en bijzondere wetten in beginsel van de algemene wet moet worden uitgegaan. De argumentatie hiervoor is aangevoerd dat het karakter van algemene wetten dat uitgangspunt rechtvaardigt en dat voor het tegengestelde uitgangspunt het wetgevingsproces niet rationeel genoeg is. De wetgever dient de vrijheid te hebben van een algemene wet af te wijken, mits hij dit expliciet doet, de afwijking motiveert en op een andere wijze voorziet in de waarborgen die de algemene wet biedt.

We moe(s)ten het (maar) weer eens over het strafrechtelijk sanctierecht hebben. En dat in de brede betekenis ervan: het wettelijk sanctiestelsel, de straftoemeting en -motivering door de rechter, (vervolgens) de WvSv-regeling van de ‘buitenkant’ van de tenuitvoerlegging en de wettelijke regeling betreffende de inhoud van die tenuitvoerlegging. Naar de aard van de sanctiesoort heeft zich met het detentierecht (eigenlijk alleen) voor de vrijheidsbenemende sancties een zelfstandig, gesystematiseerd en uitgebreid rechtsterrein ontwikkeld; voor de tenuitvoerlegging van vrijheidsbeperking en vermogensontneming bestaan geen dienovereenkomstig uitgewerkte kaders. Bij een beschouwing van het strafrechtelijk sanctierecht in den brede moet het dan niet alleen gaan om de enkele optelsom van deze, te onderscheiden onderdelen, maar als het even kan ook om de inhoudelijke samenhang van die onderdelen; de gezamenlijkheid als systematisch samenhangend en verantwoord, (uitsluitend) daardoor legitiem stelsel van strafrechtelijke sanctionering. Daarmee is ook de verbinding tussen de verschillende onderdelen van dat strafrechtelijk sanctierecht van belang. En dus ook de verantwoordelijkheden van de betrokken instituties en actoren en hun onderlinge verhouding. Met name die verantwoordelijkheden lopen in de huidige indeling in het Nederlands recht (immers) nogal uiteen.