De bespreking van de afzonderlijke procedures vindt steevast plaats aan de hand van een helder vast schema met daarin de volgende onderdelen:
Een nadere toelichting op de procedure
De vermelding van zo mogelijk aanvullend of afwijkend procesrecht
Een bespreking van de maatstaf die gehanteerd dient te worden bij de beoordeling
De vermelding van praktische overwegingen bij de te voeren procedure en relevante jurisprudentie
In deze bijdrage bespreekt de auteur het proefschrift van mr. L.A.B.M. Wijntjens dat ziet op welke wijze civiele procedures en tuchtprocedures de positieve rol die excuses op zichzelf kunnen spelen, belemmeren of stimuleren. Wijntjens concludeert dat er twee juridische belemmeringen zijn: de mogelijkheid dat met het aanbieden van excuses aansprakelijkheid wordt erkend, en de mogelijkheid dat rechters de met excuses gepaard gaande uitingen als vaststaand feit aannemen. Een oplossing zou volgens Wijntjens de introductie van een ‘uitlegregel’ zijn. Deze uitlegregel zou moeten inhouden dat excuses door de ontvanger niet mogen worden opgevat als een erkenning van aansprakelijkheid.
Read MoreThis Article analyses the recent divergence between the two European Courts on the application of ne bis in idem to double-track procedures from the perspective of judicial dialogue and constitutional pluralism. Although major efforts have been made towards convergence over the past decades, recent case law shows that the potential for conflict – and, possibly, incompatibility – remains wherever the incentive to follow the lead of one authority is insufficient. Pushed to find solutions by the resistance of certain national courts to their converging standards, the European Court of Human Rights and the Court of Justice have chosen very different paths to reach a similar, but not identical, compromise solution.
Read MoreAlthough there is a European right to fair trial, a presumption of innocence, and a right to appeal, there is no European human rights norm that obligates Member States to allow former suspects to contest their convictions. In a time of growing harmonisation and comparison of criminal procedure approaches between European countries, and in a time in which new scientific options to gather and analyse evidence were developed, the question rises whether there should also be an EU right to claim innocence. And if so, what should it entail?
Read MoreDe strafkamer van de Hoge Raad heeft in zijn arrest van 30 juni 2020 geoordeeld dat wanneer uit de feiten en omstandigheden van een zaak blijkt dat uitsluitend sprake is van opsporing en dus niet (meer) van bestuurlijk toezicht, de (bestuursrechtelijke) toezichtbevoegdheden niet mogen worden ingezet.1 Omdat het in de praktijk niet altijd duidelijk is of een toezichthouder zijn onderzoek doet in het kader van bestuurlijk toezicht of (mede of uitsluitend) strafrechtelijk onderzoek, is dit arrest een mooie gelegenheid om daaraan aandacht te besteden.
Read MoreEen onlangs verschenen rapport schetst een ontluisterend beeld over de vermenging van de onder- en bovenwereld in de gezondheidszorg. Meer inzetten op toezicht en controle door verschillende instellingen is de reflex, maar wat ontbreekt is een reflectie op de achterliggende oorzaak van zorgfraude die veelal te herleiden is tot de zorgwetgeving die onnodig complex is vanwege halfbakken compromissen tussen regeringspartijen.
Read MoreWe hebben in de huidige situatie te maken met burgers en bedrijven die te maken hebben (gehad) met beperkingen in de privé- en/of werksituatie, in grote onzekerheid leven en het economisch gezien moeilijk hebben of krijgen. Tegelijkertijd zullen er ook burgers en bedrijven zijn die (proberen te) profiteren van de COVID-19-crisis. Externe omstandigheden zoals de COVID-19-crisis kunnen van invloed zijn op de bereidheid van burgers en bedrijven om geldende (fiscale) wet- en regelgeving na te leven (compliance). Onderzoek laat zien dat het effect van een dergelijke crisis op de naleving complex en daarom moeilijk te voorspellen is. Deze omstandigheden roepen de vraag op voor de toezichthouder in het algemeen en de Belastingdienst, als toezichthouder op het fiscale domein, in het bijzonder, hoe hij in zijn strategie rekening houdt met gewijzigde omstandigheden zoals de COVID-19-crisis, maar ook met de mogelijke economische effecten daarvan.
Read MoreOp 1 januari 2020 is de Wet aanscherping strafrechtelijke aansprakelijkheid ernstige verkeersdelicten in werking getreden. Met deze wetswijziging is een nieuwe strafbepaling geïntroduceerd waarin zeer gevaarlijk rijgedrag zonder (ernstige) gevolgen strafbaar is gesteld – artikel 5a WVW – en is aan artikel 175 lid 2 WVW de zinsnede toegevoegd dat gedragingen als genoemd in artikel 5a WVW automatisch roekeloosheid opleveren. Met deze wetswijziging heeft de wetgever beoogd om het gepercipieerde ‘strafgat’ tussen zeer gevaarlijk rijgedrag mét en zónder ernstige gevolgen te dichten, het begrip roekeloosheid te verhelderen en het bewijs daarvan te vergemakkelijken. Kort gezegd worden de eisen die de Hoge Raad stelt aan het begrip roekeloosheid gezien als te streng en de uitgesproken kwalificatie en de opgelegde straffen als ontoereikend.
Read MoreEvery managerial decision is risky, at least to some extent. Conducting business is impossible without venturing into new territories and even the most ordinary daily choices could turn out to be failures. Excessive risk, however, can be very detrimental as was starkly illustrated by the most recent financial crisis. By criminalising managers' excessive risk-taking criminal law enters a sphere which is at the core of the activity it affects. At the same time it provides for criminal punishment for courses of conduct that, without doubt, can be extremely harmful. The objective of this book is to examine existing criminalisation of excessive risk-taking as well as to analyse whether such criminalisation is desirable and if yes, under which conditions.
Read MoreDe persoonlijke levenssfeer van een slachtoffer wordt beschermd door het klachtvereiste. De klacht was bedoeld als een uitdrukkelijk verzoek om vervolging. De vraag is hoe het er nu voor staat. In de wet lijkt het onderscheid tussen delicten die wel of geen klacht vereisen willekeurig en deels verouderd geworden. In de rechtspraak wordt behoudens contra-indicaties ruimhartig een bedoeling tot vervolging vastgesteld als de klacht ontbreekt. De wetgever wil de klacht behouden, maar lijkt niet enthousiast deze te eisen bij een nieuwe strafbaarstelling. De conclusie is dat het klachtvereiste ten dode opgeschreven is. Twee mogelijkheden in deze uitzichtloze situatie worden besproken.
Read More