De persoonlijke levenssfeer van een slachtoffer wordt beschermd door het klachtvereiste. De klacht was bedoeld als een uitdrukkelijk verzoek om vervolging. De vraag is hoe het er nu voor staat. In de wet lijkt het onderscheid tussen delicten die wel of geen klacht vereisen willekeurig en deels verouderd geworden. In de rechtspraak wordt behoudens contra-indicaties ruimhartig een bedoeling tot vervolging vastgesteld als de klacht ontbreekt. De wetgever wil de klacht behouden, maar lijkt niet enthousiast deze te eisen bij een nieuwe strafbaarstelling. De conclusie is dat het klachtvereiste ten dode opgeschreven is. Twee mogelijkheden in deze uitzichtloze situatie worden besproken.

Wereldwijd is de aandacht voor duurzaamheid en maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) sterk toegenomen. In Europa heeft dit geleid tot een uitgebreid pakket aan duurzaamheidsregelgeving. Zo wordt in maart 2021 de Sustainable Finance Disclosure Regulation (SFDR) van toepassing, en nog geen jaar later gaan de eerste eisen van de Taxonomy Regulation (TR) gelden. Verder moeten bepaalde grote ondernemingen op grond van de Non-Financial Reporting Directive (NFRD) tegenwoordig rapporteren over niet-financiële zaken. Het ziet ernaar uit dat deze rapportageplicht verstrekkender wordt, en mogelijk ook voor een grotere groep ondernemingen gaat gelden.