De openbaarmaking van sanctiebesluiten is een onderwerp dat nog steeds volop in ontwikkeling is, zowel op wetgevingsgebied als in de rechtspraak. In deze bijdrage wordt ingegaan op verschillende wettelijke publicatieregimes, waarbij in het bijzonder aandacht wordt besteed aan de overeenkomsten en verschillen in de publicatieregimes op grond van de Instellingswet Autoriteit Consument & Markt, de Wet op het financieel toezicht en de Gezondheidswet en de daarover ontwikkelde rechtspraak.

In zijn editorial in Delikt en Delinkwent van zomer vorig jaar schreef Groenhuijsen dat de uitleg die de Hoge Raad geeft aan het begrip roekeloosheid, zoals dat voorkomt in art. 175 WVW1994 en art. 307 en 308 Sr, niet overeenstemt met hetgeen de wetgever voor ogen stond. Zijns inziens beoogde de wetgever roekeloosheid niet te beperken tot wat door de Hoge Raad uitzonderlijke gevallen worden genoemd. Deze restrictieve uitleg door de Hoge Raad van roekeloosheid brengt Tilburgse onderzoekers er in een rapport van december 2016 toe voor te stellen een (doleus en culpoos) gevaarzettingsdelict in de wet op te nemen.

Grote schikkingen van tientallen miljoenen euro’s die het Openbaar Ministerie trof met bedrijven als Vimpelcom en SBM Offshore mogen dan tot de verbeelding spreken, maar dit soort megaschikkingen zijn relatief nieuw en bovendien uitzonderlijk. Bedrijven die strafbare feiten plegen hoeven zich nauwelijks publiekelijk voor een onafhankelijke strafrechter te verantwoorden. Hun delicten worden doorgaans buiten de rechtbank afgedaan. Een formele vaststelling van schuld blijft daarmee vaak uit. Dat concludeert criminoloog Joep Beckers in zijn proefschrift, dat hij op vrijdag 13 januari 2017 verdedigde. Hij bepleit meer aandacht voor openbaarheid, waarheidsvinding en schuldvaststelling.

Over de opportuniteit en effectiviteit van criminaliteitsbestrijding in grensoverschrijdende zaken kan door lidstaten verschillend gedacht worden. Wat te doen als bijvoorbeeld een verdachte die in de ene lidstaat wordt gezocht, door een andere lidstaat buiten vervolging wordt gesteld op ontoereikend gemotiveerde gronden? Verbiedt het beginsel van wederzijdse erkenning in zo’n geval dat de tweede vervolgende lidstaat het onderzoek van de eerste controleert of zelfs naast zich neerlegt? Het hangt ervan af, zo blijkt uit het arrest Kossowski van de Grote Kamer van het Hof van Justitie.

Op grond van de Wet Bibob is het mogelijk dat het bestuursorgaan een vergunning weigert of intrekt, indien sprake is van een ernstig gevaar van misbruik van deze vergunning. Een dergelijke weigering of intrekking is gebaseerd op antecedenten van de betrokkene, waaronder strafrechtelijke veroordelingen. De Wet Bibob dient te worden toegepast om de integriteit van het openbaar bestuur te beschermen en te voorkomen dat de (georganiseerde) misdaad wordt bevorderd. Is deze gang van zaken verenigbaar met het strafdoel van de resocialisatie.