Veroordeling notaris wegens nagelaten om ongebruikelijke (vastgoed)transacties te melden

Rechtbank Den Haag 14 oktober 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:12281 Verdachte is notaris en wordt ervan verdacht dat hij vijfmaal ten onrechte geen melding heeft gedaan van een ongebruikelijke transactie bij het daartoe opgerichte meldpunt in de zin van de Wwft. 

Ontvankelijkheid OM

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft bepleit dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard. Daartoe is, kort gesteld en zakelijk weergegeven, aangevoerd dat beginselen van een goede procesorde zijn geschonden nu een afdoening van een overtreding van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (hierna: Wwft) middels het tuchtrecht voorrang dient te hebben op de strafrechtelijke afdoening. Daarbij is verwezen naar paragraaf 5.1 van de ‘Aanwijzing vorderen gegevens derdengeldrekening notaris’ van het College van Procureurs-Generaal. Door zonder meer te dagvaarden heeft het openbaar ministerie in strijd gehandeld met de in de Aanwijzing en wetsgeschiedenis gewekte verwachtingen.

Voorts heeft de verdediging aangevoerd dat het Wwft-systeem uitgaat van een ‘risk based’ in plaats van een ‘rule based’ benadering. De wetgever heeft het in eerste instantie aan de beroepsgroep zelf gelaten om in dit verband de norm van het onderzoek naar transacties te bepalen en de wijze waarop daar uitvoering aan moet worden gegeven.

Tot slot heeft de verdediging aangevoerd dat er lichtvaardig is vervolgd en daarbij gewezen op het zogenoemde Zwolsman-criterium.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft, kort samengevat, betoogd dat het openbaar ministerie ontvankelijk is in de vervolging. Strafrechtelijke handhaving kan gelijk lopen met tuchtrechtelijke handhaving. Voorts heeft zij gewezen op het doel van de Wwft: het aanstellen van poortwachters ter bescherming van het financiële rechtstelsel. Daarnaast heeft zij naar voren gebracht dat de raadsman teksten niet goed heeft aangehaald. Die teksten hebben namelijk betrekking op een bestuursrechtelijke of tuchtrechtelijke handhaving en niet op een tuchtrechtelijke of strafrechtelijke handhaving.

Het openbaar ministerie heeft besloten verdachte te vervolgen, omdat hij de norm van de Wwft heeft geschonden.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt voorop dat in de wetsgeschiedenis van de Wwft (Samenvoeging van de Wet identificatie bij dienstverlening en de Wet melding ongebruikelijke transacties (Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme) — Kamerstukken II 2007-2008, 31 238, nr. 3, p. 34 – het volgende is opgemerkt:

“Beide stelsels sluiten de aanvullende rol die strafrechtelijke handhaving voor de naleving van dit wetsvoorstel kan betekenen niet uit. De aard en de ernst van overtredingen van deze wet kan een strafrechtelijke sanctie vergen. Ook de samenhang met andere strafbare feiten of de behoefte aan een opsporingsonderzoek met bijbehorende bevoegdheden kan reden vormen voor strafrechtelijke handhaving. Overtreding van een aantal voorschriften van dit wetsvoorstel is daarom strafbaar gesteld in de Wet op de Economische delicten.”

Anders dan door de verdediging is betoogd, geeft naar oordeel van de rechtbank de wetsgeschiedenis expliciet ruimte voor strafrechtelijke handhaving van voorschriften uit de Wwft. De mogelijkheid van tuchtrechtelijke handhaving staat aldus een strafrechtelijke vervolging niet in de weg. Het verweer wordt verworpen.

In het verlengde van het voorgaande wordt ook het verweer dat de Wwft uitgaat van een ‘risk based’ in plaats van een ‘rule based’ systeem, waardoor het aan de beroepsgroep zelf is te beoordelen of een melding moet worden gedaan, verworpen.

De verdediging heeft eveneens een beroep gedaan op het vertrouwensbeginsel, in die zin dat verdachte uit de wetsgeschiedenis van de Wwft alsmede uit de ‘Aanwijzing vorderen gegevens derdengeldrekening notaris’ het gerechtvaardigd vertrouwen mocht ontlenen dat hij niet strafrechtelijk zou worden vervolgd.

Reeds gelet op het voorgaande citaat uit de wetsgeschiedenis kan er naar het oordeel van de rechtbank geen sprake zijn geweest van een door de overheid in redelijkheid gewekte verwachting. Ook kan een dergelijke verwachting niet worden ontleend aan de door de verdediging aangevoerde Aanwijzing, die overigens ziet op een andere situatie, te weten de verplichting voor de notaris onder bepaalde voorwaarden in een strafrechtelijk onderzoek gegevens te verstrekken met betrekking tot zijn derdengeldrekening. Bovendien sluit deze aanwijzing strafrechtelijke handhaving geenszins uit. In dat kader overweegt de rechtbank verder dat volgens vaste jurisprudentie de beslissing om tot vervolging over te gaan zich slechts in zeer beperkte mate voor een inhoudelijke rechterlijke toetsing leent, in die zin dat slechts in uitzonderlijke gevallen plaats is voor een niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging op de grond dat het instellen of voortzetten van die vervolging onverenigbaar is met beginselen van een goede procesorde. Een uitzonderlijk geval als zojuist bedoeld doet zich voor wanneer de vervolging wordt ingesteld of voortgezet terwijl geen redelijk handelend lid van het openbaar ministerie heeft kunnen oordelen dat met de vervolging enig door strafrechtelijke handhaving beschermd belang gediend kan zijn.

Voor de opvatting dat in deze zaak lichtvaardig is vervolgd dan wel daaraan geen zorgvuldige afweging ten grondslag zou liggen bestaat naar het oordeel van de rechtbank dan ook geen grond. Concluderend is de rechtbank van oordeel dat van enige fundamentele schending van de rechten van de verdachte of van beginselen van een goede procesorde niet is gebleken. De rechtbank verwerpt het verweer strekkende tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie.

Bewijsoverwegingen

Gelet op de tenlastelegging dient de rechtbank de vraag te beantwoorden of hiervan inderdaad sprake is en indien dit het geval is – gelet op het verweer van de raadsman – of verdachte dit opzettelijk heeft nagelaten.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte ten aanzien van vijf transacties melding had moeten doen van een ongebruikelijke transactie bij het meldpunt en dat opzettelijk heeft nagelaten. Ter onderbouwing van haar standpunt dat er sprake was van ongebruikelijke transacties heeft de officier van justitie kort samengevat aangevoerd dat er gebruik werd gemaakt van stromannen, adressen afwijkend waren, de transacties door aard, omvang, frequentie en uitvoering ongebruikelijk waren en dat gelden afkomstig waren uit onduidelijke bron en onvoldoende waren gedocumenteerd.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft integrale vrijspraak bepleit. Ter onderbouwing heeft de verdediging daartoe kort samengevat het volgende aangevoerd.

Primair heeft de verdediging aangevoerd dat verdachte voldoende onderzoek heeft verricht. Zo heeft hij gevraagd of partijen wisten waar het geld vandaan kwam. De uitkomsten van dit onderzoek waren niet van dien aard dat verdachte diende over te gaan tot het doen van meldingen van ongebruikelijke transacties. Verdachte was er niet van op de hoogte dat gebruik werd gemaakt van stromannen en er was geen sprake van een situatie waarbij de bemiddelaar zowel voor koper als verkoper optrad. Subsidiair heeft de verdediging aangevoerd dat het opzet dan wel voorwaardelijk opzet tot het niet melden van de ongebruikelijke transacties ontbrak, omdat het professionele oordeel van verdachte was dat er geen sprake was van ongebruikelijke transacties. Verdachte was zich er niet van bewust dat hij meldingen diende te doen. In geval van een bewezenverklaring kan slechts de overtreding-variant bewezen worden verklaard en die overtreding is inmiddels verjaard.

De beoordeling rechtbank

Adres 1 te Den Haag

Op 18 februari 2009 passeerde verdachte een akte van levering ten aanzien van het appartementsrecht adres 1 te Den Haag. In de akte is het volgende vermeld. De koopprijs van het appartement is €89.000. Verkoper is Betrokkene 2, wonende aan de Woonadres betrokkene 2 te Den Haag en koper is Betrokkene 1, woonachtig aan de Woonadres betrokkene 1 te Den Haag. Koper werd middels een schriftelijke volmacht van 29 september 2004 vertegenwoordigd door Betrokkene 5, wonende aan de Woonadres betrokkene 2 te Den Haag. Betrokkene 5 is gehuwd met Betrokkene 6. De koper gaat het appartementsrecht gebruiken als woning en heeft de koopsom voldaan aan de notaris. Betrokkene 3 heeft op 18 februari 2009 €103.069,60 overgemaakt op de bankrekening van Bedrijfsnaam Notaris ten behoeve van adres 1.

Verdachte heeft over deze levering, zakelijk weergegeven, het volgende verklaard. Betrokkene 5 heeft deze transactie in samenspraak Betrokkene 6 op zijn kantoor aangedragen. Met de koper, Betrokkene 1, heeft hij geen direct contact gehad. De volmacht van Betrokkene 1 betrof een algehele volmacht voor alle rechtshandelingen. Aan Betrokkene 1 is een brief verstuurd met daarin een verzoek om gegevens, zoals het telefoonnummer, e-mailadres en wijze van financiering. Daar is geen reactie op gekomen. Betrokkene 2 heeft verteld dat hij het appartement op de veiling had aangekocht voor een veilingschuwe cliënt. Verdachte kende Betrokkene 3 niet en hij heeft geen vragen gesteld over de herkomst van het op de bankrekening van de notaris gestorte geldbedrag. Verdachte heeft geen achterliggende leningdocumentatie opgevraagd. Volgens partijen was het niet nodig dat er hypothecaire zekerheid werd verstrekt voor de koopsom. Dat zou onderling worden geregeld. Op grond van informatie vernomen van makelaars en notarissen wist verdachte ten tijde van de levering dat Betrokkene 6 een bedenkelijke reputatie had. Verdachte wist dat Betrokkene 6 bekend stond als huisjesmelker en matrasverhuurder.

De officier van justitie heeft ter terechtzitting overzichten uit de Gemeentelijke Basisadministratie (GBA) van de historische gegevens ten aanzien van de verblijfplaatsen van Betrokkene 5, Betrokkene 1 en Betrokkene 2 overgelegd. Hieruit volgt dat Betrokkene 5 per 15 januari 2009 en Betrokkene 2 per 16 december 2008 een adres in het buitenland hadden en ten tijde van de levering van de adres 1 derhalve geen officieel adres in Nederland hadden. Van de koper, Betrokkene 1, was zelfs in het geheel niets bekend in het GBA. Het verzoek om informatie betreffende de koper, dat verdachte naar het adres van de koper stuurde, werd niet beantwoord. Onder deze omstandigheden is naar het oordeel van de rechtbank in dit geval sprake van een situatie als bedoeld in indicator B3 uit voornoemde indicatorenlijst.

De rechtbank acht voorts indicator D2 hier van toepassing is: de aard en de uitvoering van de levering zijn ongebruikelijk. Immers, de transactie werd onder meer aangedragen door Betrokkene 6, een bij verdachte als bekendstaande huisjesmelker met een bedenkelijke reputatie. De koopprijs werd betaald door een derde zonder dat daar hypothecaire zekerheid voor werd gegeven. De koper werd vertegenwoordigd door de vrouw van Betrokkene 6. De volmacht die hieraan ten grondslag lag, was een algehele volmacht voor het verrichten van alle rechtshandelingen en ten tijde van de levering vierenhalf jaar oud. Verdachte heeft geen contact gehad met de koper. Zowel de verkoper als de gemachtigde van de koper zeiden op hetzelfde adres te wonen, zonder dat ze daar blijkens het GBA staan ingeschreven.

Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat ook indicator E3 aan de orde is: de herkomst van de gelden is onduidelijk en onvoldoende gedocumenteerd. Immers, een derde betaalt de koopsom zonder dat duidelijk is uit welke bron dit geld afkomstig is en deze bron is niet gedocumenteerd. Deze laatste indicator E3, komt ook voor in de checklist in het geval van ABC, AB en BC transacties. Het betrof hier een BC transactie waarbij de herkomst van de koopsom dubieus was. Dat verdachte aan partijen heeft gevraagd of zij wisten waar het geld vandaan kwam, waarop deze bevestigend antwoordden, doet aan het voorgaande niets af.

Adres 2 te Den Haag

Op 30 november 2009 passeerde verdachte een akte van levering ten aanzien van het appartementsrecht adres 2 te Den Haag. In de akte is het volgende vermeld. De koopprijs van het appartement is €90.000 en is voldaan op de rekening van de notaris. Verkoper is Betrokkene 4 en koper is Betrokkene 6, gehuwd met Betrokkene 5. De koper gaat het appartementsrecht gebruiken als woning.

Op 1 december 2009 passeerde verdachte een akte van levering ten aanzien van het appartementsrecht adres 2 te Den Haag. In de akte is het volgende vermeld. De koopprijs van het appartement is €90.000. Verkoper is Betrokkene 6, wonende aan de Woonadres betrokkene 2 te Den Haag en koper is Betrokkene 1, woonachtig aan de Woonadres betrokkene 2 te Den Haag. Koper werd vertegenwoordigd door Betrokkene 5, wonende aan de Woonadres betrokkene 2 te Den Haag, middels een schriftelijke volmacht van 29 september 2004. Betrokkene 5 is gehuwd met Betrokkene 6. De koper gaat het appartementsrecht gebruiken als woning en heeft de koopsom voldaan aan de notaris. In de akte van levering van de adres 1 te Den Haag, verleden op 18 februari 2009, is opgenomen dat dezelfde koper, Betrokkene 1, zou gaan wonen op de Escamplaan. Betrokkene 7 heeft op 27 november 2009 €90.354,53 overgemaakt op de bankrekening van Bedrijfsnaam Notaris ten behoeve van de aankoop van de adres 2.

Verdachte heeft over deze levering, zakelijk weergegeven, het volgende verklaard. Betrokkene 5 en Betrokkene 6 hebben deze transacties en de koopaktes bij zijn kantoor aangeleverd. Betrokkene 7 was geldschieter van Betrokkene 1. Verdachte heeft aan Betrokkene 5 gevraagd of zij wist van wie en waar het geld vandaan kwam en of zij de onderlinge schuldverhouding regelde, waarop Betrokkene 5 positief antwoordde. Betrokkene 1 had middels Betrokkene 5 toestemming gegeven aan Betrokkene 6 om het geleende bedrag in eerste instantie aan te wenden voor de aankoop alvorens te leveren aan Betrokkene 1. Verdachte heeft geen leningdocumentatie opgevraagd. Met de koper, Betrokkene 1, heeft verdachte geen direct contact gehad. Aan Betrokkene 1 is een brief verstuurd met daarin een verzoek om gegevens, zoals het telefoonnummer, e-mailadres en wijze van financiering. Daar is geen reactie op gekomen. Op grond van informatie verkregen van makelaars en notarissen wist verdachte ten tijde van de levering dat Betrokkene 6 een bedenkelijke reputatie had. Verdachte wist dat Betrokkene 6 bekend stond als huisjesmelker en matrasverhuurder.

Er is sprake van een ABC transactie waarbij uiteindelijk Betrokkene 1 het appartementsrecht kreeg geleverd, net als bij de levering van de adres 1. Ook bij deze ABC transactie zijn Betrokkene 6 en Betrokkene 5 degenen die de feitelijke betrokkenen waren bij de transactie: zij leverden de transacties en de koopovereenkomsten aan. Net als bij de levering van de adres 1 heeft verdachte geen contact gehad met de uiteindelijke koper Betrokkene 1. Ook in dit geval werd de koopsom voor Betrokkene 1 door een andere private partij voldaan, waarbij Betrokkene 1 dit bedrag middels Betrokkene 5 kennelijk eerst aan Betrokkene 6 heeft uitgeleend om de eerste levering mee te financieren. Deze omstandigheden in samenhang met de omstandigheid dat verdachte wist dat Betrokkene 6 een bedenkelijke reputatie had leidt tot het oordeel van de rechtbank dat Betrokkene 1 kennelijk als stroman werd gebruikt. In dit geval is naar het oordeel van de rechtbank indicator B2 aan de orde.

Uit de akte van levering blijkt dat Betrokkene 6, Betrokkene 5 en Betrokkene 1 allen op hetzelfde woonadres – Woonadres betrokkene 2 te Den Haag – zouden wonen. Uit de door de officier van justitie overgelegde overzichten uit het GBA ten aanzien van Betrokkene 6, Betrokkene 5, en Betrokkene 1 volgt dat zij niet stonden in geschreven op het adres Woonadres betrokkene 2 te Den Haag. Betrokkene 6 had per 4 september 2009 een adres in het buitenland, Betrokkene 5 had per 30 juni 2009 een adres in het buitenland en over Betrokkene 1 was in het geheel niet bekend in het GBA. Bovendien had Betrokkene 1 op 18 februari 2009 eerder ook een appartementsrecht aan de adres 1 te Den Haag gekocht waarin zij zelf zou gaan wonen. Verdachte had ook deze akte gepasseerd. Betrokkene 1 heeft opnieuw een appartementsrecht gekocht. Het adres 1 te Den Haag is niet als woonadres opgegeven. Naar het oordeel van de rechtbank is gelet op het vorenstaande voorts indicator B3 van toepassing.

De rechtbank is net als bij de levering van de adres 1 ook bij deze levering van oordeel dat eveneens de indicatoren D2 (de aard en de uitvoering van de levering zijn ongebruikelijk) en E3 (de herkomst van de gelden is onduidelijk en onvoldoende gedocumenteerd) aan de orde zijn. Aangezien deze situaties op zijn minst gelijk zijn aan de levering van de adres 1 verwijst de rechtbank voor de motivering naar hetgeen zij reeds eerder ten aanzien van deze indicatoren heeft overwogen. Voor zover de levering van de adres 2 afwijkt van de levering van de adres 1, te weten de gestelde woonplaats van koper Betrokkene 1 en de omstandigheid dat de door Betrokkene 7 betaalde koopprijs door Betrokkene 1 middels Betrokkene 5 aan Betrokkene 6 is geleend, zijn dit omstandigheden die het bestaan van de indicatoren verder bevestigen.

Adres 3 te Den Haag

Op 6 april 2010 passeerde verdachte een akte van levering ten aanzien van het appartementsrecht adres 3 te Den Haag. In de akte is het volgende vermeld. De koopprijs van het appartement is €53.500. Verkoper is Betrokkene 9 en koper is Betrokkene 8, woonachtig in Suriname. Koper werd middels een schriftelijke volmacht vertegenwoordigd door Betrokkene 10. De koper gaat het verkochte gebruiken als woning en heeft de koopsom voldaan aan de notaris. Betrokkene 7 heeft op 6 april 2010 €42.825,30 overgemaakt op de bankrekening van Bedrijfsnaam Notaris ten behoeve van de aankoop van de adres 3.

Verdachte heeft over deze levering, zakelijk weergegeven, het volgende verklaard. Betrokkene 6 heeft deze transactie en de koopakte bij mijn kantoor aangeleverd. Betrokkene 7 heeft €42.825,30 overgemaakt op de rekening van het notariskantoor. Daarnaast heeft de heer Betrokkenen 11 €17.476,46 middels een notariskantoor overgemaakt. Aan Betrokkenen 11 is door Betrokkene 8 een recht van hypotheek verstrekt. Verdachte heeft aan Betrokkene 10 gevraagd of hij wist van wie de koopsom afkomstig was en of er nog zekerheid gesteld diende te worden, waarop Betrokkene 5 antwoordde dat hij wist waar het geld vandaan kwam en dat er geen verdere hypotheek gevestigd hoefde te worden. Verdachte heeft geen leningdocumentatie opgevraagd. Hij heeft niet gevraagd hoe Betrokkene 7 aan het geld kwam. Op grond van informatie verkregen van makelaars en notarissen wist verdachte ten tijde van de levering dat Betrokkene 6 een bedenkelijke reputatie had. Verdachte wist dat Betrokkene 6 bekend stond als huisjesmelker en matrasverhuurder.

De rechtbank is van oordeel dat indicator D2 van toepassing is: de aard en de uitvoering van de levering zijn ongebruikelijk. Immers, de transactie werd onder meer aangedragen door Betrokkene 6, waarvan verdachte wist dat hij bekend stond als huisjesmelker met een bedenkelijke reputatie. De koopprijs werd gedeeltelijk betaald door een derde zonder dat daar hypothecaire zekerheid voor werd gegeven. Uit overzichten uit het GBA ten aanzien van Betrokkene 10 en Betrokkene 5 volgt dat zij halfbroer en halfzus zijn. De koper werd aldus vertegenwoordigd door de halfbroer van de vrouw van Betrokkene 6.

Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat ook indicator E3 van toepassing is: de herkomst van de gelden is onduidelijk en onvoldoende gedocumenteerd. Immers, derden betaalden de koopsom zonder dat duidelijk is uit welke bronnen dit geld afkomstig is en deze bronnen zijn niet gedocumenteerd. Betrokkene 7 had bovendien ruim vier maanden eerder de aankoop van de adres 2 gefinancierd. Dat verdachte aan partijen heeft gevraagd of zij wisten waar het geld vandaan kwam, waarop deze bevestigend antwoordden, doet aan het voorgaande niets af.

Adres 4 te Rotterdam

Op 20 mei 2010 passeerde verdachte een akte van levering ten aanzien van het appartementsrechten adres 4 te Rotterdam. In de akte is het volgende vermeld. De koopprijs van het appartementen is €135.000. Verkoper is Betrokkene 12 en koper is Betrokkene 8, woonachtig in Suriname. Koper werd middels een schriftelijke volmacht vertegenwoordigd door Betrokkene 10. De koper heeft de koopsom voldaan aan de notaris. In de akte van levering van de adres 3 te Den Haag, verleden op 6 april 2010 is opgenomen dat de koper, Betrokkene 8 het appartement zelf zou gaan bewonen.

Betrokkene 13 heeft op 26 februari 2010 €135.300 overgemaakt op de bankrekening van Bedrijfsnaam Notaris ten behoeve van een persoonlijke lening ten behoeve van de aankoop van de adres 4. Verdachte heeft over deze levering, zakelijk weergegeven, het volgende verklaard.

Betrokkene 6 en Betrokkene 5 hebben deze transacties en de koopakte bij zijn kantoor aangeleverd. Betrokkene 13 was geldschieter van Betrokkene 8. Verdachte heeft aan de gevolmachtigde van Betrokkene 8, Betrokkene 10, gevraagd of hij wist waar het geld vandaan kwam en of het onderling werd geregeld, waarop Betrokkene 10 bevestigend antwoordde. Verdachte heeft geen leningdocumentatie opgevraagd. Op grond van informatie verkregen van makelaars en notarissen wist verdachte ten tijde van de levering dat Betrokkene 6 een bedenkelijke reputatie had. Verdachte wist dat Betrokkene 6 bekend stond als huisjesmelker en matrasverhuurder.

De koper Betrokkene 8 had anderhalve maand eerder ook een appartement aan de adres 3 te Den Haag gekocht waarin zij zelf zou gaan wonen. Verdachte heeft deze akte gepasseerd. Nu Betrokkene 8 weer een appartement heeft gekocht en stelde daar te willen gaan wonen en niet woonachtig te zijn in de adres 3 te Den Haag, maar in Suriname, is de rechtbank van oordeel dat sprake is van indicator B3: het correspondentieadres wijkt af van het werkelijke adres.

De rechtbank is eveneens van oordeel dat indicator D2 aan de orde is: de aard en de uitvoering van de levering zijn ongebruikelijk. Immers, de transactie werd onder meer aangedragen door Betrokkene 6, waarvan verdachte wist dat hij bekend stond als een huisjesmelker met een bedenkelijke reputatie. De koopprijs werd betaald door een derde zonder dat daar hypothecaire zekerheid voor werd gegeven.

Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat ook indicator E3 van toepassing is: de herkomst van de gelden is onduidelijk en onvoldoende gedocumenteerd. Immers, een derde heeft de koopsom betaald zonder dat duidelijk is uit welke bronnen dit geld afkomstig is en deze bronnen zijn niet gedocumenteerd. Dat verdachte aan partijen heeft gevraagd of zij wisten waar het geld vandaan kwam, waarop deze bevestigend antwoordden, doet aan het voorgaande niets af.

Algeheel oordeel van de rechtbank ten aanzien van de transacties

Op grond van het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat op verdachte de plicht rustte om van deze transacties melding te maken bij het meldpunt. Niet alleen de enkele transacties op zichzelf beschouwd hadden aanleiding moeten geven om deze aan te merken als ongebruikelijk, maar ook in onderlinge samenhang bezien, waarbij hetzelfde patroon steeds als ongebruikelijk had moeten worden aangemerkt. Immers, de bij verdachte als dubieus bekend staande Betrokkene 6 heeft deze transacties steeds aangebracht waarbij de koper middels volmacht werd vertegenwoordigd door zijn vrouw of de halfbroer van zijn vrouw en waarbij de koopprijs door een derde werd voldaan zonder dat daar hypothecaire zekerheid tegenover stond.

Onbetwist staat vast dat verdachte ten aanzien van deze ongebruikelijke transacties geen melding bij het meldpunt heeft gedaan.

De rechtbank overweegt dat het opzet in het economisch strafrecht ‘kleurloos’ is. De voorschriften van de Wwft betreffen ordeningsrecht. Gelet op de vaste jurisprudentie van de Hoge Raad, waarin ‘kleurloos’ opzet in het ordeningsrecht voldoende wordt geacht, is niet vereist dat het opzet van verdachte ook is gericht op het niet naleven van de op de verdachte rustende wettelijke verplichting ongebruikelijke transacties te melden aan het meldpunt. Er hoeft derhalve, anders dan door de raadsman aangevoerd, niet te worden bewezen dat er wetenschap was van het feit dat er sprake was van een ongebruikelijke transactie. Dat deze vijf transacties een klein gedeelte betroffen van alle transacties die het notariskantoor in de ten laste gelegde periode heeft begeleid, doet aan het voorgaande niets af. Dat verdachte (zoals ter zitting gesteld) in de periode november 2008 – november 2014 48 andere meldingen heeft gedaan, doet daar evenmin iets aan af.

De rechtbank acht derhalve wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich meermalen schuldig heeft gemaakt aan de hem ten laste gelegde opzettelijke overtreding van het voorschrift, gesteld bij artikel 16 van de Wwft.

Bewezenverklaring

Opzettelijke overtreding van het voorschrift, gesteld bij artikel 16 van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een geldboete van €47.500.

Lees hier de volledige uitspraak.

Gevangenisstraf voor de feitelijke leidinggever aan PGB-fraude. Strafverzwarende factor is dat verdachte niet heeft meegewerkt aan het onderzoek.

Rechtbank Den Haag 22 september 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:11342 De verdachte wordt primair verweten dat hij zich gedurende een periode van ongeveer vijf en een half jaar, al dan niet samen met anderen, schuldig heeft gemaakt aan het feitelijke leiding geven aan het vervalsen van geschriften met betrekking tot Persoons Gebonden Budgetten (PGB) door stichting en het afleveren van deze valse geschriften bij het betrokken zorgkantoor. Subsidiair is dit ten laste gelegd als het plegen van deze strafbare handelingen door de verdachte, al dan niet samen met anderen.

Aanleiding

Op 23 juli 2012 werd door de afdeling fraudebeheersing van Zorgverzekeraars Nederland (ZN) een melding gemaakt aan de Nederlandse Zorg Autoriteit (NzA) inzake fraude op het gebied van PGB. Uit de melding kwam naar voren dat Zorgkantoor 2 melding heeft gemaakt van fraude met bankrekeningen, waardoor budgetten rechtstreeks werden uitgekeerd aan zorgverlenende instanties, zoals stichting, in plaats van aan de budgethouders. Zorgkantoor 2 heeft op 15 augustus 2012 aangifte gedaan van fraude bij de politie Rotterdam-Rijnmond ten aanzien van stichting en de verdachte. Zorgkantoor 2 kreeg na een controle een vermoeden van fraude. Uit onderzoek was gebleken dat een kopie van een bankafschrift weliswaar op naam stond van de budgethouder, maar dat het IBAN nummer niet hoorde bij het vermelde rekeningnummer. Dit rekeningnummer bleek te staan op naam van zoon van verdachte (wonende te Emmen), de zoon van de verdachte. Uit financieel onderzoek is gebleken dat de bedragen van de rekening van de zoon van de verdachte, vrijwel direct na storting door Zorgkantoor 2 werden overgeboekt naar een rekening die op naam stond van stichting.

De aangifte heeft geleid tot een strafrechtelijk onderzoek en hieruit bleek dat stichting jarenlang PGB budgetten heeft aangevraagd en ontvangen, waarbij sommige PGB budgethouders niet eens wisten dat er op hun naam PGB was aangevraagd en toegekend.

Door stichting is in de periode van 1 januari 2008 tot en met 2 juli 2013 te ‘s-Gravenhage en/of (elders) in Nederland onder andere PGB aangevraagd en ontvangen voor de tenlastegelegde personen naam budgethouder2, naam zorgvrager, naam budgethouder3, naam budgethouder4, naam budgethouder5, budgethouder7 en naam budgethouder6.

Valse geschriften

Tijdens het onderzoek naar stichting is er bij de desbetreffende zorgkantoren (de instanties die PGB rechtstreeks dienen uit te keren aan de budgethouders) administratie met betrekking tot de zeven budgethouders opgevraagd. Op (PGB)verantwoordingsformulieren, PGB overeenkomsten, een verkort aanvraagformulier, zorgovereenkomsten, wijzigingsformulieren, (kopieën van) bankafschriften, werkbriefjes, een declaratieformulier, een factuur en een brief stonden onjuiste gegevens. De desbetreffende documenten zijn aan de budgethouders getoond. Hieruit blijkt dat er op verschillende documenten handtekeningen stonden die afkomstig leken te zijn van de daarop vermelde budgethouders, maar waarvan zij hebben verklaard dat zij die documenten niet hebben ondertekend.

Op verantwoordingsformulieren voor verleende zorg stond een hoger ‘betaald bedrag’, ‘uitbetaald bedrag’, ‘totale kosten’ en ‘totaalbedrag van dit verantwoordingsformulier’ vermeld en aangekruist, terwijl in werkelijkheid deze bedragen lager hadden moeten zijn in verband met geen en/of minder aan die budgethouder verleende zorg.

Op overeenkomsten PGB stonden functies en bankrekeningnummers ‘voor PGB’ vermeld, terwijl in werkelijkheid deze vermelde functies niet door de desbetreffende budgethouder gewenst was, niet of minder bij de budgethouder uitgevoerd zou gaan worden en het vermelde bankrekeningnummer niet het bankrekeningnummer van de budgethouder betrof.

Daarnaast vermeldden het verkort aanvraagformulier Zorg en de zorgovereenkomsten werktijden, gewenste functies, werkzaamheden en werkafspraken die niet tussen de budgethouder en zorgverlener waren overeengekomen en/of gemaakt.

Op wijzigingsformulieren stond een onjuist contactpersoon en bankrekeningnummer geschreven en op kopieën van bankrekeningafschriften stonden onjuiste bedragen, namen en IBAN nummers vermeld.

Op werkbriefjes en declaratieformulieren stond ten onrechte (een aantal uren) aan een cliënt geleverde zorg door een medewerker vermeld, terwijl in werkelijkheid geen of minder zorg door die medewerker aan die cliënt is geleverd.

Ten slotte was op de factuur een omschrijving (van het type zorg), het aantal uren, het tarief en een te betalen bedrag vermeld, terwijl in werkelijkheid in de aangegeven periode geen of minder zorg is verleend.

Gelet op de bewijsmiddelen stelt de rechtbank vast dat de documenten met betrekking tot het PGB budget van de desbetreffende personen valselijk zijn opgemaakt. Hierdoor zijn door stichting te hoge en onterechte PGB budgetten verkregen die ook niet aan stichting rechtstreeks uitgekeerd hadden mogen worden. De valse documenten zijn naar de zorgkantoren gestuurd en door Zorgkantoor 2 en Zorgkantoor 1 werden vervolgens de PGB budgetten uitgekeerd. Die werden niet alleen rechtstreeks betaald op de bankrekening van stichting, maar ook op de bankrekening van de zoon van de verdachte. De desbetreffende budgethouders hebben zo nooit zelf over hun eigen PGB budget kunnen beschikken.

De vraag die de rechtbank vervolgens dient te beantwoorden is of het valselijk opmaken van de bovengenoemde documenten aan de stichting kan worden toegerekend en, zo ja, of de verdachte feitelijke leiding heeft gegeven aan het valselijk opmaken van die geschriften.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat de verdachte feitelijke leiding heeft gegeven.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte in de tenlastegelegde periode slechts als adviseur was betrokken bij stichting en de verdachte derhalve van het tenlastegelegde feitelijke leidinggeven dient te worden vrijgesproken.

Beoordeling van de Rechtbank

Kunnen de gedragingen aan de rechtspersonen worden toegerekend?

De rechtbank stelt voorop dat het bij de beantwoording van deze vraag veelal gaat om gedragingen van een fysieke dader die (vervolgens) worden toegerekend aan een rechtspersoon als functionele dader.

Voor de beantwoording van de vraag of een gedraging redelijkerwijs aan een rechtspersoon kan worden toegerekend, is het van belang vast te stellen of deze gedragingen zijn verricht ‘in de sfeer van’ die rechtspersoon. Van een gedraging in de sfeer van de rechtspersoon is sprake als zich één of meer van de volgende omstandigheden voordoen:

• het gaat om een handelen of nalaten van iemand die hetzij uit hoofde van een dienstbetrekking hetzij uit anderen hoofde werkzaam is ten behoeve van de rechtspersoon;
• de gedraging past in de normale bedrijfsvoering van de rechtspersoon;
• de gedraging is de rechtspersoon dienstig geweest in het uitgeoefende bedrijf;
• de rechtspersoon vermocht erover te beschikken of de gedraging al dan niet zou plaatsvinden en zodanig of vergelijkbaar gedrag werd blijkens de feitelijke gang van zaken door de rechtspersoon aanvaard of placht te worden aanvaard.

In het uittreksel van de Kamer van Koophandel staat bij stichting als activiteiten vermeld ‘de lichamelijke en geestelijke verzorging en verpleging in de thuissituatie van met name oudere patiënten’. Deze verzorging en verpleging dient te worden betaald uit de PGB budgetten. De aanvraag en het beheer van deze budgetten behoren tot de bedrijfsvoering van stichting. De verweten strafbare feiten, het valselijk opmaken van documenten, hebben er toe geleid dat onterecht (te hoge) PGB budgetten zijn verkregen. Dit is gepleegd door personen (waaronder de verdachte) die uit naam van stichting handelden. Nu de gedragingen passen in de normale bedrijfsvoering van stichting en gepleegd zijn door personen die werkzaam waren ten behoeve van de rechtspersoon, kunnen deze gedragingen aan Medicare worden toegerekend.

Heeft de verdachte feitelijk leiding gegeven aan de strafbare gedragingen?

De rechtbank overweegt dat voor een bewezenverklaring van de aan de verdachte primair ten laste gelegde feiten vereist is dat uit de bewijsmiddelen kan worden afgeleid dat de verdachte feitelijk leiding heeft gegeven aan de strafbare gedragingen.

De verdachte was tot 10 november 2009 formeel bestuurder van stichting. Ter terechtzitting heeft hij verklaard dat hij de stichting heeft opgericht en tevens met zijn eigen spaargeld in stand heeft gehouden, aldus de verdachte. Daarnaast heeft hij verklaard dat het zijn bedoeling was om de stichting dusdanig te laten groeien dat hij zijn geld weer terug kon verdienen. Hij had derhalve een belang bij het handelen van stichting.

Dat de verdachte in de ten laste gelegde periode vanaf 10 november 2009 ‘op papier’ geen (directe) zeggenschap over stichting had en derhalve niet in formele zin kan worden aangemerkt als bestuurder van stichting, hoeft aan strafrechtelijke aansprakelijkheid als feitelijk leidinggever echter geenszins in de weg te staan. Relevant is immers niet zozeer hoe de zaken in een bedrijf ‘juridisch organisatorisch’ geregeld zijn, als wel of een natuurlijke persoon het - al dan niet samen met anderen - ten aanzien van bepaalde activiteiten ‘voor het zeggen’ had, of in elk geval zwaarwegende invloed had. Het komt aan op de maatschappelijke realiteit: wie treedt feitelijk op als bestuurder. Bij de beoordeling hiervan heeft de rechtbank gelet op het volgende.

Hoewel er blijkens het uittreksel van de Kamer van Koophandel in de jaren daarna eveneens een aantal andere bestuurders van stichting waren en de verdachte sinds 2009 in bestuurlijke zin geen rol meer had bij stichting, spreken de hiervoor genoemde zeven budgethouders allen over ‘bijnaam verdachte’ (de rechtbank begrijpt: de verdachte) als de persoon die voor hen alles heeft geregeld; hij was hun contactpersoon. Op de terechtzitting heeft de verdachte bovendien op vragen van de rechtbank zelf zeer uitgebreid en gedetailleerd verklaard met betrekking tot de PGB budgetten van alle zeven in de tenlastelegging genoemde budgethouders. De overige (oud) bestuursleden hebben eveneens over de verdachte verklaard.

Zo heeft betrokkene 2 verklaard dat bijnaam verdachte de feitelijke leiding over stichting had, er elke dag was en ook echt leiding gaf, gesprekken had met klanten, contracten afsloot en de intake deed. Voorts heeft hij verklaard dat de verdachte de aanvraagformulieren invulde. Hij vroeg eerst zorg in natura (ZIN) aan. Als de mensen ZIN hadden, dan ging hij er met een leeg formulier heen om het om te zetten in PGB. Het blanco laten tekenen van formulieren deed hij vaker. Hij zorgde er ook voor dat de post rechtstreeks bij hem binnenkwam. bijnaam verdachte had de hele bedrijfsvoering in handen. Hij ging naar een klant en kwam terug met een getekend blanco formulier, aldus betrokkene 2.

Betrokkene 3 heeft eveneens verklaard dat de bijnaam verdachte de feitelijke leidinggevende van stichting was. Zij heeft voorts verklaard dat iedereen hem zag als directeur. Hij vroeg de indicaties aan, deed het medische gedeelte, ging naar de cliënten, deed de betalingen en nam het personeel aan, zo heeft zij verklaard.

Ten slotte heeft ook betrokkene 5 verklaard dat bijnaam verdachte de feitelijke leidinggevende van stichting was. Hij beheerde de bankrekeningen en deed de PGB administratie. Hij beheerde de werkbrieven van de zorgverleners en hij administreerde dit. Ook stuurde hij facturen naar de PGB cliënten nam hij personeel aan, aldus betrokkene 5.

De verdediging heeft betoogd dat de verdachte pas achteraf van de verboden gedragingen op de hoogte was. In het licht van de hierboven beschreven verklaringen met betrekking tot de betrokkenheid van de verdachte, acht de rechtbank dit niet aannemelijk. Dat ‘ betrokkene 4 ’ verantwoordelijk zou zijn geweest, zoals eveneens door de verdediging is betoogd, kan niet worden getoetst door de rechtbank, nu hij niet is gehoord. Echter, deze stelling vindt bovendien geen steun in het dossier. Zo heeft betrokkene 3 verklaard dat de naam betrokkene 4 haar niets zegt en heeft betrokkene 6 ten aanzien van betrokkene 4 verklaard dat zij weet dat ‘ betrokkene 4 al jaren niet meer in Nederland is’.

Gelet op het voorgaande, in onderling verband en samenhang bezien, is de rechtbank van oordeel dat uit de concrete verklaringen van de (voormalige) bestuursleden, die voldoende worden ondersteund door de verklaringen van de budgethouders en de verklaringen van de verdachte zelf, volgt dat niet betrokkene 4 maar de verdachte verantwoordelijk is geweest voor het handelen van stichting.

Conclusie

Uit het voorgaande kan worden afgeleid, dat de feitelijke positie van de verdachte binnen stichting van dien aard was dat hij in het maatschappelijk verkeer heeft te gelden als feitelijk leidinggevende van die rechtspersoon. Dat betekent dat hij als feitelijk leidinggever voor de door deze rechtspersoon gepleegde strafbare feiten verantwoordelijk te houden is. De rechtbank acht het primair tenlastegelegde feit wettig en overtuigend bewezen.

Bewezenverklaring

Feitelijke leiding geven aan valsheid in geschrift begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd en

Feitelijke leiding geven aan opzettelijk een geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht, afleveren en voorhanden hebben, terwijl hij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat dit geschrift bestemd is voor gebruik als ware het echt en onvervalst, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De verdachte heeft gedurende een periode van ruim vijf jaren opzettelijk geschriften vervalst waardoor onterecht (te hoge) PGB budgetten zijn uitgekeerd op rekeningen die niet toebehoorden aan budgethouders. Hierdoor hebben de desbetreffende budgethouders nooit zelf over hun eigen PGB budget kunnen beschikken en is in een aantal gevallen geen of minder zorg verleend dan waar zij recht op hadden.

Als strafverzwarende factoren betrekt zij daarbij nog de lange duur van de fraude, het niet uit eigen beweging beëindigen daarvan, het totale voordeel dat verdachte hierdoor heeft verkregen, het feit dat verdachte niet heeft meegewerkt aan het onderzoek en dat hij het ontstane nadeel niet ongedaan heeft gemaakt.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Gevangenisstraf voor mensenhandel en faillissementsfraude. Valsheid in geschrifte met betrekking tot PGB- en uitkeringsformulieren niet bewezen. Bij oplegging straf wordt rekening gehouden met publiciteit rond de persoon van verdachte.

Rechtbank Gelderland 23 oktober 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:6541 Verdachte heeft, als feitelijk leidinggever van naam 1, naam 2 en later naam 4, onder het mom van het bieden van dagbesteding en begeleiding aan personen met psychosociale en/of verslavingsproblemen naar Bijbelse normen, mensen gedwongen en/of bewogen tot het verrichten van fysiek zware arbeid gedurende volledige werkdagen (en soms meer) zonder hen hiervoor te betalen. De personen accepteerden dit, omdat zij zich in een volstrekt ongelijkwaardige positie bevonden door hun verslavingsproblematiek, schulden en leefsituatie. Door de omstandigheden die bij naam 1 werden gecreëerd ontstond er een afhankelijkheidssituatie waaraan het voor de cliënten in redelijkheid niet mogelijk was om zich te onttrekken. Verdachte heeft op deze wijze misbruik gemaakt van het uit deze omstandigheden voortvloeiende overwicht en van de kwetsbare positie van deze personen.

Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan faillissementsfraude. Verdachte was feitelijk leidinggever van naam 2 en heeft in deze hoedanigheid in de periode vlak voor het faillissement van naam 2 een behoorlijke afwikkeling van het faillissement gefrustreerd, waardoor de boedel, en daarmee de crediteuren van naam 2, is benadeeld. De rechtbank houdt er rekening mee dat verdachte oprecht een doorstart leek te willen bewerkstelligen. Dat dit streven heeft geleid tot dit bewezenverklaarde feit, dat met name voor rekening komt van een deel van de crediteuren, rekent de rechtbank verdachte echter wel degelijk aan.

In het voordeel van verdachte houdt de rechtbank er rekening mee dat verdachte nog niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke feiten, alsmede met het feit dat de zaak heeft geleid tot veel publiciteit rond de persoon van verdachte. Weliswaar heeft verdachte die publiciteit mede door zijn handelwijze over zichzelf afgeroepen, maar anderzijds is in de media over verdachte ook een beeld geschapen, in het bijzonder ten aanzien van verwijten die niet worden bevestigd door de bewijsmiddelen in deze strafzaak. De impact van dergelijke ernstige beschuldigingen op verdachte en zijn privéleven weegt de rechtbank mee.

De rechtbank legt een aanzienlijk lichtere straf op dan de straf die door de officier van justitie is geëist, nu de rechtbank een groot deel van de ten laste gelegde feiten niet bewezen acht.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verkregen hypotheek is geen wederrechtelijk vermogen nu daar een schuld en zekerheid tegenover staat

Rechtbank Noord-Nederland 5 november 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:5115 Veroordeelde is bij vonnis van 28 november 2014 veroordeeld ter zake valsheid in geschrifte en oplichting. De rechtbank heeft geoordeeld dat is komen vast te staan dat veroordeelde wederrechtelijk voordeel heeft gekregen door middel van of uit de baten van deze oplichting en een aantal andere strafbare feiten, te weten (andere) valsheid in geschrift, (andere) oplichting, het opzettelijk gebruik maken van valse geschriften en witwassen. Deze feiten hebben plaatsgevonden in het kader van de hypotheekaanvragen voor twee verschillende woningen en de betaling van gelden uit het bouwdepot voor een derde woning.

De rechtbank heeft geoordeeld dat de aan veroordeelde verstrekte hypothecaire geldleningen op zichzelf niet kunnen worden aangemerkt als voordeel. Tegenover deze geldleningen stond een schuld aan de hypotheekverstrekkers en veroordeelde was verplicht deze bedragen terug te betalen. Bovendien hebben de hypotheekverstrekkers als (uitwinbare) zekerheid dat veroordeelde de geldleningen zou terugbetalen het recht van hypotheek verkregen op de woningen. Daarom is de rechtbank van oordeel dat het vermogen van veroordeelde door het verstrekken van de hypothecaire geldleningen niet is gestegen.

De rechtbank heeft het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel van veroordeelde wordt geschat vastgesteld op € 83.060,97. Op grond van de leeftijd van veroordeelde en de omstandigheden dat hij geen inkomsten uit arbeid heeft, hij zowel persoonlijk als zakelijk failliet is verklaard en niet aannemelijk is geworden dat hij beschikt over een substantieel vermogen heeft de rechtbank veroordeelde een betalingsverplichting opgelegd voor een bedrag van € 20.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Meer weten? Kom dan op Donderdag 10 december 2015 naar de Cursus Ontneming met David Emmelkamp, Niels van der Laan (beiden De Roos & Pen), Jouko Barensen (Openbaar Ministerie).

Klik hier voor meer informatie.

Ondernemer schoonmaakbranche wordt o.a. als feitelijk leidinggever veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht maanden, waarvan drie maanden voorwaardelijk

Rechtbank Amsterdam 17 september 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:7666 In 2010 heeft de Inspectie SZW Directie Opsporing naar aanleiding van CIE-informatie onder de projectnaam naam een onderzoek ingesteld naar bedrijf 1 B.V. en haar feitelijk leidinggever verdachte. De werkzaamheden van bedrijf 1 B.V. betroffen onder meer schoonmaakwerkzaamheden. Naar aanleiding van het onderzoek is de verdenking ontstaan dat vanuit de onderneming bedrijf 1 B.V. op verschillende wijzen valsheid in geschrift en mensenhandel, dan wel het laten verrichten van arbeid door illegale vreemdelingen, is gepleegd.

Geldigheid van de dagvaarding

De raadsvrouw heeft betoogd dat de dagvaarding ten aanzien van feit 3 nietig is. De tenlastelegging is zo algemeen gesteld en zo weinig concreet ingevuld met feitelijke omschrijvingen van de gedragingen waaraan verdachte zich zou hebben schuldig gemaakt, dat het verdachte niet duidelijk is waartegen hij zich dient te verdedigen.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat gezien de inhoud van het complete dossier en het geheel van de tenlastegelegde strafbare feiten in onderlinge samenhang bezien, de verdediging in staat moet worden geacht de tekst van de tenlastelegging te kunnen begrijpen en zich daartegen te verdedigen. Bij de behandeling ter terechtzitting is ook gebleken dat het verdachte en zijn raadsvrouw (ook feitelijk) voldoende duidelijk is geweest wat met het onder 3 ten laste gelegde wordt bedoeld en welke feiten verdachte worden verweten. De rechtbank is gezien het bovenstaande van oordeel dat dit onderdeel van de tenlastelegging aan de vereisten van artikel 261 van het wetboek van Strafvordering voldoet en verwerpt daarom het nietigheidsverweer van de verdediging. Ten aanzien van de overige feiten is de dagvaarding eveneens geldig.

Ontvankelijkheid van de officier van justitie

De raadsvrouw heeft aangevoerd dat de officier van justitie ten aanzien van feit 3 niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in de vervolging, nu ten aanzien van hetzelfde feitencomplex tot administratieve boeteoplegging door de Belastingdienst is overgegaan. Nu reeds tot fiscale boeteoplegging is overgegaan, is met de onderhavige strafvervolging sprake van een tweede vervolging terzake van hetzelfde feit in de zin van artikel 68 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Subsidiair heeft de raadsvrouw verwezen naar het in de Algemene wet inzake rijksbelastingen opgenomen una via- beginsel dat bepaalt dat van de reeds ingeslagen bestuursrechtelijk weg niet meer mag worden afgeweken.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat geen sprake is van schending van artikel 68 Sr, aangezien geen sprake is van hetzelfde feit in de zin van dat artikel. De Awr beschermt immers een ander belang dan artikel 225 Sr. Het belang dat de Awr dient is de Staat te voorzien van inkomsten door middel van het heffen van belastingen, terwijl artikel 225 Sr het vertrouwen beschermt dat burgers in het maatschappelijk verkeer in de juistheid van geschriften moeten kunnen stellen. Daar komt bij dat sprake is van een andere adressant. De Belastingdienst heeft een boete opgelegd aan bedrijf 1 B.V. (hierna: bedrijf 1 B.V. ), terwijl verdachte in de onderhavige zaak terecht staat als feitelijk leidinggever van bedrijf 1 B.V..

Het niet-ontvankelijkheidsverweer wordt verworpen. De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging.

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de onder 1, 2 primair en 3 ten laste gelegde feiten bewezen kunnen worden.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte integraal dient te worden vrijgesproken. Zij heeft kort samengevat als volgt betoogd.

Ten aanzien van het onder 1 ten laste gelegde geldt het volgende. De verklaringen die medeverdachte 1 en medeverdachte 2 bij de Inspectie hebben afgelegd zijn niet betrouwbaar en dienen van het bewijs uitgesloten te worden. Daardoor is ten aanzien van alle ten laste gelegde geschriften onvoldoende bewijs voorhanden, waaruit kan volgen dan die geschriften vals, dan wel vervalst, zijn.

Met betrekking tot het onder 2 primair en subsidiair ten laste gelegde bevat het dossier onvoldoende bewijs ten aanzien van het ten laste gelegde winstbejag en de ten laste gelegde inkomsten. Voort volgt nergens uit dat er sprake was van een aanstelling of overeenkomst.

Ten aanzien van het onder 3 ten laste gelegde heeft de Belastingdienst geen nadeel geleden, althans het nadeel is al fiscaal afgewikkeld.

Oordeel van de rechtbank

Vrijspraak feit 2 primair 

Ten aanzien van het onder 2 primair ten laste gelegde constateert de rechtbank dat verdachte geen verwijt wordt gemaakt, aangezien hij noch als natuurlijk persoon, noch als feitelijk leidinggever in de tenlastelegging is genoemd. verdachte zal daarom van het onder 2 primair ten laste gelegde worden vrijgesproken.

Overwegingen ten aanzien van het onder 1, 2 subsidiair en 3 ten laste gelegde

De rechtbank acht, op grond van de bewijsmiddelen die in bijlage I van dit vonnis zijn opgenomen, hetgeen hierna onder 5 is vermeld bewezen en motiveert dit als volgt.

Feit 1, 2 subsidiair en 3

Betrouwbaarheid verklaringen medeverdachte 1, medeverdachte 3 en medeverdachte 2

De rechtbank overweegt omtrent de betrouwbaarheid van de voor verdachte belastende verklaringen die medeverdachte 1, medeverdachte 3 en medeverdachte 2 bij de Inspectie op enig moment, na aanvankelijke ontkenningen, hebben afgelegd als volgt. Deze onderdelen van hun verklaringen zijn gelijkluidend, innerlijk consistent en worden op belangrijke onderdelen ondersteund door de overige bewijsmiddelen. Er is geen begin van aannemelijkheid dat ten aanzien van de gang van zaken tijdens het verhoor sprake zou zijn van een vormverzuim. Uit de processen-verbaal noch anderszins blijkt dat woorden in de mond zijn gelegd of dat zij op ontoelaatbare wijze onder druk zijn gezet. Dat medeverdachte 1 opzettelijk onjuist zou verklaren uit rancune is niet aannemelijk geworden. Het voorhouden van de bekentenis van medeverdachte 2 aan medeverdachte 3 is op zichzelf niet ongeoorloofd en medeverdachte 3 komt na bevestiging van het relaas van medeverdachte 2 met eigen aanvullende details. Dat medeverdachte 2 en medeverdachte 3 om hen moverende redenen bij de rechter-commissaris op de ook voor zichzelf belastende verklaringen bij de Inspectie zijn teruggekomen, doet aan de geloofwaardigheid en betrouwbaarheid van die eerder afgelegde verklaringen niet af. De rechtbank acht gelet op het voorgaande de onderdelen van verklaringen die medeverdachte 1, medeverdachte 3 en medeverdachte 2 bij de Inspectie over verdachte hebben afgelegd betrouwbaar en zal deze als bewijsmiddelen gebruiken.

Feit 1

Valsheid werkgeversverklaring medeverdachte 1, medeverdachte 5 en medeverdachte 6

De tenlastegelegde werkgeversverklaringen zijn aangetroffen in de hypotheekdossiers bij de ING en zijn telkens opgemaakt, blijkens ondertekening, stempel en inhoud, alsmede ook naar eigen zeggen, door verdachte.

De rechtbank constateert voorts dat in de woning van verdachte tijdens de doorzoeking agenda’s en administratie zijn aangetroffen, met namen van werknemers met daarbij de salarissen van de desbetreffende maand. Opmerkelijk is dat het overgrote deel van de namen uit de agenda’s niet overeenkomt met de namen van de werknemers op voor de boekhouder opgemaakte lijsten en de maandloonaangiftes. De rechtbank gaat ervan uit dat in de agenda’s van verdachte de daadwerkelijke situatie is weergeven. In de agenda’s van verdachte kwamen medeverdachte 1 en medeverdachte 6 niet voor in de perioden waarover zij salarisstroken hebben verstrekt aan hun hypotheekgever. medeverdachte 5 kwam in de maand oktober 2009, waarover hij een salarisstrook heeft verstrekt aan zijn hypotheeknemer, niet voor in de agenda’s van verdachte.

Opmerkelijk is verder te noemen dat de bij de hypotheekaanvraag gebruikte salarisstroken bij alle drie een tijdelijke promotie laten zien met bijbehorende kortstondige salarisverhoging. medeverdachte 1, medeverdachte 5 en medeverdachte 6 hadden alle drie een arbeidscontract bij bedrijf 1 B.V. als schoonmaker. Bij de voornoemde personen steeg het bruto maandsalaris in 2009 voor enkele maanden telkens opvallend, met zeer aanzienlijke bedragen. Juist in deze perioden hebben zowel medeverdachte 1, medeverdachte 5 als medeverdachte 6 een hypotheek aangevraagd. Na deze maanden daalde het maandsalaris weer naar het oude niveau. Op de salarisspecificaties is aangegeven dat tijdens deze opvallende salarisstijging medeverdachte 1, medeverdachte 5 en medeverdachte 6 tijdelijk een andere functie als teammanager/teamleider/commercieel medewerker kregen.

Medeverdachte 1 heeft daarnaast toegegeven dat de werkgeversverklaringen vals waren en dat hij samen met verdachte de fraude heeft gepleegd. medeverdachte 1 heeft verklaard dat hij in de desbetreffende periode van de werkgeversverklaringen/salarisstroken niet bij bedrijf 1 B.V. heeft gewerkt en dus ook geen teammanager was en dat de broer van de vrouw van verdachte, persoon 1, op zijn naam werkte en in de boeken werd verantwoord. Verder heeft medeverdachte 1 verklaard dat verdachte de gegevens van nog enkele andere ondernemers van Pakistaanse afkomst heeft gebruikt om anderen te laten werken.

De onware functiewijziging van medeverdachte 1 en de daarmee gepaard gaande onware tijdelijke, sterke stijging van het salaris in de periode dat een hypotheek werd aangevraagd door medeverdachte 1, vertoont een treffende gelijkenis met de tijdelijke functiewijzigingen en salarisstijgingen van medeverdachte 6 en medeverdachte 5. De rechtbank is van oordeel dat sprake is van een herkenbaar en gelijksoortig patroon van handelen.

Op basis van al het voorgaande, in onderling verband en samenhang beschouwd, komt de rechtbank tot de conclusie dat bewezen kan worden geacht dat de onder 1 tenlastegelegde werkgeversverklaringen op naam van medeverdachte 1, medeverdachte 6 en medeverdachte 5 door verdachte vals zijn opgemaakt, nu geen sprake is geweest van een functiewijziging met salarisverhoging, welke valse stukken nadien zijn gebruikt voor een hypothecaire lening.

Valsheid werkgeversverklaring medeverdachte 2

Op grond van de bewijsmiddelen die in de bijlage bij dit vonnis zijn vervat, waaronder in het bijzonder de bekennende verklaringen van medeverdachte 2 en medeverdachte 3, acht de rechtbank bewezen dat de onder 1 voorts nog tenlastegelegde werkgeversverklaring ten name van medeverdachte 2 vals is opgemaakt, omdat zij in de bewuste periode in het geheel niet werkzaam was bij bedrijf 1 B.V.

Medeplegen

De rechtbank is tot slot van oordeel dat telkens sprake is geweest van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en de voornoemde personen bij het opmaken van de valse werkgeversverklaringen. verdachte heeft de valse werkgeversverklaringen immers op hun verzoek en met hun medeweten, teneinde door hen bij de ING of IND te laten gebruiken, opgemaakt, dan wel laten opmaken door zijn boekhouder.

Feit 2 subsidiair

De rechtbank acht bewezen dat verdachte opzettelijk persoon 1, toen hij illegaal hier in Nederland verbleef, en ook anderen illegale vreemdelingen arbeid heeft laten verrichten. Door persoon 2, persoon 3, medeverdachte 1 en persoon 4 is verklaard dat persoon 1 in de periode vóór zijn legalisering bij bedrijf 1 B.V. heeft gewerkt. Dat persoon 4 om haar moverende redenen op haar voor persoon 1, maar ook voor zichzelf belastende, verklaring bij de Inspectie in haar verhoor bij de rechter-commissaris is teruggekomen, doet aan de betrouwbaarheid en bruikbaarheid van die eerdere verklaring niet af. Daar komt bij dat de voornaam van persoon 1, te weten persoon 1, in verschillende agenda’s van verdachte over 2008 tot en met 2011 voorkomt. persoon 1 verbleef tot 2 november 2011 illegaal in Nederland, en verdachte wist dat. Voorts blijkt uit de verklaring van medeverdachte 1 dat verdachte ook de gegevens van andere Pakistaanse personen heeft gebruikt om anderen te laten werken. Dit volgt ook uit de verklaringen van medeverdachte 2 en medeverdachte 3. De rechtbank acht dan ook bewezen dat verdachte

Op basis van al het voorgaande, gebaseerd op feiten en/of omstandigheden vervat in de bewijsmiddelen die in de bijlage zijn opgenomen, waaronder de deels bekennende verklaring van verdachte over het voeren van een onjuiste administratie, acht de rechtbank het onder 3 ten laste gelegde bewezen.

Bewezenverklaring

Feit 1: Feitelijk leiding geven aan het medeplegen van valsheid in geschrift, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd;

Feit 2 subsidiair: Een ander, die zich wederrechtelijk verblijf in Nederland heeft verschaft, krachtens overeenkomst of aanstelling arbeid doen verrichten, terwijl hij weet dat dat verblijf wederrechtelijk is, meermalen gepleegd;

Feit 3: Feitelijk leiding geven aan valsheid in geschrift, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 8 maanden, waarvan 3 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Verdachte heeft gedurende een periode van bijna vier jaren op grote schaal een valse loonadministratie gevoerd. Voorts heeft hij tegen betaling valse werkgeversverklaringen opgemaakt. Deze verklaringen zijn gebruikt voor het verkrijgen van een geldlening of ter onderbouwing van de inkomenseis bij de IND.

Daarnaast heeft verdachte arbeid laten verrichten door illegaal in Nederland verblijvende personen, tegen betaling van minder dan het wettelijk minimumloon. Het gebruik maken van illegale arbeidskrachten is met reden strafbaar gesteld, want het levert een bijdrage aan het in stand houden van het illegaal in Nederland verblijven. Voorts heeft verdachte ook deze illegale tewerkstellingen met valse stukken in de boekhouding verdoezeld.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens het oplichten van vele bedrijven: De Rb komt tot het oordeel dat er geen sprake is van slechts en uitsluitend civielrechtelijke geschillen, maar van notoire oplichtingspraktijken

Rechtbank Limburg 27 oktober 2015, ECLI:NL:RBLIM:2015:8997 De verdenking komt erop neer dat de verdachte een groot aantal (rechts)personen heeft opgelicht en gebruik heeft gemaakt van valse of vervalste geschriften.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht alle tenlastegelegde feiten –in de primaire variant– bewezen. Hij heeft betoogd dat er in casu sprake is van oplichtingspraktijken, aangezien de gedragingen van de verdachte meer omvatten dan het enkele zich voordoen als een bonafide koper.

Ter onderbouwing van zijn standpunt heeft de officier van justitie verwezen naar de arresten van de Hoge Raad van 11 november 2014 (ECLI:NL:HR:2014:3144) en van 17 februari 2015 (ECLI:NL:HR:2015:326).

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich met betrekking tot de verdenking van oplichting op het standpunt gesteld dat de verdachte geen oogmerk had op wederrechtelijke bevoordeling, maar dat er telkens sprake was van een civielrechtelijk geschil. Voor het opmaken dan wel gebruiken van valse of vervalste geschriften is er onvoldoende bewijs. De raadsman pleit daarom voor integrale vrijspraak.

Het oordeel van de rechtbank

Inleiding

Aan de verdachte wordt een groot aantal oplichtingen van (rechts)personen verweten. De rechtbank ziet zich hoofdzakelijk voor de vraag gesteld of de gedragingen van de verdachte gekwalificeerd kunnen worden als oplichting. Ter beantwoording van die vraag acht de rechtbank het noodzakelijk om eerst stil te staan bij de strafrechtelijke kwalificatie oplichting en dienaangaande het juridische kader uiteen te zetten. Vervolgens zal de rechtbank aandacht besteden aan de feitelijke gedragingen. Daarna zal zij, aan de hand van het eerder geschetste juridische kader, toetsen of de gedragingen van de verdachte gekwalificeerd kunnen worden als oplichting.

Juridisch kader

Oplichting is strafbaar gesteld in artikel 326 van het Wetboek van Strafrecht. Blijkens de tekst van dit artikel is strafbaar degene die, met het oogmerk om zich of een ander wederrechtelijk te bevoordelen, hetzij door het aannemen van een valse naam of van een valse hoedanigheid, hetzij door listige kunstgrepen, hetzij door een samenweefsel van verdichtsels, iemand beweegt tot de afgifte van een goed of het verlenen van een dienst.

Het is vaste rechtspraak dat voor een veroordeling ter zake van oplichting het enkele zich voordoen als betrouwbare contractpartij – wetende dat je niet aan je verplichtingen kunt voldoen – niet valt aan te merken als het aannemen van een valse hoedanigheid, listige kunstgrepen of een samenweefsel van verdichtsels in de zin van het hiervoor genoemde artikel 326 van het Wetboek van Strafrecht, door welke hoedanigheid, kunstgrepen of verdichtsels de andere partij wordt bewogen tot afgifte van een goed of het verlenen van een dienst.

Uit de arresten van de Hoge Raad van 11 november 2014 (ECLI:NL:HR:2014:3144) en van 17 februari 2015 (ECLI:NL:HR:2015:326) volgt dat de gedragingen van de verdachte meer moeten omvatten dan het enkele zich voordoen als een bonafide koper en dat dit mede kan bestaan uit het als koper verstrekken van onbruikbare contactgegevens aan de wederpartij waardoor verhaal bemoeilijkt wordt of zelfs onmogelijk wordt gemaakt, of wanneer blijkt dat de verdachte steeds weer handelt volgens een tevoren bedachte werkwijze.

Parketnummer 03/700493-14

Feit 1

Op 1 september 2014 doet benadeelde 1 namens hotel 1 te Maastricht aangifte van oplichting. Uit de aangifte en een aanvulling hierop per e-mail volgt dat ene alias 1 op 7 augustus 2014 telefonisch voor ene heer alias 2 een verblijf in het hotel heeft gereserveerd van 12 tot en met 15 augustus 2014. Het betrof een kamer voor twee volwassenen en twee kinderen. Later die dag wordt door de heer alias 1 per e-mail aangegeven dat alias 2 nog diezelfde dag zal aankomen. Op 7 augustus 2014 wordt inderdaad ingecheckt door een man die zich uitgeeft als alias 2. De vrouw en de kinderen worden de daaropvolgende dag door het personeel gezien. Vervolgens heeft er een aantal omboekingen plaatsgevonden, waaronder omboekingen naar grotere (en duurdere) kamers en wordt het verblijf een aantal malen verlengd. Dit verlengen gebeurde ofwel per e-mail ofwel telefonisch door de heer alias 1.

Op maandag 1 september 2014 was het openstaande bedrag voor logies en bijkomende kosten opgelopen tot € 9.294,26. Er wordt dan door medewerkster benadeelde 2 telefonisch contact gezocht met de heer alias 1. alias 1 meldt dat alias 2 de oprichter is van het bedrijf, maar inmiddels al 20 jaar dood is. Hij geeft vervolgens aan dat een medewerker van het bedrijf alias 2 in het hotel verblijft en dat dit de heer verdachte betreft. Aan alias 1 wordt telefonisch een creditcardnummer gevraagd in verband met de garantstelling voor de openstaande rekening. alias 1 brengt daarop naar voren dat de administratie van het bedrijf twee dagen op cursus is en dat niemand anders in de gelegenheid is de creditcardgegevens te achterhalen. Er kan pas op woensdag betaald worden. Vervolgens vraagt hij of de rekening ingescand en aan hem toegezonden kan worden. De financieel directeur zou dan de volgende dag zorgdragen voor betaling. De medewerkster van het hotel, benadeelde 2, heeft in een volgend telefoongesprek aangegeven dat er nog diezelfde middag een creditcardnummer nodig was. alias 1 belooft dan zo snel mogelijk terug te bellen. Ondertussen doen benadeelde 2 en benadeelde 1 onderzoek naar de bedrijfscredentials van alias 1 en alias 2 International. Deze bedrijfsnaam wordt in iedere bedrijfsmail afkomstig van alias 1 genoemd. Het onderzoek wekt wantrouwen, waarop de medewerkers benadeelde 2 en benadeelde 1 de suite bezoeken waar alias 2 verblijft. Een man, die zij eerder als alias 2 kenden, doet open en zegt dat zijn naam verdachte is. benadeelde 1 deelt dan aan deze verdachte mede dat binnen een uur de openstaande rekening betaald moet zijn. verdachte geeft daarop aan dat er pas op woensdag betaald kan worden.

Benadeelde 1 stelt voor om samen met verdachte naar de heer alias 1 te bellen. Die neemt echter de telefoon niet op. In de tussentijd bevraagt benadeelde 1 verdachte over diens werkzaamheden. verdachte vertelt dat hij zich bezig houdt met financieel ingewikkelde vraagstukken, waarover hij in kader van veiligheid en geheimhouding verder niets kon zeggen. verdachte geeft in dat gesprek desgevraagd aan dat hij het openstaande bedrag niet zelf kan pinnen en dat hij ook niet over een creditcard beschikt.

verdachte keert vervolgens terug naar zijn suite om desgevraagd zijn identiteitsbewijs te overhandigen, zodat benadeelde 1 en benadeelde 2 daarvan een kopie zouden kunnen maken. Tegen de medewerkers zegt hij vervolgens dat dit identiteitsbewijs bij zijn slapende zoontje op de kamer ligt en dat hij dit dus nu niet kan overhandigen. Hij stelt voor om later een kopie te mailen, omdat hij een scanfoto zou hebben van zijn identiteitsbewijs. Dit doet hij later inderdaad.

Terug in het kantoor wordt er door alias 1 gebeld naar benadeelde 1. De luidsprekerfunctie wordt aangezet en zowel benadeelde 1 als benadeelde 2 herkent met zekerheid de stem van de man die zich zojuist nog als verdachte heeft voorgedaan.

Inmiddels is dan de politie ingeschakeld. Tegen de politie zegt verdachte dat zijn paspoort gestolen is en dat hij van de heer alias 1 een creditcardnummer heeft gekregen. Uiteindelijk heeft de man niets betaald.

Tijdens onderzoek aan de laptop van de verdachte zijn hierop e-mails van de periode van 6 augustus 2014 tot en met 1 september 2014 tussen emailadres verdachte en hotel 1 aangetroffen.

De verdachte heeft tijdens zijn verhoor verklaard dat hij inderdaad vanaf 7 of 8 augustus 2014 met zijn gezin in het hotel 1 Maastrichthotel heeft verbleven. Hij had ingecheckt onder de naam alias 2 vanwege de btw. Hij had gereserveerd onder de naam alias 1 zodat zijn bedrijf groter leek. Hij wil de rekening betalen zodra hij een onderbouwde factuur kan zien.

Feit 2

Uit de aangifte door benadeelde 1 namens hotel 1 blijkt dat het hotel, na kort tevoren met de verdachte te hebben gesproken over het mailen van een scanfoto van zijn identiteitsbewijs, per e-mail een scan van het identiteitsbewijs van de verdachte heeft ontvangen. Een uitdraai van deze scan is aan het dossier toegevoegd. Op deze uitdraai staat als naam verdachte vermeld en als geboortedatum 2 augustus 1978. Uit het uittreksel van het SKDB d.d. 23 september 2015, alsmede uit de eigen opgave van verdachte bij zijn verhoren, volgt echter dat de achternaam van verdachte is en dat hij is geboren op 7 augustus 1978. Daarmee is de scan waarmee verdachte zijn identiteit wilde tonen, vals of vervalst.

Feit 3

Op 6 augustus 2014 doet benadeelde 3 aangifte van oplichting namens het hotel 2 te Urmond. Uit de aangifte en de bijgevoegde bescheiden volgt dat op 18 juli 2014 een familie is ingecheckt bij voornoemd hotel. De familie bestond uit een man en een vrouw met twee kleine kinderen. Bij het inchecken heeft de vrouw haar rijbewijs getoond, op de naam betrokkene 1. De man kon toen en ook later desgevraagd steeds geen identiteitsbewijs tonen. Wel heeft hij een creditcardnummer gegeven. Deze man gaf zich uit voor alias 3 en vertelde dat hij werkte voor bedrijf 1 verdachte. Ene alias 1 zou manager zijn van dat bedrijf. Toen bleek dat via de creditcard slechts € 500,00 geïncasseerd kon worden, werd er contact opgenomen door een man die zich uitgaf als alias 1 en manager zou zijn van alias 2. Deze man verzocht om de hotelrekening naar bedrijf 1 verdachte te sturen. Hierover is per e-mail gecommuniceerd en de betaling is in een e-mail van 4 augustus 2014 nog toegezegd. benadeelde 3 heeft op enig moment de man die zich uitgaf als alias 3 geconfronteerd met het uitblijven van de betaling. Op 5 augustus 2014 is het gezin zonder te betalen vertrokken. Er staat nog een bedrag van € 3.341,75 open.

Tijdens haar eigen pogingen om de identiteit van alias 3 te achterhalen, is benadeelde 3 gestuit op internetinformatie en een televisie-uitzending over een man genaamd verdachte. benadeelde 3 heeft verdachte in die uitzending met zekerheid herkend als de persoon die zich bij hotel 2 heeft uitgegeven als alias 3.

De verdachte heeft verklaard dat hij inderdaad twee of drie weken voor 6 of 7 augustus 2014 heeft ingecheckt bij hotel 2 te Urmond, onder de naam alias 2. Hij kon de rekening wel betalen, maar wilde een normale factuur ontvangen in plaats van een pro-formafactuur.

Feit 4

Op 5 februari 2014 doet benadeelde 4 aangifte van oplichting. Hij is eigenaar van een taxibedrijf genaamd bedrijfsnaam benadeelde 4 te Utrecht. Op 13 januari 2014 is hij gebeld door een man genaamd verdachte. Deze man deed zich voor als een medewerker van een bedrijf genaamd bedrijf 2 verdachte, gevestigd aan de adres bedrijf 2.

De man bestelde een taxi voor een nieuwe medewerker van het bedrijf. Deze medewerker, genaamd alias 4, moest vanaf zijn nieuwe woonadres te Hoensbroek opgehaald worden en naar Zwaag gebracht worden. Te Zwaag zouden dan zijn vrouw en kinderen instappen en vervolgens moest de taxi het gezin naar het nieuwe woonadres in Hoensbroek brengen.

benadeelde 4 neemt deze opdracht aan en stuurt de man via e-mail een bevestiging van hetgeen telefonisch overeengekomen is. Deze e-mail stuurt hij naar emailadres 2. Om de taxirit te kunnen factureren, vraagt benadeelde 4 in deze e-mail tevens om de gegevens van de te vervoeren personen en de contactgegevens van het bedrijf.

Op 14 januari 2014 heeft benadeelde 4 conform de eerder gemaakte afspraak de medewerker in Hoensbroek opgehaald. Tijdens de taxirit van Hoensbroek naar Zwaag ontstaat er wantrouwen bij benadeelde 4 en geeft hij een van zijn medewerkers de opdracht om de taxirit bij het bedrijf 2 verdachte te verifiëren. De medewerker koppelt later terug dat hij de contactpersoon verdachte niet kan bereiken en dat het bedrijf niet bestaat. Op dat moment is benadeelde 4 al bezig om het gezin van Zwaag naar Hoensbroek te vervoeren.

Aangekomen te Hoensbroek confronteert benadeelde 4 de man met de bevindingen en zegt hem het bedrag van de rit (€ 1.131,00) contant te voldoen. De man geeft aan dit niet contant te kunnen betalen en probeert benadeelde 4 ervan te verzekeren dat het bedrijf wel bestaat en dat de factuur betaald zal worden. Vervolgens biedt de man aan om te gaan pinnen. benadeelde 4 ziet dan dat de man € 1.000,00 in het rood staat en geen geld kon opnemen.

De man herhaalt meerdere keren dat hij de rit wel zal betalen. Als waarborg verzoekt benadeelde 4 om een kopie van het paspoort van de man te mogen maken. Dit wordt toegestaan. Op het paspoort staat de naam verdachte, geboren op 7 augustus 1978 te Sittard.

Op 15 januari 2014 heeft benadeelde 4 telefonisch contact opgenomen met verdachte over de betaling. verdachte vertelde dat de betaling geregeld zou worden en dat benadeelde 4 door iemand van het bedrijf gebeld zou worden. Dit is op 16 januari 2014 ook gebeurd. benadeelde 4 is toen gebeld door een onbekende man, die zie dat de factuur betaald zou worden. Tevens is per e-mail bevestigd dat de factuur zou worden voldaan.

Benadeelde 4 is later verhoord bij de rechter-commissaris. Hieruit volgt dat hij telefonisch met verdachte overeengekomen is dat deze het openstaande bedrag in termijnen van € 250,00 mag voldoen. verdachte heeft vervolgens slechts eenmaal € 250,00 betaald.

De verdachte heeft verklaard dat hij, samen met zijn gezin, inderdaad gebruik heeft gemaakt van de (taxi)diensten van benadeelde 4. Hij heeft een andere naam gebruikt bij de reservering voor bedrijfsdoeleinden. Hij betwist de vordering niet, maar benadeelde 4 heeft zich niet aan de afspraken gehouden. De afspraak waar verdachte op doelt, volgt uit door de raadsman overgelegde e-mails bij gelegenheid van het getuigenverhoor door de rechter-commissaris. Uit dit e-mailverkeer blijkt dat benadeelde 4 bij betaling van de eerste termijn door verdachte niet met de makers van het televisieprogramma Tros Opgelicht zou praten. Nu benadeelde 4 toch in gesprek zou zijn gegaan met die programmamakers, wil verdachte de resterende termijnen niet meer betalen.

De rechtbank merkt in dit verband op dat het beweerdelijk niet nakomen van de afspraken in het kader van een betalingsregeling door de wederpartij, verdachte nog niet ontslaat van de betalingsverplichting zelf. Die verplichting ziet namelijk op een dienst die al door benadeelde 4 is verleend, namelijk de taxiritten.

Feit 5

Op 28 februari 2013 doet benadeelde 5 namens bedrijfsnaam X te Amstelveen aangifte tegen verdachte. bedrijfsnaam X verhuurt woningen aan buitenlanders die voor bepaalde tijd in Nederland komen wonen.

Op donderdag 7 februari 2013 heeft benadeelde 5 een woning in Almere laten zien aan verdachte. Hij wilde die woning huren. Voor de op te stellen huurovereenkomst heeft verdachte een arbeidsovereenkomst, vier salarisstroken en een transactieoverzicht salarisontvangst aan benadeelde 5 doen toekomen. verdachte wilde een jaar vooruit betalen, dit zou om € 14.232,50 gaan. Het bedrijf waarvoor hij werkte, bedrijf 3 verdachte, zou dit bedrag betalen. Er werd afgesproken dat zodra het bedrag ad € 14.232,50 overgemaakt zou zijn, het huurcontract opgesteld zou worden. Dezelfde dag heeft benadeelde 5 via de e-mail een transactieoverzicht van verdachte ontvangen, waaruit zou moeten blijken dat het bedrag via de Rabobank overgemaakt was op de bedrijfsrekening van bedrijfsnaam X bij de ING bank. Na contact met de ING bank is echter gebleken dat het bedrag nog niet op de rekening ontvangen was, terwijl dit volgens de bankmedewerker wel het geval zou moeten zijn indien er daadwerkelijk betaald was. benadeelde 5 heeft daarop contact opgenomen met verdachte, die als argument aanvoerde dat het weekend was, waardoor de betaling mogelijk vertraagd zou zijn. Hij verzekerde haar dat het geld betaald zou worden. Dit geld is echter nooit ontvangen en daarop heeft benadeelde 5 de sloten van de aan verdachte verhuurde woning laten vervangen, omdat verdachte de sleutels al in zijn bezit had.

Na onderzoek is het bedrijfsnaam X gebleken dat het transactieoverzicht is vervalst, net als de salarisstroken en de arbeidsovereenkomst. Het op de salarisstrook vermelde adres blijkt volgens benadeelde 5 een hoekwoning te zijn en geen bedrijfspand. Via de website Company Check heeft benadeelde 5 gezien dat de overgelegde salarisstroken vals of vervalst zijn. De man was sinds 31 oktober 2012 niet meer werkzaam voor het bedrijf dat hij had opgegeven. De door de man overgelegde salarisstroken zijn van de maanden oktober 2012, november 2012, december 2012 en januari 2013. Benadeelde 5 heeft de valse of vervalste bescheiden bij haar aangifte overgelegd, waaruit haar bevindingen blijken.

De rechtbank merkt op dat in de tenlastelegging als pleegdatum het jaartal 2014 staat opgenomen, terwijl uit de aangifte duidelijk blijkt dat het feitencomplex in 2013 zou zijn begaan, zoals ook de raadsman in zijn pleidooi opmerkte. De rechtbank beschouwt het foutieve jaartal dan ook als een kennelijke verschrijving, waardoor de verdachte niet in zijn verdediging is geschaad; de raadsman hield immers zelf al rekening met het foutief zijn van het jaartal.

De verdachte heeft zich tijdens zijn verhoor op 30 oktober 2014 op zijn zwijgrecht beroepen ten aanzien van deze aangifte.

Gegeven de bescheiden die benadeelde 5 bij de aangifte namens bedrijfsnaam X heeft overgelegd, komt de rechtbank in het licht van de aangifte tot de conclusie dat verdachte gebruik heeft gemaakt van valse of vervalste geschriften.

Feit 6

Op 26 september 2013 is door benadeelde 6 aangifte gedaan namens bedrijfsnaam Y Almere, onder meer wegens valsheid in geschrifte. bedrijfsnaam Y Almere is een makelaarskantoor, dat ook woningen verhuurt. Het kantoor heeft op 3 september 2013 een

e-mail ontvangen van verdachte, waarin hij zijn interesse kenbaar maakte om een woning in Almere te huren. Vervolgens wordt de procedure in gang gezet om tot een huurovereenkomst te komen. In deze procedure heeft de heer verdachte volgens benadeelde 6 valse of vervalste bescheiden ingediend. benadeelde 6 heeft deze bescheiden bij de aangifte overgelegd.

Het gaat om de volgende bescheiden:

• een transactieoverzicht, waaruit een transactie van de bankrekening met nummer 1 op naam van verdachte naar de rekening van bedrijfsnaam Y moet blijken;
• een werkgeversverklaring, waaruit zou moeten blijken dat verdachte in dienst is bij bedrijfsnaam Z te Dubai;
• loonstroken, waaruit zou moeten blijken dat bedrijfsnaam Z Finance and Investment vanaf 5 januari 2013 een bedrag van € 3.085,24 aan netto-salaris uitbetaalt op bankrekening nummer 1 ten gunste van verdachte.

Al deze bescheiden zien dus op betalingen in 2013.

Uit een aanvullend proces-verbaal van bevindingen blijkt echter dat, volgens de door de Rabobank West Brabant Noord te Etten-Leur verstrekte gegevens, de bankrekening met het nummer 1 ten name van verdachte reeds in 2010 is opgeheven.

De conclusie kan daarmee niet anders luiden dan dat voornoemde bescheiden vals zijn. Gelet op de valse of vervalste loonstroken gaat de rechtbank ervan uit dat de verdachte in september 2013 niet in dienst was van bedrijfsnaam Z Finance and Investment.

Feit 7

De zwemgoederen

Op 23 april 2014 doet benadeelde 7 aangifte van oplichting. Hij heeft op 8 juli 2013 per e-mail een bestelling ontvangen van verdachte. verdachte zou werkzaam zijn voor een onderwijsinstelling, genaamd bedrijf 4 verdachte, te Almere. verdachte bestelde verschillende zwemzitjes, zwembandjes en speelsetjes voor baby’s voor een totaalbedrag van € 635,80. Op 9 juli 2013 is verdachte de goederen met een taxi komen halen. Die dag heeft hij ook de factuur ontvangen. Op de factuur staat een betalingstermijn van veertien dagen vermeld. Vanaf half augustus 2013 zijn per e-mail betalingsherinneringen aan verdachte verstuurd. Hierop werd geen enkele reactie ontvangen. Ook met het door verdachte opgegeven telefoonnummer werd geen contact verkregen. benadeelde 7 is vervolgens op 29 augustus 2013 naar het door verdachte verstrekte adres gegaan en heeft daar met verdachte gesproken. verdachte gaf bij die gelegenheid aan dat hij juist die ochtend de betaling van het bedrag had geaccordeerd. bedrijfsnaam W zou de betaling overmaken. benadeelde 7 heeft daarna contact opgenomen met bedrijfsnaam W. Dit bedrijf gaf aan geen onderwijsinstellingen in Almere te bedienen.

Door de berekening van rente is het totaalbedrag opgelopen tot € 702,29. De rekening is nooit voldaan ondanks meerdere betalingsherinneringen.

De vriendin van de verdachte, betrokkene 1, heeft verklaard dat de zwemgoederen voor eigen gebruik waren en dat verdachte deze met de taxi had opgehaald. Voorts verklaart zij dat verdachte niet in het onderwijs zit. De onderwijsinstelling bedrijf 4 verdachte kent zij niet.

De verdachte heeft verklaard dat het klopt dat de zwemgoederen voor eigen gebruik waren.

De rolgordijnen

Op 2 juni 2014 doet benadeelde 8 aangifte van oplichting. Zij heeft een webshop in rolgordijnen en is op 27 maart 2014 telefonisch benaderd door verdachte. Hij wilde een offerte van een aantal rolgordijnen. Na het verkrijgen van de juiste maten heeft benadeelde 8 de rolgordijnen voor verdachte besteld. De gordijnen zijn op maat gemaakt en bij verdachte op 31 maart 2014 of 1 april 2014 bezorgd. verdachte heeft op 1 april 2014 contact opgenomen met de mededeling dat de rolgordijnen beschadigd waren. benadeelde 8 en verdachte spraken daarop af dat verdachte foto’s van de beschadigde rolgordijnen zou sturen. benadeelde 8 heeft nooit foto’s van de beschadigingen ontvangen, terwijl verdachte bleef volhouden deze wel verstuurd te hebben. Begin april 2014 heeft benadeelde 8 voor het laatst telefonisch contact gehad met verdachte, die tijdens dat gesprek aangaf een tia te hebben gehad en de kwestie aan een van zijn medewerkers uit handen te hebben gegeven. benadeelde 8 kreeg een telefoonnummer van de contactpersoon. Zij belt dit nummer en spreekt dan met ene betrokkene 1, die zich voordoet als receptioniste, maar later de vriendin van verdachte blijkt te zijn. Wederom vindt er e-mailverkeer plaats, waarin het twistpunt het versturen van foto’s van de beschadigingen is. Op 6 mei 2014 heeft benadeelde 8 voor de laatste keer per e-mail naar de foto’s van de beschadigingen geïnformeerd. Daarna heeft ze niets meer vernomen van verdachte of zijn vriendin betrokkene 1. Ook de rekening is tot op heden niet betaald. Het gaat om een bedrag van € 2.652,15. De bijgevoegde factuur is gericht aan bedrijf 5 verdachte, adres bedrijf 5 Hoensbroek. Het e-mailverkeer heeft benadeelde 8 bij haar aangifte overgelegd.

De verdachte heeft verklaard dat bedrijf 5 verdachte een bedrijf van hem is. Hij heeft de rolgordijnen laten bezorgen op het adres bedrijf 5 te Hoensbroek. De dozen waren beschadigd en daar heeft hij een klacht over ingediend.

De loungesets

Op 12 september 2013 heeft benadeelde 9 namens bedrijfsnaam V te Roden aangifte gedaan van oplichting. Hij is op 26 augustus 2013 per e-mail benaderd door alias 4, die op zoek is naar loungesets voor de woonunits. In de e-mail staat een website vermeld, namelijk naam website. Dit blijkt de website van Stichting Onderwijsinstelling bedrijf 4 verdachte Almere te zijn. Deze onderwijsinstelling zou gevestigd zijn aan de adres bedrijf 4 te Almere. Een medewerker van deze onderwijsinstelling meldt telefonisch aan benadeelde 9 dat de tuinsets bedoeld waren voor de gehandicapte cliënten. Na meerdere e-mailberichten over en weer, worden uiteindelijk door verdachte namens alias 4 in totaal vier loungesets en een parasol besteld. Een van die e-mailberichten is ondertekend door verdachte, namens alias 4. verdachte zou een medewerker van de stichting zijn. Hij staat benadeelde 9 op 29 augustus 2013 ook telefonisch te woord. Op 30 augustus 2013 zijn de bestelde goederen bezorgd aan de adres bedrijf 4 te Almere.

De factuur bedroeg € 5.499,00 en is per e-mail verzonden aan alias 4 en per post aan het adres ( adres X Almere) dat in alle e-mails bij de afzender staat vermeld. benadeelde 9 doet tot aan 6 september 2014 vergeefse pogingen om in contact te komen. De factuur is nooit betaald.

Betrokkene 1 heeft verklaard dat er tuinmeubelen bezorgd zijn, maar dat ze niet weet waar deze vandaan kwamen. verdachte verkocht bedrijfsmatig tuinmeubelen door. Zij heeft geen parasol gezien, maar wel drie tuinsetjes. Deze had verdachte doorverkocht. Voorts heeft zij verklaard dat verdachte nooit iets in het onderwijs heeft gedaan of met gehandicapte kinderen heeft gewerkt. Zij heeft nog nooit van de Stichting Onderwijsinstelling bedrijf 4 verdachte gehoord.

Aan de verdachte is de verklaring van betrokkene 1 voorgehouden. De verdachte heeft verklaard dat het klopt dat hij goedkoop tuinmeubelen opkocht en deze doorverkocht om winst te maken. Ook klopt het dat hij nooit in het onderwijs of de gehandicaptenzorg heeft gewerkt.

Feit 8

Op 15 april 2014 heeft benadeelde 10 namens bedrijfsnaam B te Amsterdam aangifte gedaan van oplichting. Hij is eigenaar van het bedrijf bedrijfsnaam B, dat onder meer meubels verhuurt. Begin januari 2014 is hij via e-mail benaderd om een eengezinswoning aan de adres bedrijf 5 te Hoensbroek volledig in te richten. De man stelde zich voor als verdachte en schreef dat hij namens het bedrijf 2 verdachte een pand moest inrichten voor een expat. De e-mail was afkomstig van het adres emailadres 3.

Benadeelde 10 heeft de bedrijfsnaam via Google opgezocht en kwam op een site waaruit bleek dat bedrijf 2 verdachte een internationaal bedrijf in de metaalindustrie was. Hierdoor was het vertrouwen van benadeelde 10 gewekt. Er is een offerte uitgebracht en uiteindelijk is er een overeenkomst tot stand gekomen. Deze overeenkomst hield in dat bedrijfsnaam B het pand volledig zou inrichten voor een bedrag van € 339,00 exclusief BTW per maand. Er diende voor een jaar vooraf betaald te worden en tevens diende eenmalig een bedrag voor levering en plaatsing ter hoogte van € 283,00 exclusief BTW te worden voldaan.

Op 14 januari 2014 zijn de goederen geleverd en is de woning ingericht. verdachte heeft nog om een grotere televisie en een grotere koelkast verzocht. Deze goederen zijn daarna door benadeelde 10 geleverd. Ten tijde van de levering van die goederen stond verdachte in de deuropening van de garage. Hij zei dat de bewoners niet thuis waren. Hij zou de woning niet in kunnen, omdat hij geen sleutel van de tussendeur had. Die sleutel bleek echter op de deur te steken, waarvan verdachte leek te schrikken. benadeelde 10 is met verdachte de woning ingegaan en heeft de goederen geplaatst. Aangever hoorde vervolgens gestommel in huis, terwijl verdachte eerder had gezegd dat er niemand thuis was. verdachte had aangeboden om de te vervangen goederen later op te sturen, zodat hij eerst op zijn gemak alles kon inrichten. Hiermee is benadeelde 10 akkoord gegaan. Die goederen heeft hij uiteindelijk nooit ontvangen.

Overeengekomen was dat de betaling per automatische bankincasso zou worden gedaan. Hiervoor moest een formulier door verdachte ingevuld worden. Het heeft aangever veel tijd gekost om dat formulier te krijgen. Op dat formulier stonden ingevuld: bedrijf DT en de naam verdachte. Toen uiteindelijk de eerste betaling gestort was, bleek deze de volgende dag alweer te zijn gestorneerd. Dit is tot vijf keer toe gebeurd. Steeds had verdachte weer andere smoesjes en beloofde hij de betaling te regelen. Op enig moment had verdachte aangegeven dat de betalingen niet meer via bedrijf 2 verdachte, maar via bedrijf 5 verdachte geïncasseerd moesten worden. Hij gaf als bedrijfsadres adres bedrijf 5 te Hoensbroek op, het pand dat benadeelde 10 nu juist voor de expat van bedrijf 2 verdachte had ingericht.

Benadeelde 10 is nooit betaald. Op enkele goederen na is ook de gehele geleverde inventaris ontvreemd. De woning in Hoensbroek bleek op enig moment leeg te staan.

De factuur en communicatie met verdachte, waarin de aangifte bevestiging vindt, heeft benadeelde 10 aan de politie overgelegd.

Betrokkene 1 heeft verklaard dat de inboedel voor de woning in Hoensbroek gehuurd was. De goederen hebben ze meegenomen naar de nieuwe woning in Sittard. Die goederen zouden teruggebracht zijn, nadat het gezin de woning in Sittard had verlaten.

Feit 9

Op 30 januari 2014 heeft benadeelde 11 namens bedrijf DT B.V. aangifte gedaan van oplichting en valsheid in geschrifte. Aangever is mede-eigenaar van het bedrijf DT B.V., dat telefonieoplossingen verkoopt, aansluit en configureert.

Op dinsdag 21 januari 2014 is hij door een klant gebeld, die zich voorstelde als verdachte. Hij zou doorverwezen zijn naar benadeelde 11 bedrijf door naam H, een vaste zakenpartner van de compagnon van benadeelde 11. verdachte zocht een oplossing voor de vaste telefonie van zijn bedrijf 5 verdachte. Binnen een dag is er een offerte verzonden, waarmee verdachte akkoord is gegaan. De geoffreerde apparatuur is binnen een dag zonder rekening opgestuurd, omdat men ervan uitging dat de klant een goede kennis van zakenpartner naam H was. verdachte bleef contact opnemen en wilde tevens vier mobiele abonnementen en telefoontoestellen voor zijn personeel. benadeelde 11 heeft bedongen dat hij eerst een betaalbevestiging wilde ontvangen, omdat het om een groot bedrag ging. verdachte wilde ook gelijk de factuur voor de vaste telefonie ontvangen, omdat hij – zo zei hij – een hekel had aan schulden en alles in een betaling wilde afhandelen. Op 23 januari 2014 heeft verdachte een betaalbevestiging gestuurd. De uiteindelijke bestelling bestond uit:

• vaste telefonie KPN 4 x, € 364,98;
• Samsung Galaxy S4 Blue telefoontoestel 7x en Samsung Galaxy S4 Purple telefoontoestel 1x, € 3.840,65.

Verdachte heeft een betalingsbewijs gestuurd, bestaande uit een screenshot van een overschrijving waaruit zou blijken dat het totaal verschuldigde bedrag ad € 4.205,63 was overgeschreven van nummer 1 ten name van verdachte naar de bankrekening van bedrijf DT.

Daarop heeft benadeelde 11 de telefoons verstuurd. Zonder dit betaalbewijs had hij dit nooit gedaan, zo heeft hij verklaard. Op 25 januari 2014 zag benadeelde 11 op de bedrijfsrekening van bedrijf DT dat voornoemd bedrag nooit was bijgeschreven. Volgens informatie van een bankmedewerker had dit wel al gebeurd moeten zijn indien er daadwerkelijk betaald was.

Aangever start dan zelf een onderzoek en komt erachter dat de door hem geleverde telefoons van het merk Samsung sinds 24 januari 2014 op Marktplaats.nl te koop worden aangeboden binnen een straal van 0 kilometer vanaf het adres van verdachte. Samen met zijn compagnon en twee vrienden rijdt hij naar het in de verkoopadvertentie opgegeven adres en krijgt daar zes van de acht telefoons mee terug. De overige twee telefoons had verdachte al verkocht.

Benadeelde 11 heeft tijdens dat bezoek een kopie gemaakt van het identiteitsbewijs van verdachte. Hieruit blijkt dat het om verdachte gaat, zijnde verdachte. benadeelde 11 heeft nooit meer een betaling ontvangen voor de geleverde goederen, die hij niet heeft teruggekregen.

De rechtbank merkt in dit verband op dat uit een aanvullend proces-verbaal van bevindingen blijkt dat, volgens de door de Rabobank verstrekte gegevens, het rekeningnummer nummer 1 ten name van verdachte al in 2010 is opgeheven. Daarmee is het door verdachte verstuurde transactieoverzicht, waardoor benadeelde 11 werd bewogen tot de afgifte van de goederen, vals of vervalst.

Parketnummer 03/131055-14

Taxi benadeelde 12

Op dinsdag 26 november 2013 doet benadeelde 12 namens Taxi benadeelde 12 Heerlen B.V. aangifte van oplichting. Op 10 november 2013 heeft het bedrijf een e-mail van alias 5 ontvangen, afkomstig van het adres emailadres 2. Deze alias 5 gaf aan dat een cliënt van hem met zijn gezin opgehaald diende te worden op een vakantiepark. Deze cliënt heette verdachte of verdachte. De factuur kon gestuurd worden naar bedrijf 6 verdachte, adres bedrijf 6 te Almere. Tussen 14 november 2013 en 19 november 2013 voert het bedrijf verschillende taxiritten uit voor de man die zich uitgeeft voor verdachte. Er is tweemaal een factuur gestuurd naar het opgegeven adres van bedrijf 6 verdachte te Almere, maar deze kwamen per post retour. De echtgenote van benadeelde 12 heeft daarop het verstrekte telefoonnummer gebeld. De man vertelde dat er een fout in het huisnummer zat. Opnieuw wordt de factuur gestuurd, maar deze komt eveneens retour. De man stuurt daarop een e-mail waarin hij berichtte dat er een ramkraak is geweest bij de buren, waardoor ook hun voorgevel ontzet is geraakt en er uit voorzorg onder meer platen voor de brievenbus zijn geplaatst. De man, alias 5, heeft verzocht om de factuur per e-mail te sturen naar het adres emailadres 4. De factuur is vervolgens per e-mail verstuurd, maar kwam wederom retour omdat het e-mailadres niet zou bestaan. De factuur ad € 949,14 is niet betaald.

Vakantiepark

Op 26 november 2013 doet benadeelde 13 aangifte van oplichting. Hij is de beheerder van het vakantiepark Vakantiepark.

Via de reserveringscentrale heeft het park het bericht ontvangen dat een persoon genaamd alias 6, wonende aan de adres bedrijf 6 te Almere, een bungalow voor vier personen had geboekt onder de bedrijfsnaam bedrijf 6 verdachte voor de periode vanaf 11 november 2013. De man zou 21 dagen blijven met vier personen. Het restantbedrag op de nota was € 3.229,06.

De man is uiteindelijk op 15 november 2013 gearriveerd buiten de openingstijden van de receptie. Normaal gesproken wordt het openstaande bedrag bij de baliemedewerkster voldaan en dient men zich te legitimeren en een registratieformulier in te vullen. De man heeft zich bij een restaurantmedewerkster gemeld, omdat de receptie gesloten was. Bij openstaande bedragen wordt het legitimatiebewijs van de bezoeker ingenomen om te voorkomen dat iemand zonder betaling vertrekt en zodat het park over een identiteit van de bezoeker beschikt. De man gaf echter bij de medewerkster aan niet over een identiteitsbewijs te beschikken, omdat dit gestolen was. Hij had geen bewijs van die diefstal. De medewerkster heeft gecontroleerd of er gereserveerd was onder de naam van de man en heeft vervolgens een sleutel van de bungalow overhandigd.

In de dagen erna wordt meermalen door een medewerkster van het park bij de man aangegeven dat de openstaande rekening nog niet voldaan is. De man zegt steeds toe dat zijn werkgever, bedrijf 6 verdachte, de rekening zal betalen. De medewerkster neemt ook twee keer contact op met het bedrijf en telkens staat haar een man te woord, die mededeelt dat het bedrag betaald zal worden.

Op maandag 25 november 2013 is de man aangezegd dat de factuur voor dinsdag 26 november 2013 om 12:00 uur betaald moest zijn en dat hij anders van het park verwijderd zou worden. De man deelde nogmaals mee dat zijn werkgever zou betalen. De rekening is niet betaald.

Taxi benadeelde 14

Op 26 november 2013 doet benadeelde 14 namens Taxi benadeelde 14 B.V. te Meerssen aangifte van oplichting. Hij heeft die ochtend een e-mail ontvangen waarin gewaarschuwd wordt voor een oplichter, die het adres bedrijf 6 te Almere gebruikt.

Daarop heeft hij de bedrijfsadministratie gecontroleerd en gezien dat er een openstaande rekening is van € 347,00 voor gemaakte taxiritten. De rekening was op naam van bedrijf 2 verdachte t.a.v. financiële administratie, adres bedrijf 6 te Almere.

Taxi benadeelde 14 B.V. rijdt nooit op rekening voor particulieren, maar wel voor bedrijven. Tot aan de dag van aangifte is er niets betaald. benadeelde 14 overhandigt bij de aangifte de openstaande rekening en e-mail met daarin een machtiging dat er op rekening kan worden gereden. Deze e-mail is ondertekend met de naam alias 5 van bedrijf 2 verdachte.

Naam winkel

Op 26 november 2013 doet benadeelde 15 aangifte namens naam winkel te Maastricht. naam winkel is een herenmodezaak en heeft op 15 november 2013, via de webshop, een bestelling ontvangen. De bestelling bestond uit zes t-shirts, een leren riem, een pak en een overhemd.

De bestelling werd gedaan door alias 5 van bedrijf 6 verdachte, adres bedrijf 6 te Almere. De man die later de bestelling op kwam halen zou bij dit bedrijf werkzaam zijn. Deze man, genaamd verdachte, heeft de bestelling opgehaald zonder de artikelen te passen. De dag erna werd er gebeld door alias 5 met de mededeling dat het pak van verdachte te klein was. Tevens zei hij dat verdachte een onbeperkt budget had, maar later werd dit bijgesteld naar € 3.000,00.

Verdachte is op 25 november 2013 naar de zaak gekomen om een nieuw pak uit te zoeken. Hij zocht ook nog andere artikelen uit. In totaal heeft hij voor € 1.450,00 uitgezocht. verdachte zei dat alles op rekening kon worden gezet. Dit heeft aangever geweigerd omdat dit niet gebruikelijk is bij naam winkel. Daarover heeft hij zelfs contact gezocht met het hoofdkantoor. Het hoofdkantoor deelt dan mede dat er even tevoren contact is geweest met een leidinggevende van verdachte. Aangever merkt op dat verdachte juist even tevoren naar buiten is geweest om naar eigen zeggen een taxi te bestellen. Aangever vertrouwt het niet en geeft de nieuw uitgezochte goederen niet mee aan verdachte. De webshopbestelling is bij de aangifte gevoegd.

Conclusie

Door het opgeven van valse namen, het verstrekken van valse papieren en het gebruik maken van allerlei rechtspersonen doet verdachte het voorkomen alsof hij in staat is de afgenomen goederen en diensten te kunnen betalen. Ook bemoeilijkt hij door deze handelingen de verhaalsrechten van zijn wederpartijen. De aard van die handelingen wijst voorts op een vooraf bedachte werkwijze, aangezien de verdachte over valse of vervalste papieren beschikt en e-mailadressen heeft waarin de naam van een rechtspersoon voorkomt. Opvallend in dit verband is ook dat wanneer er bij de wederpartij op enig moment toch argwaan ontstaat, verdachte simpele zaken - die in het handelsverkeer gebruikelijk zijn om te kunnen beoordelen wie de wederpartij is en om verhaal te verzekeren, zoals bijvoorbeeld het betalen van een borgsom - probeert te omzeilen door middel van allerlei verdichtsels.

In het licht van het juridische kader, ingegeven door vaste rechtspraak, komt de rechtbank tot het oordeel dat er door de handelingen van de verdachte, in onderling verband bezien, geen sprake is van “slechts en uitsluitend” civielrechtelijke geschillen, maar van notoire oplichtingspraktijken.

De door de raadsman gevoerde verweren zijn door middel van de hiervoor genoemde beoordelingen van het bewijs weerlegd.

Bewezenverklaring

T.a.v. 03/700493-14 feit 1 primair: oplichting

T.a.v. 03/700493-14 feit 2: opzettelijk gebruik maken van een vals of vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst

T.a.v. 03/700493-14 feit 3 primair: oplichting

T.a.v. 03/700493-14 feit 4: oplichting

T.a.v. 03/700493-14 feit 5: opzettelijk gebruik maken van een vals of vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst

T.a.v. 03/700493-14 feit 6: opzettelijk gebruik maken van een vals of vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst, meermalen gepleegd

T.a.v. 03/700493-14 feit 7: een gewoonte maken van het kopen van goederen met het oogmerk om zonder volledige betaling zich of anderen de beschikking over die goederen te verzekeren

T.a.v. 03/700493-14 feit 8: oplichting

T.a.v. 03/700493-14 feit 9: oplichting

T.a.v. 03/131055-14: oplichting, meermalen gepleegd

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 28 maanden.

De verdachte heeft door zijn oplichtingspraktijken door heel Nederland een spoor van financiële ellende achter gelaten. Op uiterst slinkse en geraffineerde wijze weet hij zijn slachtoffers steeds weer te bewegen tot de afgifte van goederen of diensten. Met uitzondering van de hotels, maakt de verdachte met name middelgrote bedrijven tot zijn slachtoffer waarbij hij zijn slachtoffers vaak voor duizenden euro’s dupeert. Juist deze bedrijven worden daardoor zwaar getroffen, omdat zij vaak niet over grote financiële reserves beschikken.

De verdachte heeft geen werk, maar sprokkelt geld bij elkaar door bestelde en niet-betaalde goederen door te verkopen. Voorts bestelt hij goederen die hij of zijn gezinsleden nodig hebben, zonder deze –zoals ieder ander mens – te betalen. Opvallend is dat de verdachte door zijn oplichtingspraktijken ook in de primaire levensbehoeften voor zijn gezin voorziet, zoals een dak boven hun hoofd en maaltijden. De verdachte kiest hierbij voor een luxueuze levensstijl door met zijn gezin in hotels in hogere prijsklassen, alsmede in luxe vakantieparken te verblijven. Zij leven echter ook als nomaden zonder stabiele thuishaven, omdat ze constant weer moeten vertrekken als de verdachte ontmaskerd dreigt te worden en zij zich aan het zicht van de gedupeerden moeten onttrekken.

De verdachte neemt geen enkele verantwoordelijkheid voor zijn daden en spant zich op geen enkele manier in om de schade bij zijn slachtoffers te vergoeden. Hij verdwijnt gewoon van de radar. Ook voor de rechtbank heeft de verdachte zich niet willen verantwoorden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeelding voor het bedrijfsmatig houden & verkopen van honden/katten. Vrijspraak voor oplichting en onthouden van verzorging aan dieren.

Rechtbank Den Haag 7 oktober 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:11574 Verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan het bedrijfsmatig houden en verkopen van honden, terwijl zij haar inrichting niet heeft aangemeld. Door het niet melden van de inrichting is deze minder zichtbaar geweest voor toezichthoudende instanties.

Geldigheid van de dagvaarding

De raadsvrouw heeft zich preliminair op het standpunt gesteld dat de dagvaarding ten aanzien van de feiten 1 en 3 nietig dient te worden verklaard en ten aanzien van feit 2 nietig, althans partieel nietig, nu de dagvaarding niet voldoet aan de eisen gesteld in artikel 261 Sv. Zij heeft hiertoe aangevoerd dat de dagvaarding in de eerste plaats onduidelijk en innerlijk tegenstrijdig is, en in de tweede plaats onvoldoende feitelijk, zodat uit de tenlastelegging niet blijkt waartegen verdachte zich dient te verdedigen.

De rechtbank verwerpt dit verweer. Anders dan de raadsvrouw is de rechtbank van oordeel dat de dagvaarding, in samenhang met het onderliggende dossier bezien, ten aanzien van alle drie de feiten voldoende feitelijk, voldoende duidelijk en niet innerlijk tegenstrijdig is, zodat verdachte wist tegen welke beschuldigingen zij zich moest verweren. De dagvaarding voldoet daarmee aan de eisen gesteld in artikel 261 Sv en is derhalve geldig. Daarbij neemt de rechtbank voorts in overweging dat namens de verdediging in geen enkel eerder stadium van het geding is aangevoerd dat er onduidelijkheid bestond over de aard of reikwijdte van de beschuldiging.

Feit 1: Vrijspraak oplichting

Van oplichting in de zin van artikel 326 Sr is sprake wanneer iemand met het oogmerk om zich (of een ander) wederrechtelijk te bevoordelen, door het aannemen van een valse naam of van een valse hoedanigheid, of door listige kunstgrepen of een samenweefsel van verdichtsels, een ander beweegt tot afgifte van enig goed waarbij er een causaal verband dient te bestaan tussen de oplichtingsmiddelen en de afgifte van het goed. Voorts is in het kader van de beoordeling van de tenlastelegging van belang dat blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad (bijv. HR 11 november 2014, ECLI:NL:HR:2014:3144) de enkele omstandigheid dat iemand zich in strijd met de waarheid voordoet als bonafide verkoper nog geen valse hoedanigheid oplevert. Wel kan sprake zijn van een valse hoedanigheid indien naast het zich voordoen als een bonafide verkoper tevens misbruik wordt gemaakt van een in het maatschappelijk verkeer geldend verwachtingspatroon (zie o.a. de conclusie van mr. Vegter bij HR 13 november 2012, ECLI:NL:PHR:2012:BX0806). Van belang is het verwachtingspatroon dat wordt gevormd door de algemeen aanvaarde gebruiken in de betreffende branche of sector in het maatschappelijk verkeer.

Onder feit 1 is kort gezegd ten laste gelegd dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan oplichting door zich in strijd met de waarheid voor te doen als bonafide particuliere verkoper van honden (puppies) en (vervolgens) in strijd met de waarheid bepaalde verkoopinformatie te verschaffen waardoor de kopers werden bewogen tot de aanschaf van een pup. Het is aan de rechtbank om te toetsen of verdachte gebruik heeft gemaakt van de in de wet genoemde oplichtingsmiddelen en of verdachte door toepassing daarvan de in de tenlastelegging genoemde personen heeft bewogen tot afgifte van geld. De rechtbank overweegt hierover het volgende.

Benadeelde 1

Aangeefster benadeelde 1 heeft bij de politie verklaard dat zij op 16 mei 2013 op de website van Marktplaats een advertentie zag voor een boomerpup die qua uiterlijk aan al haar wensen voldeed en dat zij daarom diezelfde dag contact opnam met de verkoper van de pup. Zij heeft verklaard dat zij die avond de pup kon bekijken in een woning in de Hildebrandstraat in Den Haag en dat een vrouw in de woning aanwezig was (de rechtbank begrijpt op grond van het opgegeven signalement: verdachte), die de verkoop afwikkelde. Ze heeft verklaard dat in de advertentie stond dat de pup in huiselijke kring was opgegroeid en dat haar ook in de woning werd verteld dat de pup uit een gezin in Brabant met kinderen en honden kwam. Voorts heeft ze verklaard dat de pup die ze in de woning aantrof niet overeenkwam met de pup die in de advertentie was afgebeeld.

Ten aanzien van het eerste gedachtestreepje overweegt de rechtbank dat - zo verdachte zich ten aanzien van benadeelde 1 al heeft voorgedaan als particuliere/niet-bedrijfsmatige verkoper - uit jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat de enkele omstandigheid dat iemand zich in strijd met de waarheid voordoet als bonafide verkoper, niet oplevert het aannemen van een valse hoedanigheid in de zin van artikel 326 Sr.

Ten aanzien van het onder het tweede gedachtestreepje ten laste gelegde overweegt de rechtbank dat op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting niet is komen vast te staan dat de mededeling dat de pup is opgegroeid in een gezin in Brabant met kinderen en honden, in strijd was met de waarheid. Voorts overweegt de rechtbank dat uit de verklaring van benadeelde 1 volgt dat het plaatsen van een onjuiste afbeelding niet daadwerkelijk van invloed is geweest op haar beslissing om over te gaan tot afgifte van geld. Zij heeft immers de pup in de woning van verdachte kunnen aanschouwen en is ondanks eventuele verschillen in uiterlijk tot koop overgegaan.

Anders dan officier van justitie is de rechtbank gelet op het voorgaande van oordeel dat niet wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte benadeelde 1 heeft opgelicht zoals bedoeld in art. 326 Sr, zodat zij daarvan dient te worden vrijgesproken.

Benadeelde 2

Aangeefster benadeelde 2 heeft bij de politie verklaard dat zij op 27 november 2012 een advertentie van een hondje tegenkwam op de website van Marktplaats en dat zij direct bij de verkoper mocht langskomen om het hondje te bekijken. In de woning van de verkoper aan de adres in Den Haag werd benadeelde 2 te woord gestaan door een oudere vrouw (de rechtbank begrijpt op grond van het opgegeven signalement: verdachte), die ook het geld voor de pup van benadeelde 2 aannam. benadeelde 2 heeft verklaard dat zij zich thuis realiseerde dat de door haar gekochte pup niet leek op de pup in de advertentie, omdat haar pup een kruising tussen een Yorkshire Terrier en een teckel was, terwijl op de foto in de advertentie een Yorkshire Terrier stond.

Ten aanzien van het onder het eerste gedachtestreepje ten laste gelegde overweegt de rechtbank hetzelfde als hierboven ten aanzien van aangeefster benadeelde 1. Ten aanzien van het tweede gedachtestreepje overweegt de rechtbank dat uit de verklaring van benadeelde 2 volgt dat zij zich niet zozeer heeft laten bewegen tot afgifte van geld door hetgeen verdachte haar heeft verteld omtrent de hond. De rechtbank overweegt voorts dat de advertentie zich niet in het dossier bevindt, zodat niet kan worden nagegaan welke informatie daarin werd verstrekt over het ras van de hond en dat de verklaring van benadeelde 2 wordt weersproken door dierenarts, die de hond in haar verklaring tegenover de politie en op de patiëntenkaart heeft omschreven als een Yorkshire Terrier. Gelet hierop kan niet worden bewezen dat verdachte een hond heeft verkocht die niet voldeed aan informatie in de verkoopadvertentie en/of aan de mondeling of anderszins verstrekte informatie. Ook ten aanzien van aangeefster benadeelde 2 dient verdachte te worden vrijgesproken.

Benadeelde 3

Aangeefster benadeelde 3 heeft bij de politie verklaard dat zij op Marktplaats een advertentie voor een Pommeriaanse pup tegenkwam, die zou zijn ontwormd, ingeënt, ontvlooid en gechipt. benadeelde 3 is naar de woning van de verkoper aan de adres in Den Haag gegaan en heeft daar de pup bekeken en geld betaald aan een vrouw die in de woning aanwezig was (de rechtbank begrijpt op grond van de herkenning door benadeelde 3 : verdachte). benadeelde 3 heeft verklaard dat de pup, die volgens de verkoper gezond was, de dag na de aankoop ziek werd en bovendien niet was gechipt en mogelijk niet was ingeënt. Tot slot heeft benadeelde 3 verklaard dat de pup in de advertentie en door de verkoper werd aangeboden als Pommeriaanse pup, maar dat de dierenarts later betwijfelde of dat wel zo was. benadeelde 3 zou het hondje niet hebben gekocht als de verkoper zou hebben gezegd dat het geen Pommeriaanse pup was.

Ten aanzien van het onder het eerste gedachtestreepje ten laste gelegde overweegt de rechtbank hetzelfde als hierboven ten aanzien van aangeefster benadeelde 1. Ten aanzien van het tweede gedachtestreepje overweegt de rechtbank dat de advertentie zich niet in het dossier bevindt, zodat niet kan worden nagegaan welke informatie daarin werd verstrekt over de hond. Bovendien wordt de verklaring van benadeelde 3, dat de pup geen Pommeriaan bleek te zijn, weersproken door dierenarts A. de Haas, die de pup op de patiëntenkaart heeft beschreven als een Dwergkees, zijnde een andere benaming voor een Pommeriaan.

Gelet op het voorgaande kan niet worden bewezen dat verdachte benadeelde 3 door oplichting heeft bewogen tot afgifte van geld, zodat verdachte hiervan dient te worden vrijgesproken.

Conclusie

Op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting kan niet wettig en overtuigend worden bewezen dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan oplichting van (een van) de drie in de tenlastelegging genoemde personen. Daarbij neemt de rechtbank het volgende in aanmerking. De tenlastelegging houdt in dat verdachte wordt verweten dat zij zich heeft voorgedaan als particulier die privé een nest puppies had en deze via Marktplaats te koop heeft aangeboden terwijl zij in werkelijkheid een bedrijfsmatig en illegale handelaarster zou zijn. Uit de aangiften blijkt weliswaar dat verdachte steeds minst genomen de schijn heeft gewekt particulier verkoopster te zijn door de puppies vanuit haar woning te verkopen, uit de aangiften blijkt echter niet dat verdachte buiten die opgewekte schijn extra informatie heeft verschaft aan de kopers om ze te misleiden. In omstandigheden als de onderhavige heeft ook de koper een onderzoeksplicht. Nu op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting ook overigens niet wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan oplichting als bedoeld in art. 326 Sr zal verdachte van dit feit worden vrijgesproken.

Feit 2: Vrijspraak onthouden van verzorging aan dieren

Onder feit 2 is verdachte ten laste gelegd dat zij in de periode van 1 november 2012 tot en met 26 juni 2013 de nodige verzorging heeft onthouden aan de honden gekocht door benadeelde 2 en benadeelde 3, alsmede aan twee konijnen die zijn aangetroffen op de campingplaats van verdachte.

Benadeelde 2

Uit het dossier volgt dat benadeelde 2 meer dan twee weken na aanschaf van de hond naar de dierenarts is gegaan, omdat de hond ziek werd. De dierenarts heeft op de patiëntenkaart van de hond beschreven dat de hond aan beide oren oorontsteking met gisten had en dat zij de darmparasiet Giardia bij zich droeg. In haar verklaring bij de politie heeft de dierenarts naar voren gebracht dat lastig is te zeggen wanneer de aangetroffen toestand is ontstaan, omdat de parasiet zeer besmettelijk is en ontworming van een pup deze parasiet niet tegengaat. Hygiëne is dan ook geen garantie dat een pup de parasiet niet overgedragen krijgt, aldus de dierenarts. Op de vraag of de gezondheid en/of het welzijn van het dier is benadeeld heeft de dierenarts geantwoord dat niet te kunnen beoordelen.

Gelet op het voorgaande overweegt de rechtbank dat de beschrijving door de dierenarts slechts een constatering van aandoeningen op het moment van het onderzoek inhoudt. De beschrijving houdt niets in over het ontstaan van deze conditie en met name niet de constatering dat de aandoening (mede) is ontstaan als gevolg van het onthouden van zorg, zoals ten laste gelegd. Het enkele feit dat op enig moment aandoeningen zijn geconstateerd, is onvoldoende om te kunnen bewijzen dat verdachte gedurende de ten laste gelegde periode de pup de nodige verzorging heeft onthouden. Nu ook overigens geen informatie in het dossier aanwezig is waaruit blijkt dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan het onder het eerste gedachtestreepje ten laste gelegde verwijt, zal zij daarvan worden vrijgesproken.

Benadeelde 3

Verdachte wordt verweten dat zij de hond van benadeelde 3 niet heeft laten ontwormen en inenten, alsmede dat zij de hond onvoldoende andere medische zorg en een onvoldoende hygiënische leefomgeving heeft geboden.

Benadeelde 3 heeft verklaard dat zij de dag van aankoop naar de dierenarts is gegaan, omdat de pup ziek werd. De rechtbank overweegt in de eerste plaats dat uit de patiëntenkaart van de hond weliswaar volgt dat de dierenarts de hond ontwormingsmiddel heeft toegediend, maar dat uit de patiëntenkaart niet volgt dat de hond niet eerder was ontwormd. Ten aanzien van het onthouden van inentingen overweegt de rechtbank dat benadeelde 3 bij aankoop van de hond geen dierenpaspoort van verdachte heeft meegekregen, maar enkel lege flesjes van vermoedelijk entvloeistof. Naar het oordeel van de rechtbank is deze omstandigheid - hoewel ongebruikelijk - onvoldoende om vast te stellen dat de hond daadwerkelijk niet was ingeënt. De rechtbank wijst er daarbij op dat uit de verklaring van dierenarts Egberink volgt dat een hond ondanks vaccinatie alsnog ziek kan worden, alsmede dat uit de patiëntenkaart volgt dat de hond weliswaar ziek was, maar dat de ziekte vanzelf is overgegaan en niet duidelijk is of de ziekte voortkwam uit een voerswissel. Het enkele feit dat op het moment van onderzoek ziekte is geconstateerd, is onvoldoende om wettig en overtuigend te bewijzen dat verdachte gedurende de ten laste gelegde periode de nodige medische verzorging aan de pup heeft onthouden. Ten aanzien van de ten laste gelegde onhygiënische leefomgeving overweegt de rechtbank dat benadeelde 3 heeft verklaard dat het in de woning van de verkoper heel netjes was en dat ook overigens niet is gebleken van een onhygiënische leefomgeving.

Gelet op al het voorgaande acht de rechtbank niet wettig en overtuigend dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan het onder het tweede gedachtestreepje ten laste gelegde verwijt, zodat zij daarvan zal worden vrijgesproken.

Konijnen

Met de officier van justitie en de raadsvrouw is de rechtbank van oordeel dat niet wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte de nodige verzorging heeft onthouden aan de onder het derde gedachtestreepje ten laste gelegde konijnen, zodat zij daarvan dient te worden vrijgesproken.

Conclusie

Naar het oordeel van de rechtbank kan niet wettig en overtuigend worden bewezen dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan het haar onder 2 tenlastegelegde.

Feit 3

Het Honden- en kattenbesluit 1999 bevat regels onder meer over de bedrijfsmatige verkoop van honden en katten. Op grond van artikel 2 van het Honden- en kattenbesluit is het verboden honden of katten te verkopen, ten verkoop in voorraad te hebben, af te leveren of in bewaring te nemen, of te fokken ten behoeve van de verkoop of aflevering van de nakomelingen, tenzij degene onder wiens verantwoordelijkheid deze activiteiten worden verricht, aannemelijk maakt dat bij de uitoefening van die activiteiten geen sprake is van bedrijfsmatig handelen. In de Nota van Toelichting bij het Honden- en kattenbesluit 1999 wordt uiteengezet dat onder bedrijfsmatig handelen in het kader van dat besluit moet worden verstaan het in zekere omvang en anders dan incidenteel uitoefenen van activiteiten. Ook wordt een getalsmatige duiding gegeven aan de vraag wanneer sprake is van bedrijfsmatig handelen: als richtsnoer wordt genomen dat iemand bedrijfsmatig handelt, indien hij of zij in een aaneengesloten periode van twaalf maanden in totaal meer dan twintig honden of katten heeft verkocht, afgeleverd, gehouden of gefokt.

Ter beantwoording van de vraag of verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan bedrijfsmatig handelen overweegt de rechtbank dat verdachte bij de politie heeft verklaard dat zij vijftien tot zeventien hondjes per half jaar verkocht. Ze heeft verklaard dat zij de handelsactiviteiten samen met haar (inmiddels overleden) ex-partner verrichtte en dat de dieren meestal vanuit haar woning aan de adres in Den Haag werden aangeboden. Voorts neemt de rechtbank in aanmerking dat zich in het dossier veel verklaringen van getuigen en aangevers bevinden, waaruit ook naar voren komt dat verdachte en haar ex-partner betrokken waren bij de handel in pups. Tot slot neemt de rechtbank in aanmerking dat uit onderzoek is gebleken dat het IP-adres dat aan de computer van verdachte toebehoort zeer frequent is gebruikt voor het plaatsen van advertenties voor honden op Marktplaats. Het verweer van de raadsvrouw, dat het aangetroffen aantal advertenties wordt gekleurd door dubbeltellingen, kan niet afdoen aan het feit dat er door verdachte en haar ex-partner op zeer grote schaal advertenties zijn geplaatst op Marktplaats.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank, anders dan de verdediging, van oordeel dat de vastgestelde handelsactiviteiten van verdachte het particuliere karakter ver te boven zijn gegaan, zodat sprake is van het bedrijfsmatig houden en verkopen van honden en van een inrichting als bedoeld in artikel 1 onder a van het Honden- en kattenbesluit 1999. Nu op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting niet is komen vast te staan dat verdachte of haar ex-partner de inrichting heeft aangemeld bij de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, kan naar het oordeel van de rechtbank wettig en overtuigend worden bewezen dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan het onder 3 ten laste gelegde feit.

Bewezenverklaring

Medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld krachtens artikel 56 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren.

Strafoplegging

Geldboete van 1500 euro en hechtenis van 2 weken voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Den Haag 7 oktober 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:11575

De medeverdachte wordt veroordeeld tot eenzelfde straf.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling PGB-fraude. Beroep op nietigheid dagvaarding, nu de woorden ‘een groot aantal’ te onbepaald zijn, wordt verworpen. Bestuurlijke boete leidt niet tot niet-ontvankelijkheid OM in strafzaak, geen sprake van hetzelfde feit.

Rechtbank Amsterdam 15 oktober 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:7498 Verdachte heeft deel uitgemaakt van een criminele organisatie die gedurende een lange periode zich schuldig heeft gemaakt aan valsheid in geschrift, verduistering en het witwassen van onterecht ontvangen PGB-gelden.

Verdachte en haar mededaders hebben een aantal jaren namen van personen en geldbedragen vermeld op verantwoordingsformulieren, terwijl deze ‘zorgverleners’ in werkelijkheid geen zorg hebben verleend en de geldbedragen niet of slechts gedeeltelijk aan zorg besteed zijn. Dit is vaak op initiatief van verdachte gebeurd. Hierdoor heeft verdachte het vertrouwen dat in de juistheid van deze geschriften moet kunnen worden gesteld schade toegebracht. De onterecht ontvangen PBG-gelden hebben verdachte en haar mededaders witgewassen.

Ook heeft verdachte met één van haar mededaders uit hoofde van hun beroep PGB-gelden ontvangen, terwijl de budgethouders voor wie deze PGB-gelden waren bedoeld, reeds waren overleden. Door deze gelden niet terug te betalen aan de zorgkantoren, heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan verduistering.

Verder heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan belastingfraude over de jaren 2008 en 2009 door een aanzienlijk geldbedrag aan inkomsten die zij heeft ontvangen van zorgkantoren Zorg en Zekerheid en Agis voor de door haar gedeclareerde zorgverlening niet op te geven aan de belastingdienst. Hierdoor is te weinig belasting afgedragen aan de Staat.

Tot slot heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan overtreding van artikel 197a Sr (mensensmokkel).

Verdenking

Feit 1: medeplegen van valsheid in geschrift en/of medeplegen van het opzettelijk gebruik maken van een vals of vervalst geschrift als ware het echt en onvervalst;

Feit 2: medeplegen van verduistering, gepleegd door haar die het goed uit hoofde van haar beroep onder zich heeft;

Feit 3: in de uitoefening van haar beroep tezamen en in vereniging met één of meer anderen, het een ander uit winstbejag behulpzaam zijn bij het zich verschaffen van verblijf in Nederland, of hem daartoe gelegenheid, middelen of inlichtingen verschaffen, terwijl zij weet of ernstige redenen heeft te vermoeden dat dat verblijf wederrechtelijk is;

Subsidiair: in de uitoefening van haar beroep tezamen en in vereniging met één of meer anderen, het een ander, die zich wederrechtelijk toegang tot of verblijf in Nederland heeft verschaft, krachtens overeenkomst of aanstelling arbeid doen verrichten, terwijl zij weet of ernstige redenen heeft om te vermoeden dat de toegang of dat verblijf wederrechtelijk is;

Feit 4: medeplegen van witwassen;

Feit 5: het deelnemen aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven;

Feit 6: medeplegen van het opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist of onvolledig doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven.

Geldigheid van de dagvaarding

Aan verdachte is onder 1 ten laste gelegd dat zij met anderen een groot aantal, althans een of meer verantwoordingsformulieren, machtigingen en arbeidsovereenkomsten valselijk heeft opgemaakt of heeft vervalst en hiervan opzettelijk gebruik heeft gemaakt als ware zij echt en onvervalst. De raadsvrouw heeft aangevoerd dat de woorden ‘een groot aantal’ te onbepaald zijn, nu de documenten en de valsheid waar deze woorden betrekking op hebben deels niet geconcretiseerd zijn en ook niet feitelijk omschreven.

De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of de tenlastelegging in deze specifieke zaak, mede bezien in het licht van het dossier, voldoende feitelijke betekenis toekomt in de zin van artikel 261 Sv. Op grond van artikel 261 Sv dient een dagvaarding de opgave te behelzen van het feit dat aan verdachte wordt verweten. De functie van de tenlastelegging brengt mee dat – en de opgave van het feit zal dan ook voldoen aan artikel 261 Sv indien – deze zo duidelijk is dat verdachte zich naar behoren tegen het strafrechtelijke verwijt kan verdedigen.

Aan de bedoelde eis is in de onderhavige zaak invulling gegeven door ten aanzien van een aantal ten laste gelegde verantwoordingsformulieren, machtigingen en arbeidsovereenkomsten de valsheid of vervalsing nader te specificeren. Hierbij wordt verwezen naar ambtshandelingen, documentnummers en paginanummers alwaar, naast deze nader gespecificeerde documenten, ook andere valselijk opgemaakte of vervalste documenten in het dossier terug te vinden zijn.

De rechtbank is van oordeel dat, nu de tenlastelegging moet worden bezien in combinatie met het dossier en in aanmerking nemend de verwijzingen die wel op de tenlastelegging staan vermeld, er geen aanwijzing is dat verdachte niet heeft begrepen wat haar wordt verweten. De dagvaarding in onderhavige zaak voldoet daarom aan de in artikel 261 Sv gestelde eisen en is geldig.

Ontvankelijkheid van de officier van justitie

Overschrijding redelijke termijn

De raadsvrouw heeft aangevoerd dat sprake is van een excessieve overschrijding van de redelijke termijn waarbinnen de strafzaak tegen verdachte behandeld moet zijn. Om die reden moet de officier van justitie niet-ontvankelijk worden verklaard in de strafvervolging tegen verdachte.

De rechtbank overweegt hieromtrent als volgt. In het arrest van 17 juni 2008 (ECLI:NL:HR:2008:BD2578) heeft de Hoge Raad algemene uitgangspunten en regels geformuleerd over de inbreuk op het in artikel 6, eerste lid, EVRM gewaarborgde recht van een verdachte op behandeling van zijn strafzaak binnen een redelijke termijn en het rechtsgevolg dat aan een vastgestelde inbreuk op dat recht dient te worden verbonden. Op de voet van dit arrest komt de rechtbank tot het oordeel dat, indien sprake is van overschrijding van de redelijke termijn, dit niet leidt tot de niet-ontvankelijkverklaring van de officier van justitie in de strafvervolging. Regel is dat overschrijding van de redelijke termijn wordt gecompenseerd door vermindering van de op te leggen straf. Het verweer wordt dan ook verworpen. Nadere bespreking van de vraag of er sprake is van overschrijding en welke gevolgen die overschrijding dan zou moeten hebben komt aan de orde als tot strafoplegging wordt overgegaan.

Oplegging bestuurlijke boete

De raadsvrouw heeft voorts aangevoerd dat de officier van justitie ten aanzien van het onder 3 ten laste gelegde niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in de vervolging van verdachte, nu het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid bij inmiddels onherroepelijke beschikking een bestuurlijke boete heeft opgelegd aan de vennootschap onder firma (vof) VOF 1, waar verdachte vennoot van was. Strafrechtelijke vervolging van onderhavig feit is daarom in strijd met het ne bis in idem-beginsel.

De rechtbank overweegt als volgt. De tenlastelegging is primair toegesneden op artikel 197a tweede en vierde lid Sr. Dit betreft kort gezegd mensensmokkel, waarbij het gaat om het een ander uit winstbejag behulpzaam zijn bij illegaal verblijf en daarvan een beroep of gewoonte maken. De in de tenlastelegging omschreven gedragingen zien op het tegen betaling en/of kost en/of inwoning arbeid laten verrichten.

In het onderhavige geval zijn de feitelijke gedragingen van verdachte voor een belangrijk deel niet hetzelfde als de gedragingen die tot de oplegging van de bestuurlijke boete hebben geleid. Het gaat immers niet alleen om het beweerdelijk laten verrichten van arbeid door illegale vreemdelingen, maar ook om het verschaffen van verblijf in Nederland, waarop de ten laste gelegde – en op artikel 197a Sr toegespitste – gedragingen zien. Daarnaast verschilt het met artikel 2 Wet arbeid vreemdelingen (Wav) – het artikel op basis waarvan de bestuurlijke boete is opgelegd – beschermde rechtsgoed van het met artikel 197a Sr beschermde rechtsgoed. Waar artikel 2 Wav strekt tot het bevorderen van de goede werking van de arbeidsmarkt, strekt artikel 197a Sr tot bestrijding van illegaal verblijf in Nederland.

De rechtbank is, gelet op het voorgaande, van oordeel dat het onder 3 primair ten laste gelegde feit niet hetzelfde feit is als waarvoor eerder een bestuurlijke boete is opgelegd. In het licht van de bewezenverklaring in overweging 5 van dit vonnis behoeft de rechtbank niet in te gaan op de vraag of dit anders ligt voor het onder 3 subsidiair ten laste gelegde feit.

De rechtbank komt tot de conclusie dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging van verdachte.

Standpunt OM

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte het onder 1, 2, 3 primair, 4, 5 en 6 ten laste gelegde heeft begaan.

Standpunt verdediging

De raadsvrouw heeft bepleit dat verdachte integraal van de haar ten laste gelegde feiten moet worden vrijgesproken.

Oordeel van de rechtbank

Achtergrond

Op 17 juni 2010 heeft Zorg & Zekerheid (in de rol van zorgkantoor) aangifte gedaan tegen onder meer verdachte en medeverdachte 1 en medeverdachte 2 ter zake van PGB-fraude. Op 24 september 2010 heeft ook Agis (in de rol van zorgkantoor) aangifte gedaan tegen voornoemde personen in verband met dezelfde strafbare feiten.

Verdachte, medeverdachte 1 (dochter verdachte) en medeverdachte 2 (partner verdachte) hebben sinds 2007 zorg verleend aan budgethouders van de zorgkantoren Zorg & Zekerheid en Agis. Per 1 april 2010 hebben zij onder de naam VOF 1 zorg geleverd. Volgens het Handelsregister van de Kamer van Koophandel (KvK) stond deze eenmanszaak op naam van verdachte en waren bij deze onderneming drie personen werkzaam. Op 13 januari 2011 is bij de KvK geregistreerd dat VOF 1 met ingang van 7 april 2010 is omgezet in een vennootschap onder firma (vof), met verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 als vennoten. Vanaf 30 juni 2011 hebben verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 samengewerkt in de vorm van de Stichting 1, waarvan zij elk bestuurder waren.

Uit voornoemde aangiftes van de zorgkantoren komt naar voren dat verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 alle drie werkzaam zijn als zorgverlener. Verdachte en medeverdachte 1 hebben hierbij een leidinggevende en/of coördinerende rol vervuld. Op basis van de verantwoordingsformulieren, facturen, declaratieformulieren en verklaringen van budgethouders en/of hun familieleden, is bij de zorgkantoren het vermoeden dat verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 uren hebben opgevoerd en ten laste hebben gebracht van PGB’s, terwijl die uren in werkelijkheid niet of maar gedeeltelijk zijn gemaakt, dan wel niet door hen persoonlijk zijn gemaakt. Verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 zouden in dat kader gezamenlijk hebben gefraudeerd met PGB-gelden, door het innen van deze gelden, terwijl door hen geen, andere of onvoldoende zorg werd geleverd. Voorts is naar voren gekomen dat zij zich vermoedelijk schuldig hebben gemaakt aan valsheid in geschrift, verduistering en belastingfraude en dat voor de zorg die wel is geleverd, gebruik is gemaakt van vrijwilligers en illegaal in Nederland verblijvende personen.

Verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 ontkennen de hen ten laste gelegde feiten. Verdachte stelt dat dat zij zo druk bezig is geweest met het verlenen van zorg, dat de administratie haar boven het hoofd is gegroeid. Zij hielp mensen niet alleen door zorg te verlenen, maar ook door hen de administratie met betrekking tot die zorg uit handen te nemen. Voor de administratie heeft zij naar eigen zeggen wel professionele hulp ingeroepen, maar de door haar ingeschakelde persoon was niet zo professioneel als hij deed voorkomen, aldus haar raadsvrouw.

Algemene overweging

De rechtbank ziet het samenwerkingsverband (eerst als eenmanszaak, daarna de vennootschap onder firma en de stichting) waarvan verdachten deel uitmaakten (mede in het licht van de hierna te bespreken bewezenverklaringen) als volgt. Juist is dat verdachte en medeverdachten medeverdachte 1 en medeverdachte 2 zorg hebben verleend aan personen die beschikten over een PGB. De kwaliteit daarvan was op zijn minst genomen wisselend, maar dat speelt in deze strafzaak geen rol. Verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 hebben wel steeds alle administratieve handelingen verricht om de PGB-gelden voor hun cliënten te verkrijgen en te behouden, maar hebben daarbij onjuiste informatie verstrekt en dus valse en/of valselijk opgemaakte documenten ingediend. De overige administratieve handelingen bleven geheel of gedeeltelijk achterwege. Dit betrof onder andere het bijhouden van het aantal uren dat alle zorgverleners daadwerkelijk zorg hadden verleend, het factureren van de daadwerkelijk verleende zorg en het tijdig en juist doen van belastingaangiften. Ook een financiële administratie waaruit steeds de rechten en verplichtingen van de organisatie konden worden gekend was niet aanwezig. Verdachte had een leidende rol voor wat betreft de gevoerde administratie.

Verdachten hebben in sommige gevallen in strijd met de waarheid een onjuist aantal uren zorg in de verantwoordingsformulieren opgenomen, terwijl in vele gevallen de namen van de personen die de zorg hadden verleend en/of het aantal uren dat die personen zorg hadden verricht niet klopte. Personen die niet op de verantwoordingsformulieren waren vermeld maar wel zorg verleenden, ontvingen veelal een (veel) lager uurtarief dan werd gedeclareerd. In drie gevallen waren dit bovendien personen die geen legale verblijfstatus hadden. In een vijftal gevallen zijn gelden die zijn ontvangen, maar waarop geen recht (meer) bestond omdat de zorg wegens het overlijden van cliënten was beëindigd, niet terugbetaald.

Verdachten hebben om te verhullen dat zij anderen dan zichzelf de gedeclareerde werkzaamheden lieten verrichten hun werknemers grotendeels contant betaald. Van de van de zorgkantoren per bank ontvangen gelden is een bedrag van bijna €1,2 miljoen contant opgenomen. Aannemelijk is dat verdachten dit behalve voor genoemde contante betalingen ook voor andere doeleinden ten eigen nutte hebben aangewend; zij hebben daarover ter zitting geen uitleg gegeven. Daarnaast zijn door verdachten voor grote bedragen pinbetalingen verricht.

Al met al kan niet worden gezegd dat verdachten goedwillende hardwerkende zorgverleners waren die slechts kan worden verweten dat hun administratie niet op orde was. Verdachten hebben door misleiding van de zorgkantoren Zorg en Zekerheid en Agis en de budgethouders een aanzienlijk hogere vergoeding voor geleverde zorg ontvangen dan hun toekwam, waarbij zij te veel ontvangen bedragen hebben behouden in plaats van die terug te betalen. Bovendien hebben zij ook de samenleving als geheel aanzienlijk benadeeld doordat zij niet naar behoren belastingaangifte hebben gedaan.

Vrijspraken

Partiële vrijspraak feit 1

De rechtbank is, met de raadsvrouw, van oordeel dat niet kan worden bewezen dat verdachte met anderen de machtigingen, zoals opgenomen in het dossier als D-208, pagina 26 en 27, valselijk heeft opgemaakt of heeft vervalst. Verdachte ontkent dat zij deze machtigingen heeft opgesteld en stelt zich op het standpunt dat de budgethouder, persoon 1, deze machtigingen zelf heeft ondertekend. In het dossier bevindt zich enkel de verklaring van persoon 2, die heeft verklaard dat hij de machtigingen niet kent en ook niet heeft ondertekend.

Nu de verklaring van persoon 2 niet wordt ondersteund door andere objectieve bewijsmiddelen waaruit blijkt dat het verdachte of een van haar mededaders degene is geweest die deze machtigingen valselijk heeft opgemaakt of heeft vervalst – en daarmee niet wordt voldaan aan het bewijsminimum van artikel 342 tweede lid Sv – kan dit onderdeel van het onder 1A en B ten laste gelegde niet worden bewezen. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

In het dossier bevinden zich voorts een tweetal arbeidsovereenkomsten tussen budgethouder persoon 3 en medeverdachte 1 en medeverdachte 2. Persoon 3 heeft hierover verklaard dat hij medeverdachte 1 en medeverdachte 2 niet kent en dat zij geen zorg hebben verleend.

Naast deze verklaring van persoon 3, bevinden zich geen andere bewijsmiddelen in het dossier waaruit blijkt dat verdachte of een van haar mededaders de arbeidsovereenkomsten valselijk heeft opgemaakt of heeft vervalst. De rechtbank is dan ook, met de raadsvrouw, van oordeel dat ook dit onderdeel van het onder 1A en B ten laste gelegde niet kan worden bewezen, zodat verdachte hiervan wordt vrijgesproken.

Feit 2, sub 6 en 7

Verdachte wordt verweten dat zij met anderen in de periode van 28 februari 2008 tot en met 13 maart 2009 opzettelijk €5.400 en €60.000 heeft verduisterd, toebehorende aan respectievelijk persoon 4 en persoon 5 en/of persoon 6 (familie persoon 5 en 6 ).

Voornoemde persoon 4 heeft verklaard dat verdachte van 17 juni 2011 tot en met 9 april 2012 zorg heeft geleverd. Verdachte heeft op 30 maart 2012 een bedrag van €5.400 opgenomen van de bankrekening van persoon 4. Dit betrof een voorschot PGB voor de maanden april, mei en juni 2012. Aangezien verdachte slechts tot en met 9 april 2012 zorg heeft geleverd, diende zij het resterende geldbedrag aan persoon 4 terug te betalen, hetgeen zij niet heeft gedaan.

Ten aanzien van de familie persoon 5 en 6 heeft verdachte, naast het leveren van zorg, eveneens de bankzaken geregeld. Op 17 april 2009 is ten behoeve van het PGB op naam van persoon 6 een bankrekening geopend bij de ING Bank. Op deze bankrekening werd het PGB van de familie persoon 5 en 6 gestort. De familie persoon 5 en 6 hebben tot en met 12 mei 2011 zorg gehad van VOF 1. In deze periode zou verdachte volgens de tenlastelegging tezamen en in vereniging met anderen een totaalbedrag van €60.000, toebehorende aan de familie persoon 5 en 6, hebben verduisterd.

Gelet op het voorgaande stelt de rechtbank vast dat de verweten gedragingen - wat daar verder ook van zij - ruim buiten de ten laste gelegde periode zouden hebben plaatsgevonden. Hierdoor kan niet worden bewezen dat verdachte in de ten laste gelegde periode tezamen en in vereniging voornoemde geldbedragen heeft verduisterd. Daarom zal de rechtbank verdachte vrijspreken van het onder 2, sub 6 en 7 ten laste gelegde.

Feit 3, sub 1

De rechtbank is, met de officier van justitie en de raadsvrouw, van oordeel dat verdachte van het haar onder 3 sub 1 ten laste gelegde moet worden vrijgesproken, nu niet is gebleken dat verdachte wist dat het verblijf van persoon 7 in Nederland wederrechtelijk was. Voornoemde persoon 7 beschikte – hoewel verlopen – over een sofinummer en verdachte heeft hierover ter terechtzitting verklaard dat zij daarom in de veronderstelling verkeerde dat persoon 7 zich legaal in Nederland bevond.

Gelet op voornoemde vrijspraak, laat de rechtbank het verweer van raadsvrouw dat de door persoon 7 afgelegde verklaringen dienen uitgesloten te worden van het bewijs, onbesproken.

Bewezen verklaarde feiten

Feit 1: Valsheid in geschrift

Verantwoordingsformulieren - algemeen

In het dossier bevinden zich een groot aantal verantwoordingsformulieren die betrekking hebben op geldbedragen die budgethouders hebben betaald aan verdachte, medeverdachte 1, medeverdachte 2 en/of VOF 1.

Uit de aangiften van de zorgkantoren Zorg en Zekerheid en Agis volgt dat over de jaren 2007, 2008 en 2009 in totaal een bedrag €1.100.308 aan PGB-gelden aan verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 is uitbetaald. Op de facturen, die ter onderbouwing van het PGB zijn ingestuurd, staat vermeld dat verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 een uurtarief van €25 hebben gehanteerd. Ten aanzien van de over het jaar 2009 (365 dagen) verantwoorde zorg – en uitgaande van dit uurtarief – zou het gemiddelde aantal gewerkte uren per dag uitkomen op 14,46 uur voor verdachte, 21,18 uur voor medeverdachte 1 en 18,08 uur voor medeverdachte 2. De verantwoordingsformulieren vermelden in vrijwel alle gevallen dat de zorg is geleverd door verdachte, medeverdachte 1 en/of medeverdachte 2. Verdachte heeft hierover verklaard dat de werkzaamheden niet altijd door haar, medeverdachte 1 of medeverdachte 2 persoonlijk zijn verricht, maar dat zij ook gebruik hebben gemaakt van vrijwilligers. Dit betekent dat op de verantwoordingsformulieren meer uren zijn vermeld dan dat er daadwerkelijk door verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 persoonlijk aan zorg zijn verleend. Verdachte heeft verklaard dat zij de naam van medeverdachte 2 op verantwoordingsformulieren heeft ingevuld, terwijl hij geen werkzaamheden als zorgverlener heeft verricht. Volgens haar boekhouder zou het beter zijn om de uren te verdelen en daarom heeft zij alleen een beetje geschoven met de bedragen.

Medeverdachte 1 – als medevennoot van VOF 1 – heeft verklaard dat zij facturen heeft opgemaakt, ook samen met verdachte. Voorts volgt uit haar verklaring dat zij wist welke administratieve verplichtingen er bestonden rondom het PGB. Tot slot heeft medeverdachte 1 verklaard dat het kan kloppen dat facturen zijn verstuurd waarin uren voor haar zijn gedeclareerd die betrekking hadden op een periode waarin zij op vakantie was.

Nadere overweging

Uit de bewijsmiddelen volgt dat op de door verdachte opgemaakte verantwoordingsformulieren ten behoeve van de budgethouders, zorgverleners (waaronder verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 ) zijn vermeld die geen zorg hebben verleend en dat er PGB-gelden bij verdachte, medeverdachte 1 en/of medeverdachte 2 terecht zijn gekomen, terwijl geen of (veel) minder zorg door hen is verleend dan op basis van de betaalde bedragen had gemoeten. Hiermee staat de valsheid van deze verantwoordingsformulieren vast. Deze verantwoordingsformulieren dienen als basis voor de definitieve vaststellingsbesluiten PGB van de zorgkantoren. Doel en strekking van deze formulieren binnen het maatschappelijk verkeer is dan ook dat zij voor alle betrokkenen als bewijs dienen voor de hoeveelheid geld die is besteed aan daadwerkelijk verleende zorg. De in het voorgaande beschreven verantwoordingsformulieren doen dat niet en zijn daarom vals.

Uit het dossier leidt de rechtbank af dat de verantwoordingsformulieren grotendeels door verdachte zijn ingevuld en opgestuurd naar de zorgkantoren. Verdachte heeft hierover zelf verklaard dat zij verantwoordingsformulieren inderdaad heeft ingevuld. Zij wist dan ook dat deze verantwoordingsformulieren onjuist waren, wat zij ook, voor wat betreft in ieder geval medeverdachte 2, heeft bekend.

Machtigingen en arbeidsovereenkomsten

Tot medio 2009 was het mogelijk dat budgethouders hun zorgverlener machtigden. Deze machtiging hield onder meer in dat de zorgverlener de voorschotten PGB rechtstreeks op diens bankrekening ontving. Vanaf medio 2009 kon het PGB niet meer rechtstreeks worden uitbetaald op het rekeningnummer van de gemachtigde, maar werd het alleen nog maar uitbetaald op het rekeningnummer van de budgethouder. Wel bestond de mogelijkheid tot ‘opting-in’; de zorgverlener machtigt dan het SVB Servicecentrum PGB om de loonheffing en de inkomensafhankelijke bijdrage Zorgverzekeringswet direct af te dragen.

In het dossier bevinden zich op naam van budgethouder persoon 24 twee machtigingen voor opting-in. Op deze machtigingen staan respectievelijk verdachte en medeverdachte 2 als zorgverlener vermeld, met als ingangsdatum 1 januari 2010. Voorts bevinden zich in het dossier twee arbeidsovereenkomsten tussen persoon 24 en respectievelijk verdachte en medeverdachte 2, beide ondertekend op 1 januari 2010.

Uit een brief op naam van persoon 24 aan de SVB van 30 maart 2010 blijkt dat persoon 24 na haar vertrek uit verpleeghuis 1 in contact is gekomen met verdachte als zorgverlener van VOF 1. Verdachte zou vanaf 29 april 2009 zorg verlenen bij persoon 24, maar hier is niet veel van terecht gekomen. Na een gesprek tussen persoon 24, verdachte en een maatschappelijk werker, is afgesproken dat per 1 januari 2010 de zorg zou worden beëindigd. Na 1 januari 2010 heeft VOF 1 geen zorg meer verleend, dit alles aldus persoon 24. Na 1 januari 2010 heeft persoon 24 nog wel salarisstroken ontvangen van de SVB voor de maanden januari, februari en maart 2010, met daarop vermeld de namen van verdachte en medeverdachte 2.

Uit een bankafschrift van de bankrekening op naam van persoon 24 blijkt dat op 18 maart 2010 drie keer een geldbedrag is afgeschreven door het SVB Servicecentrum PGB. Het betreffen de facturen met nummer 1495382, 1495383 en 1495384. Op bankafschriften van bankrekeningen op naam van respectievelijk verdachte en medeverdachte 2 – dezelfde rekeningnummers die door hen zijn opgegeven in de arbeidsovereenkomsten – is te zien dat op 26 maart 2010 bedragen van respectievelijk ruim €4.600 en €4.500 zijn bijgeschreven met als omschrijving jan’ 10 ref: 1495382, febr’ 10 ref: 1495383 en mrt’ 10 ref: 1495384.

Aan verdachte is gevraagd of zij de machtigingen en arbeidsovereenkomsten, die met behulp van weglakmiddel zijn gewijzigd, heeft veranderd. Verdachte antwoordde dat zij de documenten heeft ingevuld, haar handtekening onderaan D-239 en D-242 heeft gezet en ten aanzien van D-231, D-241 en D-242 de datum met weglakmiddel heeft gewijzigd naar 1 januari 2010. Voorts heeft verdachte verklaard dat medeverdachte 2 zijn handtekening op D-231 heeft gezet en aanwezig was toen verdachte de arbeidsovereenkomst (D-241) tussen persoon 24 en medeverdachte 2 invulde.

Nadere overweging

Verdachte heeft erkend dat zij met gebruikmaking van weglakmiddel op reeds bestaande documenten de datum van 1 oktober 2009 naar 1 januari 2010 heeft gewijzigd. Zij heeft ter zitting verklaard dat het invullen van deze documenten in overleg met persoon 24 heeft plaatsgevonden en dat in de maanden januari, februari en maart 2010 wel degelijk zorg is geleverd. De reden om gebruik te maken van weglakmiddel was omdat hierdoor geen nieuwe documenten bij de SVB hoefden te worden opgevraagd.

De rechtbank acht de verklaring van verdachte ongeloofwaardig. persoon 24 heeft per brief van 30 maart 2010 aan de SVB – vrijwel direct nadat zij heeft geconstateerd dat door het SVB Servicecentrum PGB drie keer een geldbedrag van haar bankrekening heeft afgeschreven – gemeld dat met ingang van 1 januari 2010 de zorg was beëindigd en dat feitelijk na 1 januari 2010 geen zorg meer was verleend door VOF 1. Blijkens die brief heeft verdachte zich in eerste instantie niet op het standpunt gesteld dat zij na 1 januari 2010 nog zorg had verleend, maar heeft zij gezegd dat het contract niet was opgezegd. Ongeloofwaardig is daarom het later ingenomen standpunt dat zij die zorg wel verleend zou hebben. Nu niet aannemelijk is dat er na 1 januari 2010 nog zorg door verdachte en/of haar medeverdachten is verleend, is ook onaannemelijk dat verdachte in overleg met persoon 24 heeft gekozen voor het gebruiken van weglakmiddel. De aldus gewijzigde documenten kwamen immers niet overeen met de wens van persoon 24. De conclusie moet dan ook zijn dat door de wijziging van de datum met weglakmiddel sprake is van vervalste documenten. Verdachte en medeverdachte 2 hebben door hun handelen de indruk gewekt dat tussen hen en persoon 24 een arbeidsovereenkomst bestond en dat met haar toestemming het SVB Servicecentrum PGB was gemachtigd voor opting-in. Op deze wijze hebben verdachte en medeverdachte 2, zonder dat mevrouw persoon 24 daarvan op de hoogte was, via het SVB meerdere geldbedragen op hun bankrekening ontvangen.

Conclusie

De verantwoordingsformulieren, machtigingen en arbeidsovereenkomsten zijn geschriften. Deze geschriften zijn bestemd om tot bewijs van enig feit te dienen. Immers, aan de hand van deze geschriften kunnen zorgkantoren controleren op welke wijze budgethouders hun PGB-gelden hebben besteed en verantwoord.

Ten aanzien van de onder 1 ten laste gelegde geschriften komt de rechtbank op basis van bovenstaande feiten en omstandigheden, in onderlinge samenhang beschouwd, tot het oordeel dat verdachte tezamen en in vereniging met medeverdachte 1 en medeverdachte 2 genoemde geschriften valselijk heeft opgemaakt, dan wel heeft vervalst en tevens het oogmerk heeft gehad deze geschriften als echt en onvervalst te gebruik. De rechtbank is van oordeel dat feit 1 wettig en overtuigd is bewezen.

Feit 2: Verduistering

Uit de aangifte van zorgkantoor Agis volgt dat na het overlijden van vijf budgethouders, hun PGB voorschotten zijn uitgekeerd op rekeningnummer 1. Deze bankrekening staat op naam van medeverdachte 1. Medeverdachte 1 heeft verklaard dat dit de bankrekening van VOF 1 betreft. De bankpas, behorende bij deze bankrekening, lag volgens medeverdachte 1 op het adres of was in het bezit van verdachte. Verdachte heeft verklaard dat zij ook over deze rekening kon beschikken.

Het zorgkantoor Agis heeft medeverdachte 1 hierover schriftelijk benaderd. medewerker Agis, medewerker van Agis, heeft verklaard dat uit de schriftelijke beantwoording viel op te maken dat zij ‘na het overlijden van de budgethouders niet langer gemachtigd is en dat geen voorschotten zijn terugbetaald. Vanuit het zorgkantoor zijn (per aangetekende post) meerdere brieven verstuurd naar het adres, te plaats, waarin melding wordt gemaakt dat zorgkantoor Agis een vordering heeft op medeverdachte 1, omdat zij als zorgverlener en gemachtigde van de budgethouders was opgetreden en de PGB-gelden op haar bankrekening heeft ontvangen. Bij de doorzoeking op het adres, te plaats is een grote hoeveelheid documenten in beslag genomen, waaronder voormelde brieven. Ter zitting heeft verdachte verklaard dat zij niet weet waarom deze gelden niet zijn terugbetaald.

Nadere overweging

Van verduistering is sprake indien een persoon, zonder daartoe gemachtigd te zijn, als heer en meester beschikt over een goed dat aan een ander toebehoort. Van zodanig beschikken kan, afhankelijk van de concrete omstandigheden van het geval, onder meer sprake zijn indien aan een ander dan verdachte toebehorende gelden aan verdachte zijn overgemaakt met een bepaald, al dan niet contractueel vastgelegd doel en verdachte deze gelden tegen de afspraken in beheert of voor andere doeleinden heeft aangewend, dan wel indien teruggave van die gelden door verdachte onmogelijk is gemaakt of aanmerkelijk is bemoeilijkt.

In onderhavig geval heeft het zorgkantoor Agis na het overlijden van de budgethouders, voorschotten PGB uitbetaald op een bankrekening op naam van medeverdachte 1. Zowel verdachte als medeverdachte 1 konden over deze bankrekening beschikken. De voorschotten zijn uitbetaald op basis van de eerder door CIZ vastgestelde indicatiestelling, maar zijn niet gebruikt voor het financieren van zorg. Immers, na het overlijden van de budgethouders is geen zorg meer verleend.

Gelet op het feit dat verdachte en medeverdachte 1 voor deze budgethouders zijn opgetreden als zorgcoördinator dan wel zorgverlener, kan het niet anders zijn dan dat zij wisten dat de budgethouders waren overleden. Ondanks meerdere brieven van zorgkantoor Agis, hebben verdachte en medeverdachte 1 tot op heden de onterecht uitgekeerde PGB voorschotten niet terugbetaald.

Het zorgkantoor Agis is niet tijdig op de hoogte gebracht van het overlijden van de budgethouders, waardoor het uitbetalen van PGB voorschotten niet is gestopt. Deze PGB voorschotten zijn, ook na overlijden, op basis van de eerder door CIZ vastgestelde indicatiestelling uitbetaald. Daarmee zijn de voorschotten onverschuldigd maar niet onrechtmatig uitbetaald. Gelet hierop, is de rechtbank van oordeel dat verdachte de geldbedragen anders dan door misdrijf onder zich heeft gekregen.

Conclusie

Gelet op het voorgaande, is de rechtbank van oordeel dat verdachte en medeverdachte 1 de gelden anders hebben aangewend dan waarvoor zij zijn uitgekeerd, waardoor sprake is van verduistering van die geldbedragen in vereniging, gepleegd uit hoofde van hun beroep.

Feit 3: Mensensmokkel

De rechtbank is van oordeel dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het haar onder 3 primair ten laste gelegde feit.

Feit 4: Witwassen

Over de periode van 1 december 2007 tot en met september 2011 hebben verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 op zeven verschillende bankrekeningen in totaal €2.390.746,83 aan PGB-gelden ontvangen. In de periode 1 december 2007 tot en met 7 juni 2012 is in totaal €1.191.384,90 contant van deze bankrekeningen opgenomen.

In totaal is van een bankrekening op naam van verdachte in de periode van mei 2009 tot en met juni 2012 een contant geldbedrag van €173.080 opgenomen. Van de bankrekeningen op naam van medeverdachte 1 is over de periode december 2007 tot en met mei 2012 een geldbedrag van €573.896,15 contant opgenomen. Van de bankrekening op naam van medeverdachte 2 is in de periode van december 2007 tot en met juni 2012 een contant geldbedrag van €370.928,13 opgenomen. Tot slot is van de bankrekening met betrekking tot VOF 1 in de periode van april 2010 tot en met september 2011 een contant geldbedrag van €73.480 opgenomen.

Nadere overweging

Uit de inhoud van het dossier volgt dat verdachte, medeverdachte 1, medeverdachte 2 en/of VOF 1 zorg hebben verleend aan budgethouders, alleen niet voor de uren en bedragen zoals die middels verantwoordingsformulieren aan Zorg en Zekerheid en Agis zijn opgegeven. Doordat verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 een onjuiste administratie hebben gevoerd en – zoals onder feit 1 bewezen – ten aanzien van de urenverantwoording gebruik hebben gemaakt van door hen valselijk opgemaakte verantwoordingsformulieren, valt niet meer te achterhalen wat zij daadwerkelijk aan zorg hebben verleend. De rechtbank leidt uit de inhoud van het dossier af dat de door hen verleende zorg echter in geen verhouding staat tot de door hen in totaal ontvangen PGB-gelden. Op basis daarvan stelt de rechtbank vast dat een substantieel deel van de totaal ontvangen PGB-gelden afkomstig is uit misdrijf.

De omstandigheid dat een deel van de PGB-gelden daadwerkelijk ziet op door hen verleende zorg, doet niet af aan het oordeel dat ten aanzien van het gehele ten laste gelegde bedrag sprake is van witwassen, nu uit de wetsgeschiedenis kan worden afgeleid dat, wanneer van misdrijf afkomstige vermogensbestanddelen zijn vermengd met vermogensbestanddelen uit legale activiteiten, het aldus vermengde vermogen kan worden aangemerkt als geheel uit misdrijf afkomstig.

Gelet op de bewezenverklaring van het onder 1 en 2 ten laste gelegde, zijn verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 door het plegen van valsheid in geschrift en verduistering in het bezit gekomen van het ten laste gelegde geldbedrag, waarover zij ook konden beschikken. De rechtbank merkt in dit verband op dat voor bewezenverklaring van witwassen sprake moet zijn van gedragingen die meer omvatten dan het enkele voorhanden hebben van die gelden en die gericht zijn op of het karakter hebben van een daadwerkelijk verbergen of verhullen van de criminele herkomst van die gelden (ECLI:NL:HR:2014:702).

De raadsvrouw heeft gesteld dat geen sprake is geweest van verhullingshandelingen, omdat het contant opnemen van geldbedragen niet als zodanig kan worden aangemerkt. Hierdoor kan de ten laste gelegde gedraging niet als witwassen worden gekwalificeerd, zodat verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

Uit het dossier volgt dat verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 het geldbedrag van €1.191.384,90 via geldautomaten hebben opgenomen, terwijl die opnames niet zijn verantwoord in de administratie. Verdachte had met medeverdachte 1 en medeverdachte 2 hierdoor de gelden voorhanden, die afkomstig waren uit hun eigen misdrijf. Het opnemen van geld via een geldautomaat kan worden geduid als ‘omzetten’ in de betekenis van artikel 420bis, eerste lid sub b Sr. De handeling moet naar het oordeel van de rechtbank worden beschouwd als een handeling die erop is gericht ‘om de criminele opbrengsten veilig te stellen’. Immers, door deze handeling is sprake van een gedraging die meer omvat dan het enkele verwerven of voorhanden hebben en die een op het daadwerkelijke verbergen of verhullen van de criminele herkomst van dat door eigen misdrijf verkregen voorwerp gericht karakter heeft. Het contant opgenomen geld is nadien immers ook uit het zicht verdwenen. Op een situatie als deze is de kwalificatieuitsluitingsgrond niet van toepassing.

Conclusie

Verdachte, haar dochter medeverdachte 1 en haar partner medeverdachte 2, tevens vennoten van VOF 1, moeten – mede in het licht van het onder 1 en 2 bewezen verklaarde – hebben geweten dat zij (deels) geen recht hadden op de PGB-gelden die op hun bankrekeningen zijn uitgekeerd. Door het – gedeeltelijk – contant opnemen van deze onterecht uitgekeerde PBG-gelden hebben zij zich tezamen en in vereniging schuldig gemaakt aan witwassen.

Feit 5: Deelname aan een criminele organisatie

De rechtbank is van oordeel dat in de ten laste gelegde periode sprake was van een samenwerkingsverband van verdachte en haar mededaders dat aangemerkt moet worden als een criminele organisatie. Uit de bewijsmiddelen volgt dat medeverdachte 1, medeverdachte 2 en verdachte, hiertoe gedurende een langere periode regelmatig hebben samengewerkt. Het gemeenschappelijk oogmerk hierbij was het ontvangen en declareren van PGB-gelden, terwijl hieraan door verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 valselijk opgemaakte en vervalste geschriften ten grondslag lagen. Met deze geschriften is de indruk gewekt dat er conform het (maximaal) geïndiceerde aantal uren zorg was, of zou worden verleend door de zorgverleners die op deze geschriften stonden vermeld, terwijl dat in werkelijkheid niet het geval was.

De PGB-gelden zijn – onder meer – uitbetaald op bankrekeningen op naam van verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2, waarna deze geldbedragen voor een groot gedeelte contant door hen zijn opgenomen. Deze PGB-gelden zijn niet of niet geheel besteed aan het doel waarvoor zij waren uitgekeerd, maar onder verdachte en haar mededaders verdeeld.

Verdachte was primair verantwoordelijk voor de administratie en het valselijk opmaken van de geschriften en had kennis van het aanvragen van PGB’s. Ook medeverdachte 1 bemoeide zich met het voeren van administratie en ook zij was bekend met de regels omtrent de administratie en uitbetaling van PGB’s. Medeverdachte 1 heeft tevens gedurende een lange periode aanzienlijke geldbedragen op haar bankrekeningen ontvangen en daarvan grote delen contant opgenomen of laten opnemen, terwijl zij wist dat deze bedragen (tenminste gedeeltelijk) ten onrechte waren uitgekeerd. Blijkens de inhoud van het dossier komt medeverdachte 2 naar voren als de chauffeur van onder meer verdachte en medeverdachte 1. Meerdere budgethouders hebben verklaard dat medeverdachte 2 geen of nauwelijks zorg heeft verleend. Desondanks blijkt uit onderzoek van de zorgkantoren Zorg en Zekerheid en Agis dat medeverdachte 2 over het jaar 2009 (365 dagen) meer dan 18 uur per dag zou hebben gewerkt en dat hij gedurende een lange periode grote geldbedragen aan PGB op zijn bankrekening heeft ontvangen. Hiertoe heeft hij, zo blijkt uit het dossier, zijn gegevens beschikbaar gesteld en handtekeningen op valselijk opgemaakte of vervalste geschriften gezet. Dat hij ook overigens van hetgeen in de onderneming plaatsvond op de hoogte was leidt de rechtbank af uit het feit dat medeverdachte 2 samen met verdachte bij de boekhouder verscheen voor besprekingen.

De rechtbank acht het samenwerkingsverband daarnaast ook voldoende duurzaam om te kunnen spreken van een organisatie, nu verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 zich gedurende een aantal jaren en met een zekere frequentie bezighielden met het plegen van misdrijven. Hieruit volgt dat het oogmerk van deze organisatie er op was gericht om op basis van valselijk opgestelde en vervalste geschriften op grote schaal PGB-gelden, te declareren, te ontvangen en wit te wassen.

Verdachte heeft een aandeel gehad in dit samenwerkingsverband en gedragingen verricht die strekten tot de verwezenlijking van het oogmerk van deze organisatie. Ook kan uit de bewijsmiddelen worden afgeleid dat verdachte opzet heeft gehad op het deelnemen aan die criminele organisatie. Voor een nadere onderbouwing van deze bewezenverklaring verwijst de rechtbank voorts naar hetgeen hierboven ten aanzien van de valsheid in geschrift, verduistering en het witwassen is overwogen.

Conclusie

Uit het voorgaande volgt dat de rechtbank bewezen acht dat verdachte samen met medeverdachte 1 en medeverdachte 2 heeft deelgenomen aan een organisatie die tot oogmerk had het plegen van misdrijven.

Feit 6: Onjuiste aangiften inkomstenbelasting

Verdachte heeft op 31 maart 2010 de aangifte Inkomstenbelasting over het jaar 2008 ingediend en op 22 april 2010 de aangifte Inkomstenbelasting over het jaar 2009. Op 21 februari 2011 heeft de Belastingdienst een tweede aangifte Inkomstenbelasting over het jaar 2009 ten name van verdachte ontvangen.

Over het jaar 2008 heeft verdachte een bruto resultaat uit werkzaamheden van €55.963 opgegeven, terwijl uit onderzoek van de zorgkantoren Zorg en Zekerheid en Agis blijkt dat zij over het jaar 2008 een bedrag van €176.062,14 aan vergoedingen heeft ontvangen. Ten aanzien van het jaar 2009 heeft verdachte een bedrag van €217.995,61 aan vergoedingen ontvangen. Uit de aangifte Inkomstenbelasting van 22 april 2010 volgt echter dat verdachte een resultaat uit werkzaamheden van €44.569 heeft opgegeven. In de tweede aangifte Inkomstenbelasting over het jaar 2009, ontvangen op 21 februari 2011, staat een inkomen van €131.968 vermeld.

De aangiften Inkomstenbelasting 2008 en de eerste aangifte Inkomstenbelasting over 2009 zijn ingediend door persoon 32. De tweede aangifte Inkomstenbelasting 2009 is ingediend door persoon 33. Zowel persoon 32 als persoon 33 hebben verklaard dat zij de aangiften hebben ingevuld op basis van de door verdachte aangeleverde informatie. Persoon 32 heeft verdachte er zelfs op gewezen dat de aangiften onvolledig waren.

Verdachte stelt dat zij voor het doen van de aangiften Inkomstenbelasting alle documenten aan persoon 32 en persoon 33 heeft overhandigd op basis waarvan zij aangifte konden doen. Verdachte heeft voorts verklaard dat de administratie een puinhoop was.

Nadere overweging

Anders dan de raadsvrouw heeft betoogd, is de rechtbank van oordeel dat verdachte wel verantwoordelijk kan worden gehouden voor het doen van onjuiste belastingaangifte.

De rechtbank neemt aan dat de onjuiste belastingaangiften feitelijk door derden zijn ingediend. De vraag die dan voorligt is of verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op het doen van deze onjuiste aangiften.

De stelling dat persoon 32 en persoon 33 hebben nagelaten om – op basis van onvolledige gegevens – juiste aangifte van inkomstenbelasting te doen, verontschuldigt verdachte dan ook niet. Zelfs indien de rechtbank verdachte op dit punt zou volgen, dan nog geldt dat verdachte op de hoogte kon zijn van de onvolledigheid van de gegevens die aan de aangifte inkomstenbelasting ten grondslag lagen nu zij zelf verklaart dat de administratie een puinhoop was. Het was haar verantwoordelijkheid haar administratie zo te ordenen dat zij de gegevens kon aanleveren waarmee een juiste belastingaangifte kon worden gedaan.

Conclusie

De rechtbank is van oordeel dat verdachte wist dat er sprake was van onjuiste aangiften inkomstenbelasting over de tijdvakken 2008 en 2009. Het onder 6 ten laste gelegde kan dan ook worden bewezen.

Bewezenverklaring

Feit 1: medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd en medeplegen van opzettelijk gebruik maken van een vals of vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid Sr, als ware het echt en onvervalst, meermalen gepleegd

Feit 2: medeplegen van verduistering, meermalen gepleegd

Feit 3 primair: in de uitoefening van haar beroep het een ander uit winstbejag behulpzaam zijn bij het zich verschaffen van verblijf in Nederland, terwijl zij weet dat dat verblijf wederrechtelijk is, meermalen gepleegd

Feit 4: medeplegen van witwassen, meermalen gepleegd

Feit 5: deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven

Feit 6: het opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist of onvolledig doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd

Strafoplegging

termijn. De rechtbank acht in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden passend, doch zal deze, gelet op de overschrijding van de redelijke termijn, matigen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 21 maanden, waarvan 3 maanden voorwaardelijke met een proeftijd van 2 jaar.

De rechtbank weegt bij de straftoemeting in het nadeel van verdachte mee dat zij en haar mededaders gedurende een lange periode en voor een aanzienlijk geldbedrag in georganiseerd verband hebben witgewassen.

Daarbij is bovendien misbruik gemaakt van mensen in een kwetsbare positie.

Verdachte en haar mededaders zijn op geraffineerde wijze te werk gegaan, waarbij verdachte een sturende rol heeft gehad.

Bovendien heeft verdachte de fraude niet uit zichzelf beëindigd.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling terzake overtredingen van de Wet op de accijns en het bedriegen van klanten (art. 329 Sr) betreffende het illegaal stoken van alcohol en het als “echte alcohol” verkopen aan klanten in zijn ondernemingen

Rechtbank Noord-Nederland 27 oktober 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:4952 Verdachte heeft een distilleertoestel aangeschaft en is daarmee, aanvankelijk samen met medeverdachte zelf illegaal alcohol gaan stoken. De zelfvervaardigde alcohol gebruikte hij (of liet door zijn personeel gebruiken) om vuurshows te geven: hij sprenkelde alcohol op de bar en stak dat aan. De zelfvervaardigde alcohol werd ook overgegoten in lege flessen van B-merken sterke drank, en verkocht in zijn horecagelegenheden. Dit gebeurde op relatief kleine schaal. In ruim anderhalf jaar is op deze wijze een aanzienlijke hoeveelheid zelfgestookte alcohol vervaardigd.

Verdachte was in de tenlastegelegde periode horecaondernemer en als zodanig eigenaar van onder meer de horecagelegenheid 1 en horecagelegenheid 3. Gelet op zijn eigen, bekennende verklaring ter terechtzitting, de verklaringen van zijn voormalige werknemer 1 en werknemer 2 en de datum 7 december 2011 op het etiket van één van de door de FIOD aangetroffen dozen met toebehoren, staat vast dat hij eind 2011 bij het bedrijf een destilleertoestel heeft besteld en dat hij dit toestel in ieder geval vanaf 1 januari 2012 voorhanden heeft gehad. Vast staat ook dat verdachte hier geen vergunning voor had.

Naar het oordeel van de rechtbank staat op grond van het dossier verder buiten redelijke twijfel vast dat verdachte wist dat het toestel bestemd was of zou worden bestemd om te worden gebruikt tot ontduiking van de accijns, nu het van meet af aan de bedoeling was om daarmee buiten het zicht van de fiscus een accijnsgoed (namelijk alcohol) te vervaardigen. Zoals hieronder nader zal worden besproken, acht de rechtbank het niet aannemelijk dat slechts sprake is geweest van kleinschalige experimenten, zoals de verdediging heeft betoogd, maar ook in dat geval zou sprake zijn geweest van strafbaar handelen.

Uit de verklaringen van werknemer 1 en werknemer 2, maar ook uit zijn eigen verklaringen, blijkt dat de medeverdachte in de eerste periode nadat het destilleertoestel was aangeschaft op een zodanige wijze bij het gebruik daarvan betrokken is geweest, dat gezegd kan worden dat ook hij dit toestel voorhanden heeft gehad. In het bijzonder is van belang dat werknemer 2 heeft verklaard dat de plaats waar het toestel in horecagelegenheid 3 stond alleen toegankelijk was voor hemzelf, voor verdachte en voor medeverdachte, en dat hij en medeverdachte bij alle stappen van het destilleren van alcohol betrokken waren. Daarnaast is van belang dat de FIOD in horecagelegenheid 1 een “werkinstructie” heeft aangetroffen, waarvan medeverdachte heeft erkend dat hij deze heeft opgesteld.

Nu ook medeverdachte wist dat het toestel was bestemd voor het vervaardigen van alcohol en daarmee tot ontduiking van de accijns, acht de rechtbank bewezen dat verdachte en medeverdachte het onder 1. ten laste gelegde in nauwe en bewuste samenwerking hebben gepleegd.

De rechtbank acht op grond van de verklaringen van werknemer 1, de bevindingen en conclusies van de FIOD met betrekking tot de onverklaarbaar hoge inkoop van suiker in de tenlastegelegde periode en de aanzienlijke hoeveelheid gedestilleerde alcohol, lege flessen en flesjes essence die de FIOD op 10 oktober 2013 bij de inval in de adres 1 in pleegplaats heeft aangetroffen, bewezen dat verdachte tussen 1 januari 2012 en 10 oktober 2013 een grote hoeveelheid (door de FIOD geschat op 544 liter) alcoholhoudende drank vervaardigd heeft en deze alcoholhoudende drank daarmee tevens voorhanden heeft gehad. Vast staat dat deze hoeveelheid alcohol niet overeenkomstig de bepalingen van de Wet op de Accijns in de heffing betrokken is, zoals onder feit 2 is ten laste gelegd, en dat de locaties waar deze alcohol is vervaardigd (een horecagelegenheid en een woning) geen accijnsgoederenplaatsen zijn in de zin van deze wet.

Voor medeverdachte geldt hetzelfde, zij het dat de rechtbank op grond van zijn verklaringen er vanuit zal gaan dat hij slechts een korte periode bij het destilleren van alcohol betrokken is geweest, zodat het in zijn geval om een aanzienlijk kleinere hoeveelheid gaat. De rechtbank overweegt hierbij nog dat aan het begrip “vervaardigen” in dit geval een specifieke betekenis toekomst, namelijk de betekenis die daaraan wordt gegeven in artikel 1a onder w van de Wet op de Accijns: “Elk handelen waarbij of waardoor een accijnsgoed ontstaat of de samenstelling van een accijnsgoed wordt gewijzigd.” Anders dan de verdediging heeft betoogd kan uit hetgeen medeverdachte zelf heeft verklaard bij de FIOD, te weten dat hij diverse ingrediënten in de destilleerketel gooide en het mengsel doorroerde, derhalve zonder meer de conclusie worden getrokken dat hij betrokken is geweest bij het vervaardigen van een accijnsgoed.

De rechtbank acht derhalve eveneens bewezen dat verdachte en medeverdachte het onder 2. en 3. ten laste gelegde in nauwe en bewuste samenwerking gepleegd hebben, met dien verstande dat bij medeverdachte de pleegperiode beperkt zal worden tot 1 mei 2012.

Met betrekking tot het onder 4. ten laste gelegde overweegt de rechtbank dat zij geen geloof hecht aan de verklaring van verdachte dat de door hem geproduceerde alcohol niet is verkocht aan de klanten van zijn horecagelegenheden. De spullen die op 10 oktober 2013 bij de doorzoeking van de woning aan de adres 1 zijn aangetroffen, met name de grote hoeveelheid lege flessen van diverse merken sterke drank en de grote hoeveelheid essences, wijzen veeleer op het tegendeel en passen bij de verklaring van werknemer 1, die tegenover de FIOD heeft aangegeven dat verdachte aan de werknemers van zijn horecagelegenheden de opdracht had gegeven om lege flessen te bewaren, dat hij deze flessen hervulde met de door hemzelf geproduceerde alcohol en dat dit hem geld scheelde. De rechtbank acht derhalve ook het onder 4. ten laste gelegde bedrog bewezen.

Bewezenverklaring

• Feit 1: medeplegen van het in artikel 90, eerste lid van de Wet op de accijns opgenomen verbod overtreden, terwijl hij weet dat het distilleertoestel bestemd is of zal worden bestemd om te worden gebruikt tot ontduiking van de accijns
• Feit 2: medeplegen van opzettelijk een in artikel 5 van de Wet op de accijns opgenomen verbod overtreden
• Feit 3: medeplegen van opzettelijk een in artikel 5 van de Wet op de accijns opgenomen verbod overtreden, meermalen gepleegd
• Feit 4: het bedriegen door de verkoper van de koper door hem die een bepaald voorwerp kocht, opzettelijk iets anders daarvoor in de plaats te leveren en door het aanwenden van listige kunstgrepen bedriegen door de verkoper van de koper ten opzichte van de aard, de hoedanigheid of de hoeveelheid van het geleverde.

Strafoplegging

Het is een feit van algemene bekendheid dat bij het zelf stoken van alcohol het risico bestaat dat het eindproduct geen ethylalcohol is, maar methylalcohol, een uiterst gevaarlijke vloeistof. Door zelfgestookte alcohol aan klanten voor te (laten) zetten heeft verdachte telkens dat risico genomen, waardoor de gezondheid van de klanten in zijn bedrijven in gevaar werd gebracht. Daarmee heeft hij onaanvaardbare risico’s voor de gezondheid van zijn klanten genomen.

De rechtbank houdt bij het bepalen van de straf rekening met het onaanvaardbaar handelen van verdachte enerzijds, en de ouderdom van de zaak anderzijds.

Gelet daarop is de rechtbank van oordeel dat de officier van justitie een te hoge straf heeft gevorderd en zal zij aan de verdachte een geldboete van € 6.500,- en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden opleggen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling terzake het medeplegen overtredingen van de Wet op de accijns betreffende het illegaal stoken van alcohol

Rechtbank Noord-Nederland 27 oktober 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:4950 Medeverdachte was in de tenlastegelegde periode horecaondernemer en als zodanig eigenaar van onder meer de horecagelegenheid 1 en horecagelegenheid 2. Gelet op zijn eigen, bekennende verklaring ter terechtzitting, de verklaringen van zijn voormalige werknemer 1 en werknemer 2 en de datum 7 december 2011 op het etiket van één van de door de FIOD aangetroffen dozen met toebehoren, staat vast dat hij eind 2011 bij het bedrijf een destilleertoestel heeft besteld en dat hij dit toestel in ieder geval vanaf 1 januari 2012 voorhanden heeft gehad. Vast staat ook dat medeverdachte hier geen vergunning voor had.

Naar het oordeel van de rechtbank staat op grond van het dossier verder buiten redelijke twijfel vast dat medeverdachte wist dat het toestel bestemd was of zou worden bestemd om te worden gebruikt tot ontduiking van de accijns, nu het van meet af aan de bedoeling was om daarmee buiten het zicht van de fiscus een accijnsgoed (namelijk alcohol) te vervaardigen. Zoals hieronder nader zal worden besproken, acht de rechtbank het niet aannemelijk dat slechts sprake is geweest van kleinschalige experimenten, zoals de verdediging heeft betoogd, maar ook in dat geval zou sprake zijn geweest van strafbaar handelen.

Uit de verklaringen van werknemer 1 en werknemer 2, maar ook uit zijn eigen verklaringen, blijkt dat de verdachte in de eerste periode nadat het destilleertoestel was aangeschaft op een zodanige wijze bij het gebruik daarvan betrokken is geweest, dat gezegd kan worden dat ook hij dit toestel voorhanden heeft gehad. In het bijzonder is van belang dat werknemer 2 heeft verklaard dat de plaats waar het toestel in horecagelegenheid 2 stond alleen toegankelijk was voor hemzelf, voor medeverdachte en voor verdachte, en dat hij en verdachte bij alle stappen van het destilleren van alcohol betrokken waren. Daarnaast is van belang dat de FIOD in horecagelegenheid 1 een “werkinstructie” heeft aangetroffen, waarvan verdachte heeft erkend dat hij deze heeft opgesteld.

Nu ook verdachte wist dat het toestel was bestemd voor het vervaardigen van alcohol en daarmee tot ontduiking van de accijns, acht de rechtbank bewezen dat medeverdachte en verdachte het onder 1. ten laste gelegde in nauwe en bewuste samenwerking hebben gepleegd.

De rechtbank acht op grond van de verklaringen van werknemer 1, de bevindingen en conclusies van de FIOD met betrekking tot de onverklaarbaar hoge inkoop van suiker in de tenlastegelegde periode en de aanzienlijke hoeveelheid gedestilleerde alcohol, lege flessen en flesjes essence die de FIOD op 10 oktober 2013 bij de inval in de adres in pleegplaats heeft aangetroffen, bewezen dat medeverdachte tussen 1 januari 2012 en 10 oktober 2013 een grote hoeveelheid (door de FIOD geschat op 544 liter) alcoholhoudende drank vervaardigd heeft en deze alcoholhoudende drank daarmee tevens voorhanden heeft gehad. Vast staat dat deze hoeveelheid alcohol niet overeenkomstig de bepalingen van de Wet op de Accijns in de heffing betrokken is, zoals onder feit 2 is ten laste gelegd, en dat de locaties waar deze alcohol is vervaardigd (een horecagelegenheid en een woning) geen accijnsgoederenplaatsen zijn in de zin van deze wet.

Voor verdachte geldt hetzelfde, zij het dat de rechtbank op grond van zijn verklaringen er vanuit zal gaan dat hij slechts een korte periode bij het destilleren van alcohol betrokken is geweest, zodat het in zijn geval om een aanzienlijk kleinere hoeveelheid gaat. De rechtbank overweegt hierbij nog dat aan het begrip “vervaardigen” in dit geval een specifieke betekenis toekomst, namelijk de betekenis die daaraan wordt gegeven in artikel 1a onder w van de Wet op de Accijns: “Elk handelen waarbij of waardoor een accijnsgoed ontstaat of de samenstelling van een accijnsgoed wordt gewijzigd.” Anders dan de verdediging heeft betoogd kan uit hetgeen verdachte zelf heeft verklaard bij de FIOD, te weten dat hij diverse ingrediënten in de destilleerketel gooide en het mengsel doorroerde, derhalve zonder meer de conclusie worden getrokken dat hij betrokken is geweest bij het vervaardigen van een accijnsgoed.

De rechtbank acht derhalve eveneens bewezen dat medeverdachte en verdachte het onder 2. en 3. ten laste gelegde in nauwe en bewuste samenwerking gepleegd hebben, met dien verstande dat bij verdachte de pleegperiode beperkt zal worden tot 1 mei 2012.

Bewezenverklaring

• Feit 1: medeplegen van het in artikel 90, eerste lid van de Wet op de accijns opgenomen verbod overtreden, terwijl hij weet dat het distilleertoestel bestemd is of zal worden bestemd om te worden gebruikt tot ontduiking van de accijns
• Feit 2: medeplegen van opzettelijk een in artikel 5 van de Wet op de accijns opgenomen verbod overtreden
• Feit 3: medeplegen van opzettelijk een in artikel 5 van de Wet op de accijns opgenomen verbod overtreden, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rol van verdachte is duidelijk kleiner dan die van zijn medeverdachte en bovendien is verdachte slechts een aantal maanden bij deze activiteiten betrokken geweest.

De rechtbank is van oordeel dat de eis van de officier van justitie hiermee onvoldoende rekening houdt en zij zal aan de verdachte opleggen een geldboete van €2.000,- waarvan €1.000,- voorwaardelijk.

Lees hier de volledige uitspraak.