De V.O.F. van verdachte heeft runderen niet gemeld aan het I & R systeem en jonge runderen afgevoerd van een verzamelcentra naar een bedrijf waar deze jonge runderen niet naar toe afgevoerd mochten worden

Rechtbank Overijssel 18 september 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:4424 Het bedrijf van verdachte heeft runderen niet gemeld aan het I & R systeem en jonge runderen afgevoerd van een verzamelcentra naar een bedrijf waar deze jonge runderen niet naar toe afgevoerd mochten worden.

Gelet op het potentiële gevaar voor de diergezondheid en de volksgezondheid dat van het handelen van verdachte is uitgegaan, is de rechtbank van oordeel dat aan verdachte een geldboete van substantiële omvang moet worden opgelegd.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een geldboete van €10.000. De rechtbank heeft zich bij de keuze van de strafsoort in belangrijke mate laten leiden door de overtuiging dat verdachte zich niet primair heeft laten leiden door het onsympathieke idee van het afmaken van gezonde runderen, zoals hij stelt, maar door het financieel voordeel dat te behalen viel door zich van de concurrerende maar correct werkende ondernemingen te onderscheiden door aan de leveranciers minder kosten in rekening te brengen en een illegale afzetmarkt te bedienen en in stand te houden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rechtbank Overijssel 18 september 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:4423

Het bedrijf zelf wordt veroordeeld tot een geldboete van € 50.000, waarvan als waarschuwing voor de toekomst een bedrag van € 25.000 voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Gevangenisstraffen in cybercrime onderzoek Server

De rechtbank Rotterdam heeft afgelopen vrijdag vier verdachten veroordeeld tot gevangenisstraffen voor hun aandeel in het op grote schaal stelen van geld van bankrekeningen van nietsvermoedende slachtoffers (onderzoek Server). De methode laat zich als volgt samenvatten. Allereerst werden computers van rekeninghouders met een virus besmet. Op deze besmette computers kregen rekeninghouders een website te zien die heel erg leek op die van hun eigen bank.

Op deze nepwebsite moesten zij allerlei gegevens invullen. Met deze gegevens werden vervolgens sms-berichten verstuurd, die de slachtoffers verleidden tot het installeren van kwaadaardige software op hun smartphones.

Die software zorgde ervoor dat sms-berichten, waarin de bank autorisatiegegevens (TAN-codes) verstuurt naar de klant, ongemerkt werden afgevangen en doorgestuurd naar de daders. Eenmaal ingelogd op de banksite van het slachtoffer konden zij met die gegevens ongemerkt gelden overboeken.

De hierdoor gestolen gelden werden overgeboekt naar rekeningen van katvangers, naar wisselkantoren voor elektronisch geld (zoals bitcoins) en naar bedrijven, waar onder valse namen en adressen goederen werden besteld.

De rollen van de verdachten verschillen danig. Twee van de vier hebben een duidelijk groter aandeel gehad; zij waren medeverantwoordelijk voor het ontwikkelen van de kwaadaardige software. Twee anderen komen vooral in beeld bij het innen van de overgeboekte gelden. Alle verdachten hebben niet alleen geldbedragen gestolen, maar ook ondersteunende misdrijven gepleegd als (pogingen tot) oplichting, valsheid in geschrift of computervredebreuk.

De opgelegde gevangenis¬straffen zijn lager dan de straffen die de officier van justitie heeft geëist. Met name de jeugdige leeftijd van de verdachten heeft hierbij een rol gespeeld. Ook het feit dat geen van de verdachten  eerder voor dit soort feiten was veroordeeld, heeft strafmatigend gewerkt. De opgelegde gevangenisstraffen bedragen 39 maanden, 36 maanden, 24 maanden en 24 maanden; van elk van deze straffen zijn telkens 6 maanden voorwaardelijk opgelegd.

• Rechtbank Rotterdam 2 oktober 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:7038
• Rechtbank Rotterdam 2 oktober 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:7039
• Rechtbank Rotterdam 2 oktober 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:7044
• Rechtbank Rotterdam 2 oktober 2015, ECLI:NL:RBROT:2015:7041

Veroordeling belastingadviseur wegens doen van onjuiste aangiften IB door ten onrechte aftrekposten voor specifieke zorgkosten op te nemen

Rechtbank Midden-Nederland 28 september 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:7075 Verdachte heeft zich gedurende een aantal jaren schuldig gemaakt aan belastingfraude. Hij heeft opzettelijk in de aangiften inkomstenbelasting van zijn klanten aftrekposten, waaronder dieetkosten, opgenomen zonder dat deze nader onderbouwd kunnen worden. Ook heeft hij in zijn eigen aangifte inkomstenbelasting de inkomsten die hij ontving voor het doen van deze aangiften niet opgegeven bij de belastingdienst.

Alles afwegend acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 10 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren passend en geboden.

Ook zal aan verdachte de bijzondere voorwaarde worden opgelegd dat hij gedurende deze proeftijd - direct of indirect - voor derden geen belastingaangiften mag doen, en ook geen daarmee verband houdende belasting(advies)werkzaamheden voor derden mag verrichten.

Lees hier de volledige uitspraak.

Oplichtingen via Tinder

Rechtbank Den Haag 25 september 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:11144

In november 2014 is bij de politie een aantal aangiftes van oplichting, afdreiging, diefstal en afpersing binnengekomen, waarbij steeds sprake leek te zijn van dezelfde verdachten en dezelfde handelswijze. Hierop is een onderzoek gestart, waarbij de politie nog een aantal soortgelijke aangiftes heeft betrokken betreffende gevallen waarin verdachte en medeverdachte als verdachten naar voren zijn gekomen. Op 27 januari 2015 zijn verdachte en medeverdachte aangehouden. Verdachte wordt thans verweten dat hij zich ten aanzien van elf verschillende aangeefsters heeft schuldig gemaakt aan één of meer strafbare feiten, al dan niet in vereniging gepleegd. Het betreft verdenkingen van afdreiging, oplichting, diefstal, verduistering, afpersing en het voorhanden hebben van een vuurwapen.

De vraag die als eerste aan de rechtbank ter beantwoording voorligt, is of verdachte de persoon is geweest die door de verschillende aangeefsters wordt omschreven. Indien het antwoord op die vraag bevestigend luidt, dient de rechtbank vervolgens een oordeel te geven over de vraag of bewezen is dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een of meer strafbare feiten.

Ontvankelijkheid OM

De raadsman heeft betoogd dat het openbaar ministerie niet ontvankelijk dient te worden verklaard in de vervolging inzake feit 1, de (poging tot) afdreiging. Afdreiging betreft een klachtdelict. Aangezien slachtoffer 11 nooit om vervolging heeft verzocht kan volgens de raadsman niet worden gesproken van een klacht.

De rechtbank overweegt hieromtrent het volgende. Op pagina 605 van het dossier bevindt zich een proces-verbaal van bevindingen d.d. 12 januari 2015 waarin aangeefster er door de politie op wordt gewezen dat zij aangifte heeft gedaan inzake een klachtdelict. Aangeefster heeft verklaard dat zij zich hiervan bewust is en ervoor kiest de aangifte door te zetten. Uit het voorgaande blijkt dat aangeefster de vervolging van verdachte wenst. Hiermee is voldaan aan het klachtvereiste. Derhalve verwerpt de rechtbank het verweer.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft, zoals verwoord in haar schriftelijk requisitoir, gevorderd dat de rechtbank wettig en overtuigend bewezen verklaart dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan alle (primair) ten laste gelegde feiten.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich, zoals verwoord in zijn schriftelijke pleitnota, op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden vrijgesproken van de feiten 1, 2, 3, 4, 5, 6 primair, 7, 8, 10, 11, 12, 13 primair, 15 primair en 17. De raadsman komt hiertoe nu voor deze ten laste gelegde feiten onvoldoende wettig en overtuigend bewijs voorhanden is om tot een bewezenverklaring te komen. De raadsman heeft zich inzake de feiten 6 subsidiair, 9, 13 subsidiair, 14, 15 subsidiair en 16 gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Beoordeling rechtbank

Vrijspraak feiten 6, 8, 10 en 11

Feit 6 – slachtoffer 4

Aangaande feit 6 overweegt de rechtbank dat uit de verklaring van slachtoffer 4 zoals zij deze heeft afgelegd bij de rechter-commissaris niet is gebleken dat zij tot afgifte van haar pas en € 50,- is overgegaan door een van de ten laste gelegde oplichtingsvormen. Slachtoffer 4 heeft daarentegen verklaard dat zij door de dwingende sfeer die in de auto hing is bewogen tot afgifte van haar pas en geld. Gelet hierop komt de rechtbank niet tot een bewezenverklaring van de primair ten laste gelegde oplichting. Nu de pinpas niet vrijwillig is afgegeven, kan dit evenmin leiden tot een bewezenverklaring van de subsidiair ten laste gelegde verduistering, omdat verdachte de bankpas aldus niet rechtmatig onder zich had. Verdachte wordt derhalve van zowel het primair als subsidiair tenlastegelegde vrijgesproken.

Feit 8 - slachtoffer 5

Hoewel de zich in het dossier bevindende aangifte een sterke aanwijzing is voor betrokkenheid van verdachte bij de aan hem onder 8 ten laste gelegde afdreiging, biedt het dossier verder onvoldoende ondersteuning voor de verklaring van aangeefster. Derhalve kan niet met voldoende zekerheid worden vastgesteld wat zich heeft afgespeeld in de auto waarin verdachte en aangeefster slachtoffer 5 zich bevonden, zodat de rechtbank verdachte wegens het ontbreken van wettig en overtuigend bewijs van dit feit zal vrijspreken.

Feit 10 – slachtoffer 6

Ten aanzien van feit 10 overweegt de rechtbank dat uit de aangifte van slachtoffer 6 is gebleken dat zij in eerste instantie vrijwillig haar telefoon heeft meegegeven aan de vriend van verdachte. Dit brengt met zich dat geen sprake is van wegnemingshandelingen. Hetzelfde geldt ten aanzien van het rijbewijs en de pas, die in het hoesje van de telefoon zaten. Derhalve dient ook voor dit feit vrijspraak te volgen.

Feit 11 – Voorhanden hebben vuurwapen

De rechtbank is van oordeel dat het dossier en het verhandelde ter terechtzitting onvoldoende wettig en overtuigend bewijs opleveren om tot een bewezenverklaring te komen van het voorhanden hebben van een vuurwapen door verdachte. Derhalve wordt verdachte ook van dit feit vrijgesproken.

Overige feiten

De rechtbank is op basis van de bewijsmiddelen, alsmede de overwegingen inzake de modus operandi, het schakelbewijs en het medeplegen, in onderling verband en samenhang bezien, van oordeel dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan de feiten zoals deze zijn ten laste gelegd onder 1, 2, 3, 4, 5, 7, 9, 12, 13 primair, 14, 15 primair, 16 en 17.

Bewezenverklaring

• Feit 1: poging tot afdreiging
• Feit 2: verduistering
• Feit 3: diefstal
• Feit 4 en feit 12: diefstal door twee of meer verenigde personen, meermalen gepleegd
• Feit 5, feit 9 en feit 14: diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels, meermalen gepleegd
• Feit 7 en feit 16: diefstal, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels, meermalen gepleegd
• Feit 13 primair, feit 15 primair en feit 17: medeplegen van oplichting, meermalen gepleegd

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden.

Anders dan de verdediging is de rechtbank ten slotte van oordeel dat de Aanwijzing opsporingsberichtgeving niet van toepassing is.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt oplichting en verduistering, waarbij hij doortrapt te werk is gegaan en zijn criminele handelen steeds heeft verfijnd

Rechtbank Overijssel 15 september 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:4274 Verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt oplichting en verduistering, waarbij hij doortrapt te werk is gegaan en zijn criminele handelen gedurende de periode dat hij de oplichtingen en verduistering pleegde, verfijnd, teneinde telkens nog geloofwaardiger over te komen bij zijn slachtoffers. Op enig moment heeft hij zelfs kopieën van het identiteitsbewijs van zijn overleden vader gebruikt om vertrouwen te wekken bij een creditcardmaatschappij.

Verdenking

De verdenking komt erop neer dat verdachte ter zake:

• feit 1 van parketnummer 08/951360-13: in de periode 26 februari 2012 tot en met 4 maart 2013 verschillende firma’s heeft opgelicht dan wel goederen van deze firma’s heeft verduisterd;
• feit 2 van parketnummer 08/951360-13: in de periode van 14 augustus 2013 tot en met 23 januari 2014 International Card Services BV heeft opgelicht;
• parketnummer 08/730057-14: in de periode van 5 tot en met 7 november 2013 Habo Rent BV te Hardenberg heeft opgelicht dan wel dat hij van voornoemde firma gereedschappen heeft verduisterd; en
• feit 1 van parketnummer 08/730397-15: in de periode van 6 mei 2015 tot en met 3 juni 2015 de Stucshop te Almelo heeft opgelicht dan wel dat hij van voornoemde firma stukadoorsmaterialen heeft verduisterd; en
• feit 2 van parketnummer 08/730397-15: in de periode van 25 tot en met 27 maart 2015 hotel De Beyaardier te Rijssen heeft opgelicht.

Standpunten van de officier van justitie en verdediging

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de feiten onder 1 primair en 2 onder parketnummer 08-951360-13, het onder primair tenlastegelegde onder parketnummer 08/730057-14 en het onder 1 primair en 2 onder parketnummer 08-730397-15 tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen kunnen worden.

De raadsman van verdachte heeft geconcludeerd, nu verdachte de feiten heeft bekend, dat het tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen verklaard kan worden met dien verstande dat hij van mening is dat verdachte moet worden vrijgesproken van het onder feit 1 primair tenlastegelegde onder parketnummer 08/951360-13, van het onder primair tenlastegelegde onder parketnummer 08/730057-14 evenals van het onder 1 primair tenlastegelegde onder parketnummer 08/730397-15, nu er naar zijn oordeel geen sprake is van oplichting maar van verduistering. Het subsidiair tenlastegelegde onder de hiervoor genoemde parketnummers kan volgens de raadsman wel worden bewezen gelet op de bekennende verklaringen van verdachte met betrekking tot deze feiten.

Oordeel rechtbank

Met de raadsman is de rechtbank van oordeel dat het onder feit 1 primair tenlastegelegde onder parketnummer 08/730397-15 niet wettig en overtuigend bewezen kan worden. De rechtbank is van oordeel dat verdachte niet valselijk, listiglijk, bedrieglijk of in strijd met de waarheid zich heeft voorgedaan als bonafide afnemer van bouwmaterialen. Uit het dossier volgt dat verdachte zich heeft gelegitimeerd onder zijn eigen naam en dat zijn firma stond ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.

Met betrekking tot het subsidiair tenlastegelegde is de rechtbank van oordeel, dat uit het dossier volgt dat verdachte de stukadoorsmaterialen van de Stucshop heeft gekocht, maar het aankoopbedrag niet heeft betaald. Anders dan is ten laste gelegd heeft verdachte de goederen derhalve niet gehuurd of in bruikleen gehad, zodat verdachte ook van het subsidiair tenlastegelegde dient te worden vrijgesproken.

Hetgeen hierboven is overwogen met betrekking tot het primair tenlastegelegde onder parketnummer 08/730397-15 geldt naar oordeel van de rechtbank ook voor het primair tenlastegelegde onder parketnummer 08/730057-14. Verdachte zal ook van dit primair tenlastegelegde feit worden vrijgesproken. Wel acht de rechtbank de onder voornoemd parketnummer subsidiair tenlastegelegde verduistering wettig en overtuigend bewezen.

De overige feiten, te weten het onder 1 primair en onder 2 tenlastegelegde onder parketnummer 08/951360-13 en het onder feit 2 tenlastegelegde onder parketnummer 08/730397-15, acht de rechtbank evenals de officier van justitie en de raadsman wettig en overtuigend bewezen.

Bewezenverklaring

• feit 1 primair (parketnummer 08/951360-13): oplichting, meermalen gepleegd;
• feit 2 (parketnummer 08/951360-13) en feit 2 (parketnummer 08/730397-15): oplichting;
• het subsidiair tenlastegelegde onder parketnummer 08/730057-14: verduistering.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van twaalf maanden.

Verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan het plegen van oplichting en verduistering, waarbij firma’s door hem financieel zijn benadeeld. Verdachte is daarbij doortrapt te werk gegaan en hij heeft daarbij zijn criminele handelen gedurende de periode dat hij de oplichtingen en verduistering pleegde, verfijnd, teneinde telkens nog geloofwaardiger over te komen bij zijn slachtoffers. Op enig moment heeft hij zelfs kopieën van het identiteitsbewijs van zijn overleden vader gebruikt om vertrouwen te wekken bij een creditcardmaatschappij. Verdachte heeft met zijn daden uitsluitend oog gehad voor zijn eigen financiële gewin zonder daarbij oog te hebben voor het leed dat hij bij derden heeft veroorzaakt. Door zijn handelen heeft hij het vertrouwen dat mensen in het handelsverkeer moeten kunnen hebben, ernstig geschaad.

De rechtbank rekent het verdachte ook ernstig aan dat hij, zelfs na politieverhoren, “gewoon” is doorgegaan met zijn criminele praktijken.

Zelfs nadat verdachte op 15 april 2015 door de raadkamer van deze rechtbank werd geschorst, heeft verdachte zich, zeer kort nadat hij op vrije voeten was gesteld, opnieuw schuldig gemaakt aan het - op dezelfde wijze als voorheen - oplichten van mensen.

Daarnaast is verdachte reeds eerder ter zake vermogensdelicten veroordeeld.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voormalig hoofd administratie Bonnefanten Museum in Maastricht wegens verduistering van ruim €65.000

Rechtbank Limburg 22 september 2015, ECLI:NL:RBLIM:2015:8009 Verdachte heeft in ruim twee jaar tijd een bedrag van totaal € 65.064,82 verduisterd van zijn werkgever. Verdachte was als hoofd van de (financiële) administratie in dienst bij het Bonnefanten Museum. Hij was onder meer verantwoordelijk voor de boekhouding en de kasgelden van het museum.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft vrijspraak gevorderd voor het aan verdachte onder 1 primair tenlastegelegde. Voor het zich wederrechtelijk toe-eigenen door verdachte zelf van de uit de kluis verdwenen geldbedragen is volgens haar onvoldoende bewijs voorhanden. Volgens de officier van justitie kan bewezen worden verklaard dat verdachte het onder 1 subsidiair en 2 ten laste gelegde heeft begaan, en wel op basis van de door verdachte afgelegde verklaringen, de namens “Stichting Provinciaal Museum Limburg (Het Bonnefanten Museum)” gedane aangifte en het proces-verbaal van bevindingen administratie Bonnefantenmuseum.

Verdachte heeft verklaard dat hij door hem geconstateerde kastekorten foutief in de boekhouding heeft weggeschreven, hetgeen valsheid in geschrifte oplevert. Verdachte heeft voorts bekend dat hij de drie geldbedragen, die onder feit 2 zijn genoemd, met het bankpasje van het museum heeft gepind terwijl die betalingen/geldopnames steeds voor hem privé waren. Dat verdachte die geldbedragen later heeft terugbetaald aan het museum doet daaraan niet af, nu die terugbetalingen veel te laat werden gedaan.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft aangevoerd dat niet wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte het onder 1 primair en 2 tenlastegelegde heeft begaan. Verdachte heeft weliswaar de geconstateerde kastekorten in de boekhouding weggeschreven, maar ontkent zich wederrechtelijk gelden van het museum te hebben toegeëigend. Verdachte heeft de tekorten weggeschreven om geen verdenkingen ten aanzien van collega’s te doen ontstaan. Het is voorts mogelijk dat een ander of anderen, met gebruikmaking van de inlogcode van verdachte, boekingen heeft/hebben verricht en geld uit de kluis hebben weggenomen. De inlogcode van verdachte was bij zijn collega’s bekend en ook was voor veel collega’s duidelijk waar de kluis was en waar de kluissleutel bewaard werd.

De verdediging heeft ter zake feit 2 aangevoerd dat de aan de orde zijnde betalingen weliswaar privébetalingen betroffen, maar dat verdachte in de boekhouding nadrukkelijk bij deze betalingen de omschrijving “initialen privé” heeft vermeld, waarbij de initialen duidelijk op hem betrekking hebben, en dat verdachte daarna ook daadwerkelijk die bedragen heeft terugbetaald aan het museum.

De verdediging heeft betreffende het onder 1 subsidiair tenlastegelegde aangevoerd dat aan de omschrijving van dit feit voldaan is, zodat dit feit bewezen kan worden.

Oordeel van de rechtbank

Feit 1

De aangifte en financiële stukken

Namens het museum is aangifte gedaan van verduistering (in dienstbetrekking) en valsheid in geschrifte. Zakelijk directeur heeft verklaard dat in april 2013 door naam hoofd financiële administratie, hoofd van de financiële administratie van het museum, bij controle van de financiële administratie over het boekjaar 2012 is geconstateerd dat er sprake was van een kastekort van € 28.107,97. Uit verder onderzoek bleek dat er in 2010 eveneens een kastekort was, en wel van € 15.332,94. Ook in 2011 was er een kastekort, en wel ter grootte van € 21.623,91. In totaal gaat het om een bedrag van € 65.064,82. In die jaren was verdachte verantwoordelijk voor deze administratie.

Door verbalisanten, inspecteur van politie en buitengewoon opsporingsambtenaar, financieel onderzoeker en buitengewoon opsporingsambtenaar, beiden werkzaam bij de Dienst Regionale Recherche, afdeling Bureau Financiële Recherche van de politie Eenheid Limburg, is op 30 oktober 2013 een nader onderzoek ingesteld in de administratie van het museum. Zij relateren het volgende:

Boekjaar 2012

Volgens de aangifte werd door verdachte € 9.800,00 minder aan obligatieopbrengsten verantwoord in het resultaat van het museum. Op een zogenoemde printscreen (uit het boekhoudprogramma Exact Globe Next) van het kasboeksaldo van 2 november 2012 is te zien dat het kassaldo die dag afneemt van € 38.670,94 naar € 28.870,94. Dit is een afname van € 9.800,00. Op de printscreen is te zien dat deze mutatie in de boekhouding door verdachte gedaan is. Om in boekhoudsysteem Exact te kunnen muteren dient men zich in te loggen met een aan de persoon gekoppelde inlogcode. Van deze kasopname zijn geen stukken in de administratie aanwezig.

In de boekhouding werd deze verduistering als volgt verhuld: Volgens bankafschriften wordt op de ING-rekening 1 van het museum op 2 november 2012 een bedrag van € 407.347,90 bijgeboekt met als omschrijving ‘verkoop obligaties’. Op dezelfde dag wordt dit bedrag overgeboekt naar een andere ING-rekening 2 van het museum. Van deze doorbetaling werd een bedrag van € 397.547,90 in de boekhouding op de grootboekrekening “kruisposten” geboekt d.d. 5 november 2012 (boekingsnummer 12320018). Op 13 november 2012 werd een bedrag van € 116.059,61 geboekt als kruispost. Samen is dit een bedrag van € 513.607,51 (boekingsnummer 12320019). Op de grootboekrekening kruisposten werd een bedrag van € 523.407,51 euro verantwoord op 29 november 2012 (boekingsnummer 12240213). Dit is een verschil van € 9.800,00. Dit ontbrekende bedrag had verdachte al geboekt bij het opnemen van het geld uit de kas. Op deze printscreens is te zien dat deze boekingen door verdachte zijn gedaan.

Volgens de aangeefster heeft verdachte voorts een bedrag verduisterd van € 4.307,97. Op een printscreen van het kasboeksaldo van 20 juni 2012 is te zien dat het kassaldo die dag afneemt van € 33.714,07 euro naar € 23.106,10. Dit is een afname van € 10.607,97. Op de printscreen is te zien dat verdachte deze mutatie in de boekhouding gedaan heeft.

Op het afschrift van de ING-bankrekening 3 van het museum is te zien dat een bedrag van € 6.300,00 is gestort in plaats van € 10.607,97. Op het stortingsbewijs is een bedrag van € 6.300,00 geprint en is handmatig daarop een bedrag van € 4.307,97 geschreven, totaal derhalve € 10.607,97.

In de boekhouding werd deze verduistering als volgt verhuld: Het bedrag van € 4.307,97 is op 30 juni 2012 geboekt op de grootboekrekening 1002860 “vervallen kooptegoeden”. Op de printscreen van deze mutatie is te zien dat verdachte op dat moment als gebruiker van het financiële systeem Exact ingelogd was.

Volgens de aangeefster heeft verdachte een bedrag verduisterd van € 14.000,00. Op de printscreen van het kasboeksaldo van 27 december 2012 is te zien dat het kassaldo die dag afneemt van € 30.491,91 naar € 16.491,91. Dit is een afname van € 14.000,00. Op de printscreen is te zien dat verdachte deze boeking gedaan heeft. De opname van dit bedrag werd op de grootboekrekening “kruisposten” tegengeboekt. In de administratie van het museum waren geen stukken van deze kasopname aanwezig.

In de boekhouding werd deze verduistering op twee manieren verhuld: Op het bankafschrift van de Deutsche Bank, rekeningnummer 4 d.d. 28 december 2012 is een afschrijving met als omschrijving ‘diverse facturen pakketpremie museale objecten’ te zien van € 9.642,64 (boekingsnummer 12200199). Op de printscreen van dit boekingsstuk is te zien dat verdachte deze boeking gedaan heeft.

Door verdachte werd in de boekhouding een bedrag van € 11.344,50 en een bedrag van € 4.798,14, totaal € 16.142,64, als verzekeringskosten geboekt. Dit is een verschil van € 6.500,00 met de werkelijk in rekening gebrachte kosten van € 9.642,64.

Daarnaast werd op de ING-bankrekening 5 op 27 december 2012 een bedrag van € 8.923,51 bijgeschreven met als omschrijving ‘standaardrente’. Deze opbrengst werd in de boekhouding verantwoord voor een bedrag van € 1.423,51 op de grootboekrekening 92000 “Bankrente” (boeking 1228002). Op de printscreen van dit boekingsstuk 12280002 is te zien dat verdachte deze mutatie gedaan heeft. Dit is een verschil van (€ 8.923,51 minus € 1.423,51 is) € 7.500,00. Samen met de eerder vermelde € 6.500,00 betreft dit een totaalbedrag van € 14.000,00.

Boekjaar 2010

Volgens aangeefster heeft verdachte een bedrag verduisterd van € 15.332,94. Op een printscreen van het kasboeksaldo van 16 maart 2010 is te zien dat het kassaldo die dag afneemt van € 52.993,92 naar € 37.660,98. Dit is een afname van € 15.332,94. Op de printscreen is te zien dat verdachte deze boeking heeft gedaan. De opname van dit bedrag werd op de grootboekrekening “kruisposten” tegengeboekt. Van de kasopname waren geen stukken in de administratie van het museum aanwezig.

In de boekhouding werd deze verduistering als volgt verhuld: Op het afschrift van de ABN-AMRO rekening 4 is te zien dat op 18 maart 2010 een bedrag van € 15.332,94 wordt bijgeschreven met als omschrijving “Pakketpremie Museale objecten”. Deze opbrengst is op 16 maart 2010 geboekt op de grootboekrekening “kruisposten” (boekingsstuk 10200041). Op de printscreen van dit boekingsstuk 10200041 is te zien dat verdachte deze mutatie heeft gedaan. Verdachte deed dus voorkomen als of deze bijschrijving afkomstig is van een kasafstorting uit de kas van het museum.

Boekjaar 2011

Volgens de aangeefster heeft verdachte een bedrag verduisterd van € 13.945,66 en van € 7.678,25, samen € 21.623,91. Dit bedrag werd door verdachte uit de kas van het museum genomen. Van deze kasopname zijn geen stukken aanwezig in de administratie van het museum. Op een printscreen van het kasboeksaldo van 16 maart 2011 is te zien dat het kassaldo die dag afneemt van € 33.802,26 naar € 19.856,60. Dit is een afname van € 13.945,66. Op de printscreen is te zien dat verdachte deze mutatie gedaan heeft. De opname van dit bedrag werd op de grootboekrekening “kruisposten” tegengeboekt.

Op een printscreen van het kasboeksaldo van 27 september 2011 is te zien dat het kassaldo die dag afneemt van € 36.720,12 naar € 29.041,87. Dit is een afname van € 7.678,25. Op de printscreen is te zien dat verdachte deze mutatie gedaan heeft. De opname van dit bedrag werd op de grootboekrekening “kruisposten” tegengeboekt.

In de boekhouding werd deze verduistering als volgt verhuld:

Op de ABN-AMRO rekening 4 is te zien dat beide bedragen werden bijgeschreven. Op 14 maart 2011 werd een bedrag van € 13.945,66 bijgeschreven met als omschrijving “winstcommissie periode 20-6-2008”. Dit betreft boekingsstuk 11200042. Op 23 september 2011 werd een bedrag van € 7.678,25 bijgeschreven met als omschrijving “winstdeling 2009”. Dit betreft boekingsstuk 112000146. Op de printscreens van beide boekingsstukken is te zien dat verdachte deze boekingen gedaan heeft. De ontvangst werd tegengeboekt op de grootboekrekening 13650 “kruisposten”. Verdachte doet dus voorkomen als of deze bijschrijving afkomstig is van een kasafstorting.

De verklaring van verdachte

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij in het tijdvak van 1 maart 2010 tot en met 31 december 2012 als hoofd van de administratie en het secretariaat in dienst was van het museum. Tot zijn taken behoorde onder meer het verzorgen van de financiële administratie en het beheren van de kas van het museum. Dit laatste hield onder meer in dat hij de kas beheerde en controleerde, de balie van wisselgeld voorzag en de afdracht van de entreegelden en de inkomsten uit verkoop controleerde. Hij was als enige van de administratie gemachtigd om namens het museum betalingen te doen. Hij controleerde alle facturen en verzorgde de boekhouding van alle inkomsten en uitgaven van het museum.

Verdachte verklaarde dat in 2010 door hem en collega een kastekort werd geconstateerd van ongeveer € 15.000,00. Er is daarna door hen nog een tweede kastekort geconstateerd. Door verdachte is daarna ook nog een derde kastekort geconstateerd. Hij heeft die kastekorten vervolgens op een onjuiste wijze in de boekhouding weggeschreven en de tekorten dus op die manier verhuld. Dat had hij toen niet moeten doen. Hij heeft geen onderzoek naar de tekorten ingesteld of doen instellen. Hij is, om geen onrust te laten ontstaan en geen onderzoek te laten plaatsvinden, zo dom geweest om die tekorten op die (foutieve) manier in de boekhouding te verwerken. Zijn collega wist van twee van de drie kastekorten. In 2011 waren meer personen bekend met het feit dat er kasverschillen waren geconstateerd.

Verdachte heeft verder verklaard dat er geen apart kasboek werd bijgehouden en dat de kas bijna nooit werd geteld. Mogelijk was dit maar een of twee keer per jaar.

Het is mogelijk, omdat dit tot zijn taak behoorde, dat hij rond 2 november 2012 de beleggingsopbrengsten van 2012 te laag in de boekhouding van 2012 heeft verantwoord en dat er daardoor in die boekhouding een verschil was van € 9.800,00.

Een opname van geld uit de kas (kasopname) of een kasstorting moest in de boekhouding worden verwerkt en daarvan moest in de grootboekhouding een kruispost gemaakt worden. Als door baliepersoneel gevraagd werd geld uit de kas op te nemen of als geld door baliepersoneel werd gestort, werd daarvoor een formulier opgemaakt. Dat formulier of kasstuk werd bij de boekhoudstukken gelegd, in de ordner die betrekking had op de kas. Verdachte heeft verklaard dat hem niet bekend is waarom er rond 2 november 2012 in de boekhouding geen kasstuk is betreffende een opname uit de kas van € 9.800,00.

Volgens verdachte hadden alle collega’s op de administratie toegang tot de kleine kas van het museum. De kasgelden van de kleine kas werden later verrekend met de grote kas, de kluis genoemd. Voor de kluis waren verdachte en zijn collega verantwoordelijk. Vanaf 2010 werden grotere uitgaven dan € 1.000,00 door collega en hem verzorgd en zij zorgden ook dat in de kleine kas steeds een bedrag van € 1.000,00 zat. Alle mutaties van de kluis werden door verdachte verwerkt in de boekhouding. Als gelden door het baliepersoneel naar de administratie werden gebracht, om deze af te storten in de kluis, werd door die medewerker een envelop met geld gebracht. Verdachte verklaarde dat hij de envelop met geld meestal aan mevrouw naam collega gaf en dat zij daarna het geld telde en voor ontvangst tekende. Hij verwerkte dat dan steeds in de boekhouding. Grotere uitgaven dan € 1.000,00 werden niet uit de kleine kas, maar rechtstreeks uit de kluis gedaan.

Verdachte verklaarde verder dat hij vanaf 1 januari 2010, in opdracht van de directie van het museum, met collega samen een kantoorruimte deelde. De grote kas, de kluis, ging toen met hem mee. Officieel hadden alleen zij tweeën vanaf die datum toegang tot de kluis. De werkwijze met betrekking tot die kluis was meestal dat de code er ’s morgens afgehaald werd en dat de kluis dan toegankelijk was met alleen een sleutel. Die sleutel lag in de bureaulade van verdachte zelf en een tweede sleutel lag in de bureaulade van mevrouw naam collega. Verdachte was ten aanzien van deze kluis de enig verantwoordelijke. In de kluis zat meestal veel geld, afkomstig van de entreebalie en de winkel van het museum. Al het geld dat binnenkwam in de grote kas of kluis werd ingeboekt via de kas. Afstortingen naar de bank vonden alleen plaats als er veel briefgeld in de kluis lag. Voor de afstortingen werd gebruik gemaakt van een stortingsformulier, dat doorgaans door mevrouw naam collega werd gereed gemaakt. Verdachte heeft verklaard dat hij, bij de afwikkeling van het tegoed van de afdeling kunstuitleen van het museum, handmatig een bedrag van € 4.307,97 op het stortingsformulier d.d. 20 juni 2012 bij heeft geschreven, naast het reeds daarop geprinte bedrag van € 6.300,00. Dat is zijn handschrift. Hij gaat er daarom van uit dat hij ook de vermelding in de boekhouding heeft gedaan en dat hij daarmee iets, een kastekort wellicht, heeft willen rechttrekken. Verdachte erkent dat op 30 juni 2012 genoemd bedrag van € 4.307,97 is geboekt op de grootboekrekening “vervallen kooptegoeden” van de kunstuitleen en dat, toen die boeking werd gedaan op 30 juni 2012, hij als gebruiker ingelogd was in het boekhoudsysteem Exact. Verdachte geeft toe dat het vreemd is dat dit bedrag als kasuitgave is verantwoord in de boekhouding. Hij heeft die bedragen op een onjuiste manier weggeschreven in de boekhouding. Hij heeft die handgeschreven vermelding van € 4.307,97 er waarschijnlijk bijgeschreven om het kassysteem kloppend te maken.

Verder heeft verdachte verklaard dat hij de kastekorten niet aan de directie of de externe accountant van het museum heeft gemeld. Hij deed dat niet omdat er dan een onderzoek zou komen en dat er dan mogelijk verkeerde beschuldigingen zouden worden gedaan. Hij geeft toe dat hij, op grond van het beleid van het museum inzake fraudepreventie, geconstateerde kastekorten wel aan de directie had moeten melden. Omdat hij er niet van uitging dat iemand van zijn collega’s iets uit de kas wegnam, heeft hij de werkwijze van ’s ochtends de kluiscode verwijderen en de kluissleutels in de bureaulades laten liggen, gewoon gehandhaafd, ook nadat een kastekort was geconstateerd.

Verdachte heeft erkend dat hij de jaarrekening over het boekjaar 2012 heeft opgemaakt en dat daarin een bedrag van € 7.500,00 te weinig als rentebaten en een bedrag van € 6.500,00 teveel als verzekeringskosten door hem is verantwoord. Het is dus mogelijk dat in de boekhouding van dat jaar een onjuiste kasuitgave van € 14.000,00 is verantwoord, terwijl er geen schriftelijk stuk van die kasuitgave is.

Volgens verdachte zal juist zijn dat in de jaarrekening over het boekjaar 2010 een bedrag van € 15.332,94 terzake winstcommissie voor verzekeringen van de ABN AMRO-bank is bijgeschreven op de bankrekening van het museum. Het kan kloppen dat dit bedrag niet als inkomsten in de boekhouding is verwerkt en dat wel een kasuitgave in de boekhouding verantwoord is. Verdachte heeft verklaard dat het mogelijk is dat hij toen op deze wijze een kastekort in de boekhouding heeft weggeschreven.

Verdachte heeft ook verklaard dat het mogelijk is dat hij in de jaarrekening over het boekjaar 2011 de op een bankrekening van het museum gestorte winstcommissie en winstdeling van verzekeringen van de ABN AMRO-bank, voor een bedrag van € 7.678,25 en voor een bedrag van € 13.945,66, niet als inkomsten heeft opgenomen. Het is volgens verdachte mogelijk dat die twee bedragen wel als een kasstorting van kas naar bank zijn verwerkt in de boekhouding.

Bewijsoverwegingen

Verdachte heeft bekend dat hij onware boekingen heeft verricht in de boekhouding van het museum. Hij heeft daarmee naar het oordeel van de rechtbank valsheid in geschrifte gepleegd. Deze valsheid pleegde verdachte, naar zijn zeggen, met als doel om door hem geconstateerde kastekorten te maskeren. Dat deze kastekorten zouden zijn ontstaan door een menselijke fout of een fout in het systeem, zoals geopperd werd door verdachte, acht de rechtbank niet geloofwaardig. De tekorten zijn te groot om als “mistelling” van een mens of systeem te kunnen worden gezien; het gaat om vele duizenden euro’s en het ligt voor de hand dat als er daadwerkelijk sprake is van fouten van een mens of van het systeem deze fouten betrekkelijk eenvoudig opgespoord hadden kunnen worden en, gelet op de financiële belangen, moeten worden.

De rechtbank gaat dus, nu ook verder niet aannemelijk is geworden dat het systeem of de mensen die daarmee werkten onbedoeld dergelijke, reeds qua financiële omvang, grote fouten begingen, er van uit dat uit de kas daadwerkelijk de gelden zijn weggenomen.

De vraag is dan door wie de gelden zijn weggenomen. Nu de betrokkenheid van anderen niet is gebleken, verdachte degene was die de kastekorten probeerde te maskeren en verdachte toegang had tot de kluis en het daarin opgenomen kasgeld, komt de rechtbank tot de conclusie dat geen ander dan verdachte deze gelden heeft weggenomen en dat zonder daartoe gerechtigd te zijn.

Deze gelden had verdachte uit hoofde van zijn dienstbetrekking onder zich en verdachte heeft zich dus schuldig gemaakt aan het onder 1 primair tenlastegelegde.

De rechtbank betrekt hierbij nog dat, zo de verdachte de gelden al niet zelf heeft behouden, hij toch verduistering heeft gepleegd nu verduistering ook kan worden gepleegd door een dader die het daaruit verkregen voordeel niet zelf behoudt, maar dit – om welke reden dan ook – aan een andere natuurlijke persoon of aan een rechtspersoon doet toekomen (HR 21 oktober 1986, LJN AC9529).

De rechtbank acht dan ook, op grond van voornoemde feiten en omstandigheden, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte op verschillende tijdstippen in het tijdvak van 1 maart 2010 tot en met 31 december 2012 in de gemeente Maastricht zich met opzet de uit de kas verdwenen en aan het museum toebehorende geldbedragen wederrechtelijk heeft toegeëigend, en wel tot een totaal bedrag van € 65.064,82.

De verdediging heeft opgeworpen dat er binnen het museum een bedrijfscultuur was, waarbij het door de leidinggevenden niet zo nauw werd genomen met de omschrijving van diverse uitgaven in de boekhouding. De rechtbank overweegt ten aanzien van dit verweer dat dit – zelfs indien deze stelling juist zou zijn, hetgeen niet vaststaat – niet tot gevolg heeft dat verdachte dan niet strafbaar heeft gehandeld. Daarnaast heeft de verdediging nog opgemerkt dat verdachte niet in de gelegenheid is gesteld de onderliggende stukken van de boekhouding in te zien om inhoudelijk alle relevante boekingen na te kunnen gaan. De rechtbank overweegt te dien aanzien dat het voor verdachte op basis van de inhoud van de stukken in het strafdossier voldoende duidelijk moet zijn over welke posten en welke stukken het in deze zaak gaat.

Feit 2

Vast is komen te staan dat verdachte voor privédoeleinden tweemaal € 250,00 en eenmaal € 221,33 met de pinpas van het museum heeft betaald of opgenomen. Echter, verdachte heeft die betalingen/opnamen met een schriftelijk stuk in de boekhouding verantwoord, door daarbij zijn initialen te vermelden. Bovendien is vast komen te staan dat hij deze geldbedragen enige tijd later, nog in hetzelfde boekjaar, weer geheel aan het museum heeft terugbetaald. Weliswaar heeft verdachte deze bedragen laat terugbetaald, maar de rechtbank kan zich voorstellen dat zijn financiële situatie hier wellicht debet aan was.

De rechtbank is daarom ten aanzien van het onder 2 tenlastegelegde van oordeel dat niet wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte zich de tenlastegelegde geldbedragen met opzet wederrechtelijk heeft toegeëigend. De rechtbank zal verdachte dus vrijspreken van feit 2.

Bewezenverklaring

Feit 1 primair: verduistering gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 200 uren en 3 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling wegens niet melden ongebruikelijke transacties en het niet uitvoeren van cliëntenonderzoek

Rechtbank Den Haag 1 juli 2015, ECLI:NL:RBDHA:2015:10639 Verdachte 1 is een BV, met statutaire zetel Capelle aan de IJssel. Activiteit van deze B.V. is de handel in (winkel)meubelen en andere artikelen op het gebied van woninginrichting, alsmede de verkoop van goud, zilver, juwelen en horloges. Bestuurder van de B.V. is medeverdachte 1. Op 7 maart 2013 heeft inspecteur van politie, J.C. Alderliesten een rapport opgemaakt waarin hij melding maakt bij de Belastingdienst van het niet, niet-juist en/of niet-tijdig melden van ongebruikelijke transacties door verdachte 1.

Alderliesten is op dat moment werkzaam als financieel rechercheur bij de Landelijke Recherche te Zoetermeer en bezig met het onderzoek ‘Tidore’ gericht op de handel in verdovende middelen. Uit dat onderzoek is gebleken dat medeverdachte 2, in de periode van 13 september 2008 t/m 8 april 2010 meubels heeft gekocht, waarbij het totaalbedrag van € 162.524,88 contant is betaald. Verder is gebleken dat een andere verdachte, de heer medeverdachte 3, in de periode van 19 januari 2010 t/m 10 juni 2010 meubels heeft gekocht, waarbij het totaalbedrag van € 92.991 contant is betaald. Deze meubels zijn gekocht bij verdachte 1 gevestigd aan de adres 2 te Capelle aan de IJssel en gebleken is dat van het bovenstaande door het bedrijf geen enkele ongebruikelijke transactie is gemeld. In het kader hiervan is de feitelijk leidinggevende van verdachte 1, de heer medeverdachte 1 als verdachte gehoord op 17 oktober 2012.

Het rapport van 7 maart 2013 is onder de aandacht gebracht van de FIOD, die een nader onderzoek heeft ingesteld. Op 4 oktober 2013 heeft de officier van justitie ingevolge artikel 126dd Sv toestemming gegeven voor het gebruik van gegevens uit het onderzoek ‘Tidore’ voor ander strafrechtelijk onderzoek dan waartoe de bevoegdheid is uitgeoefend.

Ontvankelijkheid van de officier van justitie

De officier van justitie heeft aangevoerd dat de verjaringstermijn van het recht tot strafvordering ten aanzien van de ten laste gelegde feiten zes jaren bedraagt. In haar visie betekent dit dat er geen vervolging kan plaatsvinden ten aanzien van het nagelaten cliëntenonderzoek vóór 17 juni 2009 en het niet melden van ongebruikelijke transacties die zijn verricht vóór 17 juni 2009. Dat geldt evenwel volgens de officier van justitie niet voor de laatste betaling van € 1.446,99 die [medeverdachte 2] op 8 april 2010 heeft gedaan, omdat er sprake was van een serie betalingen waarvan verdachte had moeten veronderstellen dat deze verband zouden kunnen houden met witwassen of financiering van terrorisme.

De raadsvrouw heeft zich niet uitgelaten over de ontvankelijkheid van de officier van justitie.

Ten aanzien van de ontvankelijkheid van de officier van justitie overweegt de rechtbank het volgende. De verdachte wordt verweten opzettelijk te hebben gehandeld in strijd met de voorschriften van artikel 3 en 16 van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (WWFT). Ingevolge artikel 1, eerste lid onder 2 jo artikel 2, eerste lid van de Wet op de economische delicten (WED) betreffen dit misdrijven voor zover zij opzettelijk zijn begaan. De straf die voor een dergelijk economisch delict kan worden opgelegd is op grond van artikel 6, eerste lid onder 2 van de WED een gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren, een taakstraf of een geldboete van de vierde categorie. In casu betreft de verdachte een rechtspersoon en is een geldboete de enige strafmodaliteit. Volgens artikel 70, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) vervalt het recht tot strafvordering voor misdrijven waarop geldboete is gesteld na zes jaren.

De verjaring van het recht tot strafvordering is gestuit door het betekenen van de dagvaarding op 5 juni 2015. Gelet op de verjaringstermijn van zes jaren is het recht tot strafvordering verjaard tot 5 juni 2009.

Ten laste is onder meer gelegd het opzettelijk niet melden van ongebruikelijke transacties in de periode van 30 mei 2009 tot en met 1 juni 2009, alsmede het opzettelijk niet verrichten van cliëntenonderzoek in diezelfde periode. Deze feiten zijn verjaard.

Gelet op het vorenoverwogene zal de rechtbank de officier van justitie gedeeltelijk niet-ontvankelijk verklaren ten aanzien van de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten over de periode 30 mei 2009 tot en met 4 juni 2009.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de rechtbank wettig en overtuigend bewezen zal verklaren dat verdachte de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan. Daartoe heeft zij gesteld dat verdachte als beroeps- of bedrijfsmatig handelaar in goederen een meldplicht heeft als het gaat om verkoop van goederen waarbij er meer dan € 15.000 contant wordt betaald. Ten aanzien van de transacties met medeverdachte 2 en medeverdachte 3 waren, naast het betaalbedrag, voldoende elementen aanwezig op grond waarvan de verdachte had moeten twijfelen of dit wel zuivere koffie was. Gelet daarop had de verdachte een melding moeten doen bij de FIU. Ook had de verdachte cliëntenonderzoek moeten verrichten door de klant te identificeren en diens identiteit te verifiëren, terwijl de verdachte niet eens een deugdelijke identificatie, laat staan een verificatie, heeft verricht. Ten slotte heeft de officier van justitie aangevoerd dat aangezien de voorschriften uit de WWFT (zowel met betrekking tot de meldplicht als ten aanzien van het cliëntenonderzoek) ordeningsrecht betreffen, kleurloos opzet geldt.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte erkent dat er melding had moeten worden gedaan van een ongebruikelijke transactie en dat zij cliëntenonderzoek had moeten doen bij medeverdachte 2 en medeverdachte 3, maar dat de verdachte dit niet bewust heeft nagelaten omdat zij ten tijde van de ten laste gelegde feiten niet op de hoogte was van de destijds net in werking getreden meldingsplicht voor overige beroeps- of bedrijfsmatige verkopers van goederen, die niet reeds meldplichtig waren. Hiertoe heeft de raadsvrouw in de eerste plaats aangevoerd dat uit het jaarverslag van de FIU uit 2008 onder de categorie ‘overige handelaren’ één melding van een ongebruikelijke transactie is gedaan en in 2009 en 2010 respectievelijk 14 en 30 meldingen zijn gedaan. Het jaarverslag 2008 van de FIU wijst erop dat deze sector nog niet goed bekend is met de meldplicht en actieve voorlichtingsacties hebben nog niet plaatsgevonden. In 2010 signaleert het FIU dat het aantal meldingen nog steeds laag te noemen is. In de tweede plaats heeft de raadsvrouw aangevoerd dat er door verdachte geen verhulling heeft plaatsgevonden, grote contante ontvangsten werden gespreid over verschillende dagen omdat de verdachte maximaal € 15.000 per dag kon afstorten bij de bank en als zodanig administratief gesplitst in de kasstaten.

Beoordeling rechtbank

De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld in hoeverre het opzettelijk overtreden van de meldplicht voor ongebruikelijke transacties (feit 1) en opzettelijk nalaten van de verplichting tot het verrichten van cliëntenonderzoek (feit 2) aan de verdachte kunnen worden verweten.

Feit 1

Bewoordingen WWFT

Sinds 1 januari 2013 dient een ongebruikelijke transactie onverwijld te worden gemeld aan de Financiële inlichtingen eenheid. Krachtens artikel 1, onder a, sub 15, van de WWFT wordt onder ‘instelling’ verstaan: de beroeps- of bedrijfsmatig handelende verkoper van goederen, voor zover betaling van deze goederen in contanten plaatsvindt voor een bedrag van € 15 000 of meer, ongeacht of de transactie plaatsvindt in een handeling of door middel van meer handelingen waartussen een verband bestaat.

Transacties tussen de verdachte en medeverdachte 3

Medeverdachte 3 heeft een aanzienlijke hoeveelheid goederen bij de verdachte gekocht en daarvoor contant betaald.

Volgens de administratie van de verdachte hebben, blijkens het dossier, de volgende contante betalingen door medeverdachte 3 plaatsgevonden:

19 januari 2010 € 4.500

20 januari 2010 € 7.000

21 januari 2010 € 7.500

22 januari 2010 € 6.000

10 februari 2010 € 6.000

11 februari 2010 € 4.000

10 maart 2010 € 10.000

18 maart 2010 € 10.000

1 april 2010 € 5.000

1 juni 2010 € 10.400

4 juni 2010 € 8.250

7 juni 2010 € 5.300

10 juni 2010 € 9.041

Totaal: € 92.991

De verdachte heeft ten aanzien van de transacties van medeverdachte 2 en medeverdachte 3 geen melding bij het meldpunt in de zin van de WWFT gedaan.

Transacties tussen de verdachte en medeverdachte 2

Zoals de rechtbank hiervoor heeft overwogen zijn de transacties tussen de verdachte en medeverdachte 2 in de periode van –zoals ten laste is gelegd- 30 mei 2009 tot en met 1 juni 2009 verjaard.

De officier van justitie heeft gesteld. dat dit niet geldt voor een transactie van medeverdachte 2 op 8 april 2010.

Nu de tenlastelegging echter zich toespitst op de ongebruikelijke transacties van medeverdachte 2 in de periode van 30 mei 2009 tot en met 1 juni 2009 is de rechtbank van oordeel dat de betaling van 8 april 2010 geen onderdeel uitmaakt van het ten laste gelegde. De rechtbank zal deze betaling dan ook verder buiten beschouwing laten.

Het oordeel van de rechtbank

Naar het oordeel van de rechtbank moet ten aanzien van het tenlastegelegde feit de verdachte worden aangemerkt als instelling in de zin van de WWFT. Als gevolg daarvan geldt het voorschrift ingevolge artikel 16 van de WWFT, zodat op de verdachte de verplichting rustte om melding te maken van ongebruikelijke transacties. De verdachte heeft ten aanzien van de contante betalingen van medeverdachte 3 (in totaal € 92.991) nagelaten om dat te doen. Naar oordeel van de rechtbank hadden de hierboven beschreven gedane contante betalingen aanleiding aan de verdachte moeten geven om tot melding overgaan. Uit de verklaringen van de vertegenwoordiger van de verdachte kan bovendien nog worden afgeleid dat de grote contante betalingen medeverdachte 3 ongebruikelijk en uitzonderlijk voor de verdachte waren.

Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat het genoemde voorschrift van de WWFT ordeningsrecht betreft en daarom ‘kleurloos’ opzet geldt. Gelet op de vaste jurisprudentie van de Hoge Raad, waarin ‘kleurloos’ opzet in het ordeningsrecht voldoende wordt geacht, is niet vereist dat het opzet van de verdachte ook is gericht op het niet naleven van de op de verdachte rustende wettelijke verplichting ongebruikelijke transacties te melden aan het meldpunt. Met andere woorden: de door de verdachte gestelde ontbrekende kennis van de regelgeving staat aan het bewijs van het opzet op het niet melden van de ongebruikelijke transacties niet in de weg.

Daar komt nog bij dat dit in het geval van een onderneming nog scherper ligt. Van een onderneming mag een zekere deskundigheid worden verwacht van het terrein waarop zij zich begeeft. De verdachte is een professioneel beroeps- of bedrijfsmatig handelaar in goederen, waarvan verwacht mag worden dat zij op de hoogte is van de geldende wet- en regelgeving. Bovendien kan een onderneming voor de inhoud van regelgeving aankloppen bij een beroeps- of bedrijfsorganisatie.

Het verweer van de raadsvrouw ten aanzien van de onbekendheid van de verdachte met de meldplicht van de WWFT wordt gelet op het hiervoor overwogene verworpen. Immers, ‘kleurloos opzet’ impliceert dat in rechte niet bewezen behoeft te worden dat de verdachte wist dat zijn gedraging in strijd was met de toepasselijke voorschriften.

De rechtbank acht derhalve wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich meermalen schuldig heeft gemaakt aan de haar onder feit 1 ten laste gelegde opzettelijke overtreding van het voorschrift, gesteld bij artikel 16 van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme.

Feit 2

Bewoordingen WWFT

Artikel 3, eerste lid, van de WWFT, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 3, onder b van de WWFT bepaalt dat een instelling, ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, cliëntenonderzoek verricht indien zij in of vanuit Nederland een incidentele transactie verricht ten behoeve van de cliënt van ten minste € 15 000, of twee of meer transacties waartussen een verband bestaat met een gezamenlijke waarde van ten minste € 15 000. Artikel 4, eerste lid, van de WWFT bepaalt, kort gesteld, dat een instelling het cliëntenonderzoek verricht voordat de incidentele transactie wordt uitgevoerd.

Handelingen/nalaten verdachte

De verdachte heeft ten aanzien van de transacties met medeverdachte 3 geen cliëntenonderzoek verricht. De factuur 011046, gedateerd op 14 juni 2010, is slechts gericht aan de heer medeverdachte 3. Blijkens het dossier en het verhandelde ter terechtzitting is ten aanzien van de transacties met de heer medeverdachte 3 niet gebleken dat zij zijn geïdentificeerd en/of hun identiteit is geverifieerd. De vertegenwoordiger van de verdachte heeft verklaard: ‘Als de klant niet wil dat zijn gegevens worden geregistreerd, dan zal het mij een zorg zijn.’ En ‘Het is toch geld, ondanks dat klanten geen klantgegevens verstrekken.’

Het oordeel van de rechtbank

Naar oordeel van de rechtbank moet ook ten aanzien van dit ten laste gelegde feit de verdachte worden aangemerkt als instelling in de zin van de WWFT.

De rechtbank stelt vast dat door de vertegenwoordiger van de verdachte met betrekking tot de transacties ten aanzien van medeverdachte 3 is erkend dat er geen cliëntenonderzoek is verricht. Gelet op de hierboven beschreven feiten en omstandigheden en de eerder genoemde transacties was daar naar oordeel van de rechtbank zonder meer aanleiding toe.

Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat ook dit voorschrift van de WWFT ordeningsrecht betreft en daarom ‘kleurloos’ opzet geldt. Gelet op de vaste jurisprudentie van de Hoge Raad, waarin ‘kleurloos’ opzet in het ordeningsrecht voldoende wordt geacht, is niet vereist dat het opzet van de verdachte ook is gericht op het niet naleven van de op de verdachte rustende wettelijke verplichting cliëntenonderzoek te verrichten.

Daar komt nog bij dat van een onderneming mag een zekere deskundigheid worden verwacht van het terrein waarop zij zich begeeft. De verdachte is een professioneel beroeps- of bedrijfsmatig handelaar in goederen waarvan verwacht mag worden dat zij op de hoogte is van de geldende wet- en regelgeving. Bovendien kan een onderneming voor de inhoud van regelgeving aankloppen bij een beroeps- of bedrijfsorganisatie.

Het verweer van de raadsvrouw ten aanzien van de onbekendheid van de verdachte met het voorschrift ten aanzien van cliëntenonderzoek ingevolge de WWFT moet ook hier worden verworpen.

De rechtbank acht derhalve wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich meermalen schuldig heeft gemaakt aan de haar onder feit 2 ten laste gelegde opzettelijke overtreding van het voorschrift, gesteld bij artikel 3 van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme.

Bewezenverklaring

• Feit 1: opzettelijke overtreding van het voorschrift, gesteld bij artikel 16 van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd;
• Feit 2: opzettelijke overtreding van het voorschrift, gesteld bij artikel 3 van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

De raadsvrouw van de verdachte heeft bepleit dat aan de verdachte een geheel voorwaardelijke geldboete wordt opgelegd. Zij heeft daartoe aangevoerd dat de verdachte sinds 2008 te maken heeft met hoge kosten en tegelijkertijd sterk teruglopende omzetten, dusdanig dat eind dit jaar het doek voor de meubelzaak valt. Ook is er in de visie van de raadsvrouw sprake van overschrijding van de redelijke termijn, omdat het eerste verhoor als verdachte heeft plaatsgevonden op 17 oktober 2012 en het inmiddels twee jaar en acht maanden heeft geduurd voordat de zaak ter terechtzitting is behandeld. Deze vertraging is niet te wijten geweest aan de verdediging. De overschrijding van de redelijke termijn zou daarom tot uitdrukking moeten komen in de strafmaat.

Alles afwegende acht de rechtbank in beginsel een geldboete van € 20.000 waarvan € 10.000 voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren passend en geboden. Gelet op voormelde overschrijding van de redelijke termijn zal de rechtbank het onvoorwaardelijk gedeelte van de geldboete van de geldboete met 10% matigen.

De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een geldboete van € 19.000 waarvan € 10.000 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Conservatoir beslag in omvangrijke fraude onder vermeende katvanger. Beroep op handelen in strijd met subsidiariteitsbeginsel door OM.

Rechtbank Amsterdam 15 september 2015, ECLI:NL:RBAMS:2015:6151 In een omvangrijke fraudezaak wordt conservatoir beslag gelegd onder een vermeende katvanger (klager) tot een maximumbedrag van €7.559.427,83, bestaande uit twee bankrekeningen met een saldo van € 1.384.236,50 en € 450.000 een vordering die klager heeft op persoon 2 voor een bedrag van € 2.400.000. Daarnaast is er ten laste van klager conservatoir beslag gelegd op zijn woning. Het Openbaar Ministerie verdenkt klager ervan zich schuldig te hebben gemaakt aan valsheid in geschrift, oplichting, witwassen en deelname aan een criminele organisatie. 

Beslagene stelt dat de gelden hem toebehoren en dat het OM in strijd met de beginselen van een goede procesorde, in het bijzonder het subsidiariteitsbeginsel, beslag onder hem legt in plaats van onder verdachte (persoon 1), die over veel vermogen beschikt. Om naar aanleiding van het strafrechtelijk onderzoek naar persoon 1 zekerheid te verkrijgen voor eventuele vorderingen, had het Openbaar Ministerie beslag moeten leggen op het vermogen van persoon 1. Dit vermogen is voldoende beschikbaar en behoort onbetwist aan persoon 1 toe. Het subsidiariteitsbeginsel gebiedt dat het beslag dat onder klager is gelegd, wordt opgeheven. Ook is er niet voldaan aan de vereisten voor een beslag op grond van artikel 94a lid 3 Sv. Niet gebleken is dat het geld dat onder klager in het onderzoek tegen persoon 1 in beslag is genomen van enig misdrijf afkomstig is. Er is geen verband vast te stellen tussen een financiering vanuit China, de aankoop van het hotel aan de adres 1 en het vermogen van persoon 1, van vermeende schijnconstructies is dan ook geen sprake. Ondanks dat het Openbaar Ministerie het beeld schetst dat persoon 1 door middel van de aankoop van het hotel aan de adres 1 geld tracht wit te wassen, blijkt uit het dossier nergens dat klager hier wetenschap van heeft gehad.

Subsidiair heeft de raadsman verzocht het beslag te matigen tot een bedrag waarvan de strafrechter, later oordelend, zou kunnen concluderen dat dit toch van persoon 1 afkomstig is.

Standpunt Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft verklaard dat het standpunt van de verdediging om eerst te kijken naar minder bezwarende beslagmogelijkheden, geen steun vindt in het recht. In het onderzoek zijn voldoende aanwijzingen naar voren gekomen dat sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 94a lid 3 Sv, waarbij voorwerpen geheel of ten dele aan klager zijn gaan toebehoren met het kennelijke doel de uitwinning van die voorwerpen te bemoeilijken of te verhinderen en klager dit wist of redelijker wijs kon vermoeden. De officier van justitie heeft hierbij opgemerkt dat er zoveel mogelijk beslag is gelegd op het vermogen van de hoofdverdachte(n), echter veel vermogen is ondergebracht bij rechtspersonen die geen verdachten zijn of het vermogen bestaat uit vastgoed, wat volledig hypothecair is belast. Het betoog van de raadsman dat niet is voldaan aan het vereiste dat het gelegde beslag afkomstig moet zijn van enig misdrijf treft geen doel omdat dit vereiste sinds de wetswijziging van 2011 niet langer geldt.

Gelet op de huidige stand van het onderzoek ziet de officier van justitie geen reden het beslag te matigen en heeft zij gevorderd het klaagschrift ongegrond te verklaren.

Oordeel rechtbank

Ten aanzien van het beslag op de saldi van de ABN AMRO rekeningen 1 en 2 en de vordering op persoon 2

De raadsman heeft aangevoerd het derdenbeslag in de strafzaak tegen persoon 1 onder persoon 1 gelegd had moeten worden en dat dit ook kan omdat persoon 1 over voldoende vermogen beschikt.

De rechtbank overweegt als volgt.

Door de Wet verruiming mogelijkheden voordeelsontneming (Stb. 2011.171) per 1 juli 2011 kan onder derden beslag worden gelegd op voorwerpen waarvan niet behoeft te worden aangetoond dat zij van misdrijf afkomstig zijn. Indien blijkt dat een verdachte vermogen bij een ander heeft ondergebracht met het kennelijke doel om toekomstig verhaal te frustreren (schijnconstructie), is het mogelijk dit vermogen bij het verhaal te betrekken om zo de effectiviteit van de beslagmodaliteit te vergroten. Voorwaarde is dat er voldoende aanwijzingen bestaan dat voorwerpen geheel of ten dele aan de ander zijn gaan toebehoren met het kennelijke doel de uitwinning van die voorwerpen te bemoeilijken of te verhinderen terwijl die ander dit wist of redelijkerwijs kon vermoeden

De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat uit het onderzoek voldoende aanwijzingen naar voren zijn gekomen dat sprake is van een schijnconstructie als hierboven weergegeven. Zo is onder meer gebleken dat vanuit China door familieleden van persoon 1 geld is overgeboekt naar klager en dat dit geld dezelfde dag is overgeboekt naar een aannemer ten behoeve van de verbouwing van het hotel van klager aan de adres 1 .

Daarnaast zijn bij een doorzoeking bij de naam Group Holding documenten, administratie en bankpasjes op naam van klager aangetroffen. De stelling van de raadsman dat klager te goeder trouw is en zelf over voldoende vermogen beschikt, is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende onderbouwd en onvoldoende om voornoemde aanwijzingen te ontkrachten. De rechtbank acht dan ook voldoende aannemelijk dat de inbeslaggenomen gelden en vordering niet aan klager maar aan persoon 1 toebehoren. Artikel 94a, derde lid Sv is juist voor een schijnconstructie als de onderhavige geschreven. Het beroep van de raadsman op het subsidiariteitsbeginsel gaat dan ook niet op, nu het aannemelijk is dat het niet om het vermogen van klager gaat, maar om dat van persoon 1. Voorzover klager bedoelt te betogen dat het risico van een onjuiste beslaglegging niet op hem mag rusten, volgt de rechtbank hem daarin, gelet op het voorgaande, niet.

Het verweer van de raadsman wordt verworpen en het beklag zal ten aanzien van deze voorwerpen dan ook ongegrond worden verklaard.

Ten aanzien van de woning 

De rechtbank dient te beoordelen of het belang van strafvordering het voortduren van het beslag vordert, en zo neen, of klager redelijkerwijs als rechthebbende op het inbeslaggenomene kan worden aangemerkt.

Het belang van strafvordering verzet zich tegen teruggave indien het veiligstellen van de belangen waarvoor – in dit geval - artikel 94a Sv de inbeslagneming toelaat en het voortduren van het beslag nodig maakt.

In het onderhavig geval is sprake van een voorwerp dat volgens het openbaar ministerie aan klager toebehoort en dient tot bewaring van het recht van verhaal voor een verplichting tot betaling van een geldbedrag aan de staat ter ontneming van het door klager wederrechtelijk verkregen voordeel en/of een aan klager op te leggen geldboete .

Op grond van de zich thans in het dossier bevindende stukken en het verhandelde in raadkamer is de rechtbank van oordeel dat het niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, in de ontnemingszaak aan klager/verdachte de verplichting tot betaling aan de staat van het wederrechtelijk verkregen voordeel en/of een geldboete zal opleggen.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat het strafvorderlijk belang zich verzet tegen opheffing van het beslag.

Het beklag dient dan ten aanzien van dit voorwerp ook ongegrond te worden verklaard.

De rechtbank acht, gelet op de omvang van de verdenkingen tegen persoon 1 en klager, geen termen aanwezig het subsidiair gedane verzoek tot matiging toe te wijzen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Raadsman: verdachte dient te worden vrijgesproken nu de onder 1 ten laste gelegde verduistering de onder 2 ten laste gelegde valsheid in geschrifte impliceert

Rechtbank Overijssel 17 september 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:4302 Aan verdachte is onder feit 1 verduistering ten laste gelegd en onder feit 2 valsheid in geschrifte. De raadsman heeft aangevoerd dat verdachte van feit 2 dient te worden vrijgesproken aangezien de onder 1 ten laste gelegde verduistering tegelijkertijd de onder 2 ten laste gelegde valsheid in geschrifte impliceert.

De rechtbank is van oordeel dat de stellingname van de raadsman, ook als de rechtbank het mede opvat als een beroep op niet-ontvankelijkheid, geen steun vindt in het recht. Naar het oordeel van de rechtbank is het strafrechtelijk verwijt van gekwalificeerde verduistering een heel andere dan die van valsheid in geschrifte. Zo is het beschermd belang bij verduistering het vermogen van de benadeelde en het vertrouwen in de persoon die het goed onder zich heeft. Bij valsheid in geschrift gaat het om het vertrouwen dat het publiek in het algemeen moet hebben in de juistheid van geschriften. In een dergelijke situatie is artikel 55 lid 1 Sr. niet van toepassing volgens de Hoge Raad (HR 24 april 1984, NJ 1984/639).

Ook als artikel 55, lid 1 van toepassing zou zijn, staat het de officier van justitie trouwens vrij om beide feiten ten laste te leggen. In dat geval zou alleen de valsheid in geschrift, als het “zwaarste” feit, gekwalificeerd worden met als toevoeging dat het in eendaadse samenloop is gepleegd met het andere feit. Tot niet-ontvankelijkheid, of vrijspraak kan deze stelling van de raadsman niet leiden, zodat de rechtbank eraan voorbij gaat.

De rechtbank veroordeelt de verdachte wegens verduistering en valsheid in geschrifte tot een taakstraf van 240 uur, plus een gevangenisstraf van 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft als notaris meegewerkt aan een bedrieglijke bankbreuk en het opmaken van valsheden in authentieke akten

Rechtbank Overijssel 19 juni 2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:4271

De verdenking komt er op neer dat verdachte:

• Feit 1: al dan niet samen met bedrijf 1 BV of andere (rechts) personen faillissementsfraude heeft gepleegd in het faillissement van bedrijf 1 BV door een bedrag van € 427.932,65 aan de boedel te onttrekken;
• Feiten 2 tot en met 5: als notaris authentieke akten vals heeft opgemaakt.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder feit 1 primair, behoudens de daar genoemde bedragen van €119.000, bewezen kan worden verklaard, nu er onvoldoende bewijs is om aan te nemen dat deze bedragen zijn onttrokken. Verdachte dient van dit onderdeel te worden vrijgesproken. De feiten 2, 3, 4 en 5 kunnen volgens de officier van justitie bewezen worden verklaard.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich, samengevat weergegeven, op het standpunt gesteld dat verdachte van de ten laste gelegde feiten dient te worden vrijgesproken.

Ten aanzien van feit 1 primair heeft zij daartoe gesteld dat niet tot een bewezenverklaring kan worden gekomen omdat het woord “terwijl” in de tenlastelegging “in de tijd dat” betekent. Ten aanzien van zowel het primair als subsidiair ten laste gelegde heeft de verdediging gesteld dat nu de vermeende onttrekkingen hebben plaatsgevonden vóórdat er een faillissement was, er niet is onttrokken “terwijl” de BV failliet was. Voorts is geen sprake van “bedrieglijke verkorting van de rechten van schuldeisers” en ook niet van “vooruitzicht van een faillissement”. Er is geen bewijs dat bedrijf 1 BV door de overboeking van de in de tenlastelegging genoemde bedragen failliet is verklaard en als dat al zo is, dan was verdachte er niet mee bekend dat een faillissement aanstaande zou kunnen zijn. Daarnaast ontbreekt het ook voor medeplegen noodzakelijke (voorwaardelijk) opzet.

Voor het vestigen van de hypotheek bestond wel een kenbare tegenprestatie. bedrijf 3 BV heeft een gedeelte van de verplichtingen overgenomen van oude naam bedrijf 1 BV. Tot zekerheid daarvan in samenhang met het veiligstellen van het risico dat een verkoop door medeverdachte 2 de winst zou doen verdwijnen, is de hypotheek gevestigd. Voor de twee overboekingen van €119.000 was een geldige titel aanwezig; namelijk de aannemingsovereenkomst. Een en ander is ook keurig in de boeken verwerkt en de bedragen zijn bij aannemer naam 2 terecht gekomen.

Ten aanzien van feit 2 heeft de verdediging gesteld dat de daar bedoelde afrekening een concept afrekening is. Er staat geen logo op, de koopsom van €3.000 is niet overgemaakt op de bankrekening die erop staat, de passeerdatum is niet ingevuld en het dossiernummer komt niet overeen met het nummer op de akte van levering, terwijl dit wel overeenkomt met de declaratie. Dat het bedrag van €3.000 die op het grootboekoverzicht van het winkel is vermeld verband houdt met deze transactie is een aanname. Er staat omschreven “ notaris ”, maar dat klopt niet want de betaling is niet via dit kantoor gegaan.

Er is geen bewijs dat verdachte op de hoogte was van de vermeende fraude rondom bedrijf 11 BV, zodat het (voorwaardelijk) opzet ontbreekt. Niets wijst op de ongeloofwaardigheid van de stelling dat medeverdachte 2 de koopsom van €3.000 naar

€20.000 heeft verhoogd. Een boeking naar naam 3 is niet vreemd, want die was accountant van medeverdachte 2 en medeverdachte 3, en een koopsom van €20.000 lijkt een logische prijs en is niet irreëel voor een lege BV. Verdachte heeft medeverdachte 3 daar over bevraagd en die ging akkoord. Door verdachte is geen gedragsregel overtreden, want er dreigde geen cliënt te worden benadeeld.

Ten aanzien van feit 3 heeft de verdediging gesteld dat er weliswaar een fout staat in de daar bedoelde akte, maar dat komt voort uit een vergissing. Er had moeten staan dat medeverdachte 1 handelde als gevolmachtigde van de bedrijf 12. Gesteld dat in de volmacht is opgenomen dat medeverdachte 1 als zodanig gevolmachtigd was, dan is er sprake van een evidente vergissing, maar dat is nu niet te controleren. Nu die mogelijkheid verdachte is ontnomen, kan hij zijn onschuld niet aantonen, zodat geen andere conclusie kan volgen dan dat de rechtbank verdachte dient vrij te spreken.

Ten aanzien van de onder feiten 3, 4 en 5 opgenomen aktes heeft de verdediging gesteld dat niet bewezen kan worden dat verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op het valselijk opmaken. In valselijk opmaken zit “opzet” ingeblikt, dat ook met voorwaardelijk opzet kan worden bereikt. Er is geen bewijs waaruit zou zijn af te leiden dat “een aanmerkelijke kans is ontstaan”. Verdachte is zich nergens bewust van geweest, laat staan dat hij iets heeft aanvaard. Daarbij geldt bij feit 3 nog dat er geen motief noch voordeel aanwezig was.

Van de onder feit 4 opgenomen akte kan niet worden bewezen dat deze akte vals is. Ook als er geen lening tegenover stond, betekent dit niet dat de akte vals is. De akte geeft in totaal negen mogelijkheden die ten grondslag kunnen liggen voor de hypotheek. Het kan ook gaan om toekomstige leningen, (toekomstige) rekening-courant verhoudingen, (toekomstige) borgstellingen, “dan wel uit welken anderen hoofde ook”. Bovendien had bedrijf 3 BV het grootste deel van alle verplichtingen van oude naam bedrijf 1 BV overgenomen. De hypotheek strekte mede tot voldoening aan die verplichtingen, hetgeen blijkt uit het feit dat de vestiging van de hypotheek is gefactureerd aan oude naam bedrijf 1 BV. Of bekend was dat de heer naam 1 zou kopen is volgens de verdediging niet relevant, nu de hypotheek immers zou worden afgelost zodra bedrijf 5 zou kopen.

Ten aanzien van feit 5 heeft de verdediging daarnaast gesteld dat het perceel terecht is aangemerkt als bouwgrond. De intentie van partijen en het geheel aan handelingen is daarbij relevant. Uit het Don Bosco arrest volgt dat als er wordt gesloopt om er bouwterrein van te maken, de vraag of er nog sloop- of na-sloopse-handelingen moeten worden verricht, niet relevant is. Het perceel mocht als bouwterrein worden aangemerkt en het is terecht met BTW geleverd. Daar komt bij dat het Hof van Justitie het begrip “bouwterrein” ruim uitlegt (arrest Woningstichting Maasdriel). Het gaat er om of het terrein daadwerkelijk bestemd is om te worden bebouwd.

Oordeel rechtbank

Feiten 1, 3 en 4

De rechtbank overweegt met betrekking tot de feiten 1, 3 en 4, die alle samenhangen met zaakdossier 1 van het proces-verbaal van de Belastingdienst/FIOD, het volgende.

Uit het zaakdossier 1 leidt de rechtbank het volgende af. Medeverdachte 1 heeft oude naam bedrijf 1 BV op 13 juni 2002 opgericht. Oude naam bedrijf 1 BV ontwikkelde projecten op het gebied van woning- en utiliteitsbouw. Vanaf de oprichting op 13 juni 2002 tot 24 januari 2011 is medeverdachte 1 (on)middellijk bestuurder van oude naam bedrijf 1 BV geweest (in de periode van 13 juni 2002 tot 31 december 2010 onmiddellijk bestuurder en in de periode van 31 december 2010 tot 24 januari 2011 middellijk bestuurder, middels bedrijf 6 BV). De stichting 3 is gedurende de periode van 18 september 2003 tot 31 december 2010 aandeelhouder van oude naam bedrijf 1 BV geweest. Bestuurders van deze stichting waren medeverdachte 1, zijn vader naam 4 en zijn zuster naam 5.

Op 31 december 2010 zijn de aandelen van oude naam bedrijf 1 BV ondergebracht in bedrijf 6 BV.

Vervolgens is op 24 januari 2011 naam 6, middels de stichting 1, bestuurder en enig aandeelhouder van oude naam bedrijf 1 BV geworden. De naam van oude naam bedrijf 1 BV is daarna op 18 april 2011 in bedrijf 1 BV gewijzigd. bedrijf 1 BV is op 20 december 2011 in staat van faillissement verklaard. bedrijf 6 BV is opgericht op 7 december 2010. Medeverdachte 1 is vanaf de datum van oprichting bestuurder van bedrijf 6 BV. De stichting 3, later genoemd stichting 4, was vanaf 31 december 2010 de aandeelhouder van bedrijf 6 BV.

In januari 2011 zijn de navolgende nieuwe groep vennootschappen opgericht: bedrijf 13 BV t/m bedrijf 20 BV. De aandelen van deze rechtspersonen zijn ondergebracht in bedrijf 6 BV.

Op 4 januari 2011 heeft oude naam bedrijf 1 BV zeven van haar onderhanden projecten voor een bedrag van per saldo €1.101.000 verkocht aan zeven nieuwe vennootschappen van de groep.

Vervolgens is in een overeenkomst tussen oude naam bedrijf 1 BV, de zeven overnemende groep vennootschappen en bedrijf 6 BV, gedateerd 10 januari 2011, geconstateerd dat in de overeenkomst van 4 januari 2011 geen rekening is gehouden met een aantal onderhanden werkposities. De koopprijzen van de overgedragen projecten zijn om die reden met een bedrag van €2.505.500 verhoogd tot €3.606.500.

Het project in Haaksbergen maakte geen deel uit van deze overeenkomst. In genoemde overeenkomst zijn de financieringen die met het project samenhingen derhalve niet opgenomen. Het project is niet overgedragen aan een nieuwe groep vennootschap, maar is achtergebleven in oude naam bedrijf 1 BV. De verkoopopbrengst van dit project had dan ook bij oude naam bedrijf 1 BV terecht moeten komen.

Op 21 december 2010 heeft medeverdachte 1 de appartementsrechten, omvattende het uitsluitend gebruik van de commerciële ruimten aan de adres 2 en 3 te plaats 1, namens oude naam bedrijf 1 BV voor €200.000 ex BTW geleverd aan naam 7 (een medewerker van medeverdachte 1 ).

Deze appartementsrechten zijn vervolgens door voornoemde naam 7 op 29 december 2010 verkocht aan bedrijf 7 BV, vertegenwoordigd door medeverdachte 2, eveneens voor de prijs van €200.000 ex BTW. Op dat moment is medeverdachte 2 middels de stichting 2, bedrijf 8 BV, bedrijf 21 BV, middellijk bestuurder en aandeelhouder van bedrijf 7 BV.

Op 31 januari 2011 is een akte ondertekend door medeverdachte 2, namens bedrijf 7 BV als hypotheekgever, en medeverdachte 1, namens bedrijf 3 BV, ten behoeve van het recht van eerste hypotheek en eerste pand op het onderpand adres 2 en 3 te plaats 1. Het hypotheekbedrag bedroeg €422.750.

Eveneens op 31 januari 2011 (15 minuten later) zijn de appartementsrechten door medeverdachte 2 namens bedrijf 7 BV verkocht aan oude naam bedrijf 1 BV, vertegenwoordigd door naam 6 (die op 24 januari 2011 de middellijk bestuurder van oude naam bedrijf 1 BV was geworden), eveneens voor €200.000 ex BTW.

Een dag later, op 1 februari 2011, heeft medeverdachte 1, in de akte van levering aangeduid als schriftelijk gevolmachtigde van bedrijf 6 BV, te deze handelend als zelfstandig bevoegd bestuurder van oude naam bedrijf 1 BV, de appartementsrechten van adres 2 en 3 te Haaksbergen verkocht en geleverd aan naam 8, namens bedrijf 5 BV, voor de prijs van €625.000 ex BTW. Eveneens op 1 februari 2011 heeft bedrijf 5 de appartementsrechten voor de prijs van €750.000 ex BTW doorverkocht aan naam 1.

Uit bankafschriften van bedrijf 3 BV is gebleken dat notaris, het kantoor waar verdachte als notaris aan verbonden was, op 3 februari 2011 een bedrag van €427.932,65 naar bedrijf 3 BV heeft overgemaakt, met de mededeling ‘Spoedopdracht afl. comm. ruimte H bergen’.

De rechtbank overweegt in het bijzonder ten aanzien van feit 1 het volgende.

Verdachte heeft alle akten met betrekking tot de hiervoor genoemde leverings- dan wel vestigingshandelingen aangaande vorenbedoelde appartementsrechten opgemaakt en deze akten zijn alle voor hem als notaris gepasseerd. Temeer nu deze handelingen in een zeer korte tijdspanne plaatsvonden (21 december 2010 tot en met 1 februari 2011) kan het niet anders zijn dat verdachte, zeker in zijn rol bij dit alles als notaris, wist dat de appartementsrechten toebehoorden aan oude naam bedrijf 1 BV en dat de opbrengst van de verkoop aan die BV ten goede moest komen. Verdachte heeft meegewerkt aan een U-bochtconstructie, waarin de appartementsrechten binnen die korte tijdspanne beneden de prijs werden doorverkocht aan bedrijf 7 BV, een BV van medeverdachte 2, en daarna weer werden terug verkocht aan oude naam bedrijf 1 BV. Zodoende werden de appartementsrechten tijdelijk buiten de macht van oude naam bedrijf 1 BV gebracht om het mogelijk te maken in die tussentijd een hypotheekrecht te vestigen ten gunste van bedrijf 3 BV. Dat er een lening of andere verplichting tegenover deze hypotheek stond is niet gebleken. Evenmin is gebleken dat bedrijf 7 BV (een vennootschap die niet wordt bestuurd door of in bezit is van medeverdachte 1 en op geen enkele wijze aantoonbaar verband houdt met de groep ) in het kader van de reorganisatie binnen de groep op enigerlei wijze iets aan bedrijf 3 BV verschuldigd was. Bovendien had het voor de hand gelegen om indien dergelijke verplichtingen bestonden deze specifiek in de akte te vermelden.

Dat er geen toekomstige leningen en of andere verplichtingen tegenover konden komen te staan was voor verdachte duidelijk, aangezien hij op het moment van het vestigen van de hypotheek (31 januari 2011) wist dat de appartementsrechten aan naam 1 waren verkocht (28 januari 2011) en dat de levering al op 1 februari 2011 zou plaatsvinden. Dat er in één dag nog een lening of andere verplichting van die omvang zou ontstaan is niet logisch en feiten en omstandigheden op grond waarvan dit op die korte termijn in de lijn der verwachtingen lag zijn gesteld noch gebleken. Een en ander leidt tot de conclusie dat de reden van het vestigen van het hypotheekrecht enkel en alleen kan zijn gelegen in het ten onrechte scheppen van een executoriale titel om de van naam 1, via bedrijf 5 BV, verkregen koopsom, althans een groot deel daarvan, niet aan oude naam bedrijf 1 BV maar aan bedrijf 3 BV ten goede te laten komen, hetgeen verdachte ook heeft uitgevoerd door vervolgens op 3 februari 2011 een bedrag groot €427.932,65 op de rekening van bedrijf 3 BV over te boeken en aldus dit bedrag aan de verkopende partij oude naam bedrijf 1 BV te onttrekken.

Verdachte heeft als notaris een onderzoeksplicht en dient toe te zien op een juiste financiële afwikkeling bij de levering van registergoederen en bij de vestiging en levering van beperkte rechten op die registergoederen en dient in de akte op te nemen de gegevens op die voor de rechtstoestand van belang zijn. Daarnaast dient hij erop toe te zien dat de koper het verkochte verkrijgt overeenkomstig de gemaakte afspraken en dat daarbij een juiste financiële afwikkeling plaatsvindt.

Temeer gezien zijn rol in dit geheel, waarbij alle leverings- en vestigingshandelingen met betrekking tot de onderhavige registergoederen voor hem passeren, mag hij daarbij niet afgaan op partijverklaringen en dient hij zelf onderzoek te doen. Aantoonbare onjuistheden in de akten dienen in dat verband in beginsel aan hem te worden toegerekend.

Verdachte heeft onder voren omschreven omstandigheden zijn medewerking verleend aan een opeenvolging van transacties, die gezamenlijk in onderlinge samenhang bezien, klaarblijkelijk als constructie moet worden aangemerkt. Daarbinnen heeft verdachte, zonder dat er een schuld of andere verplichting tegenover stond, een hypotheekrecht gevestigd op grond waarvan hij een deel van de opbrengst van de appartementsrechten, zijnde een betrekkelijk groot bedrag, aan een andere vennootschap dan de verkopende partij heeft doen toekomen.

Verdachte wist dat de groep in een reorganisatie verwikkeld was en had zich ervan moeten vergewissen dat de onderhavige appartementsrechten buiten de projectovername en verrekeningen vielen. Daar komt nog bij dat in dat verband geen enkele logische en aantoonbare relatie bestond tussen de groep en bedrijf 7 BV, in die zin dat daaruit schulden of andere verplichtingen in die orde van grootte zouden voortvloeien.

Verdachte wist, althans, had zich moeten realiseren, dat oude naam bedrijf 1 BV na de reorganisatie de achterblijvende vennootschap was, van waaruit diverse projecten waren overgeheveld naar de nieuwe vennootschappen en had zich bovendien, zo blijkt uit zijn verklaring ter terechtzitting, waarin hij aangeeft dat de appartementsrechten in eerste instantie werden overgedragen uit angst voor beslaglegging, moeten realiseren dat oude naam bedrijf 1 BV kwetsbaar was.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte zich als notaris, door te handelen zoals hij deed, op zijn minst willens en wetens heeft blootgesteld aan de aanmerkelijk kans dat de schuldeisers van oude naam bedrijf 1 BV zouden worden benadeeld.

De rechtbank komt tot de conclusie dat wettig en overtuigend is bewezen dat verdachte tezamen en in vereniging met natuurlijke- en rechtspersonen vorenbedoeld bedrag van €427.932,65 in het zicht van het faillissement van die vennootschap aan de boedel van oude naam bedrijf 1 BV heeft onttrokken.

De rechtbank overweegt daarbij nog dat het woord “terwijl” in de tenlastelegging, waar de raadsman van verdachte op duidt, niet aan bewezenverklaring in de weg staat, aangezien dit woord niet de betekenis toekomt die de raadsman daaraan verbindt. Gebruik van dit woord houdt verband met het bestanddeel van het delict dat sprake moet zijn van een faillissement van de dader van het gronddelict, waarbij het niet uitmaakt of dit al dan niet wordt uitgesproken in de tijdspanne waarbinnen de onttrekking plaatsvindt. In die zin dient hieraan een kwalificatieve betekenis te worden toegekend. Het verweer wordt derhalve verworpen.

De rechtbank overweegt in aanvulling op het vorenstaande in verband met feit 3 het volgende.

Verdachte heeft in de akte van levering van 1 februari 2011 betreffende de onderhavige appartementsrechten ( adres 2 en 3 ) vermeld dat die rechten werden verkocht door bedrijf 6 BV en dat namens die vennootschap optrad bedrijf 6 BV als zelfstandig bevoegd bestuurder van oude naam bedrijf 1 BV, waarbij medeverdachte 1 in deze handelde als schriftelijk gevolmachtigde van bedrijf 6 BV.

Verdachte heeft ter terechtzitting toegegeven dat dit niet juist is omdat bedrijf 6 BV sinds 24 januari 2011 geen bestuurder meer was van oude naam bedrijf 1 BV. De aandelen zijn op 24 januari 2011 overgedragen aan de stichting 1, met als bestuurder naam 6, die - zakelijk weergegeven - heeft verklaard in deze als stroman van medeverdachte 2 te zijn opgetreden.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij wist dat er een koper voor de appartementsrechten was, genaamd naam 1, dat de verkoop via bedrijf 5 BV zou gaan en dat de koopovereenkomst die aan deze levering ten grondslag lag tot stand was gekomen toen medeverdachte 1 nog middellijk bestuurder was van oude naam bedrijf 1 BV. Verdachte heeft daarbij toegegeven dat er een belang was bij de verkopende partij om de koper niet af te schrikken door de bestuurswisseling.

De rechtbank concludeert uit het vorenstaande dat de reden om de oude bestuursstructuur in de akte van levering op te nemen is gelegen in de omstandigheid om de koper de vertrouwde contractpartij voor te spiegelen, de stroman buiten zicht te houden en de verkoop, het ging om een betrekkelijk groot bedrag van €625.000, door te laten gaan om zodoende die inkomsten veilig te stellen.

Door hierin mee te gaan en de akte op te stellen alsof de oude vennootschapsstructuur nog in stand was gebleven heeft verdachte als notaris opzettelijk een valse leveringsakte opgemaakt.

Verdachte heeft gesteld dat het een vergissing was en dat hij de volmacht van naam 6 waarin deze medeverdachte 1 machtigt om deze transactie namens de stichting 1 te doen plaatsvinden voorhanden had.

De rechtbank verwerpt dit verweer omdat het ongeloofwaardig is dat het hier zou gaan om een vergissing die voor de verkopende partij, die gezien het groot aantal door verdachte in deze opgestelde akten een belangrijke klant van verdachte moet zijn geweest, toevallig goed uitkomt. Daarbij speelt voor wat betreft de overtuiging van de rechtbank ook mee dat deze akte een onderdeel uitmaakt van een samenstel van door verdachte opgestelde akten die verband houdt met de hiervoor omschreven constructie, bedoeld om de opbrengst van de appartementsrechten van oude naam bedrijf 1 BV voor medeverdachte 1 veilig te stellen en deze vervolgens aan zijn vennootschap, bedrijf 3 BV, ten goede te laten komen.

De rechtbank hecht in dit verband dan ook geen doorslaggevende betekenis aan de door verdachte bedoelde volmacht, aangezien ook al zou zo’n volmacht bestaan, dit het vorenstaande niet anders maakt. De rechtbank komt tot de conclusie dat er een aantoonbaar belang was de koper de oude vennootschapsstructuur voor te spiegelen en in dat verband kan de conclusie van de verdediging dat het bestaan van zo’n volmacht bewijst dat er sprake is van een vergissing niet als logische gevolgtrekking worden aanvaard.

De rechtbank concludeert dat verdachte als notaris opzettelijk de authentieke akte valselijk heeft opgemaakt.

De rechtbank overweegt in aanvulling op het vorenstaande in verband met feit 4 het volgende.

Verdachte heeft op 31 januari 2011 de hypotheekakte opgesteld waarin bedrijf 7 BV het recht van eerste hypotheek op de onderhavige appartementsrechten ( adres 2 en 3 ) vestigt ten gunste van bedrijf 3 BV. In die akte is opgenomen dat het hypotheekrecht wordt gevestigd tot zekerheid voor de betaling van al hetgeen de schuldeiser bedrijf 3 BV van de schuldenaar bedrijf 7 BV te vorderen heeft of mocht hebben uit hoofde van verstrekte en/of alsnog te verstrekken geldleningen, verleende en/of alsnog te verlenen kredieten in rekening-courant, tegenwoordige en/of toekomstige borgstellingen, dan wel uit welke andere hoofde dan ook.

De rechtbank heeft hiervoor (feit 1) reeds overwogen dat er op het moment van vestigen van deze hypotheek geen leningen of andere verplichtingen tegenover stonden, dat er gelet op de zeer korte tijdspanne waarbinnen de appartementsrechten aan een derde zouden worden geleverd geen toekomstige leningen of andere financiële verplichtingen in de lijn der verwachting konden liggen en dat de reden van het vestigen van het hypotheekrecht enkel en alleen kan zijn gelegen in het ten onrechte scheppen van een executoriale titel. In de akte is dus in strijd met de waarheid opgenomen dat het hypotheekrecht wordt gevestigd tot zekerheid voor de betaling van schulden of andere verplichtingen. Gezien de wetenschap en positie waarin verdachte verkeerde toen hij deze akte passeerde en zijn handelwijze daarna, in de zin van uitbetaling aan een ander dan de verkopende partij, kan het niet anders zijn dan dat verdachte dit opzettelijk op deze wijze, in strijd met de waarheid, in de akte heeft opgenomen. De rechtbank concludeert dat verdachte als notaris opzettelijk de authentieke akte valselijk heeft opgemaakt.

Feit 2

Verdachte heeft op 10 september 2009 in een akte van levering van aandelen van de vennootschap bedrijf 4 BV, waarbij verkoper was bedrijf 4 Holding BV - rechtsgeldig vertegenwoordigd door medeverdachte 2 - en waarbij koper was medeverdachte 3, opgenomen dat de koopsom van die aandelen €20.000 bedroeg. Op een afrekening van notaris van 7 september 2009, gericht aan medeverdachte 3 betreffende de aankoop van aandelen bedrijf 4 BV, staat echter een koopsom vermeld van €3.000 alsmede een aantekening met pen “betaald contant 10-09-09”. Volgens verdachte, notaris bij notaris, betrof deze afrekening slechts een concept.

De rechtbank overweegt echter dat de afrekening is gevonden in de administratie van het zogenaamde winkel van medeverdachte 3. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding de afrekening anders te beschouwen dan als daadwerkelijke factuur aan medeverdachte 3.

Bovendien is een kopie van het paspoort van medeverdachte 3 aangetroffen met daarop met de pen geschreven “€3.000“ en heeft medeverdachte 3 verklaard dat hij zijn handschrift op de eerder genoemde afrekening met de tekst “betaald contant 10-09-‘09” herkent en dat hij €3.000 heeft betaald voor bedrijf 4 BV.

De rechtbank heeft op grond van deze feiten en omstandigheden de overtuiging bekomen dat in werkelijkheid de koopsom van de aandelen €3.000 bedroeg. Door desondanks een koopsom van €20.000 in de akte te vermelden, heeft verdachte willens en wetens een valse opgave in een authentieke akte gedaan, met het oogmerk om die akte als echt en onvervalst door anderen te doen gebruiken. Een notariële akte dient immers bij uitstek tot bewijs van de daarin vermelde afspraken tussen partijen. Voor een bewuste, nauwe en volledige samenwerking tussen verdachte en (een) ander(en) bij het opnemen van genoemde valsheid in de notariële akte, ziet de rechtbank onvoldoende aanknopingspunten in het dossier. Verdachte zal dan ook worden vrijgesproken van het hem onder 2 ten laste gelegde voor zover dat een samenwerking met (een) ander(en) betreft.

Feit 5

Op 30 september 2011 om 14.45 uur is door verdachte als notaris een authentieke akte van levering opgemaakt ter zake van ‘het perceel grond met daarop gestichte opstallen’ aan de adres 4 te plaats 2 door getuige 4 aan bedrijf 10 BV. De koopprijs bedroeg €500.000, zonder verschuldigdheid van omzetbelasting.

Op 30 september 2011 om 21.00 uur is door verdachte als notaris wederom een authentieke akte van levering opgemaakt ter zake van ‘een perceel bouwterrein’ aan de adres 4 te plaats 2 door bedrijf 10 BV aan bedrijf 3 BV, vertegenwoordigd door bedrijf 6 BV, vertegenwoordigd door medeverdachte 1, die een volmacht heeft afgegeven. De koopprijs bedroeg €530.000, te vermeerderen met €100.700 aan omzetbelasting. Beide akten hebben betrekking op hetzelfde perceel.

Getuige 3, medewerker van bedrijf 22, heeft verklaard dat de sloop van de opstallen op het onderhavige perceel grond op 22 september 2011 was begonnen, en is stilgelegd op 4 november 2011. Bij bedrijf 22 zijn ter zake van de sloop twee dagrapporten met urenregistratie aangetroffen. Volgens deze dagrapporten zijn de sloopwerkzaamheden aangevangen op 26 september 2011 en voortijdig gestopt op 4 november 2011.

bedrijf 22 heeft verklaard dat er rond 30 september nog veel sloopwerk moest gebeuren.

Valsheid opgave bouwterrein

Wat er zij van de fiscale duiding van de toestand van het perceel aan de adres 4 te plaats 2 ten tijde van de levering op 30 september 2011, de rechtbank heeft op grond van de hierboven weergegeven feiten en omstandigheden de overtuiging bekomen dat verdachte in de door hem opgemaakte notariële akte van levering van het betreffende perceel valselijk heeft vermeld dat het een perceel bouwterrein betrof, terwijl zich daarop feitelijk nog opstallen bevonden.

De rechtbank overweegt dat weliswaar fiscaal-juridisch in beginsel geen regel is overtreden door het betreffende perceel als bouwterrein aan te merken ondanks daarop aanwezige opstallen, maar dat neemt niet weg dat een notariële leveringsakte met het oog op mogelijke goederenrechtelijke en verbintenisrechtelijke implicaties blijk moet geven van de toestand van het geleverde zoals dit feitelijk is. Dit verdraagt zich niet met aanpassingen in de omschrijving van deze feitelijke toestand met het oog op beoogde fiscaalrechtelijk gevolgen. Een notaris behoort zich er uit hoofde van zijn ambt zo goed mogelijk van te vergewissen wat de feitelijke toestand behelst van het onderwerp van een akte tot levering. In beginsel kan raadpleging van de openbare registers daartoe volstaan. Wanneer de notaris echter op een en dezelfde dag wordt ingeschakeld voor het opmaken van een leveringsakte met betrekking tot hetzelfde goed, doch dat goed volgens partijen – waarbij een van de partijen zowel partij was bij de eerste levering als bij de tweede – andere feitelijke eigenschappen heeft, gaat het met het oog op goederen- en verbintenisrechtelijke implicaties niet aan zich uitsluitend te verlaten op de partijverklaringen.

Verdachte heeft naar het oordeel van de rechtbank weliswaar niet in nauwe, bewuste en volledige samenwerking met een ander of met een rechtspersoon gehandeld – van welke beschuldiging de rechtbank verdachte dan ook zal vrijspreken –, doch is naar het oordeel van de rechtbank bewust instrumenteel geweest teneinde een door (een van de) partijen beoogd fiscaal voordeel te bewerkstelligen.

Opgave met betrekking tot de omzetbelasting

De rechtbank overweegt dat nu uit het dossier niet blijkt van enige valse weergave van de in de notariële leveringsakte opgenomen partijverklaringen met betrekking tot de verschuldigdheid van omzetbelasting, dan wel enige valsheid van de zijde van de notaris met betrekking tot de verschuldigdheid zelf, het onder feit 5 ten laste gelegde voor zover dit feit enige opgave betreft met betrekking tot (de verklaring van de verkoper omtrent) de verschuldigdheid van omzetbelasting, niet wettig en overtuigend kan worden bewezen. Verdachte zal dan ook in zoverre worden vrijgesproken.

Conclusie

De rechtbank concludeert dat wettig en overtuigend kan worden bewezen het onder feit 5 ten laste gelegde dat verdachte een authentieke akte van levering valselijk heeft opgemaakt door daarin te vermelden dat het geleverde een perceel bouwterrein betrof terwijl het in werkelijkheid een perceel grond met daarop (deels gesloopte) opstallen betrof.

Bewezenverklaring

• Feit 1: medeplegen van bedrieglijke bankbreuk begaan door een rechtspersoon;
• Feit 2, feit 3, feit 4 en feit 5: valsheid in geschrift, gepleegd in authentieke akten.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van twee jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.