Gevangenisstraffen voor sigarettensmokkel

De rechtbank Gelderland heeft op 18 juni jl. 6 mannen veroordeeld tot gevangenisstraffen voor merkvervalsing en het ontduiken van accijns. Invoeren valse sigaretten

De mannen hadden in 2008 en 2009 2 containers ingevoerd uit China waarin achter een deklading tienduizenden sloffen namaak-Marlboro sigaretten waren verstopt. Het totaal aantal sigaretten in de containers bedroeg respectievelijk 9 en 10 miljoen. Er werden voor 5 mannen, afhankelijk van hun rol en strafblad, gevangenisstraffen opgelegd van 9 tot 18 maanden. Deze mannen waren bij 1 van de 2 transporten betrokken. De 6e man, een 50-jarige man uit Beuningen, kreeg een gevangenisstraf van 27 maanden. De man was bij beide transporten betrokken en had ook nog merkvervalste kleding ingevoerd. Bij de man uit Beuningen werd een bedrag van €12.000,- aan opbrengst verbeurd verklaard. Dit betekent dat hij dit bedrag moet inleveren.

Vrijspraak criminele organisatie

De rechtbank heeft bepaald dat de opgelegde gevangenisstraffen een kwart lager zijn dan wat eigenlijk passend zou zijn. Dit omdat de behandeling van de zaken erg lang heeft geduurd, waarmee ‘de redelijke termijn’ waarbinnen berechting zou moeten plaatsvinden is overschreden. Alle mannen werden vrijgesproken van deelname aan een criminele organisatie. Mede daarom zijn de opgelegde straffen voor de meeste verdachten lager dan de vrijheidsstraffen van 9 tot 30 maanden (voor de 50 jarige-man) die de officier van justitie had geëist.

Bron: de rechtspraak

Vrijspraak (gewoonte)witwassen: uit dossier blijkt onvoldoende dat verdachte wist of redelijkerwijs had moeten vermoeden dat het op zijn bankrekening geboekte geld van misdrijf afkomstig was

Rechtbank Noord-Nederland 4 juni 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:2671

De rechtbank stelt vast dat verdachte, medeverdachte en medeverdachte 1 tegenover de FIOD en bij de rechter-commissaris verschillende en met elkaar tegenstrijdige verklaringen hebben afgelegd over de herkomst van het geld en de gang van zaken rond de overboeking daarvan. Verdachte heeft verklaard dat hij van medeverdachte het in de tenlastelegging bedoelde bedrag van € 360.000,-- heeft geleend en op zijn rekening heeft ontvangen, ten behoeve van de aankoop van een appartement in Brazilië. Medeverdachte heeft het bestaan van een dergelijke lening ontkend en verklaard dat hij op verzoek van medeverdachte 1 geld heeft geprobeerd over te boeken naar Brazilië en dat, toen dit niet bleek te lukken, hij dit geld naar een rekening heeft overgemaakt die aan hem door medeverdachte 1 was opgegeven. Medeverdachte 1 heeft daarentegen verklaard dat hij tussen medeverdachte en verdachte heeft bemiddeld om zo op informele wijze een financiering voor verdachte te verkrijgen voor de aankoop van het appartement.

De rechtbank overweegt dat het dossier onvoldoende aanknopingspunten bevat om buiten redelijke twijfel te kunnen vaststellen welke van deze verklaringen de juiste is, ook al omdat de door verdachte en medeverdachte 1 bedoelde leningsovereenkomst nooit is overgelegd. In ieder geval vindt de stelling van de officier van justitie dat medeverdachte het appartement in Brazilië zou hebben gekocht en dat verdachte daarvoor als stroman zou hebben gefungeerd onvoldoende steun in het dossier. Uit de verklaring van persoon 2 kan worden afgeleid dat medeverdachte in Brazilië helemaal niet in beeld was, aangezien hij verklaart alleen zaken te hebben gedaan met verdachte. Verdachte heeft ook verklaard dat hij persoonlijk in Brazilië is geweest voor de aankoop van het betreffende appartement.

Eén en ander betekent dat de rechtbank bij de beoordeling van de verwijten uit zal dienen te gaan van de eigen verklaring van verdachte. Zo al zou moeten worden aangenomen dat het aan hem verstrekte geld afkomstig was uit enig misdrijf, blijken daaruit geen feiten en omstandigheden waaruit de rechtbank kan afleiden dat verdachte dit wist of redelijkerwijs moest vermoeden. De enkele constatering dat verdachte geld heeft geleend in het informele circuit is daarvoor onvoldoende.

Gelet op het voorgaande dient verdachte vrijgesproken te worden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Celstraf en werkstraf voor Apeldoorners die miljoenenzwendel opzetten

De rechtbank Gelderland heeft op 19 juni jl. een 62-jarige man uit Apeldoorn veroordeeld tot een celstraf van 48 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. Zijn (ex-)vrouw werd door de rechtbank veroordeeld voor valsheid in geschrifte en kreeg een werkstraf van 60 uur. De man en de vrouw werden verdacht van betrokkenheid bij een  miljoenenzwendel van vorderingenportefeuilles, waarbij volgens het OM tenminste 12 investeerders het slachtoffer zijn geworden, en het witwassen van de opbrengst daarvan.

Vorderingenportefeuilles

De rechtbank acht bewezen dat de man meerdere personen heeft opgelicht. Hij heeft potentiële investeerders benaderd en hen voorgehouden dat hij vorderingenportefeuilles had gekocht van banken. Ter onderbouwing hiervan heeft hij hen koopovereenkomsten laten zien waaruit bleek dat hij eigenaar was van de betreffende vorderingenportefeuille. De man maakte de overeenkomsten zelf met behulp van wat knip- en plakwerk. Hij spiegelde de potentiële investeerders voor dat ze een lucratief rendement konden behalen door te participeren in de vordering en gaf hen onder meer informatie over de portefeuilles. Deze potentiële investeerders werden daardoor bewogen tot de aankoop van de aangeboden, niet-bestaande, portefeuille(s) en investeerden privé of via hun onderneming vervolgens grote bedragen.

Nep-overeenkomsten

De man stelde naast de eerdergenoemde koopovereenkomsten tussen de bank en hemzelf ook koopovereenkomsten en opdrachtovereenkomsten op die hij ondertekende en door de investeerders liet tekenen. De rechtbank acht valsheid in geschrifte van deze overeenkomsten bewezen.

Luxe leven

De rechtbank oordeelt dat de man de gelden die door de investeerders aan hem werden overgemaakt, heeft witgewassen. Uit de stukken komt naar voren dat de man een luxe leven leidde dat hij niet kon betalen uit de legale inkomen van hem en zijn (ex-)vrouw. Er werden grote bedragen geld uitgegeven aan onder meer een huis in Thailand, aan luxe auto’s, reizen, dieren en interieurkosten. Daarnaast werden veel contante bankopnames gedaan en creditcardbetalingen.

Om een hypotheek te krijgen heeft de man verder gebruik gemaakt van werkgeversverklaringen die onjuist waren ingevuld en waren ondertekend door een niet daartoe bevoegd persoon. De rechtbank acht ook deze valsheid in geschrifte bewezen.

Betrokkenheid (ex-)vrouw

De rechtbank acht dit laatste feit ook bewezen in de strafzaak van de ex-vrouw van de man. De overige aan de vrouw ten laste gelegde feiten (oplichting, valsheid in geschrift, witwassen en heling) acht de rechtbank niet bewezen nu niet blijkt dat de vrouw wist van het frauduleuze handelen door haar (ex-)man. De vrouw is van deze feiten vrijgesproken. Voor het gebruik maken van de valselijk opgemaakte werkgeversverklaringen is zij wél veroordeeld tot een werkstraf van 60 uur.

Vorderingen

In de strafzaak van de man hebben zich diverse benadeelde partijen gevoegd die de door hun geleden schade vergoed wilden zien. De rechtbank heeft een aantal vorderingen toegewezen variërend van ruim €36.000 tot circa €1.190.000.

Bron: de Rechtspraak

Arnhems duo veroordeeld voor internetoplichting

De rechtbank Gelderland heeft op 17 juni jl. 2 mannen uit Arnhem (23 en 46 jaar oud) veroordeeld voor het samen plegen van internetoplichting. De jongste man kreeg een werkstraf opgelegd van 180 uur en voorwaardelijke gevangenisstraf van 4 maanden. De oudste man kreeg een celstraf van 12 maanden opgelegd, waarvan 6 maanden voorwaardelijk.

Nepadvertenties met valse namen en e-mailadressen

In 2011 en 2012 hebben de mannen op Markplaats tientallen nepadvertenties gezet waarbij zij valse namen en wisselende e-mailadressen gebruikten. De goederen die zij aanboden, hadden zij niet werkelijk in hun bezit. Nadat de kopers geld hadden overgemaakt, was het niet meer mogelijk contact te krijgen met verdachten. De opbrengst van de mannen bedroeg bijna 10.000 euro.

Marktplaats is inmiddels gemeengoed in de samenleving en kan alleen functioneren op basis van onderling vertrouwen. De mannen hebben op valse wijze gebruik gemaakt van het op Marktplaats gangbare handelspatroon.

Verouderde zaken

Bij de strafmaat heeft de rechtbank er rekening mee gehouden dat de zaken al verouderd waren en het onduidelijk was waarom het zo lang heeft geduurd voordat de zaken op zitting kwamen. De jongste man was sinds 2012 niet opnieuw de fout in gegaan. De rechtbank heeft bij zijn straf rekening gehouden met het feit dat zijn medepleger waarschijnlijk flink invloed op hem had. Ook heeft de jongste man sinds 2012 zijn leven zelfstandig een positieve wending weten te geven.

Ondanks dat ook de zaak van de oudste man was verouderd, vond de rechtbank een gevangenisstraf nog op zijn plaats. Dit omdat de man eerdere veroordelingen voor oplichting op zijn naam had staan.

Daarnaast heeft de rechtbank aan 32 benadeelden een schadevergoeding toegekend.

• Rechtbank Gelderland 17 juni 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:3966
• Rechtbank Gelderland 17 juni 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:3967

https://www.rechtspraak.nl/Organisatie/Rechtbanken/Gelderland/Nieuws/Pages/Arnhems-duo-veroordeeld-voor-internetoplichting1.aspx

Verdachte heeft een geldbedrag, dat hij als gevolmachtigde op de betaal- en spaarrekening onder zich had, zich wederrechtelijk toegeëigend

Rechtbank Noord-Nederland 12 juni 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:2796 Verdachte heeft in de periode van 1 maart 2012 t/m 23 mei 2012 een geldbedrag van € 27.000, dat hij als gevolmachtigde op de betaal- en spaarrekening van slachtoffer 1 onder zich had, zich wederrechtelijk toegeëigend. Dat geld was van slachtoffer 1. Deze had op 13 maart 2012 een volmacht getekend dat verdachte mocht beschikken over het tegoed op de betaal- en spaarrekening van slachtoffer 1. Op 14 maart 2012 heeft verdachte een bedrag van € 26.350 van de spaarrekening van slachtoffer 1 overgeboekt naar diens betaalrekening en een bestelling gedaan om een bedrag van € 27.000 in contanten op te nemen. Op 19 maart 2012 heeft verdachte een bedrag van € 27.000 in contanten opgenomen.

Voorts heeft verdachte in de periode van 15 september 2012 t/m 6 mei 2013 een bestelauto van het merk Volkswagen, type Transporter, voorhanden gehad waarvan hij op het moment dat hij dat voertuig voorhanden kreeg wist dat dat voertuig door misdrijf was verkregen. Het staat voor de rechtbank vast dat verdachte betrokken is geweest bij het omkatten van dit voertuig waarbij het Voertuig Identificatie Nummer van de bus van verdachte is aangebracht in het gestolen voertuig.

De rechtbank veroordeelt de verdachte wegens verduistering en opzetheling tot een gevangenisstraf van 6 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Reversal fraude in Heerlen

Rechtbank Limburg 10 juni 2015, ECLI:NL:RBLIM:2015:5004 De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat de verdachte al dan niet samen met een ander of anderen geld heeft gestolen uit een geldautomaat van de ING bank door middel van braak, verbreking en/of een valse sleutel (primair) dan wel een poging daartoe (subsidiair).

De verdediging heeft aangegeven dat zij zich voor wat betreft de bewezenverklaring van het primair ten laste gelegde wenst te refereren aan het oordeel van de rechtbank.

De rechtbank acht het primair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen gelet op:

• de bekennende verklaring van verdachte, afgelegd tijdens de zitting op 27 mei 2015;
• de aangifte van [naam aangever 1] namens de ING bank d.d. 23 februari 2015.

De modus operandi die is toegepast wordt interbancair ook wel “reversal fraude” genoemd. Met een betaalmiddel wordt een kleine transactie van €10,00 gedaan op een geldautomaat. Bij het uitgeven van het geldbiljet opent de geldautomaat de gelduitgifteklep en plaatst de fraudeur een “claw fork” tussen de transportbanden van de geldautomaat. Nadat de “claw fork” is geplaatst, en het geldbiljet van €10,00 is uitgenomen, sluit de gelduitgifteklep normaal. Vervolgens wordt een grote transactie gestart. De geldautomaat doet een autorisatie om dit bedrag op te nemen uit de kluis en af te schrijven van de rekening van de fraudeur. De geldautomaat haalt de geldbiljetten op uit de kluis en zal deze via de transportband proberen uit te geven. De geldbiljetten kunnen echter niet worden uitgegeven omdat deze blijven steken in de “claw fork”. De geldautomaat zal proberen de geldbiljetten terug te halen. De “claw fork” voorkomt dit echter ook. De geldautomaat zal vaststellen dat het geld niet is gepresenteerd aan de klant en zal de autorisatie, en daarmee de belasting van de bijbehorende rekening, terugdraaien. Het op te nemen bedrag wordt daardoor niet afgeschreven van de rekening van de fraudeur. De fraudeur forceert vervolgens de gelduitgifteklep en neemt de “claw fork”, voorzien van de geldbiljetten, uit de geldautomaat. De bij de verdachten aangetroffen metalen strip wordt interbancair een “claw fork” genoemd.

In het bijzonder is de rechtbank van oordeel dat sprake is van “braak” omdat de dader de afsluitklep van de geldautomaat heeft geforceerd teneinde de claw fork met het geld uit de automaat te nemen. De rechtbank is van oordeel dat tevens sprake is van een “valse sleutel”. Immers bewerkstelligt de dader met de claw fork eerst dat het geld ten onrechte niet wordt gepresenteerd, waarna de automaat – onder annulering van de afschrijving – tracht het geld terug te nemen. Dit laatste wordt door de claw fork verhinderd. Vervolgens maakt de claw fork het de dader mogelijk het geld wederrechtelijk uit de automaat te nemen.

Verdachte wordt veroordeelt tot een gevangenisstraf van 6 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Ook de medeverdachte wordt veroordeelt tot een gevangenisstraf van 6 maanden.

Veroordeling minderjarige voor medeplegen (internet) oplichting & uitgeven vals geld

Rechtbank Midden-Nederland 1 mei 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:3908 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het in voorraad hebben en het uitgeven van valse bankbiljetten van € 50. Daarnaast heeft verdachte personen opgelicht die op Marktplaats een telefoon dan wel tablet te koop hadden aangeboden, door deze goederen met vals geld te betalen. 

Uit het strafblad van verdachte volgt dat hij tweemaal eerder is veroordeeld voor afpersing en diefstal met geweld. De rechtbank acht het zorgelijk dat verdachte de onderhavige feiten heeft gepleegd in een periode dat bij de meervoudige kamer in deze rechtbank een strafzaak tegen hem werd behandeld en dat hij, nadat hij op 14 maart 2014 was veroordeeld, doorgegaan is met het plegen van deze feiten.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot:

• jeugddetentie van 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar;
• een werkstraf van 150 uren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Hof: Vervolgingsuitsluitingsgrond art. 69, vierde lid, Awr is beperkt tot die gevallen waarin de tenlastelegging is toegesneden op art. 225, tweede lid, Sr

Gerechtshof 's-Hertogenbosch 9 juni 2015, ECLI:NL:GHSHE:2015:2096 Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte vrijgesproken van het primair en subsidiair ten laste gelegde en is ter zake van het meer subsidiair ten laste gelegde opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist doen, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd, veroordeeld tot een werkstraf voor de duur van 240 uur alsmede tot een geldboete van € 15.000.

Ontvankelijkheid OM

Namens verdachte is primair de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie bepleit. Subsidiair is integrale vrijspraak bepleit, dan wel vrijspraak van het primair en subsidiair ten laste gelegde. Meer subsidiair is een strafmaatverweer gevoerd.

De verdediging heeft zich ten aanzien van het primair, subsidiair en meer subsidiair ten laste gelegde op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk in de vervolging van verdachte ter zake van die feiten dient te worden verklaard omdat de verdachte niet opzettelijk zou hebben gehandeld, althans dat dat niet kan worden vastgesteld, aldus de raadsvrouwe. Op grond van de Aanmeldings-, Transactie- en Vervolgingsrichtlijnen voor fiscale delicten, douane- en toeslagendelicten 2010 (verder: ATV-richtlijnen) had het openbaar ministerie aldus niet tot strafrechtelijke vervolging van de verdachte mogen overgaan, omdat deze vervolgingsrichtlijnen alleen betrekking hebben op de opzettelijk begane strafbare feiten.

Ten aanzien van het meest subsidiair ten laste gelegde dient het openbaar ministerie volgens de verdediging eveneens niet-ontvankelijk in de vervolging te worden verklaard. De vervolgingsuitsluitingsgrond van artikel 69, vierde lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (verder: Awr), welke uitsluitingsgrond betrekking heeft op het tweede lid van artikel 225 van het Wetboek van Strafrecht (verder: Sr), zou door middel van een ruime interpretatie van het toepassingsbereik daarvan ook moeten gelden ten aanzien van het meest subsidiair ten laste gelegde eerste lid van artikel 225 Sr. Immers, de verdachte wordt blijkens de tekst van de tenlastelegging verweten het valselijk opmaken van de bij de Belastingdienst ingeleverde aangiften omzetbelasting, hetgeen impliceert dat de verdachte ook gebruik heeft gemaakt van de valse aangiften, hetgeen valt onder het bereik van artikel 225, tweede lid, Sr, althans zo verstaat het hof het verweer van de raadsvrouwe. De raadsvrouwe heeft in dat verband verwezen naar een vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 20 februari 2013 (ECLI:NL:RBZWB:2013:BZ1739), waarbij de rechtbank overwoog dat er ook gevallen denkbaar zijn waarin een vervolging op grond van het eerste lid van artikel 225 Sr in strijd is met het vierde lid van artikel 69 Awr.

Krachtens het in artikel 167, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering neergelegde opportuniteitsbeginsel, is het aan het openbaar ministerie om te beslissen of - en zo ja - wie vervolgd wordt. Slechts indien zou blijken dat het openbaar ministerie bij zijn vervolgingsbeslissing zou handelen in strijd met de wet, een verdrag, of enig beginsel van een goede procesorde, zou dit de ontvankelijkheid van het openbaar ministerie kunnen raken.

Het bestaan van een dergelijke situatie is uit het onderzoek ter terechtzitting niet aannemelijk geworden. In het bijzonder staan de zogenoemde ATV-richtlijnen niet in de weg aan een vervolging van de verdachte. Onderhavige zaak valt volgens de van toepassing zijnde ATV-richtlijnen van 2010 in categorie I, feiten waarbij de verdenking (cursivering hof) was dat deze opzettelijk zijn begaan, en waarbij sprake is van een belastingnadeel van tussen € 10.000,-- (drempelbedrag voor particulieren) dan wel € 15.000,-- (drempelbedrag voor ondernemingen) en € 125.000,--. Of opzettelijk handelen ook daadwerkelijk kan worden bewezen is uiteindelijk aan de rechter. Het verweer onder A.1. treft aldus geen doel.

Het meest subsidiair ten laste gelegde is toegesneden op artikel 225, eerste lid, Sr, te weten het – kort gezegd – plegen van valsheid in geschrift door het valselijk opmaken of vervalsen van aangiften voor de omzetbelasting ten name van medeverdachte 1. Het hof overweegt voorts dat het een uitdrukkelijke keuze is geweest van de wetgever om de vervolgingsuitsluitingsgrond van artikel 69, vierde lid, Awr te beperken tot die gevallen waarin de tenlastelegging is toegesneden op artikel 225, tweede lid, Sr. Het is niet aan de rechter om zulks uit te breiden.

Daarbij komt dat de uitleg die door de raadsvrouwe aan het eerder vermelde vonnis van de rechtbank is gegeven, namelijk dat ook in het onderhavige geval, waarin het ten laste gelegde is toegesneden op artikel 225,eerste lid, Sr, de vervolgingsuitsluitingsgrond van artikel 69, vierde lid, Awr aan de orde kan zijn, berust op een verkeerde lezing van het vonnis. Immers, de betreffende uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant handelt over het voegen van valse facturen in de bedrijfsadministratie waarmee de facto sprake is van het voeren en voorhanden hebben van een valse bedrijfsadministratie. Omdat het voeren van de administratie niet op een correcte wijze is geschied, kan dit feit in de aangehaalde uitspraak worden vervolgd op grond van artikel 68 lid 1 onder d Awr. Het is strafbaar gesteld in artikel 69, lid 1 Awr en om die reden is op grond van artikel 69 lid 4 Awr, vervolging op grond van artikel 225 Sr uitgesloten. Daarvan is in de onderhavige zaak echter geen sprake. Ook het verweer onder A.2. treft geen doel.

Het verweer wordt in al zijn onderdelen verworpen.

Vrijspraak

Het hof heeft uit het onderzoek ter terechtzitting niet door de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging bekomen dat verdachte het primair en subsidiair en meer subsidiair en meest subsidiair tenlastegelegde heeft begaan, zodat verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Ten aanzien van het primair ten laste gelegde is het hof, met de rechtbank en de procespartijen, van oordeel dat niet kan worden vastgesteld dat sprake is geweest van feitelijk leidinggeven als bedoeld in artikel 51 Sr.

Ten aanzien van het subsidiair ten laste gelegde is het hof, met de verdediging maar anders dan de advocaat-generaal, van oordeel dat op basis van de processtukken en het verhandelde ter terechtzitting niet, althans met onvoldoende mate van zekerheid, kan worden vastgesteld dat sprake is van straffeloosheid van medeverdachte 1 dan wel van eigenaar medeverdachte 2, hetgeen een vereiste is voor een bewezenverklaring van de deelnemingsvorm “doen plegen”.

Terzake de vrijspraak van het meer subsidiair ten laste gelegde overweegt het hof als volgt.

Aan verdachte is ten laste gelegd het (mede)plegen van het opzettelijk onjuist doen van bij de belastingwet voorziene aangiften voor de omzetbelasting ten name van medeverdachte 1.

Het hof stelt voorop dat de verdachte slechts als pleger van het onjuist doen van de op naam van medeverdachte 1 gestelde aangiften omzetbelasting kan worden aangemerkt, indien de verdachte degene was die tot het doen van die aangiften gehouden was, dat wil zeggen de kwaliteit van aangifteplichtige heeft (vgl. Hoge Raad 17 oktober 2006, ECLI:NL:HR:2006:AU8286). De aangiften omzetbelasting zijn uitgereikt op naam van medeverdachte 1. In de parlementaire geschiedenis van de Algemene wet inzake rijksbelastingen is reeds in de jaren vijftig van vorige eeuw in de MvT, Tweede Kamer, 1954-1955, 4080, nr. 3, blz. 14, rk., 6e al., voor zover te dezen relevant, het volgende vermeld:

“De voorgestelde regeling wijkt in zover af van de bestaande, dat de verplichting tot het doen van aangifte steeds – dus ook met betrekking tot de belastingen welke op aangifte moeten worden voldaan of afgedragen – eerst zal ontstaan door uitreiking van een aangiftebiljet en niet rechtstreeks uit de wet voortvloeit.”

In de lijn met de wetsgeschiedenis volgt uit vaste jurisprudentie, dat de verdachte alleen tot het doen van aangifte was gehouden, indien hij (zelf) was uitgenodigd tot het doen van aangifte (Hoge Raad 28 maart 1979, BNB 1979/170; Hoge Raad 21 oktober 1998, BNB 1999/7; Hoge Raad 23 december 2003, ECLI:NL:HR:2003:AL6161).

Nu niet is gebleken dat verdachte is uitgenodigd tot het doen van aangiften, kan hij niet worden aangemerkt als pleger van het onjuist doen van die aangiften (vgl. Hof ’s-Hertogenbosch, 1 juli 2014, ECLI:NL:GHSHE:2014:2341).

Voor het medeplegen acht het hof voorts onvoldoende bewijs voorhanden. Immers, niet kan worden vastgesteld dat er tussen verdachte en medeverdachte 1 dan wel tussen verdachte en (een ander of) anderen, zoals medeverdachte 1 en medeverdachte 2 en/of medeverdachte 1 en medeverdachte 3 sprake is geweest van een zodanig nauwe en bewuste samenwerking dat dit medeplegen zou opleveren. De verklaringen van medeverdachte 2 en de verdachte staan lijnrecht tegenover elkaar en voor een mogelijke betrokkenheid van medeverdachte 3 zoals door medeverdachte 2 is aangegeven bij de FIOD, is onvoldoende steunbewijs voorhanden.

Ten slotte overweegt het hof met betrekking tot het meest subsidiair ten laste gelegde (mede)plegen van valsheid in geschrift als volgt.

Zoals hiervoor reeds overwogen kan niet worden vastgesteld dat tussen verdachte en een ander of anderen een nauwe en bewuste samenwerking heeft bestaan. Voor een bewezenverklaring van medeplegen bevat het dossier aldus onvoldoende bewijs.

Op basis van de voorhanden zijnde bewijsmiddelen kan niet rechtstreeks worden vastgesteld dat de verdachte degene is geweest die de aangiften valselijk heeft opgemaakt dan wel heeft vervalst. Uit het dossier kan, naar het oordeel van hof, evenmin met voldoende mate van zekerheid worden vastgesteld, dat het niet anders kan zijn dan dat het verdachte is geweest die het ten laste gelegde heeft gepleegd. Het hof overweegt daaromtrent het volgende.

De ten laste gelegde aangiften zijn, zo blijkt uit het dossier, binnengekomen met behulp van een softwarepakket op de computersystemen van de rijksbelastingdienst door tussenkomst van bedrijf verdachte. Uit het dossier volgt echter ook dat het mogelijk was om vanuit het kantoor van medeverdachte 1 in

’s-Gravenpolder in te loggen op de server van verdachte en toegang te krijgen tot het boekhoudprogramma. Volgens verdachte was het ook mogelijk om vanuit ’s-Gravenpolder het aangifteprogramma Primaccount te raadplegen en daarin wijzigingen aan te brengen. Ook konden de aangiften, volgens verdachte, vanuit ’s-Gravenpolder op elektronische wijze bij de rijksbelastingdienst worden ingediend.

Het aangifteprogramma Primaccount is, na onderzoek door de FIOD, niet aangetroffen op de servercomputer van verdachte. Volgens verdachte is dit te verklaren doordat het programma via een externe schijf was gekoppeld aan de servercomputer en die koppeling er niet meer was ten tijde van het onderzoek door de FIOD. Ook deze stelling is door de FIOD onderzocht. Uit het onderzoek is gebleken dat er geen harde schijf met de server verbonden is geweest waarop het programma Primaccount heeft gestaan.

In het onderzoek is de directeur van medeverdachte 1, medeverdachte 2, aanvankelijk als getuige maar later tevens als verdachte gehoord, doch hij heeft verklaard dat hij nooit een aangifte omzetbelasting van medeverdachte 1 heeft aangepast of ingediend bij de rijksbelastingdienst.

Medeverdachte 3 toentertijd werkzaam bij medeverdachte 1, heeft aanvankelijk verklaard dat de bedragen in de aangiften omzetbelasting ten name van medeverdachte 1 door verdachte in overleg met medeverdachte 2 werden gewijzigd. Later is medeverdachte 3 op zijn verklaring teruggekomen waar het gaat om de betrokkenheid van verdachte.

Voorts neemt het hof in ogenschouw dat onduidelijk is en blijft wat het motief voor de verdachte zou zijn geweest. In het dossier zijn aanwijzingen te vinden dat bedragen ten goede zijn gekomen aan familie van verdachte. De geldstromen tussen verdachte en medeverdachte 1 zijn echter niet (volledig) onderzocht, zodat er geen bewijs is dat de (door medeverdachte 1 terug gekregen en/of niet afgedragen) omzetbelasting geheel door verdachte is genoten. Daarbij is van belang dat er geen vermogensvergelijking aan de zijde van (met name) verdachte heeft plaatsgevonden. Door het ontbreken van vermogensvergelijkingen ten aanzien van verdachte en medeverdachte 3 en medeverdachte 1 ontbreekt het bewijs wie heeft geprofiteerd van de (door medeverdachte 1 terug gekregen en/of niet afgedragen) omzetbelasting.

Hoewel het dossier derhalve sterke aanwijzingen bevat die duiden op een directe betrokkenheid van de verdachte bij de valsheid/vervalsing, zijn er bij het hof twijfels blijven bestaan over de precieze gang van zaken, hetgeen in het voordeel van de verdachte moet worden uitgelegd. Alles overziende komt het hof, anders dan de rechtbank en anders dan door de advocaat-generaal gevorderd, tot een integrale vrijspraak.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verduistering in het kader van een investeringsovereenkomst

Rechtbank Midden-Nederland 3 juni 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:4170 Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het plegen van verduistering. Als beheerder van de beleggingsportefeuille van aangever heeft verdachte een groot geldbedrag (120.000,- euro) dat aan hem was toevertrouwd verduisterd.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke taakstraf van 120 uren met een proeftijd van een jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Rb acht doorzoeking smartphone ogv 94 Sv toegestaan itt eerdere Hof-uitspraak

Rechtbank Oost-Brabant 5 juni 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:3228

De raadsman van verdachte heeft met een beroep op het arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 22 april 2015 betoogd dat de inbeslagname van en het onderzoek op de voet van art. 94 Sv aan de smartphone van het merk Blackberry en de laptop van het merk IBM onrechtmatig is geweest. Daartoe voert hij aan dat het lichten van de gegevens op die gegevensdragers een inbreuk vormt op het bij art. 8 van het EVRM gewaarborgde recht op privacy, terwijl art. 94 Sv daarvoor een onvoldoende kenbare en voorzienbare wettelijke grondslag biedt. De raadsman concludeert vervolgens dat dit een zodanig ernstig vormverzuim als bedoeld in artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering oplevert, dat het gevolg daarvan moet zijn dat al het bewijs wat door het lichten van de gegevens van de smartphone en de laptop van verdachte is verkregen – het bestaan van de contacten van verdachte met medeverdachte 3, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 en hun verhoren bij de politie daar als verboden vruchten onder begrepen – van het bewijs moet worden uitgesloten.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat in artikel 94 van het Wetboek van Strafvordering is bepaald dat alle voorwerpen die kunnen dienen om de waarheid aan het licht te brengen, in beslag kunnen worden genomen. Welk belang ook door de inbeslagname van de smartphone en de laptop zou zijn geschonden, dat kan nooit het belang van verdachte zijn dat door hem gepleegde strafbare feiten niet aan het licht komen. Een ander belang – aldus de officier van justitie – heeft de verdediging niet gesteld. De officier van justitie is dan ook van mening dat er geen sprake is van het door de raadsman gestelde vormverzuim en dat de informatie, verkregen door het lichten van de gegevens op de smartphone en de laptop van verdachte, aan het bewijs van het ten laste gelegde kan bijdragen.

De rechtbank overweegt het volgende.

Vooropgesteld moet worden dat ingevolge art. 134, eerste lid, Sv in verbinding met art. 94, eerste lid, Sv alle voorwerpen die kunnen dienen om de waarheid aan de dag te brengen, vatbaar zijn voor inbeslagname. Voor de waarheidsvinding mag onderzoek worden gedaan aan en in het in beslag genomen voorwerp teneinde gegevens voor het strafrechtelijk onderzoek ter beschikking te krijgen. In computers opgeslagen gegevens zijn daarvan niet uitgezonderd. De rechtbank verwijst in dat verband naar HR 20 februari 2007 (ECLI:NL:HR:2007:AZ3564) en HR 29 maart 1994 (ECLI:NL:HR:1994:AD2076). Er zijn geen aanknopingspunten om ten aanzien van (de inhoud van) een smartphone anders te oordelen.

Een dergelijk onderzoek vormt evenwel een inbreuk op het bij art. 8, eerste lid, van het EVRM gewaarborgde recht van verdachte op privacy. Een dergelijke inbreuk is ingevolge het tweede lid van art. 8 van het EVRM alleen dan toegestaan indien deze berust op een voldoende duidelijke en voorzienbare wettelijke grondslag en als aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit is voldaan. Met andere woorden: de inbreuk moet wettelijk gelegitimeerd zijn, noodzakelijk zijn in verband met het daarmee beoogde doel en daarmee in een redelijke verhouding staan.

Anders dan de verdediging en in weerwil van haar beroep op voormeld arrest van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden is de rechtbank van oordeel dat art. 94 Sv, tezamen met de uitleg daarvan door de Hoge Raad, een voldoende duidelijke en voorzienbare wettelijke grondslag vormt voor de inbeslagname van en het daaropvolgende onderzoek in de smartphone en de laptop van de verdachte.

Aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit is eveneens voldaan. In dat verband overweegt de rechtbank het volgende.

De rechtbank stelt vast dat verdachte bij vonnis van de rechtbank Breda van 29 september 2011 is veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van vier jaar in verband met het seksueel binnendringen van twee personen beneden de leeftijd van twaalf jaar en voor het bezit van kinderporno. In de aanloop naar de voorwaardelijke invrijheidstelling van die straf ontstaat de verdenking dat verdachte zich wederom aan soortgelijke feiten schuldig maakte. Deze verdenking was niet van elke redelijke grond ontbloot. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat:

• de politie ten tijde van het eerste contact met de melder in deze zaak op 22 oktober 2013 van hem te horen krijgt dat de verdachte bij hem in huis woont in het kader van proefverlof van een veroordeling terzake van een zedendelict en vervolgens van melder te horen krijgt dat slachtoffer 1 mogelijk door de verdachte op zaterdagavond 19 oktober 2013 is misbruikt;
• de politie vervolgens van melder een bandrecorder ontvangt waarop naar zeggen van melder geluiden te horen zijn die verband houden met onzedelijke handelingen tussen de verdachte en slachtoffer 1 die op 19 oktober 2013 zouden hebben plaatsgevonden;
• de politie van melder een USB-stick overhandigd krijgt die naar zeggen van melder aan de verdachte toebehoort en waarop kinderpornografische afbeeldingen te zien zouden zijn en dat
• de politie ter plekke samen met melder de afbeeldingen op de USB-stick vluchtig bekijkt teneinde een eerste voorlopige indruk te kunnen krijgen van hetgeen zich daarop bevindt en vervolgens daarop seksueel getinte afbeeldingen met kinderen ziet waaronder met een meisje die melder aanwijst als slachtoffer 1, zijnde hetzelfde meisje als waarmee de verdachte mogelijk ontucht zou hebben gepleegd.

Om te kunnen beoordelen of de tegen verdachte gerezen verdenking terecht was, zijn vervolgens op 23 oktober 2013 de laptop en de smartphone van de verdachte inbeslaggenomen en is de inhoud van de smartphone en de laptop gelicht en onderzocht.

Gelet op de zeer recente veroordeling van verdachte voor seksueel misbruik van jonge kinderen en het bezit van een grote hoeveelheid kinderporno, de redelijke verdenking dat hij zich reeds in de aanloop naar de voorwaardelijke invrijheidstelling van die veroordeling aan dezelfde misdrijven schuldig maakte, de ernst van de strafbare feiten waarvan hij werd verdacht, en gelet op de met de opsporing van deze feiten gemoeide belangen van de bescherming van de gezondheid van anderen, de goede zeden en de rechten en vrijheden van anderen, was het naar het oordeel van de rechtbank noodzakelijk om in het kader van de waarheidsvinding, nader onderzoek in te stellen naar de inhoud van de hiervoor genoemde smartphone en de laptop van de verdachte. Van een onredelijke verhouding tussen doel en middel is geen sprake geweest en een andere wijze van het aan de dag brengen van de waarheid was redelijkerwijs niet voorhanden.

Al met al concludeert de rechtbank dat de inbeslagname van en het onderzoek aan de smartphone en de laptop van de verdachte niet onrechtmatig zijn geweest en dat er dus geen sprake is geweest van een vormverzuim zoals de raadsman van verdachte heeft betoogd.

De rechtbank verwerpt dan ook het tot bewijsuitsluiting strekkende verweer.

Lees hier de volledige uitspraak.