Veroordeling voor witwassen van €95.000. Verweren van de raadsman verworpen.

Rechtbank Midden-Nederland 22 oktober 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:7384

Verdachte is op 4 juli 2014 aangehouden te Vinkeveen, binnen de gemeente De Ronde Venen. Nadat verdachte is aangehouden is het voertuig waarin verdachte reed (kenteken), doorzocht. In het voertuig is, nadat de achterbank naar voren was gedaan, een verborgen ruimte aangetroffen, waarin een boodschappentas lag. In de tas lagen meerdere bundels met geld van verschillende coupures. Na telling bleek dat er € 95.000 aan contant geld in de tas zat. Het geld bestond uit verschillende coupures, zijnde biljetten van 5, 10, 20, 50, 100, 200 en 500.

In het voertuig met kenteken kenteken is verder een huurcontract van het voertuig aangetroffen. Volgens dit contract was de huurperiode ingegaan op 21-03-2014 en werd het voertuig gehuurd door verdachte, geboren op 1965 te geboorteplaats. Uit dit contract blijkt dat de kosten van het gehuurde voertuig € 750 per maand zijn.

Op 7 juli 2014 worden door de Belastingdienst gegevens omtrent verdachte verstrekt. Hieruit blijkt dat aan verdachte geen uitkering is toegekend en er geen looninkomsten zijn opgegeven door verdachte of een werkgever. Op de bankrekening van verdachte staat een saldo van € 51,- in 2013. Door verdachte is geen aangifte inkomstenbelasting gedaan. Ook is door verdachte geen aangifte of melding gedaan van het brengen van meer dan € 10.000,- binnen Nederlands grondgebied.

Verdachte is door de politie gehoord op 4, 5, 6 en 7 juli 2014. Hij heeft zich tijdens deze verhoren steeds beroepen op zijn zwijgrecht.

Door de raadsman is aangevoerd dat uit het dossier niet blijkt dat verdachte op de hoogte was van het geldbedrag dat in de auto is aangetroffen. De rechtbank verwerpt dit verweer. Het scenario dat een zeer aanzienlijk geldbedrag aan een persoon wordt meegegeven zonder dat deze persoon op de hoogte is van dit geldbedrag, brengt een groot veiligheidsrisico met zich. De rechtbank acht dit scenario dan ook hoogst onwaarschijnlijk.

Ook het verweer van de raadsman dat niet wettig en overtuigend kan worden bewezen dat het geld van enig misdrijf afkomstig is, wordt door de rechtbank verworpen. Uit de gegevens van de Belastingdienst blijkt dat verdachte op basis van zijn inkomen en vermogen in Nederland niet kan beschikken over een geldbedrag van deze omvang. Ook is door hem geen aangifte of melding gedaan van het invoeren van een groot geldbedrag. Voorts heeft verdachte geen enkele verklaring gegeven over de herkomst van dit geld, maar zich consequent beroepen op zijn zwijgrecht. Gelet op de omvang van het geldbedrag en het ontbreken van legale inkomsten bij verdachte, mocht van verdachte worden verlangd dat hij voor de herkomst van dit geld een concrete en verifieerbare verklaring zou geven. Dit heeft hij nagelaten.

Voorts duiden de omstandigheden waaronder het geldbedrag is aangetroffen op een criminele herkomst. Het geldbedrag is aangetroffen in een verborgen ruimte van een auto en het contante geld bestond onder andere uit coupures van € 200,- en € 500,-. Met name coupures van € 500,- zijn in het normale betalingsverkeer een zeldzaamheid.

Op grond van de hiervoor genoemde omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat het niet anders kan dan dat het onder verdachte aangetroffen geldbedrag van € 95.000,- niet op een legale wijze is verkregen, maar -onmiddellijk of middellijk- afkomstig is uit enig misdrijf.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot

• een voorwaardelijke gevangenisstraf van 2 maanden met een proeftijd van 2 jaren;
• een geldboete van € 9.000.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling tot een gevangenisstraf van 4 maanden voor uitkeringsfraude

Rechtbank Midden-Nederland 14 januari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:873

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte in de periode van 1 mei 2005 tot en met 29 juli 2012 uitkeringsfraude heeft gepleegd.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan op grond van de volgende bewijsmiddelen:

• het proces-verbaal werknemersfraude, opgemaakt door A, d.d. 11 februari 2013;
• een geschrift, te weten een uitdraai van Suwinet, Handhaving – Arbeid en uitkering, d.d. 7-8-2012;
• een geschrift, te weten een Aanvraag WW, ondertekend d.d. 7 augustus 2006;
• een geschrift, te weten een Aanvraag WW, ondertekend d.d. 29 oktober 2008;
• het proces-verbaal verhoor verdachte verdachte, d.d. 26 november 2012.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht bewezen dat verdachte op meerdere tijdstippen in de periode van 1 mei 2005 tot en met 29 juli 2012 te Veenendaal en te Rhenen, in strijd met een hem bij of krachtens wettelijk voorschrift opgelegde verplichting, te weten artikel 25 van de Werkloosheidswet en/of artikel 49 van de Ziektewet, telkens opzettelijk heeft nagelaten tijdig de benodigde gegevens te verstrekken, zulks terwijl dit feit kon strekken tot bevoordeling van zichzelf of een ander, terwijl verdachte wist dat die gegevens van belang waren voor de vaststelling van verdachtes recht op een verstrekking of tegemoetkoming, te weten een uitkering krachtens de Werkloosheidswet en een uitkering krachtens de Ziektewet, dan wel voor de hoogte of de duur van die verstrekking of tegemoetkoming, immers heeft hij, verdachte, geen opgave gedaan van en opzettelijk nagelaten te vermelden dat hij, verdachte,

• werkzaamheden verrichtte in een hennepkwekerij en inkomsten had uit opbrengsten van één hennepkwekerij en
• werkzaamheden had verricht en aldus uit dien hoofde inkomsten had ontvangen.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 4 maanden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak raadslid Heerlen voor schending van ambtsgeheim

Rechtbank Limburg 23 februari 2015, ECLI:NL:RBLIM:2015:1439

De verdenking komt er op neer dat verdachte een uit hoofde van zijn gemeenteraadlidmaatschap opgelegde geheimhoudingsplicht heeft geschonden (artikel 272 Sr).

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie acht het feit bewezen.

Standpunt verdediging

De verdediging heeft vrijspraak bepleit.

Oordeel rechtbank

Op 25 juni 2013 wordt door aangever namens de gemeente Heerlen aangifte gedaan van een schending van een geheimhoudingsplicht te Heerlen in de periode van 8 mei 2013 tot 25 juni 2013.

De schending van de geheimhoudingsplicht is vermoedelijk gepleegd door de partij dan wel door leden van de fractie van de partij of bestuursleden, fractieassistenten, commissieleden of anderen die bij deze partij zijn betrokken. Het feit houdt volgens aangeefster in dat de geheimhouding is geschonden door het op 8 mei 2013 publiceren van een artikel op de website van de partij en via het twitter- en facebook-account van de partij. Het artikel is niet ondertekend, maar het artikel is op de website te vinden onder het tabje vanuit de fractie.

Het dagelijks bestuur van bedrijf 1 en bedrijf 2 hebben een overnamecontract met bijlagen verstrekt aan de colleges van de betrokken 11 gemeenten, waaronder Heerlen, onder de voorwaarde dat dit onder geheimhouding ter inzage kon worden gelegd voor de gemeenteraad. Als reden voor de geheimhouding werd gegeven de bedrijfseconomische belangen van bedrijf 1 en in het verlengde daarvan de economische en financiële belangen van de gemeente(n).

In de collegevergadering van 19 februari 2013 is besloten om de raad in een openbare raadsinformatiebrief te informeren over het overnamecontract tussen de curatoren van bedrijf 2 en bedrijf 1 en het huisvesten van het kantoorpersoneel van bedrijf 1 in het voormalige CBS-pand. Ook de bijlagen, bijlage 1 betreffende “vergelijking” en bijlage 2 betreffende “besparing” inzake huisvesting, werden onder oplegging van geheimhouding ter inzage gelegd voor de leden van de raad. Omdat de bijlagen gegevens bevatten die de financiële bedrijfsvoering van de bedrijf 1 betreffen, zijn dit bedrijfsgegevens als bedoeld in artikel 10, eerste lid, onder c, van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) resp. gegevens die de financiële belangen van de gemeente betreffen als bedoeld in artikel 10, tweede lid, aanhef en onder c, van de Wob. De gemeente heeft gebruik gemaakt van art 25 lid 2 en 55 lid 3 van de Gemeentewet.

In de raadsinformatiebrief is duidelijk beargumenteerd waarom de bijlagen geheim zijn en welke informatie er in staat. Op de bijlagen is duidelijk vermeld dat het om geheime stukken gaat en wordt verwezen naar art 10 Wob, op grond waarvan geheimhouding is opgelegd. De brief is zonder bijlagen aan de leden van de gemeenteraad gezonden. De brief met bijlagen is ter inzage bij de griffie van de gemeente Heerlen en van de overige 10 gemeenten gelegd van 4 maart 2013 tot en met 7 mei 2013. Voor zover aangeefster bekend zijn de documenten niet ingezien door de raadsleden van de gemeente Heerlen.

Op 23 februari 2013 heeft de partij op haar website en via haar facebook- en twitter-account melding gemaakt van het feit dat het college op 19 februari 2013 heeft besloten geheimhouding op de bedrijfsvoeringskosten bedrijf 1 op te leggen voor een periode van vijf jaren. De besparing op de huurkosten worden in deze melding nadrukkelijk genoemd, een kopie van de besluitenlijst is bij het artikel gevoegd.

Op 9 april 2013 is de raadsinformatiebrief unaniem voor kennisgeving aangenomen.

Op 8 mei 2013 is een artikel verschenen op www.partij.nl en op de openbare facebookpagina en het openbare twitter-account van de partij. Dit artikel gaat over de jaarlijkse huurinkomsten van het voormalig CBS gebouw. In alinea 4 wordt de huurprijs per vierkante meter kantoorruimte genoemd. Deze informatie stond niet in de raadsinformatiebrief maar wel in de geheime bijlage 1.

De geheimhouding met betrekking tot de huurprijs van bedrijf 1 gold voor een periode van 5 jaar of totdat de gemeenteraad de geheimhouding zou opheffen, hetgeen niet is gebeurd. Geheimhouding houdt in dat niet in het openbaar mag worden gesproken over deze informatie en dat de informatie niet aan derden mag worden geopenbaard. Publiceren van de huurprijs op internet is openbaring aan derden. De website van de partij is 24 uur per dag vrij toegankelijk voor iedereen met internetverbinding.

Aangeefster is van mening dat de partij, de bestuursleden en de leden van de fractie wisten of redelijkerwijs hadden kunnen weten dat de informatie over de huurprijs van bedrijf 1 in het oude CBS-gebouw geheime informatie was. Daarom heeft zij het vermoeden dat de informatie opzettelijk openbaar is gemaakt. Zij heeft bij de griffier, waar de stukken ter inzage lagen, gevraagd of de raadsinformatiebrief met bijlagen door iemand is ingezien. Dat bleek niet het geval te zijn.

De verdachte heeft ter terechtzitting van 9 februari 2015 kenbaar gemaakt dat hij de geheime bijlagen niet heeft ingezien maar dat hij de informatie rechtstreeks van een betrokken partij, de eigenaar van het CBS gebouw, heeft gekregen en er vanuit ging dat die informatie openbaar beschikbaar was en derhalve deze informatie op de informatiekanalen van zijn partij heeft geopenbaard.

Uit de aan het dossier toegevoegde besluitvorming binnen de gemeente Heerlen kan het volgende worden ontleend:

1. Het besluit van 13 december 2012 van het dagelijkse bestuur van het Werkvoorzieningsschap Oostelijk Zuid-Limburg (bedrijf 1), tot verstrekking aan de betrokken gemeenten van het overnamecontract bedrijf 2 en bedrijf 1 met bijlage, onder de voorwaarde dat deze stukken slechts onder geheimhouding ter inzage van de raad kunnen worden gelegd, dit in verband met de bedrijfseconomische belangen van het bedrijf 1 en de betrokken gemeenten.

2. Het besluit van 19 februari 2013 van burgemeester en wethouders van de gemeente Heerlen tot kennisname van twee onderwerpen:

a. Het overnamecontract, ten aanzien waarvan geheimhouding wordt opgelegd voor de duur van vijf jaren en welke documenten onder oplegging van geheimhouding ter inzage wordt gelegd voor de leden van de raad;

b. Het proces tot huisvesting van het kantoorpersoneel van het bedrijf 1, inclusief de bijlage ‘vergelijking’ en ‘besparing’, ten aanzien waarvan geheimhouding wordt opgelegd voor de duur van vijf jaren en welke documenten onder oplegging van geheimhouding ter inzage wordt gelegd voor de leden van de raad.

3. Het besluit van 19 februari 2013 van burgemeester en wethouders van de gemeente Heerlen tot het door middel van een raadsinformatiebrief informeren van de raad over het overnamecontract en de huisvesting van het kantoorpersoneel van het bedrijf 1.

4. In de raadsinformatiebrief van februari 2013, waarop is aangetekend dat deze op 4 maart 2013 per e-mail is verzonden, is de raad geïnformeerd over de beide onderwerpen. Bij die brief zijn als bijlage gevoegd het overnamecontract en de bijlage met betrekking tot de huisvesting van het kantoorpersoneel. Echter, in de brief staat vermeld dat deze bijlagen onder geheimhouding ter inzake liggen bij de griffie. In de brief wordt uitgelegd waarom de keuze is gevallen op het voormalige CBS-pand: wat betreft de prijs deden de beide beschikbare panden niet onder voor elkaar, het CBS pand had als voordeel dat het bedrijf 1 meer m2 ter beschikking zou hebben. Uit deze brief blijkt dat het overzicht ‘vergelijking’ ziet op een vergelijkend overzicht van de twee locaties waar alle personeel van het bedrijf 1 kan worden gehuisvest en dat het overzicht ‘besparing’ het verschil laat zien tussen de oude huisvesting van het bedrijf 1 en de nieuwe huisvesting. Als wettelijke grondslag voor de geheimhouding wordt in deze brief gewezen op artikel 10 van de Wet openbaarheid van bestuur.

5. Het raadsvoorstel van 27 maart 2013 heeft als onderwerp: “het kennis nemen van de Ingekomen stikken en van de wijze van afhandeling ervan”. Op pagina 6/6 zijn opgenomen de zogenaamde raadsinformatiebrieven, waaronder onder volgnummer3 de ‘Raadsinformatie d.d. 4 maart 2013 inzake bedrijf 1 van februari 2013. Bij deze brief is als voorstel geformuleerd: “ter kennisname”.

6. Uit de notitie van de griffie van de raad van de gemeente Heerlen volgt dat de raadsinformatiebrief ter inzage heeft gelegen van 4 maart 2013 tot en met 7 mei 2013. Op deze notitie is geen inzage aangetekend. Uit de stukken blijkt niet of de raadsinformatiebrief bij andere gemeentes is ingezien.

Verder blijkt uit het dossier dat op 23 februari 2013 op de website van partij een bericht gepubliceerd wordt onder de titel ‘B&W Heerlen houdt kantoorkosten bedrijf 1 geheim’. In dit stuk wordt gewezen op de raadsvergadering van 5 februari 2013, waarin de verantwoordelijke wethouder gezegd zou hebben dat het bij de huisvesting in het voormalige CBS-gebouw zou gaan om een besparing van € 300,000. Vervolgens wordt gewezen op het recente collegebesluit om dit financiële voordeel geheim te houden.

Op 8 mei zijn op diverse sociale media berichten verschenen. Op de website van partij is een bericht gepubliceerd onder de titel ‘Jaarlijkse (huur)inkomsten voormalig CBS-gebouw lijken ’t dubbele van de koopprijs’. In dit bericht staat dat dat bedrijf 1 tegen een kennelijk tarief van € 55,00 terecht kan in het voormalige CBS-gebouw en waar men over ca. 3.000 m² kan beschikken. Ook op het twitter-account en de facebookpagina van de partij verschijnen soortgelijke berichten.

Zoals eerder is aangegeven, heeft verdachte erkend dat hij verantwoordelijk was voor het plaatsen van bovengenoemde informatie op de verschillende sociale media.

Door de verdediging is opgeworpen dat het college niet op grond van artikel 10 lid 2 sub b dan wel sub c van de WOB geheimhouding mocht opleggen aan de raadsleden ten aanzien van de hoogte van de huurprijs. Daarnaast heeft de verdediging verweer gevoerd dat van een geheimhoudingsplicht ex artikel 25 lid 2 gemeentewet geen sprake kan zijn omdat het collegebesluit niet door meer dan de helft van het aantal zittende leden van de gemeenteraad bevestigd is.

Ten aanzien van bovenstaande verweren geldt dat bestuurlijke besluiten evenwel niet in een strafrechtelijke procedure worden getoetst. Dan geldt de leer van de formele rechtskracht. Deze leer houdt in dat de verdachte bij het openstaan van een behoorlijke bestuursrechtelijke rechtsgang zijn bezwaren tegen een besluit van de administratie met gebruikmaking van die rechtsgang naar voren kan en moet brengen. Doet hij dat niet, dan kan hij in de strafrechtelijke procedure niet meer met vrucht het standpunt innemen dat het besluit van het bestuur onjuist was. De Hoge Raad heeft bevestigd dat deze leer ook in het strafrecht van toepassing is.

Ook het verweer dat verdachte niet wist dan wel niet redelijkerwijze had moeten vermoeden dat er voor de hoogte van de huurprijs geheimhouding was opgelegd omdat hij de raadsinformatiebrief niet gelezen heeft dan wel de bijlage niet heeft ingezien wijst de rechtbank af. Verdachte is sinds enkele jaren raadslid hetgeen vanuit die functie een verplichting met zich meebrengt om kennis te nemen van alle stukken die hem worden toegezonden. Wanneer verdachte verzuimt om deze stukken in te zien, ontslaat dit hem niet van zijn plicht om zich aan afspraken te houden die daar in vermeld staan. Gelet op de verstrekte informatie had verdachte redelijkerwijs kunnen vermoeden dat de door hem van een derde verkregen informatie overeenkwam met de informatie dan wel raakte aan de informatie waarop geheimhouding rustte. Het had op zijn weg gelegen dit te verifiëren. Ook de mogelijke omstandigheid dat door een derde de huurprijs reeds - indirect - in de media bekend was gemaakt, ontslaat verdachte niet van zijn geheimhoudingsplicht. Indien de geheimhoudingsplicht eventueel door een ander wordt geschonden, maakt dat niet dat daarmee een eind komt aan de geheimhoudingsplicht.

Onder die motivering wijst de rechtbank eveneens het verweer af dat verdachte niet opzettelijk zijn geheimhouding heeft geschonden door berichten op sociale-media te (laten) plaatsen. Een ander oordeel zou betekenen dat verdachte zijn geheimhoudingsplicht zou kunnen omzeilen door de stukken niet in te zien en vervolgens informatie afkomstig van derden, waarvan verdachte redelijkerwijs moet weten dat die informatie overeenkomt met/aansluit bij informatie waarop geheimhouding rust, openbaar te maken.

De rechtbank stelt aldus vast dat verdachte in zijn hoedanigheid als raadslid de opgelegde geheimhoudingplicht heeft geschonden. Echter, voor een bewezenverklaring is de rechtbank gebonden aan de tenlastelegging, zoals door de officier van justitie in de onderhavige zaak is uitgebracht.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 08 mei 2013 in de gemeente Heerlen, in elk geval in Nederland, een geheim waarvan hij wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat hij uit hoofde van ambt, beroep of wettelijk voorschrift dan wel van vroeger ambt of beroep, te weten (gemeente)raadslid voor de gemeente Heerlen, verplicht was te bewaren, opzettelijk heeft geschonden, immers heeft hij, verdachte (financiële) informatie, afkomstig uit de bijlagen bij de raadsinformatiebrief bedrijf 1 van februari 2013, welke raadsinformatiebrief met bijlagen onder oplegging van geheimhouding van 4 maart 2013 tot en met 7 mei 2013 ter inzage was gelegd voor leden van de gemeenteraad, gepubliceerd of laten publiceren op de website partij, het Twitteraccount van de partij en het Facebookaccount van partij.

In het schuingedrukte deel van de tenlastelegging schuilt in de onderhavige zaak een beletsel om tot een bewezenverklaring te komen. Uit de bewijsmiddelen in het dossier volgt immers niet dat verdachte de informatie uit de bijlage heeft vernomen en derhalve evenmin dat de financiële informatie daaruit afkomstig was. In tegendeel zelfs. Verdachte heeft zelf aangegeven dat hij de informatie van een derde heeft verkregen en uit stukken van de gemeente Heerlen blijkt dat niemand de bijlage bij de informatiebrief bedrijf 1 van februari 2013 heeft ingezien.

Dit noopt de rechtbank om verdachte vrij te spreken, aangezien de tenlastelegging in de huidige vorm niet bewijsbaar is.

Lees hier de volledige uitspraak.

Voorwaardelijke gevangenisstraf en werkstraf voor verduistering in dienstbetrekking

Rechtbank Gelderland 10 februari 2015, ECLI:NL:RBGEL:2015:782

Verdachte heeft over een langere periode meer dan 60.000 euro van zijn werkgever verduisterd. Van het verduisterde geld kocht verdachte onder meer luxe-artikelen en ging hij op vakantie. Gelet op de ernst van het feit acht de rechtbank een voorwaardelijke gevangenisstraf en een werkstraf, zoals geëist door de officier van justitie, op zijn plaats. In het voordeel van verdachte weegt mee dat hij een blanco strafblad heeft en dat hij een terugbetalingsregeling heeft getroffen. De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van een maand en een taakstraf van 180 uur.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor overtreding van de WWM. Salduz-verweer verworpen: geen verhoorsi-tuatie.

Rechtbank Midden-Nederland 14 januari 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:872 

De verdenking komt er op neer dat verdachte op 23 juli 2014 twee pistolen, 23 scherpe patronen en een geluiddemper voorhanden heeft gehad.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gevorderd het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen te verklaren.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bepleit dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard dat verdachte zich bewust was van de wapens die in zijn woning zijn aangetroffen. In eerste instantie verklaart verdachte bij de politie dat niet hij de schuldige is, maar A. Daarmee ontkent hij dat hij met de wapens bekend was.

De uitlatingen die door verdachte zijn gedaan tijdens het verhoor inverzekeringstelling en de overbrenging naar het arrestantencomplex dienen van het bewijs te worden uitgesloten, aangezien verdachte toen nog niet in de gelegenheid was gesteld zijn raadsman te consulteren.

Subsidiair heeft de verdediging opgemerkt, dat niet duidelijk is hoe de betreffende opmerkingen van verdachte moeten worden geïnterpreteerd en welke informatie verdachte al van de politie had gehad. De uitlatingen van verdachte passen bij zijn lezing dat hij er door A is ingeluisd. De lezing van verdachte wordt bevestigd door het feit dat er van hem geen sporen op de wapens zijn aangetroffen.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan op grond van de volgende bewijsmiddelen.

Op 23 juli 2014 werd de woning van verdachte aan de adres te plaats doorzocht. In de slaapkamer werd, in een grote linnenkast, links achterin een oranje plastic tas aangetroffen. Hierin zaten twee doosjes met in ieder doosje een wapen met patroonhouder. In één doos zat ook een soort geluiddemper. Linksboven op de linnenkast werd een doorzichtig plastic zakje gevonden met daarin patronen. De wapens en de patronen zijn in beslag genomen en veiliggesteld onder de volgende nummers:

• AAHG8317NL: vuurwapen, Umarex Reck Miami 92f, incl. houder, demper;
• AAHG8316NL: vuurwapen, Umarex Reck Miami 92f, incl. houder;
• AAHG8318NL: munitie (patroon), 23 alarmpatr, 9 mm.

Op 30 juli 2014 is nader onderzoek ingesteld naar de in beslag genomen voorwerpen. Het voorwerp met nummer AAHG8316NL is van origine een gas-/alarmpistool van het merk Umarex, model Reck Miami 92F, kaliber 9 mm P.A.K. en voorzien van het nummer: Y140440604. De van fabriekswege aangebrachte sper bleek te zijn verwijderd, waardoor projectielen door de loop kunnen worden verschoten. Dit pistool is een vuurwapen van de categorie III.

Het voorwerp met nummer AAHG8317NL is van origine een gas-/alarmpistool van het merk Umarex, model Reck Miami 92F, kaliber 9 mm P.A.K. en voorzien van het nummer: Y140440610. De van fabriekswege aangebrachte sper bleek te zijn verwijderd, waardoor projectielen door de loop kunnen worden verschoten. Dit pistool is een vuurwapen van de categorie III. De geluiddemper die op voornoemd wapen kon worden gemonteerd is een wapen van de categorie I.

De voorwerpen die onder AAHG8318NL zijn veiliggesteld betreffen scherpe patronen, kaliber 9 mm, P.A. Knall, merk UMA (Umarex). De patronen zijn munitie van de categorie III.

Op 23 juli 2014 te 17.35 uur kwam verdachte aan bij het politiebureau. Verdachte is verteld dat hij buiten heterdaad was aangehouden voor het voorhanden hebben van vuurwapens. Daarna is hem de cautie gegeven. De verbalisanten horen verdachte direct daarop het volgende verklaren: “Dat maakt mij allemaal niets uit, jullie moeten hem pakken en niet mij! Ik heb die wapens voor hem bewaard en ik ben er echt bijgenaaid!” Omstreeks 21.15 uur is verdachte overgebracht naar het arrestantencomplex in plaats. Op dat moment verklaarde verdachte het volgende: “Ik baal hier echt enorm van, ik ben er door A echt bijgenaaid. B en ik zitten in de schuldsanering en wij moeten leven van 50 euro per week. Wij hebben geld nodig en ik zou geld krijgen van hem als ik zijn wapens zou bewaren.”

Lees hier de volledige uitspraak.

Beslissing raadkamer rechtbank tot teruggave van (potentiële) geheimhoudersstukken

Rechtbank Oost-Brabant 6 februari 2015, ECLI:NL:RBOBR:2015:731

In het klaagschrift ex artikel 552a Sv van

1. naam bedrijf 1
2. naam bedrijf 2
3. naam bedrijf 3
4. naam persoon 1
5. naam persoon 2

wordt door klagers opgekomen tegen de op 13 oktober 2014 aan bedrijf 2 (klager 2) en bedrijf 3 (klager 3) overhandigde vorderingen tot verstrekking van historische gegevens ex artikel 126nd/ud Sv. Bovendien wordt met het klaagschrift opgekomen tegen de uitlevering en inbeslagneming van voorwerpen/gegevens en tegen de uitlevering en beslaglegging op potentiële geheimhoudersstukken, tegen (voorgenomen) kennisneming van voorwerpen/gegevens en het uitblijven van een last tot teruggave van deze voorwerpen/gegevens.

Klagers verzoeken de rechtbank primair de gelegde beslagen op te heffen, onder teruggave van al het beslagene. Subsidiair verzoeken klagers het beslag op de vier verzegelde verhuisdozen met schriftelijke stukken op te heffen. Meer subsidiair wordt door klagers verzocht de originaire verschoningsgerechtigden en hun cliënten in de gelegenheid te stellen zich uit te laten over (de rechtmatigheid van) onderhavig beslag en het daartegen gerichte beklag, in ieder geval voor zover dit betrekking heeft op (potentiële) geheimhoudersstukken.

De officieren van justitie, mr. W. J.V. Spek en mr. F.W. de Nerée tot Babberich hebben in raadkamer allereerst aangegeven dat alle schriftelijke stukken, met uitzondering van 10 of 11 kopieën en de schriftelijke stukken in vier verzegelde verhuisdozen, inmiddels zijn teruggegeven aan de beslagenen. Daarnaast hebben zij naar voren gebracht dat klager 4 en klager 5 niet-ontvankelijk verklaard dienen te worden in hun klaagschrift omdat zij niet aangemerkt kunnen worden als belanghebbenden. De officieren van justitie hebben zich vervolgens ten aanzien van de vier verzegelde inbeslaggenomen verhuisdozen, de usb sticks met digitale gegevens en 10 of 11 kopieën van inmiddels teruggegeven schriftelijke stukken, verzet tegen inwilliging van het klaagschrift.

Beoordeling

De rechtbank stelt vast dat in verband met een strafrechtelijk onderzoek naar verdachte naam 1

op grond van ‘vorderingen verstrekking historische gegevens’ van de officier van justitie van 10 oktober 2014, schriftelijke stukken onder bedrijf 3 (klager 3) en bedrijf 2 (klager 2) in beslag zijn genomen. Op 14 oktober 2014 zijn 137 ordners en mappen die geen geheimhoudersstukken bevatten onder uitdrukkelijk protest aan de FIOD uitgeleverd en op 15 oktober 2014 zijn onder uitdrukkelijk protest vier verhuisdozen met (potentiële) geheimhoudersstukken op het Kabinet van de Rechter Commissaris aangeleverd.

Ontvankelijkheid klager 4 en klager 5

De officieren van justitie hebben aangevoerd dat klager 4 en klager 5 niet-ontvankelijk dienen te worden verklaard in het klaagschrift omdat zij niet aangemerkt kunnen worden als belanghebbenden.

De rechtbank is van oordeel dat klager 4 en klager 5 als belanghebbenden kunnen worden aangemerkt en verwerpt hiermee de door de officieren van justitie aangevoerde reden om klager 4 en klager 5 niet-ontvankelijk te verklaren in hun beklag. Voor de vraag of iemand als belanghebbende is aan te merken in de zin van artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering is niet beslissend of iemand redelijkerwijze als rechthebbende kan worden aangemerkt, maar of hij heeft gesteld rechthebbende te zijn. Nu dit hier het geval is, zijn klager 4 en klager 5 belanghebbenden.

Beslag schriftelijke stukken, niet zijnde geheimhoudersstukken

Uit het verhandelde in raadkamer is gebleken dat de ordners en mappen die geen geheimhoudersstukken betreffen, inmiddels zijn teruggegeven aan beslagenen met uitzondering van 10 of 11 kopieën, Nu aldus het beslag op de teruggegeven stukken is opgeheven, zal de rechtbank het beklag ten aanzien van deze schriftelijke stukken niet-ontvankelijk verklaren.

Rechtmatigheid vorderingen

De raadsman van klagers heeft bezwaar gemaakt tegen de hiervoor genoemde vorderingen. In de eerste plaats omdat die vorderingen onduidelijk en (veel) te ruim geformuleerd zijn en disproportioneel genoemd kunnen worden. In de tweede plaats omdat door klagers kenbaar is gemaakt dat de gevorderde informatie voor een groot deel geheimhoudersstukken betreft, namelijk juridische (concept)-stukken/akten/adviezen en correspondentie van en aan advocaten en notarissen in binnen-en buitenland. De vorderingen en het daaropvolgend beslag worden door de raadsman onrechtmatig genoemd.

De rechtbank is van oordeel dat sprake is van rechtmatige vorderingen. Uit de stukken is gebleken dat naam 1 wordt verdacht van overtreding van artikel 69, tweede lid, van de Algemene wet rijksbelastingen. Het strafrechtelijk onderzoek tegennaam 1 richt zich op de woonplaats van verdachte. Gelet op de aard van een woonplaatsonderzoek, waarbij alle omstandigheden van belang kunnen zijn en waarbij het gaat om een samenspel van relevante omstandigheden, kan naar het oordeel van de rechtbank in dit geval niet worden aangenomen dat de vordering te ruim is geformuleerd. De rechtbank verwerpt dan ook het verweer van de raadsman op dit punt. De rechtbank oordeelt voorts dat onvoldoende is onderbouwd dat de vorderingen disproportioneel zouden zijn. Het enkele feit dat de vorderingen voor klagers zeer veel werk hebben opgeleverd, impliceert niet dat de vorderingen disproportioneel zijn.

Beslag op 10 of 11 kopieën van de inmiddels teruggegeven schriftelijke stukken

In raadkamer hebben de officieren van justitie aangegeven dat zij beschikken over 10 of 11 kopieën van stukken die inmiddels zijn teruggegeven en die geen geheimhoudersstukken betreffen. Zij hebben aangevoerd dat deze kopieën van belang zijn voor het strafrechtelijk onderzoek.

Gelet op het dossier en het verhandelde in raadkamer is de rechtbank van oordeel dat sprake is van rechtmatig beslag op voornoemde kopieën. De rechtbank oordeelt dat deze kopieën van belang zijn voor het strafrechtelijk onderzoek tegennaam 1 en derhalve van belang zijn voor de

waarheidsvinding. De rechtbank is van oordeel dat het belang van strafvordering zich verzet tegen opheffing van het beslag op deze kopieën en zal het klaagschrift op dit punt ongegrond verklaren.

Geheimhoudersstukken (potentiële), waaronder usb sticks (klager 2 en klager 3)

De raadsman van klagers heeft ten aanzien van de (potentiële) geheimhoudersstukken in de vier verzegelde verhuisdozen en de gegevens op de usb sticks aangegeven dat deze binnen het verschoningsrecht en geheimhoudingsplicht vallen. Klagers kunnen zich volgens de raadsman beroepen op een (afgeleid) verschoningsrecht. De raadsman heeft aangevoerd dat de uitlevering en het daarop gevolgde beslag van de vier verhuisdozen met (potentiële) geheimhoudersstukken en de usb sticks onrechtmatig zijn. Volgens de raadsman dienen deze stukken en usb sticks dan ook teruggegeven te worden.

De rechtbank stelt vast dat de beslagenen (klager 2 en klager 3) ten aanzien van de schriftelijke stukken die zich in de vier verzegelde dozen bevinden en de gegevens die zich op de usb sticks bevinden direct, dat wil zeggen op het moment dat de vorderingen werden verstrekt, gemotiveerd kenbaar hebben gemaakt dat sprake was van geheimhoudersstukken. Klagers hebben aangegeven dat klagers als belastingadviseurs/fiscalisten van naam 1 regelmatig hebben samengewerkt en intensief hebben gecommuniceerd met advocaten en notarissen. De schriftelijke stukken die samenhangen met deze samenwerking en communicatie vallen volgens klagers zonder meer binnen het verschoningsrecht en geheimhoudingsplicht.

Ten aanzien van stukken die door raadslieden aan derden als deskundigen (bijv. accountants) ter beschikking worden gesteld, hebben deze derde deskundigen een van de raadsman afgeleid verschoningsrecht. Zij kunnen zich op grond daarvan tegen inbeslagneming verzetten( HR 29 maart 1994, NJ 1994/552). Dit is echter slechts het geval indien deze derden de stukken van de raadsman hebben ontvangen en niet rechtstreeks van de cliënt. In dit laatste geval gaat het immers niet om stukken die aan de raadsman als zodanig ter beschikking zijn gesteld en deze vallen dus niet onder het verschoningsrecht. (HR 20 juni 1995) Het afgeleide verschoningsrecht van een door de advocaat ingeschakelde deskundige strekt zich uit tot de stukken die zich bij de deskundige bevinden in verband met de vervulling van de door hem aanvaarde opdracht, zoals de adviezen die hij ten behoeve van de advocaat heeft uitgebracht (HR 12 februari 2002, NJ 2002/440)

Ter zitting is door klagers onweersproken en uitgebreid geschetst dat zij ten behoeve van hun cliënt – verdachte in deze strafzaak - met grote regelmaat nauw samenwerken met advocaten en notarissen en uit dien hoofde over stukken beschikken die vallen onder het geheimhoudersrecht van die advocaten en notarissen. Naar het oordeel van de rechtbank staat gelet daarop genoegzaam vast dat klagers in het onderhavige geval beschikken over een van die geheimhouders afgeleid verschoningsrecht.

Indien het verschoningsrecht aan de orde is, zijn op grond van artikel 126nd, tweede lid jo. artikel 96a, derde lid jo. artikel 218 van het Wetboek van Strafvordering geheimhouders zelf niet verplicht aan de vordering tot verstrekking van gegevens te voldoen.

Voor de beoordeling van een beroep op het verschoningsrecht door een geheimhouder is overigens niet doorslaggevend of de stukken waarop het beroep ziet worden aangetroffen ten kantore van de geheimhouder zelf of bij een derde, zoals klagers 2 en 3. Klagers kunnen zich echter als afgeleid verschoningsgerechtigde zelf niet beroepen op het verschoningsrecht, dit is voorbehouden aan de geheimhouder(s) zelf.

Nu klagers gemotiveerd hebben aangegeven dat ten aanzien van de in de verzegelde dozen aangeleverde stukken en ten aanzien van de gegevens op de usb sticks sprake is van geheimhoudersstukken, hadden naar het oordeel van de rechtbank de afgeleide verschoningsgerechtigden in de gelegenheid moeten worden gesteld de geheimhouders te benaderen zodat de geheimhouders aan zouden kunnen geven of in casu sprake is van geheimhoudersstukken en of zij zich op het verschoningsrecht wensen te beroepen. Nu dit niet is gebeurd en klagers 2 en 3 (onder protest) deze schriftelijke stukken en usb sticks hebben moeten uitleveren en deze stukken en een aantal usb sticks in beslag zijn genomen en in handen van de rechter-commissaris zijn gesteld, wordt afbreuk gedaan aan het uitgangspunt dat het oordeel of voorwerpen onder het verschoningsrecht vallen primair aan de geheimhouder zelf is voorbehouden en wordt daarmee het verschoningsrecht geschonden. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat klagers 2 en 3 niet gehouden waren (potentiële) geheimhoudersstukken (schriftelijke stukken en usb sticks) uit te leveren voordat de verschoningsgerechtigden in de gelegenheid waren gesteld hun oordeel te vellen over de betreffende (potentiële) geheimhoudersstukken. De gevolgde handelwijze tast de rechtmatigheid aan van de wijze van beslaglegging. Voor zover brieven en andere geschriften die onder een vertrouwensrelatie vallen zich bij een cliënt van een verschoningsgerechtigde of een door een verschoningsgerechtigde ingeschakelde deskundige bevinden, waren deze afgeleid verschoningsgerechtigden niet verplicht deze uit te leveren. De rechtbank zal het daaropvolgende beslag dan ook onrechtmatig verklaren. De rechtbank zal het klaagschrift van klagers 2 en 3 ten aanzien van de schriftelijke stukken in de vier verhuisdozen en de reeds uitgeleverde usb sticks gegrond verklaren en bepalen dat deze stukken en usb sticks worden teruggegeven aan de beslagenen.

Geheimhoudersstukken (potentiële) (klager 1, klager 4 en klager 5)

Nu de rechtbank zal beslissen tot teruggave van de (potentiële) geheimhoudersstukken en usb sticks aan de beslagenen, zijnde klager 2 en klager 3, is aldus het beslag op deze stukken daarmee opgeheven. Gelet daarop zal de rechtbank het beklag van klager 1, klager 4 en klager 5 ten aanzien van deze stukken niet-ontvankelijk verklaren.

Beslissing

De rechtbank verklaart:

• klagers ten aanzien van de inmiddels teruggegeven schriftelijke stukken niet-ontvankelijk in het klaagschrift;
• het beklag ten aanzien van 10 of 11 kopieën van de inmiddels teruggegeven schriftelijke stukken ongegrond;
• het beklag van klager 2 en klager 3 ten aanzien van de vier verzegelde verhuisdozen met schriftelijke stukken en de inmiddels uitgeleverde en inbeslaggenomen usb sticks gegrond en gelast teruggave hiervan aan klager 2 en klager 3;
• klager 1, klager 4 en klager 5 niet-ontvankelijk in het klaagschrift ten aanzien van de vier verzegelde verhuisdozen met schriftelijke stukken en de inbeslaggenomen usb sticks.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich in de hoedanigheid van voorzitter van een bewonersorganisatie gedurende ruim twee jaar schuldig gemaakt aan verduistering van subsidiegelden

Rechtbank Noord-Nederland 12 februari 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:549 

Verdachte heeft zich in de hoedanigheid van voorzitter van een bewonersorganisatie gedurende ruim twee jaar schuldig gemaakt aan verduistering van subsidiegelden van in totaal € 82.291,-, dat was bestemd voor de verbetering van een achterstandswijk.

Voorvragen

Standpunt van de verdediging

Verdachte heeft aangevoerd dat sprake is van schending van artikel 6 van het EVRM nu hij geen gelegenheid heeft gekregen stukken van overtuiging toe te voegen aan het procesdossier en dat hij aldus geen eerlijk proces heeft gehad.

Standpunt van de officier van justitie

Verdachte heeft tijdens het onderzoek door de politie de gelegenheid gehad zijn visie daarop te geven. Verdachte heeft eveneens de gelegenheid gehad te reageren tijdens het onderzoek naar het wederrechtelijk verkregen voordeel. Verdachte heeft daarvan evenwel geen gebruik gemaakt. Verdachte heeft de mogelijkheid gehad tot inzage in het dossier en was in de gelegenheid stukken toe te voegen aan het dossier. Het verzoek van verdachte tot het horen van een getuige bij de rechter-commissaris is toegewezen. Bovendien is de behandeling van de zaak ter terechtzitting van 1 september 2014 aangehouden in het belang van verdachte. Van enige schending van het EVRM is dan ook geen sprake.

Beoordeling door de rechtbank

Uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting leidt de rechtbank af dat verdachte voldoende in de gelegenheid is gesteld om tijdens het strafrechtelijk en financieel onderzoek door de politie zijn visie in te brengen. Een afschrift van het dossier is aan de raadsman van verdachte verstrekt. Verdachte heeft voldoende tijd en gelegenheid gehad kennis te nemen van het dossier en daaraan schriftelijke stukken toe te voegen. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat de behandeling ter terechtzitting van 1 september 2014 gedurende een periode van 5 maanden is aangehouden. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat geen sprake is van schending van artikel 6 van het EVRM.

Bewijsvraag

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft aangevoerd dat het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen kan worden. Zij heeft daarbij gewezen op de aangifte van secretaris, waarin verslag wordt gedaan van een gesprek met verdachte. Verdachte heeft in dat gesprek aangegeven dat hij een bedrag van € 75.000,- van de bewonersorganisatie voor eigen doeleinden heeft gebruikt. De aangifte wordt ondersteund door de getuigenverklaring die is afgelegd door getuige 1. Daarnaast wordt de aangifte van secretaris bevestigd door de getuigenverklaringen van getuige 2 en getuige 3. De aangifte en de getuigenverklaringen zijn betrouwbaar en overtuigend te noemen.

Voorts is onderzoek gedaan naar de rekeningen van de bewonersorganisatie, de bankrekening 1 en de bankrekening 2. Van deze rekeningen zijn grote bedragen overgeboekt naar de privérekening van verdachte. Daarnaast wijst de officier van justitie op de pintransacties door verdachte vanaf de bankrekening 2 van bewonersorganisatie die niet in de administratie zijn verantwoord. Verder zijn er door verdachte privé betalingen verricht vanaf deze rekening. Bedragen bestemd voor de bewonersvereniging zijn nimmer voor dit doel aangewend. De bedragen die naar de privérekeningen van verdachte zijn overgeboekt zijn niet gestaafd met administratie. Verdachte had geen toestemming van het bestuur van bewonersorganisatie om het geld van bewonersorganisatie voor privé doeleinden te gebruiken. In totaal heeft verdachte een bedrag verduisterd van € 82.291,-.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft betoogd dat verdachte moet worden vrijgesproken van het ten laste gelegde. Hij heeft daartoe aangevoerd dat verdachte weliswaar betalingen heeft verricht met contant geld, maar dat uit het ontbreken van de boekhouding niet voortvloeit dat sprake is van een wederrechtelijke toe-eigening. Verdachte was niet verantwoordelijk voor het ontbreken van de boekhouding nu hij niet de penningmeester was. Verdachte was niet de enige bestuurder van de bewonersorganisatie. De overboekingen van de rekeningen van bewonersorganisatie naar privérekeningen van verdachte is op zichzelf niet voldoende voor de conclusie dat sprake is van een wederrechtelijke toe-eigening. Deze overboekingen waren in overeenstemming met de afspraken die verdachte met het bestuur van bewonersorganisatie had gemaakt. Het doel van de overboekingen was dat zo min mogelijk contante opnamen zouden plaatsvinden, zodat alles giraal traceerbaar zou zijn. De in het overzicht opgenomen uitgaven door verdachte zijn gedaan met toestemming van het bestuur. Er is niet gebleken dat er openstaande vorderingen niet zijn voldaan en dat er schuldeisers zijn.

Bij de overboekingen naar de privé-rekeningen is een duidelijke omschrijving gegeven van het doel waarvoor deze zijn betaald. Hoewel er voor de posten geen bonnen zijn overgelegd, betekent dat niet dat het geld is verduisterd. Met uitzondering van naam, bestaat er derhalve geen onduidelijkheid over de overboekingen naar de bankrekening 1 van verdachte. Daardoor kan een bedrag van € 5.690,42 van de berekening worden afgetrokken.

Ook de overboekingen naar de bankrekening 2 zijn grotendeels te herleiden naar doelen bestemd voor de bewonersvereniging. De boekingen van 23-06-12, 18-11-2012, 20-11-12 zijn slecht traceerbaar, maar leveren daarmee nog geen verduistering op. De overboekingen naar de rekening die eindigt op 646 zijn evenmin als verduistering aan te merken.

Subsidiair heeft de raadsman bepleit dat indien de rechtbank tot een veroordeling komt het wederrechtelijk verkregen voordeel maximaal € 46.632,- bedraagt. De overige opnamen in de vorm van pintransacties zijn gedaan ten behoeve van bewonersorganisatie. Ook de benzinekosten en de telefoonkosten zijn gemaakt voor bewonersorganisatie. Van de kosten die verdachte bij bedrijf 1 en bedrijf 2 heeft gemaakt is aannemelijk dat deze zijn gemaakt voor bewonersorganisatie. De kosten op de luchthaven zijn in overleg met secretaris uitgegeven en verrekend met de telefoonkosten waar verdachte recht op had.

Beoordeling rechtbank

Uit de gebezigde bewijsmiddelen leidt de rechtbank het volgende af.

Verdachte was voorzitter van de bewonersorganisatie te pleegplaats van 29 maart 2011 tot mei 2013. bewonersorganisatie ontving subsidie van de gemeente Groningen voor een bedrag van ongeveer € 12.000,- euro per jaar. bewonersorganisatie kreeg als aandachtswijk daarnaast extra geld van de gemeente en woningbouwverenigingen tussen de 50.000 euro en 100.000 euro per jaar. Het was de bedoeling dat bewonersorganisatie dit geld zou aanwenden voor de financiering van projecten ten behoeve van de wijk 2. De subsidies werden gestort op de bankrekeningen van de bewonersorganisatie. Dit was van de bank 1 het bankrekening nummer rekeningnummer 2 en van de bank 2 het bankrekening nummer rekeningnummer 1. Verdachte was de enige gemachtigde van de bankrekening van de bank 2. Van het rekeningnummer 2 rekeningnummer 2 was verdachte gemachtigde samen met persoon, maar uit de bewijsmiddelen leidt de rechtbank af dat verdachte feitelijk degene was die alle financiële handelingen verrichtte en dat persoon geen toegang had tot de rekening. Verdachte heeft van de twee bankrekeningen van de bewonersorganisatie bedragen overgeboekt naar zijn privé bankrekeningen. Deze overboekingen zijn niet onderbouwd met facturen dan wel bonnen. Verdachte heeft zonder medeweten van de overige bestuursleden overboekingen naar zijn privé bankrekeningen gedaan. Daarnaast heeft verdachte een groot aantal contante opnamen verricht van de bankrekening 2 van bewonersorganisatie. Deze contante opnamen zijn evenmin gestaafd met opnamebewijzen dan wel facturen. Verdachte heeft dit eveneens zonder medeweten van de overige bestuursleden gedaan. De bedragen zijn voorts niet verantwoord in de administratie van bewonersorganisatie. Voorts zijn er vanaf de bankrekening van de bank 2 ten name van bewonersorganisatie diverse betalingen verricht die niet gestaafd konden worden met bonnen en facturen. Verdachte had ook hiervoor geen toestemming van het bestuur. De betalingen zijn in de administratie niet verantwoord. De stelling van verdachte dat het geld ten gunste van wijk 2 is aangewend, is niet onderbouwd met stukken noch anderszins aannemelijk geworden.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte het geld van de bewonersorganisatie dat hij rechtmatig onder zich had, door middel van de overboekingen, contante opnamen en betalingen zich wederrechtelijk heeft toegeëigend.

Bewezenverklaring

Het bewezen verklaarde levert op: verduistering.

Strafoplegging

Aan verdachte wordt een voorwaardelijke gevangenisstraf opgelegd alsmede een taakstraf van 240 uren. 

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan faillissementsfraude en daarnaast feitelijk leiding gegeven aan het oplichten van meerdere bedrijven

Rechtbank Midden-Nederland 22 september 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:7369

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat:

Feit 1 primair: verdachte in de periode van 13 juni 2008 tot en met 16 december 2008, als bestuurder van Hannah Klinieken B.V., die op 21 oktober 2008 in staat van faillissement is verklaard, zich schuldig heeft gemaakt aan faillissementsfraude, door de volgende handelingen te verrichten:

A. in de periode van 13 juni 2008 tot en met 16 december 2008, een groot aantal computers, althans één computer, en/of een aantal andere goederen aan de boedel te onttrekken, en/of

B. in de periode van 1 februari 2008 tot en met 16 december 2006 niet te voldoen aan zijn verplichting tot het voeren van een administratie, het bewaren hiervan en het aan de curator ter beschikking stellen van deze administratie.

Feit 1 subsidiair: verdachte in de periode van 1 februari 2008 tot en met 16 december 2008, samen met anderen, faillissementsfraude heeft gepleegd doordat hij in het (vooruitzicht van het) faillissement van Hannah Klinieken B.V., een groot aantal computers, althans één computer, en/of een aantal andere goederen aan de boedel heeft onttrokken en/of betalingen betreffende (niet) opeisbare schulden heeft aangenomen, terwijl hij wist dat het faillissement van die rechtspersoon was aangevraagd.

Feit 2: Hannah Klinieken B.V. in de periode van 30 juni 2008 tot en met 1 oktober 2008, samen met anderen, Dell B.V. en/of GE Capital B.V. en/of IBM Nederland Financieringen B.V. en/of Touch N’lease door middel van oplichting heeft bewogen tot:

• de afgifte van een (groot) aantal computers (met toebehoren) ter waarde van € 104.298,81, en/of
• het aangaan van een schuld, te weten een/meer leaseovereenkomsten,

terwijl verdachte/zijn mededaders daaraan feitelijk leiding of daartoe opdracht heeft/hebben gegeven.

Feit 3: verdachte in de periode van 1 juli 2008 tot en met 15 juli 2008, samen met anderen, Coöperatieve Rabobank Zuid-Holland Midden U.A. door middel van oplichting heeft bewogen tot:

• de afgifte van een geldbedrag (ter waarde van € 28.006,98), althans enig goed, en/of
• het aangaan van een schuld, te weten een tweetal bankrekeningen met kredietfaciliteit.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de ten laste gelegde feiten 1 (primair), 2 en 3 heeft begaan en baseert zich daarbij op de zich in het dossier bevindende bewijsmiddelen en de verklaring van verdachte ter terechtzitting.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van de aan verdachte ten laste gelegde feiten.

Het oordeel van de rechtbank

Vrijspraak feit 1 primair

Aan de verdachte is onder 1 primair ten laste gelegd dat hij zich als bestuurder van Hannah Klinieken B.V. in de periode van 13 juni 2008 tot en met 16 december 2008 schuldig heeft gemaakt aan faillissementsfraude.

Gelet op de inhoud van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting kan niet wettig en overtuigend worden bewezen dat verdachte in die periode bestuurder van Hannah Klinieken B.V. is geweest. Verdachte moet dan ook worden vrijgesproken van het onder 1 primair ten laste gelegde feit.

Vrijspraak feit 3

Aan de verdachte is onder 3 ten laste gelegd dat hij in de periode van 1 juli 2008 tot en met 15 juli 2008, al dan niet in vereniging, de Rabobank heeft opgelicht.

De oplichtingshandelingen zouden er uit hebben bestaan dat bepaalde stukken aan de Rabobank zijn overgelegd en onjuiste mededelingen zijn gedaan teneinde de Rabobank te bewegen tot de afgifte van een geldbedrag en het aangaan van een schuld in de vorm van het openen van twee bankrekeningen met kredietfaciliteit.

De rechtbank is met de verdediging van oordeel dat het dossier onvoldoende wettig en overtuigend bewijs bevat dat verdachte wist dan wel moest vermoeden dat deze stukken zijn overgelegd en de onjuiste mededelingen zijn gedaan teneinde de Rabobank te bewegen tot het afgeven van een geldbedrag en het openen van de bankrekeningen met kredietfaciliteit. Verdachte dient daarom te worden vrijgesproken van het onder 3 ten laste gelegde.

Feiten

Stichting Cozijnsen Beheer B.V.  Verdachte was vanaf 1 februari 2008 tot en met – in ieder geval – 11 december 2008 bestuurder van Stichting Cozijnsen Beheer B.V. Van 24 juni 2008 tot en met – in ieder geval – 11 december 2008 was medeverdachte 2 (verder: medeverdachte 2) tevens bestuurder van Stichting Cozijnsen Beheer B.V.

Oosten Multi Media B.V. verdachte was in de periode van 1 februari 2008 tot 24 juni 2008 bestuurder van Oosten Multi Media B.V. Van 24 juni 2008 tot – in ieder geval – 11 april 2009 was medeverdachte 2 bestuurder van Oosten Multi Media B.V.

Hannah Klinieken B.V.  Hannah Klinieken B.V. is begin 2008 verkocht aan Oosten Multi Media B.V. Van 16 april 2008 tot 13 juni 2008 was Stichting Cozijnsen Beheer B.V. alleen/zelfstandig bevoegd bestuurder van Hannah Klinieken B.V. Medeverdachte 1 was vanaf 13 juni 2008 alleen/zelfstandig bevoegd bestuurder van Hannah Klinieken B.V.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij vanaf mei 2008 voor Hannah Klinieken B.V. is gaan werken. Medeverdachte 2, medeverdachte 1 en hijzelf kenden geen hiërarchie in hun onderlinge samenwerking. Het klopt dat zij één keer in de week gezamenlijk overleg voerden. Dat kan een soort managementoverleg worden genoemd.

Medeverdachte 2 heeft als getuige verklaard dat hij vanaf ongeveer juli 2008 werkzaam is bij Hannah Klinieken B.V. verdachte is volgens hem de eigenaar/baas en medeverdachte 1 de directeur.

Volgens getuige 1 werd verdachte de eigenaar/baas toen Hannah Klinieken B.V. in 2008 werd overgenomen. Hij gaf feitelijk leiding. Medeverdachte 1 was directeur van het bedrijf Hannah Klinieken.

Hannah Klinieken B.V. werd volgens getuige 2 geleid door verdachte, medeverdachte 2 en medeverdachte 1.

Financiële positie Hannah Klinieken B.V. voor faillissement Getuige 3 heeft verklaard dat vanaf mei 2008 de salarissen en overige betalingen niet of nauwelijks meer werden uitgevoerd. Er waren collega’s met een betalingsachterstand van drie maanden. Zelf heeft ze na juli 2008 geen salaris meer gekregen.

Getuige 2 heeft sinds augustus 2008 geen salaris meer ontvangen. Ook werden leveranciers niet meer betaald. Ze kreeg alleen maar boze mensen aan de telefoon die hun geld wilden hebben. Ze heeft die mensen doorverwezen naar verdachte en medeverdachte 1.

Medeverdachte 2 heeft als getuige verklaard dat hij wist dat er salarisproblemen waren omdat er over werd gepraat en omdat mensen daarover tegen hem gingen aan zeiken. Hij wist ook dat er huurachterstanden waren.

Omstreeks de jaarwisseling van 2008 betaalde Hannah Klinieken B.V. ineens geen huur meer aan de eigenaar van het pand, de heer benadeelde 1. Blijkens het vonnis van de voorzieningenrechter van de Rechtbank Utrecht van 23 juli 2008 is Hannah Klinieken B.V. hoofdelijk veroordeeld tot ontruiming van het pand voor 23 augustus 2008 en tot betaling van de huurachterstand van € 77.775,00, vermeerderd met de verbeurde boetes ter hoogte van € 13.500,- alsmede de proceskosten van benadeelde 1 ter hoogte van € 1.155,44.

Faillissement Hannah Klinieken B.V.

Hannah Klinieken B.V. is bij vonnis van de rechtbank Utrecht van 21 oktober 2008 in staat van faillissement verklaard, met aanstelling van mr. M. Verhoeff als curator.

Verdere bewijsmiddelen ten aanzien van feit 1, subsidiair

Bestellingen bij Dell B.V.

Op naam van Hannah Klinieken B.V. is in de periode van 30 juni 2008 tot en met 4 september 2008 een grote hoeveelheid computers met toebehoren besteld bij Dell B.V. In totaal is er voor € 104.298,81 aan computers met toebehoren besteld en afgeleverd op de adres in plaats.

De curator heeft deze computers met toebehoren niet in de boedel van de gefailleerde rechtspersoon aangetroffen.

Getuige 3 heeft verklaard dat de computers gebruikt zouden worden in het bedrijf, maar dat ze door verdachte zijn meegenomen. Sinds de aflevering van de dozen op de adres heeft ze de computers niet meer gezien. Ze vond dit gek omdat Hannah Klinieken er financieel niet sterk voor stond.

Verbalisant 1 heeft verklaard dat uit afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken tussen onder meer verdachten verdachte, medeverdachte 2 en medeverdachte 1 is gebleken dat verdachte en medeverdachte 2 tussen 15 september 2008 en 3 oktober 2008 computers aan derden verkochten.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij deze afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken heeft gevoerd en de daarin beschreven handelingen heeft gepleegd.

Verdachte heeft verder ter terechtzitting verklaard dat de 36 dozen met computers en toebehoren - welke dozen op 26 november 2008 in de berging van zijn woning in Nootdorp zijn aangetroffen - onderdeel uitmaakten van de bestellingen die op naam van Hannah Klinieken B.V. bij Dell B.V. zijn gedaan.

Desgevraagd heeft verdachte ter terechtzitting nog verklaard dat het klopt dat de opbrengsten van de computerverkopen en de dozen met computers en toebehoren die in zijn berging zijn aangetroffen niet aan de curator in het faillissement zijn aangeboden.

Aantreffen goederen Bijlage A Verbalisant 1 heeft verklaard dat er op 15 juli 2009 ter inbeslagneming is binnengetreden in een bedrijfspand te Voorburg. In dat pand werd een grote hoeveelheid goederen aangetroffen die vermoedelijk afkomstig waren van de rechtspersoon Hannah Klinieken B.V.

A is de eigenaar van het bedrijfspand waar de goederen zijn aangetroffen. A is werkzaam geweest bij Hannah Klinieken B.V.

Volgens getuige 3 zijn in de dagen en weken voorafgaande aan 3 september 2008 alle goederen van Hannah Klinieken door verdachte, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 uit het pand gehaald.

Getuige 4, wonend aan de adres te plaats, zag op 1 september 2008 dat het pand beetje bij beetje helemaal werd leeggehaald. Op een gegeven moment was het hele pand leeg. Hij heeft gezien dat verdachte, een man genaamd medeverdachte 2 en nog een derde onbekende man de complete inboedel afvoerden met bestelauto’s.

Bewijsoverwegingen feit 1, subsidiair

Door de verdediging is aangevoerd dat niet is komen vast te staan dat de goederen uit Bijlage A van de tenlastelegging tot de boedel van Hannah Klinieken B.V. behoorden.

Door de verdediging is verder aangevoerd dat niet kan worden bewezen dat verdachte opzet heeft gehad op het bedrieglijk verkorten van de rechten van de schuldeisers door de computers met toebehoren en de goederen uit Bijlage A aan de boedel te onttrekken.

Ook zou onvoldoende zijn gebleken dat de rechten van de schuldeisers daadwerkelijk zijn verkort, aangezien niet duidelijk is geworden wat de totale opbrengst van de verkoop van de Dell-computers is geweest. Bovendien kan niet worden bewezen dat verdachte de boedel heeft benadeeld, terwijl hij wist dat het faillissement in het vooruitzicht lag.

De rechtbank overweegt dat uit de bewijsmiddelen volgt dat de goederen uit Bijlage A van de tenlastelegging op 15 juli 2009 zijn aangetroffen in een bedrijfspand dat in eigendom was van A. Gelet op het gezamenlijk aantreffen van deze goederen in één pand, welk pand eigendom is van iemand die werkzaam is geweest bij Hannah Klinieken B.V, en welke goederen naar haar aard en (een aantal) naar haar opschrift passen bij een bedrijf zoals Hannah Klinieken B.V., is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat de goederen uit Bijlage A tot de boedel van Hannah Klinieken B.V. behoorden.

Dat verdachte de goederen uit Bijlage A en de Dell-computers met toebehoren tezamen en in vereniging met anderen aan de boedel heeft onttrokken - in het vooruitzicht alsmede ten tijde van het faillissement - acht de rechtbank bewezen gelet op de slechte financiële omstandigheden waarin Hannah Klinieken B.V. zich vanaf juli 2008 bevond, die zoals uit de bewijsmiddelen volgt voor verdachte en de medeverdachten kenbaar is geweest, het faillissement zoals dat op 21 oktober 2008 is uitgesproken en het door de verdachte en zijn medeverdachten verzwijgen van deze goederen, die aan de boedel toebehoorden, aan de curator in het faillissement.

De onttrekking heeft bovendien plaatsgevonden ter bedrieglijke verkorting van de rechten van de schuldeisers. Uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat verdachte minstens voorwaardelijk opzet moet hebben gehad om de rechten van schuldeisers te verkorten en dat niet vereist is dat de rechten van schuldeisers als gevolg van dat handelen ook daadwerkelijk zijn verkort.

De gedragingen van verdachte en zijn medeverdachten hebben de aanmerkelijke kans op verkorting van de rechten van de schuldeisers doen ontstaan, nu de goederen uit Bijlage A en de computers met toebehoren - respectievelijk eventuele opbrengsten van de verkoop van deze computers met toebehoren - anders in de failliete boedel zouden zijn gebleven waaruit de schuldeisers voldaan zouden kunnen worden. Verdachten hebben door zo te handelen deze kans ook bewust aanvaard.

Verdere bewijsmiddelen ten aanzien van feit 2

Bestelling I bij Dell B.V.

Op 30 juni 2008 is er op naam van Hannah Klinieken B.V. een order voor een grote hoeveelheid computers met toebehoren geplaatst bij Dell B.V. De order met nummer 14312883.5 is op 4 juli 2008 op naam van medeverdachte 1 ondertekend. Hetzelfde geldt voor de bijbehorende lease- en/of financieringsovereenkomst met nummer 103224-0 van G.E. Capital B.V.

verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij de order van Dell B.V. en de lease- en/of financieringsovereenkomst van GE Capital B.V. voor medeverdachte 1 heeft ondertekend, omdat medeverdachte 1 had aangegeven daarvoor geen tijd te hebben.

Blijkens de lease- en financieringsovereenkomst heeft Hannah Klinieken B.V. aan GE Capital B.V. een machtiging tot automatische incasso verleend tot het afschrijven van het geld van bankrekeningnummer nummer.

Hierna is de bestelling I in gedeelten afgeleverd in de periode van 7 juli 2008 tot en met 25 juli 2008 op de adres te plaats.

Bestelling II bij Dell B.V.

Op 7 augustus 2008 heeft verdachte opnieuw contact met Dell B.V. opgenomen voor nog een order.

Op 4 september 2008 is vanaf het e-mailadres e-mailadres de navolgende e-mail gestuurd aan e-mailadres. Touch N’Lease is een tussenpersoon van IBM Nederland Financieringen B.V.

“Hierbij deel ik u mee, dat de heer medeverdachte 2 (…) vandaag bij u langs komt om de contracten te tekenen. Hij heeft hierbij volledige volmacht om namens HannaH Klinieken BV (Amersfoort) rechtsgeldig alle handelingen te verrichten die noodzakelijk en gewenst zijn om de continuïteit van onze onderneming te waarborgen en te garanderen.

Hoogachtend,  medeverdachte 1 HannaH Klinieken B.V.”

Namens Hannah Klinieken B.V. heeft medeverdachte 2 op 4 september 2008 de lease- en/of financieringsovereenkomst van IBM Nederland Financieringen B.V. met nummer 15000027 getekend. Medeverdachte 2 geeft daarbij als functie ‘manager’ op.

Blijkens deze lease- en/of financieringsovereenkomst heeft Hannah Klinieken B.V. aan IBM Nederland Financieringen B.V. een machtiging tot automatische incasso verleend tot het afschrijven van het geld van bankrekeningnummer nummer.

Vervolgens heeft de levering van bestelling II plaatsgevonden op de adres te plaats.

In totaal is er voor € 104.298,81 aan computers met toebehoren besteld en afgeleverd bij Hannah Klinieken B.V.

Volgens getuige 3 zouden de computers gebruikt worden in het bedrijf, maar zijn ze door verdachte meegenomen. Sinds de aflevering van de dozen op de adres heeft ze de computers niet meer gezien. Ze vond dit gek omdat Hannah Klinieken er financieel niet sterk voor stond.

Uit afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken tussen onder meer verdachten verdachte, medeverdachte 2 en medeverdachte 1 is gebleken dat verdachte op 11 september 2008 Dell B.V. maant tot het leveren van de computers, omdat hij anders zal stoppen met het afnemen van goederen bij Dell B.V. Daarnaast blijkt uit de afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken dat verdachte en medeverdachte 2 tussen 15 september 2008 en 3 oktober 2008 computers aan derden verkochten.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij deze afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken heeft gevoerd en de daarin beschreven handelingen heeft gepleegd.

Verdachte heeft ter terechtzitting verder verklaard dat de 36 dozen met computers en toebehoren - welke dozen op 26 november 2008 in de berging van zijn woning in Nootdorp zijn aangetroffen - onderdeel uitmaakten van de bestellingen die op naam van Hannah Klinieken B.V. bij Dell B.V. zijn gedaan.

Uit de afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken blijkt daarnaast dat medeverdachte 1 op 8 oktober 2008 door de heer benadeelde 2 van Capital Solutions wordt gebeld over de financiering en verzekering van de geleverde Dell apparatuur. Medeverdachte 1 zegt dat hij daarover terug zal bellen.

Uit de aangifte van benadeelde 3 namens Dell B.V. en de overige benadeelden blijkt dat Hannah Klinieken B.V. nooit een termijn heeft betaald aan de financierders.

Bewijsoverwegingen ten aanzien van feit 2

De verdediging heeft aangevoerd dat niet kan worden bewezen dat verdachte door zijn handelen het oogmerk heeft gehad zichzelf of anderen wederrechtelijk te bevoordelen. Bovendien blijkt niet dat hij of anderen daadwerkelijk wederrechtelijk zijn bevoordeeld.

Uit de bewijsmiddelen volgt dat Hannah Klinieken B.V. door middel van het aannemen van een valse hoedanigheid en een samenweefsel van verdichtsels Dell B.V. heeft bewogen tot de afgifte van goederen, te weten een groot aantal computers met toebehoren ter waarde van € 104.298,81. Daarnaast heeft Hannah Klinieken B.V. de bedrijven GE Capital Lease, IBM Nederland Financieringen en Touch N’Lease door middel van een valse hoedanigheid en een samenweefsel van verdichtsels bewogen tot het aangaan van een schuld in de vorm van leaseovereenkomsten.

Het door Hannah Klinieken B.V. aannemen van een valse hoedanigheid en samenweefsel van verdichtsels heeft er feitelijk uit bestaan dat verdachte en zijn medeverdachten zich hebben voorgedaan als vertegenwoordigers van de betalende klant Hannah Klinieken B.V. ten tijde van het ondertekenen van de offerten en leaseovereenkomsten bij voornoemde bedrijven. Zij hebben dit onder meer gedaan door machtigingen tot automatische incasso af te geven van Hannah Klinieken B.V. dat zich – naar zij wisten – in zeer slechte financiële omstandigheden bevond en niet in staat was aan de afgesproken betalingsverplichtingen te voldoen.

Uit niets is gebleken dat Hannah Klinieken B.V., verdachte en zijn medeverdachten de intentie hebben gehad namens Hannah Klinieken B.V. voor de geleverde computers te betalen. Uit de bewijsmiddelen volgt zelfs dat verdachte en de medeverdachte medeverdachte 2 direct na de levering van de Dell-computers aan Hannah Klinieken B.V. over zijn gegaan tot het verkopen van deze computers aan derden. Het kan dan ook niet anders zijn dan dat het oogmerk bestond om Dell B.V., GE Capital B.V., IBM Nederland Financieringen B.V. en Touch N’Lease op te lichten.

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen en voornoemde overwegingen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte en zijn medeverdachten telkens feitelijk leiding hebben gegeven aan die verboden gedraging.

De rechtbank stelt vast dat verdachte en zijn medeverdachten geen maatregelen ter voorkoming van de oplichting hebben getroffen, terwijl zij daartoe wel bevoegd en redelijkerwijs gehouden waren. Het waren verdachte en zijn medeverdachten die de feitelijke oplichtingshandelingen namens de rechtspersoon Hannah Klinieken B.V. hebben gepleegd. Zij hebben dan ook bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat de oplichting zich voor zou doen, waardoor ze die gedraging opzettelijk hebben bevorderd.

Bewezenverklaring

• Feit 1, subsidiair: medeplegen van in geval van faillissement, of in het vooruitzicht daarvan, terwijl het faillissement is gevolgd, ter bedrieglijke verkorting van de rechten der schuldeisers, enig goed aan de boedel onttrekken, meermalen gepleegd.
• Feit 2: oplichting, gepleegd door een rechtspersoon, meermalen gepleegd, terwijl hij feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan faillissementsfraude en oplichting. Kort voor het faillissement is op naam van Hannah Klinieken B.V. een grote hoeveelheid Dell-computers met toebehoren besteld en afgeleverd. Verdachte heeft deze computers en toebehoren samen met anderen aan de boedel onttrokken door (een deel van) deze computers te verkopen en door niet aan de curator te melden dat deze computers óf de verkoopopbrengsten tot de boedel van Hannah Klinieken B.V. behoorden. Verdachte heeft bovendien samen met anderen een aantal andere goederen aan de boedel van Hannah Klinieken B.V. onttrokken.

Verdachte heeft daarnaast feitelijk leiding gegeven aan het oplichten van de bedrijven Dell B.V., GE Capital Lease, IBM Nederland Financieringen en Touch N’lease door Hannah Klinieken B.V. Voornoemde bedrijven zijn door deze oplichting bewogen tot de afgifte van een groot aantal computers met toebehoren ter waarde van € 104.298,81 en bijbehorende leaseovereenkomsten. Er is nooit voor deze computers met toebehoren betaald.

Daar komt nog bij dat de verdachte geen enkel inzicht heeft getoond in het laakbare van zijn handelen. Hij schuift de schuld in de schoenen van andere natuurlijke personen, alsmede rechtspersonen, terwijl juist hij degene is geweest die een leidende rol heeft gehad bij de gepleegde strafbare feiten.

Strafoplegging

Alles afwegende zal de rechtbank een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaren en een onvoorwaardelijke taakstraf voor de duur van 120 uren, te vervangen door hechtenis voor de duur van 60 dagen, aan de verdachte opleggen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Boekhouder veroordeeld wegens faillissementsfraude en opstellen valse balans en valse financiële prognose

Rechtbank Midden-Nederland 22 september 2014, ECLI:NL:RBMNE:2014:7358

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat:

Feit 1: verdachte in de periode van 13 juni 2008 tot en met 16 december 2008, als bestuurder van Hannah Klinieken B.V. die op 21 oktober 2008 in staat van faillissement is verklaard, zich schuldig heeft gemaakt aan faillissementsfraude, door de volgende handelingen te verrichten:

A. in de periode van 13 juni 2008 tot en met 16 december 2008, een groot aantal computers, althans één computer, en/of een aantal andere goederen aan de boedel te onttrekken, en/of

B. in de periode van 1 februari 2008 tot en met 16 december 2006 niet te voldoen aan zijn verplichting tot het voeren van een administratie, het bewaren hiervan en het aan de curator ter beschikking stellen van deze administratie.

Feit 2: Hannah Klinieken B.V. in de periode van 30 juni 2008 tot en met 1 oktober 2008, samen met anderen, Dell B.V. en/of GE Capital B.V. en/of IBM Nederland Financieringen B.V. door middel van oplichting heeft bewogen tot:

• de afgifte van een (groot) aantal computers (met toebehoren) ter waarde van € 104.298,81, en/of
• het aangaan van een schuld, te weten een/meer leaseovereenkomsten,

terwijl verdachte en/of zijn mededaders daaraan feitelijk leiding en/of daartoe opdracht heeft/hebben gegeven.

Feit 3: verdachte in de periode van 31 december 2007 tot en met 15 juli 2008 een geschrift valselijk heeft opgemaakt/vervalst en dit heeft gebruikt/doen gebruiken, terwijl hij wist/moest vermoeden dat dit stuk/deze stukken bestemd was/waren ter onderbouwing van een aanvraag tot het openen van (een) bankrekening(en) met kredietfaciliteit;

alternatief ten laste gelegd als: verdachte in de periode van 1 juli 2008 tot en met 15 juli 2008, samen met anderen, Coöperatieve Rabobank Zuid-Holland Midden U.A. door middel van oplichting heeft bewogen tot:

• de afgifte van een geldbedrag (ter waarde van € 28.006,98), althans enig goed, en/of
• het aangaan van een schuld, te weten een tweetal bankrekeningen met kredietfaciliteit.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de ten laste gelegde feiten 1, 2 en 3 (eerste alternatief) heeft begaan en baseert zich daarbij op de zich in het dossier bevindende bewijsmiddelen en de verklaringen van verdachte en de medeverdachte 1 als getuige ter terechtzitting.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van de aan verdachte ten laste gelegde feiten. Hiertoe heeft de raadsman verschillende argumenten naar voren gebracht. De rechtbank zal deze in het vonnis - op de plaats waar dat relevant is - bespreken, en daarbij enkel ingaan op die standpunten die deugdelijk zijn onderbouwd en zijn voorzien van een ondubbelzinnige conclusie.

Feiten 

Stichting Cozijnsen Beheer B.V.  Medeverdachte 1 was vanaf 1 februari 2008 tot en met – in ieder geval – 11 december 2008 bestuurder van Stichting Cozijnsen Beheer B.V. Van 24 juni 2008 tot en met – in ieder geval – 11 december 2008 was medeverdachte 2 (verder: medeverdachte 2) tevens bestuurder van Stichting Cozijnsen Beheer B.V.

Oosten Multi Media B.V. medeverdachte 1 was in de periode van 1 februari 2008 tot 24 juni 2008 bestuurder van Oosten Multi Media B.V. Van 24 juni 2008 tot en met – in ieder geval – 11 april 2009 was medeverdachte 2 bestuurder van Oosten Multi Media B.V.

Hannah Klinieken B.V.  Hannah Klinieken B.V. is begin 2008 verkocht aan Oosten Multi Media B.V. Van 16 april 2008 tot 13 juni 2008 was Stichting Cozijnsen Beheer B.V. alleen/zelfstandig bevoegd bestuurder van Hannah Klinieken B.V. verdachte was vanaf 13 juni 2008 alleen/zelfstandig bevoegd bestuurder van Hannah Klinieken B.V.

Medeverdachte 1 heeft ter terechtzitting als getuige verklaard dat hij vanaf mei 2008 voor Hannah Klinieken B.V. is gaan werken. medeverdachte 2, verdachte en hijzelf kenden geen hiërarchie in hun onderlinge samenwerking. Het klopt dat zij één keer in de week gezamenlijk overleg voerden. Dat kan een soort managementoverleg worden genoemd.

Medeverdachte 2 heeft als getuige verklaard dat hij vanaf ongeveer juli 2008 werkzaam is bij Hannah Klinieken B.V. medeverdachte 1 is volgens hem de eigenaar/baas en verdachte de directeur.

Volgens getuige 1 werd medeverdachte 1 de eigenaar/baas toen Hannah Klinieken B.V. in 2008 werd overgenomen. Hij gaf feitelijk leiding. Verdachte was directeur van het bedrijf Hannah Klinieken.

Hannah Klinieken B.V. werd volgens getuige 2 geleid door medeverdachte 1, medeverdachte 2 en verdachte.

Financiële positie Hannah Klinieken B.V. voor faillissement Getuige 3 heeft verklaard dat vanaf mei 2008 de salarissen en overige betalingen niet of nauwelijks meer werden uitgevoerd. Er waren collega’s met een betalingsachterstand van drie maanden. Zelf heeft ze na juli 2008 geen salaris meer gekregen.

Getuige 2 heeft sinds augustus 2008 geen salaris meer ontvangen. Ook werden leveranciers niet meer betaald. Ze kreeg alleen maar boze mensen aan de telefoon die hun geld wilden hebben. Ze heeft die mensen doorverwezen naar medeverdachte 1 en verdachte.

Medeverdachte 2 heeft als getuige verklaard dat hij wist dat er salarisproblemen waren omdat er over werd gepraat en omdat mensen daarover tegen hem gingen aanzeiken. Hij wist ook dat er huurachterstanden waren.

Omstreeks de jaarwisseling van 2008 betaalde Hannah Klinieken B.V. ineens geen huur meer aan de eigenaar van het pand, de heer benadeelde 1. Blijkens het vonnis van de voorzieningenrechter van de Rechtbank Utrecht van 23 juli 2008 is Hannah Klinieken B.V. hoofdelijk veroordeeld tot ontruiming van het pand voor 23 augustus 2008 en tot betaling van de huurachterstand van € 77.775,00, vermeerderd met de verbeurde boetes ter hoogte van € 13.500,- alsmede de proceskosten van benadeelde 1 ter hoogte van € 1.155,44.

Faillissement Hannah Klinieken B.V.

Hannah Klinieken B.V. is bij vonnis van de rechtbank Utrecht van 21 oktober 2008 in staat van faillissement verklaard, met aanstelling van mr. M. Verhoeff als curator.

Het oordeel van de rechtbank 

Verdere bewijsmiddelen ten aanzien van feit 1

Onttrekken goederen aan de boedel - A

Op naam van Hannah Klinieken B.V. is in de periode van 30 juni 2008 tot en met 4 september 2008 een grote hoeveelheid computers met toebehoren besteld bij Dell B.V.

verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij van deze bestellingen één Dell laptop heeft ontvangen. Hij heeft nooit voor deze laptop betaald. Hij heeft deze laptop ook niet aangeboden aan de curator in het faillissement.

Boekhoudplicht - B

De curator heeft aan verdachte en medeverdachte 1 verzocht om de administratie van Hannah Klinieken B.V. ter beschikking te stellen. De curator heeft vervolgens geconstateerd dat niet is voldaan aan de boekhoudverplichting op grond van artikel 3:15a BW (de rechtbank begrijpt: 3:15i BW), namelijk de verplichting tot het te voorschijn brengen van de tot de administratie behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers waarover de bewaarplicht zich uitstrekt.

Getuige 2 heeft verklaard dat verdachte de loonadministratie deed. Ze noemt hem de boekhouder. De administratie werd bewaard in de villa, op de begane grond.

Volgens getuige 3 deed verdachte de boekhouding. De boekhouding stond bij haar op kantoor in de villa. Het klopt niet dat die verloren is gegaan bij de brand. Op verzoek van medeverdachte 1 is de administratie in de week voor de brand op 5 september 2008 ingepakt, omdat deze naar het kantoor van verdachte zou gaan.

Op 3 september 2008 zag zij dat de villa en het bedrijf compleet gestript waren. Alles was weg. De administratie en boekhouding is dus absoluut niet verbrand.

Getuige 4 van verhuis- en opslagbedrijf bedrijf heeft op 2 september 2008 telefonisch van medeverdachte 2 opdracht gekregen om met spoed spullen op te halen bij Hannah Klinieken op de adres in plaats. Vervolgens is een kantoorinventaris bestaande uit onder meer twee à drie dozen administratie uit de villa van genoemd bedrijf bij zijn bedrijf opgeslagen.

Verbalisant 1 heeft verklaard dat uit een afgeluisterd en opgenomen tapgesprek van 23 september 2008, met het bij medeverdachte 1 in gebruik zijnde telefoonnummer nummer, blijkt dat medeverdachte 1 een gesprek voert met ene ‘A’ (fonetisch).

W = medeverdachte 1. O = A.

“W: Wij houden wel bij wat voor omzet er iedere maand gemaakt is, alleen op het moment dat wij die villa zo snel mogelijk leeg moesten maken is alles in dozen gegaan. Dus wij zijn nu al die dozen aan het nalopen waar de omzetgegevens zijn gebleven, maar we kunnen tot op heden de server niet in. O: En wat is er dan met de server? W: Die zit zo vast als een huis. En wat ik nu gedaan heb, is gekeken om de harde schijf er uit te trekken en te kijken of ik die extern kan laten uitlezen.”

Bewijsoverwegingen ten aanzien van feit 1

Bestuurder

Door de verdediging is aangevoerd dat het enkele feit dat de verdachte korte tijd bestuurder is geweest, niet zonder meer redengevend is voor het bewijs. Verdachte zou een zeer beperkt takenpakket hebben gehad en slechts als boekhouder de loonadministratie hebben gevoerd.

De rechtbank acht evenwel wettig en overtuigend bewezen dat verdachte - sinds zijn inschrijving als alleen/bevoegd bestuurder in het handelsregister van de Kamers van Koophandel op 13 juni 2008 tot en met de aangiftedatum van de curator op 16 december 2008 - bestuurder van Hannah Klinieken B.V. is geweest. Naast deze statutaire inschrijving acht de rechtbank voornoemde getuigenverklaringen van getuige 1, getuige 2, medeverdachte 1 en medeverdachte 2 redengevend voor dit ten laste gelegde onderdeel.

Onttrekken goederen aan de boedel - A

Gelet op de bewijsmiddelen is de rechtbank van oordeel dat verdachte één ten laste gelegde computer aan de boedel heeft onttrokken voordat het faillissement is uitgesproken.

Door de verdediging is aangevoerd dat niet kan worden bewezen dat verdachte opzet heeft gehad op het bedrieglijk verkorten van de rechten van de schuldeisers door goederen aan de boedel te onttrekken.

Uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat verdachte minstens voorwaardelijk opzet moet hebben gehad om de rechten van schuldeisers te verkorten.

De gedragingen van verdachte hebben de aanmerkelijke kans op verkorting van de rechten van de schuldeisers doen ontstaan, nu de computer anders in de failliete boedel zou zijn gebleven waaruit de schuldeisers voldaan zouden kunnen worden. Uit de bewijsmiddelen volgt tevens dat verdachte deze kans bewust heeft aanvaard.

Boekhoudplicht - B

Door de verdediging is met betrekking tot de boekhoudplicht ook aangevoerd dat niet kan worden bewezen dat verdachte opzet heeft gehad op het bedrieglijk verkorten van de rechten van de schuldeisers. Bovendien zou onvoldoende zijn gebleken dat de rechten van de schuldeisers daadwerkelijk zijn verkort.

Zoals hiervoor al aangegeven volgt uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad dat verdachte minstens voorwaardelijk opzet moet hebben gehad om de rechten van schuldeisers te verkorten en dat niet vereist is dat de rechten van schuldeisers als gevolg van dat handelen ook daadwerkelijk zijn verkort.

Door het niet op vordering van de curator uitleveren van de bestaande administratie heeft verdachte willens en wetens de aanmerkelijke kans op benadeling van de schuldeisers doen ontstaan. Zonder administratie heeft de curator immers geen zicht op de baten en lasten van de vennootschap en weet hij daarmee niet wat hij onder welke schuldeisers kan verdelen.

Uit het voorgaande volgt dat ook ten aanzien van deze gedraging aan de voorwaarde is voldaan dat verdachte heeft gehandeld ter bedrieglijke verkorting van de rechten van de schuldeisers.

Verdere bewijsmiddelen ten aanzien van feit 2 Bestelling I bij Dell B.V.

Op 30 juni 2008 is er op naam van Hannah Klinieken B.V. een order voor een grote hoeveelheid computers met toebehoren geplaatst bij Dell B.V. De order met nummer 14312883.5 is op 4 juli 2008 op naam van verdachte ondertekend. Hetzelfde geldt voor de bijbehorende lease- en/of financieringsovereenkomst met nummer 103224-0 van G.E. Capital B.V.

medeverdachte 1 heeft ter terechtzitting als getuige verklaard dat hij de order van Dell B.V. en de lease- en/of financieringsovereenkomst van GE Capital B.V. voor verdachte heeft ondertekend, omdat verdachte had aangegeven daarvoor geen tijd te hebben.

Blijkens de lease- en financieringsovereenkomst heeft Hannah Klinieken B.V. aan GE Capital B.V. een machtiging tot automatische incasso verleend tot het afschrijven van het geld van bankrekeningnummer nummer.

Hierna is de bestelling I in gedeelten afgeleverd in de periode van 7 juli 2008 tot en met 25 juli 2008 op de adres te plaats.

Bestelling II bij Dell B.V.

Op 7 augustus 2008 heeft medeverdachte 1 opnieuw contact met Dell B.V. opgenomen voor nog een order.

Op 4 september 2008 is vanaf het e-mailadres E-mailadres de navolgende e-mail gestuurd aan E-mailadres. Touch N’Lease is een tussenpersoon van IBM Nederland Financieringen B.V.

“Hierbij deel ik u mee, dat de heer medeverdachte 2 (…) vandaag bij u langs komt om de contracten te tekenen. Hij heeft hierbij volledige volmacht om namens HannaH Klinieken BV (Amersfoort) rechtsgeldig alle handelingen te verrichten die noodzakelijk en gewenst zijn om de continuïteit van onze onderneming te waarborgen en te garanderen.

Hoogachtend,  verdachte HannaH Klinieken B.V.”

Namens Hannah Klinieken B.V. heeft medeverdachte 2 op 4 september 2008 de lease- en/of financieringsovereenkomst van IBM Nederland Financieringen B.V. met nummer 15000027 getekend. medeverdachte 2 geeft daarbij als functie ‘manager’ op.

Blijkens deze lease- en/of financieringsovereenkomst heeft Hannah Klinieken B.V. aan IBM Nederland Financieringen B.V. een machtiging tot automatische incasso verleend tot het afschrijven van het geld van bankrekeningnummer nummer.

Vervolgens heeft de levering van bestelling II plaatsgevonden op de adres te plaats.

In totaal is er voor € 104.298,81 aan computers met toebehoren besteld en afgeleverd bij Hannah Klinieken B.V.

Volgens getuige 3 zouden de computers gebruikt worden in het bedrijf, maar zijn ze door medeverdachte 1 meegenomen. Sinds de aflevering van de dozen op de adres heeft ze de computers niet meer gezien. Ze vond dit gek omdat Hannah Klinieken er financieel niet sterk voor stond.

Uit afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken tussen onder meer verdachten medeverdachte 1, medeverdachte 2 en verdachte is gebleken dat medeverdachte 1 op 11 september 2008 Dell B.V. maant tot het leveren van de computers, omdat hij anders zal stoppen met het afnemen van goederen bij Dell B.V. Daarnaast blijkt uit de afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken dat medeverdachte 1 en medeverdachte 2 tussen 15 september 2008 en 3 oktober 2008 computers aan derden verkochten. Medeverdachte 1 heeft ter terechtzitting als getuige verklaard dat hij deze afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken heeft gevoerd en de daarin beschreven handelingen heeft gepleegd.

medeverdachte 1 heeft verder als getuige ter terechtzitting verklaard dat de 36 dozen met computers en toebehoren - welke dozen op 26 november 2008 in de berging van zijn woning in Nootdorp zijn aangetroffen - onderdeel uitmaakten van de bestellingen die op naam van Hannah Klinieken B.V. bij Dell B.V. zijn gedaan.

Uit de afgeluisterde en opgenomen tapgesprekken blijkt daarnaast dat verdachte op 8 oktober 2008 door de heer benadeelde 2 van Capital Solutions wordt gebeld over de financiering en verzekering van de geleverde Dell apparatuur. verdachte zegt dat hij daarover terug zal bellen.

Uit de aangifte van benadeelde 3 namens Dell B.V. en de overige benadeelden blijkt dat Hannah Klinieken B.V. nooit een termijn heeft betaald aan de financierders.

Bewijsoverwegingen ten aanzien van feit 2

De verdediging heeft aangevoerd dat verdachte niemand heeft bewogen tot de afgifte van computers of het aangaan van een schuld in de vorm van een leaseovereenkomst. Verdachte was – anders dan zijn medeverdachten medeverdachte 1 en medeverdachte 2 – geen feitelijk leidinggever of feitelijk opdrachtgever van de verboden gedragingen. Ook kan niet worden bewezen dat verdachte door zijn handelen het oogmerk heeft gehad zichzelf of anderen wederrechtelijk te bevoordelen.

Uit de bewijsmiddelen volgt dat Hannah Klinieken B.V. door middel van het aannemen van een valse hoedanigheid en een samenweefsel van verdichtsels Dell B.V. heeft bewogen tot de afgifte van goederen, te weten een groot aantal computers met toebehoren ter waarde van € 104.298,81. Daarnaast heeft Hannah Klinieken B.V. de bedrijven GE Capital Lease en IBM Nederland Financieringen door middel van een valse hoedanigheid en een samenweefsel van verdichtsels bewogen tot het aangaan van een schuld in de vorm van leaseovereenkomsten.

Het door Hannah Klinieken B.V. aannemen van een valse hoedanigheid en samenweefsel van verdichtsels heeft er feitelijk uit bestaan dat verdachte en zijn medeverdachten zich hebben voorgedaan als vertegenwoordigers van de betalende klant Hannah Klinieken B.V. ten tijde van het ondertekenen van de offerten en leaseovereenkomsten bij voornoemde bedrijven. Zij hebben dit onder meer gedaan door machtigingen tot automatische incasso af te geven op naam van Hannah Klinieken B.V. die – naar zij wisten – in zeer slechte financiële omstandigheden verkeerde en niet in staat was aan de afgesproken betalingsverplichtingen te voldoen.

Uit niets is gebleken dat Hannah Klinieken B.V., verdachte en zijn medeverdachten de intentie hebben gehad namens Hannah Klinieken B.V. voor de geleverde computers te betalen. Uit de bewijsmiddelen volgt zelfs dat de medeverdachten medeverdachte 1 en medeverdachte 2 direct na de levering van de Dell-computers aan Hannah Klinieken B.V. over zijn gegaan tot het verkopen van deze computers aan derden. Het kan dan ook niet anders zijn dan dat het oogmerk bestond om Dell B.V., GE Capital B.V. en IBM Nederland Financieringen B.V. op te lichten.

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen en voornoemde overwegingen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte en zijn medeverdachten telkens feitelijk leiding hebben gegeven aan die verboden gedraging.

De rechtbank stelt vast dat verdachte en zijn medeverdachten geen maatregelen ter voorkoming van de oplichting hebben getroffen, terwijl zij daartoe wel bevoegd en redelijkerwijs gehouden waren. Het waren verdachte en zijn medeverdachten die de feitelijke oplichtingshandelingen namens de rechtspersoon Hannah Klinieken B.V. hebben gepleegd. Zij hebben dan ook bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat de oplichting zich voor zou doen, waardoor ze die gedraging opzettelijk hebben bevorderd.

Verdere bewijsmiddelen ten aanzien van feit 3

verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij in de periode van 31 december 2007 tot en met 15 juli 2009 een balans per 31 december 2007 voor CosMedischCentrum B.V. en een financiële prognose voor de jaren 2008 en 2009 voor CosMedischCentrum Amersfoort B.V. heeft opgemaakt. Hij heeft deze stukken ter beschikking gesteld aan medeverdachte 2.

In de financiële prognose voor de jaren 2008 en 2009, gedateerd 14 juli 2008, wordt vermeld dat CosMedischCentrum Amersfoort B.V. op 21 maart 2002 is opgericht.

Blijkens informatie van de Kamers van Koophandel zijn CosMedischCentrum Amersfoort B.V. en CosMedischCentrum B.V. geen bestaande rechtspersonen noch rechtspersonen die in het verleden hebben bestaan.

Wel volgt uit het handelsregister van de Kamers van Koophandel dat CMC Cosmedisch Centrum Amersfoort een handelsnaam is van Oosten Multi Media B.V. Deze handelsnaam staat echter pas met ingang van 1 februari 2008 en tot en met 24 juni 2008 in het handelsregister geregistreerd.

Bewijsoverwegingen ten aanzien van feit 3

Uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting is niet gebleken dat verdachte de ‘print voor eigen administratie’ betreffende de aangifte inkomstenbelasting 2007 van medeverdachte 2 heeft opgesteld. Daarnaast is niet gebleken dat verdachte wist dan wel had moeten vermoeden dat de balans en de financiële prognose die door hem zijn opgesteld bestemd waren ter onderbouwing van een aanvraag tot het openen van (een) bankrekening(en) met kredietfaciliteit. Verdachte moet dan ook partieel worden vrijgesproken van deze onderdelen van de tenlastelegging.

Gelet op de bewijsmiddelen is de rechtbank met betrekking tot de balans en de financiële prognose van oordeel dat verdachte deze stukken valselijk heeft opgemaakt, met het oogmerk deze als echt en onvervalst door anderen te doen gebruiken. De rechtbank baseert dit oordeel op het door de verdachte opmaken van die stukken op naam van rechtspersonen die nooit bestaan hebben, alsmede het door de verdachte aan medeverdachte 2 ter beschikking stellen van deze stukken.

Nu de rechtbank de aan verdachte onder 3 eerste alternatief ten laste gelegde valsheid in geschrift bewezen acht, komt de rechtbank niet toe aan een oordeel over de onder 3 als tweede alternatief ten laste gelegde oplichting.

De hiervoor weergegeven feiten en omstandigheden worden slechts gebezigd tot het bewijs van dat ten laste gelegde feit waarop deze blijkens de inhoud kennelijk betrekking hebben.

Bewezenverklaring

Het bewezenverklaarde levert de navolgende strafbare feiten op.

• Feit 1: als bestuurder van een rechtspersoon welke in staat van faillissement is verklaard, ter bedrieglijke verkorting van de rechten der schuldeisers van de rechtspersoon, enig goed aan de boedel onttrekken, en niet voldoen aan de op hem rustende verplichtingen ten opzichte van het voeren van een administratie ingevolge artikel 10, eerste lid, van Boek 2, van het Burgerlijk Wetboek en artikel 15i, eerste lid, van boek 3 van het Burgerlijk Wetboek, en het bewaren en te voorschijn brengen van boeken, bescheiden en andere gegevensdragers in die artikelen bedoeld.
• Feit 2: oplichting, gepleegd door een rechtspersoon, meermalen gepleegd, terwijl hij feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedraging.
• Feit 3: valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.

Strafoplegging

Alles afwegende zal de rechtbank een taakstraf voor de duur van 120 uren, te vervangen door hechtenis voor de duur van 60 dagen, aan de verdachte opleggen.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan faillissementsfraude, oplichting en valsheid in geschrift.

Kort voor het faillissement is op naam van Hannah Klinieken B.V. een grote hoeveelheid Dell-computers besteld en afgeleverd. Verdachte was op dat moment alleen/zelfstandig bevoegd bestuurder van Hannah Klinieken B.V. en heeft zich één van deze computers toegeëigend zonder daar voor te betalen of hiervan melding aan de curator te maken. Door aldus te handelen heeft verdachte als bestuurder van de failliete rechtspersoon de schuldeisers in het faillissement benadeeld. Deze computer had de curator immers kunnen verkopen en de opbrengst (na aftrek van de kosten) onder de gezamenlijke schuldeisers kunnen verdelen.

Door bovendien na te laten een deugdelijke administratie te voeren en deze administratie aan de curator te overhandigen, zijn de rechten van de schuldeisers eveneens benadeeld. De verdachte heeft het de curator door zijn handelen immers lastig gemaakt het faillissement op een juiste wijze af te wikkelen en de schuldeisers (voor zover mogelijk) schadeloos te stellen. De rechtbank neemt het de verdachte bijzonder kwalijk dat hij zich als boekhouder van Hannah Klinieken B.V. schuldig heeft gemaakt aan dit strafbare handelen.

Verdachte heeft daarnaast feitelijk leiding gegeven aan het oplichten van de bedrijven Dell B.V., GE Capital Lease, IBM Nederland Financieringen door Hannah Klinieken B.V. Voornoemde bedrijven zijn door deze oplichting bewogen tot de afgifte van een groot aantal computers met toebehoren ter waarde van € 104.298,81 en bijbehorende leaseovereenkomsten. Er is nooit voor deze computers met toebehoren betaald.

Tot slot heeft verdachte een valse balans en een valse financiële prognose opgesteld teneinde deze valse stukken door anderen te laten gebruiken. Hiermee is het vertrouwen dat in het maatschappelijk verkeer bestaat in de juistheid van dit soort geschriften beschaamd. Verdachte heeft deze stukken onder de naam van zijn bedrijf ‘CLW Accountancy’ opgesteld en de rechtbank rekent het de verdachte aan dat hij zich in die hoedanigheid schuldig heeft gemaakt aan dit strafbare handelen.

Daar komt nog bij dat de verdachte geen enkel inzicht heeft getoond in het laakbare van zijn handelen. Hij schuift de schuld in de schoenen van andere natuurlijke personen alsmede rechtspersonen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van witwassen: hij heeft samen met anderen, met gebruikmaking van een valse werkgeversverklaring en salarisspecificatie, een hypotheek aangevraagd en verkregen

Rechtbank Noord-Nederland 16 januari 2015, ECLI:NL:RBNNE:2015:381

Standpunt van de officier van justitie

Voor het primair ten laste gelegde, het medeplegen van witwassen, acht de officier van justitie onvoldoende bewijs voorhanden. De officier van justitie heeft gerekwireerd tot een bewezenverklaring van het subsidiair ten laste gelegde, te weten het medeplegen van oplichting.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft vrijspraak van de gehele tenlastelegging bepleit, nu naar zijn mening niet is voldaan aan de strengere eisen die de Hoge Raad stelt aan de deelnemingsvorm medeplegen. Verdachte heeft een faciliterende rol gespeeld tussen de medeverdachten medeverdachte 1 en medeverdachte 2. Verder heeft hij erkend dat hij de aanvraag heeft geregeld voor de woning aan de pleegplaats 3 en dat hij opdracht heeft gegeven voor het laten opstellen van een taxatierapport betreffende deze woning. De rol die verdachte heeft vervuld is hooguit te kwalificeren als medeplichtigheid aan het delict, hetgeen niet ten laste is gelegd, aldus de raadsman.

Beoordeling rechtbank

Anders dan de officier van justitie en de verdediging komt de rechtbank tot bewijs van het primair ten laste gelegde, in casu het medeplegen van witwassen. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

Verdachte heeft voor het verkrijgen van de hypothecaire lening samen met anderen documenten gebruikt die niet in overeenstemming zijn met de werkelijkheid. Zo heeft hij bij de aanvraag daarvoor een werkgeversverklaring van bedrijf 2., betreffende medeverdachte 1, overgelegd, terwijl medeverdachte 1 nimmer bij deze werkgever in dienst is geweest. Ook is een salarisspecificatie d.d. 4 december 2007 van bedrijf 2 met de aanvraag meegezonden, terwijl medeverdachte 1 geen recht had op salaris. Naar aanleiding van de aanvraag heeft bedrijf 1 een hypotheekofferte uitgebracht, welke door medeverdachte 1 is geaccepteerd. De bank heeft daarop een hypothecaire lening verstrekt voor de aankoop van de woning aan de pleegplaats 3. Blijkens de verklaring van medeverdachte 1 deed hij dit op instignatie van verdachte. Verder heeft verdachte opdracht gegeven tot het laten opstellen van een taxatierapport betreffende genoemde woning.

Na aankoop van genoemde woning is door de medeverdachte 1 op 30 januari 2008 ten overstaan van de notaris zowel de hypotheekakte als de transportakte gepasseerd en is medeverdachte 1 eigenaar geworden van het onroerend goed. Het bouwdepot van 22.000 euro is niet door de bank uitbetaald.

De rechtbank is van oordeel dat sprake is geweest van een dusdanige nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en zijn medeverdachten dat er sprake is geweest van medeplegen. Verdachte was gedurende het proces van de aankoop van de woning op diverse momenten, bij diverse handelingen actief betrokken. Zowel medeverdachten medeverdachte 1 als medeverdachte 2 hebben over zijn betrokkenheid verklaard.

Ten aanzien van de vraag of sprake is van witwassen overweegt de rechtbank als volgt.

De verdachte heeft samen met anderen op basis van valse documenten geld geleend van bedrijf 1. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de verdachte bij het verkrijgen van deze hypothecaire lening een misdrijf gepleegd, in casu valsheid in geschrift. De aldus verworven hypothecaire lening is onmiddellijk, dat wil zeggen rechtstreeks, uit het misdrijf verkregen. Op grond van genoemde hypothecaire overeenkomst heeft verdachte de beschikking gekregen over een geldbedrag van 161.000 euro, inclusief een bouwdepot van 22.000 euro. Hoewel hij dit niet in handen heeft gehad, kan gezegd worden dat hij dit geldbedrag heeft verworven en voorhanden heeft gehad. Ten aanzien van het niet uitbetaalde bouwdepot kan gesteld worden dat verdachte het recht op uitbetaling ervan voorhanden heeft gehad. Dat verdachte niet de vrije beschikking had over het geld en het geld niet naar eigen inzicht kon besteden, maakt dit niet anders. Als zodanig is ook dit geldbedrag onmiddellijk uit misdrijf verkregen. Met dit geldbedrag is vervolgens de woning op het perceel aan de pleegplaats 3 betaald door overdracht van het geld door tussenkomst van de notaris aan de verkoper van deze woning. Genoemde woning is daarmee eigendom geworden van de medeverdachte 1 en aldus heeft hij deze woning verworven en voorhanden gekregen. Als zodanig is deze woning middellijk, dat wil zeggen niet rechtstreeks, afkomstig uit misdrijf.

Wat aanvankelijk werd verkregen uit misdrijf (de hypothecaire lening en daarmee de aanspraak op een geldbedrag) heeft uiteindelijk geleid tot een volwaardig en legaal eigendomsrecht op de woning, waarmee naar het oordeel van de rechtbank sprake is van witwassen.

De rechtbank is van oordeel dat er sprake is geweest van witwassen tot de datum van aangifte door bedrijf 1. Op dat moment werd de criminele herkomst van de voorwerpen onthuld.

Bewezenverklaring

Het bewezen verklaarde levert op: primair medeplegen van witwassen.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden.

Gelet op het aanzienlijke tijdsverloop tussen het feit en de berechting en het bepaalde in artikel 63 Sr is de rechtbank overgegaan tot de oplegging van een voorwaardelijke gevangenisstraf in plaats van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Lees hier de volledige uitspraak.