Oplegging geldboete wegens het opzettelijk gebruik maken van een vals rapport met betrekking tot (mogelijk) verontreinigde grond

Rechtbank Oost-Brabant 25 oktober 2013, ECLI:NL:RBOBR:2013:5862

Feiten

De aanbesteding

Op het adresplaats 2 bevindt zich de rioolwaterzuiveringsinstallatie (RWZI) van Waterschap “waterschap”. Aan de oostelijke kant grenst het terrein aan de oever van de rivier waterschap. Het waterschap “waterschap” heeft in 2008 werkzaamheden aanbesteed, bestaande uit het uitgraven van een meander op dit terrein.

De inschrijvers bij deze aanbesteding hebben voorafgaand aan de inschrijving kunnen kennisnemen van een werkomschrijving. Daarin is vermeld dat bij de meander circa 8.500 m3 grond vrij komt en dat de ontgraven hoeveelheid grond moet worden afgevoerd en niet op het terrein verwerkt mag worden. Bij de werkomschrijving zijn drie onderzoeksrapporten over de te ontgraven grond als bijlage gevoegd. Deze rapporten zijn opgesteld door bedrijf 2 (hierna te noemen: bedrijf 2) op basis van door haar uitgevoerd onderzoek en daarbij is gebruik gemaakt van resultaten van door bedrijf 5 verricht laboratoriumonderzoek. Ten behoeve van dit onderzoek werd door bedrijf 2 de af te graven grond bemonsterd in vier delen, genoemd MM1, MM2, MM3 en MM4. Bedrijf 2 concludeerde dat de delen MM1 en MM2 als categorie 1 grond kon worden gekwalificeerd, hetgeen betekent dat de grond toepasbaar is in andere werken. Ten aanzien van de delen MM3 en MM4 verwachtte bedrijf 2 dat na een partijkeuring waarbij die delen in acht vakken werden opgesplitst, drie vakken niet toepasbaar zouden blijken vanwege een verontreiniging met minerale olie en cadmium. Vijf vakken zouden naar verwachting categorie 1 grond zijn, en daarmee als zodanig toepasbaar.

Op het werk hebben vier aannemers ingeschreven, voor de inschrijfsom van respectievelijk € 32.000, € 117.600, € 169.656 en € 191.300. De laagste inschrijver was bedrijf 3.

Waterschap waterschap heeft het werk gegund aan bedrijf 3.

Op 19 augustus 2008 heeft een opsporingsambtenaar van het Regionaal Milieu Team van de politie Brabant-Noord geconstateerd dat een begin was gemaakt met de uitvoering van het werk en dat ook op de locatie waar volgens het rapport van bedrijf 2 de grond mogelijk met cadmium was verontreinigd, was ontgraven. De ontgraven grond is toegepast bij de aanleg van een viaduct en de verbreding van de A58 (ook wel wegenbouwkundig project Ekkersrijt genoemd) in de gemeente Son en Breugel. Op een transportdocument dat een van de chauffeurs van de vrachtwagens met grond aan de opsporingsambtenaren overhandigde stondbedrijf 3 vermeld als ontdoener van de grond en stond als ontvanger van de grond vermeld: bedrijf 4, zijnde de uitvoerder van het wegenbouwkundig werk Ekkersrijt.

Meldingsformulier Bouwstoffen

Ter terechtzitting van 17 juni 2013 heeft persoon 1, middellijk bestuurder van verdachte, hierna te noemen verdachte, verklaard dat hij bij het wegenbouwkundig project Ekkersrijt was betrokken als melder van grondwerkzaamheden en daartoe met het bevoegd gezag communiceerde. verdachte is statutair gevestigd te plaats 1.

Op 28 juli 2008 heeft verdachte als gemachtigde van bedrijf 4 aan de gemeente Son en Breugel melding gedaan van het gebruik van bouwstoffen in het werk Ekkersrijt te Son en Breugel. In het meldingsformulier bouwstoffen heeft verdachte vermeld dat de bouwstof die gebruikt gaat worden categorie 1 grond betreft en dat als bewijs voor de samenstelling een partijkeuring wordt bijgevoegd, uitgevoerd door bedrijf 1, gedateerd 25 juli 2008 en genummerdnummer.

Totstandkoming rapport bedrijf 1

Ter terechtzitting van 17 juni 2013 heeft persoon 1, middellijk bestuurder van verdachte, verklaard dat in de maand mei van het jaar 2008 tussen hem en de bedrijfsleider vanbedrijf 3, persoon 2 genaamd, telefonisch verkeer (herhaaldelijk) en

e-mailverkeer heeft plaatsgevonden. Tot dat e-mailverkeer behoort de navolgende e-mail van persoon 2 aan hem, persoon 1, d.d. 28 mei 2013:

persoon 1,

bij een te calculeren werk op de locatie komt 7440 m3-vast cat-1 vrij en 2355 m3-vast matig verontreinigde, niet toepasbare grond (volgens de onderzoeken).

De grond is ten eerste in-situ onderzocht middels een partijonderzoek d.d. 04-01-08. Hieruit is afgeleid dat een deel van de partij cat-1 is (MM1 en MM2), MM3 en MM4 voldoen niet aan cat-1.

Op MM3 en MM4 is een uitloogproef uitgevoerd d.d.19-02-08. Conclusie is dat MM3 en MM4 niet toepasbaar zijn.

In het navolgend indicatief onderzoek, d.d. 09-04-08, zijn MM3 en MM4 verder opgedeeld en opnieuw onderzocht. Hieruit komt naar voren dat van de 8 deelpartijen er 3 als niet toepasbaar worden beschouwd en de rest als cat-1.

De diverse rapporten zijn in de bijlage toegevoegd.

Hoe creatief kunnen we met bovenstaande omgaan? Het makkelijkst is 7440 m3-vast cat-1 en 2355 m3-vast afvoeren naar een reiniger, maar misschien is hier iets slims op te bedenken.

Kun jij je licht hier eens over laten schijnen?

Aanbesteding is op 4 juni.

Wanneer er vragen zijn dan hoor ik het wel.

Met vriendelijke groet,

persoon 2

Op 30 mei 2008 antwoordt persoon 1 als volgt:

Klopt, klopt en klopt: aannemen als cat 1 grond!

Met vriendelijke groet,

verdachte

persoon 1

Persoon 1 heeft ter terechtzitting van 17 juni 2013 verklaard dat hij bedrijf 1, hierna te noemen bedrijf 1, heeft ingeschakeld voor het herkeuren van de partij grond.

Op 3 juli 2008 brengt bedrijf 1 aan verdachte een offerte uit voor de herkeuring van de partij grond. In de offerte staat vermeld:

Bekende bodemonderzoeken:

Op de locatie is reeds eerder bodemonderzoek uitgevoerd door bedrijf 2. Volgens informatie van de opdrachtgever blijkt dat circa 75% van de partij volgens het Bouwstoffenbesluit kan worden geclassificeerd als schone grond. De overige 25% betreft categorie 1 grond.

Voorafgaand aan het door bedrijf 1 te verrichten onderzoek is door verdachte een situatietekening aangeleverd, welke was opgesteld door bedrijf 2 op 3 januari 2008 met kenmerk kenmerk 1. Op deze tekening zijn kruisjes te zien. Volgens de legenda betreffen dit boringen ten behoeve van de monstername. Voorts is op deze tekening de grens van de onderzoekslocatie zichtbaar. Ook is te zien dat de onderzoekslocatie door een lijn van oost naar west in tweeën is verdeeld en dat het ene deel MM1+2 wordt genoemd en het andere deel MM3+4.

Persoon 3, bestuurder van bedrijf 1, heeft verklaard dat de partijindeling is gemaakt op basis van de door verdachte voorafgaand aan de offerte aangeleverde gegevens en dat zij op basis van informatie van verdachte als uitgangspunt heeft gehanteerd dat 75% van de partij schoon is en 25% als categorie 1 zou moeten worden beschouwd. Hiermee rekening houdende was er geen aanleiding om op basis van de bekende gegevens een voorkeur voor een partijindeling aan te houden. Ook persoon 4, werkzaam bij bedrijf 1 en project-verantwoordelijke voor de partijkeuring, heeft verklaard dat de informatie omtrent de 75% schone en 25% categorie 1 grond, afkomstig was van verdachte. persoon 1 had die informatie telefonisch aan persoon 4 gegeven en had de offerte ondertekend. Bij de keuze van de partijindeling heeft een eventuele vervuiling geen rol gespeeld, want daarvan was bedrijf 1 niet op de hoogte, aldus persoon 4.

Bij de stichting is een Centraal College van Deskundigen Bodembeheer (CCvD) ondergebracht. Dit college heeft op 10 december 2004 een protocol (VKB protocol 1001, versie 1) vastgesteld voor monsternemingen van grond voor partijkeuringen op grond van het Bouwstoffenbesluit (Bsb). In de offerte van bedrijf 1 aan verdachte is onder “onderzoeksstrategie” vermeld dat de werkzaamheden worden uitgevoerd onder certificaat op grond van BRL SIKB 1000 (versie 7, 3 maart 2005) conform VKB protocol 1001 (versie 1, 10 december 2004).

In hoofdstuk 6 van het VKB protocol 1001, dat handelt over de werkwijze, is voorgeschreven:

De monsterneming geschiedt op basis van een monsternemingsplan dat vooraf onder verantwoordelijkheid van de projectleider wordt opgesteld op basis van de beschikbare gegevens over de partij.

Verdachte heeft de drie door bedrijf 2 opgestelde onderzoeksrapporten niet voorafgaand aan de door bedrijf 1 te verrichten monsterneming aan bedrijf 1 doen toekomen. bedrijf 1 heeft op 10 juli 2008 veldwerk verricht ten behoeve van de partijkeuring. Op 24 juli 2008 heeft verdachte op verzoek van bedrijf 1 de rapporten van bedrijf 2 betreffende het “Partijonderzoek”, het “Uitloogonderzoek” en het “Indicatief onderzoek” toegezonden. Het rapport van bedrijf 1 is een dag later, op 25 juli 2008, aan verdachte per post toegezonden.

Het rapport van bedrijf 1 vermeldt in het hoofdstuk “vooronderzoek” de rapporten van bedrijf 2 betreffende het “Partijonderzoek” en het “Uitloogonderzoek”. Het rapport van bedrijf 2 betreffende het “Indicatief onderzoek” wordt niet vermeld. Bij het rapport van bedrijf 1 is een situatietekening van de locatie gevoegd waarop de grenzen van de partij te zien zijn, alsmede boorpunten ten behoeve van de monstername. Een lijn lopend van noord naar zuid verdeelt de partij in 2 delen.

De conclusies van het rapport van bedrijf 1 zijn dat de partij grond, getoetst aan het Besluit Bodemkwaliteit, voldoet aan de klasse industrie en dat de partij grond, getoetst aan het Bouwstoffenbesluit, geclassificeerd wordt als categorie 1 of 2 grond. Voor de definitieve classificatie conform het Bouwstoffenbesluit zou nog uitloogonderzoek nodig zijn maar omdat de opdrachtgever verdachte beschikt over het productcertificaat BRL 9335-1, dient van slechts 1 op de 25 partijen een uitloogonderzoek uitgevoerd te worden, zodat de partij onder dit productcertificaat kan worden geclassificeerd als categorie 1 grond.

Bewijsoverweging

Uit voornoemde bewijsmiddelen blijkt dat persoon 1 in zijn hoedanigheid van bestuurder van verdachte reeds eind mei 2008 er van op de hoogte was dat een gedeelte van de partij grond mogelijk in wezenlijke mate verontreinigd was en als gevolg daarvan volgens het Bouwstoffenbesluit niet toepasbaar. In de e-mail van 28 mei 2008 wordt persoon 1 immers door persoon 2 duidelijk geïnformeerd over ‘matig verontreinigde, niet toepasbare grond’ en dat het ‘het makkelijkst is deze af te voeren naar een reiniger’. Op de vraag ‘hoe creatief kunnen we hiermee omgaan’ en ‘misschien is hier iets slims op te bedenken’ antwoordt persoon 1 twee dagen later, zonder dat enige vorm van tussentijds aanvullend onderzoek heeft plaatsgehad, ‘aannemen als categorie 1 grond’. Dat persoon 1, zoals hij ter terechtzitting heeft verklaard, dit antwoord cynisch heeft bedoeld omdat persoon 2 slechts vragen bleef stellen maar aan verdachte nog altijd geen opdracht had gegeven, is volstrekt onaannemelijk. De latere handelwijze van betrokkenen wijst eerder op het tegendeel. Uit niets is gebleken dat persoon 2 het antwoord als cynisch bedoeld zou hebben opgevat, gelet op de prijs waarvoor is ingeschreven op het werk te plaats 2. Verder is het een feit van algemene bekendheid dat er hoge kosten kunnen zijn gemoeid met het afvoeren van vervuilde, niet toepasbare, grond. Ook aan dit gegeven komt betekenis toe bij het interpreteren van het hierboven weergegeven mailverkeer.

Ondanks de wetenschap dat een gedeelte van de partij grond mogelijk verontreinigd was, spiegelde persoon 1 bedrijf 1 aanvankelijk voor dat de grond voor 75% schoon was en voor 25% categorie 1. Vervolgens werden de rapporten van bedrijf 2, waaruit de reële mogelijkheid voortvloeit dat sprake was van een aanzienlijk zwaardere mate van verontreiniging, in een zodanig laat stadium door verdachte verstrekt dat deze bij de monsterneming geen rol meer konden spelen. Vooral het niet beschikken over het rapport betreffende het “Indicatief onderzoek” komt betekenis toe, aangezien dit laatste rapport bedrijf 1 zou hebben geïnformeerd over een mogelijk serieuze verontreiniging en de locatie daarvan. Had bedrijf 1 die informatie wel tijdig gehad, dan had dit tot een andere partijindeling behoren te leiden dan de thans door haar gekozen indeling.

persoon 1 heeft aldus bewust de rapporten van bedrijf 2, waarvan hij wist dat zij in redelijkheid bepalend konden zijn voor het door bedrijf 1 uit te voeren onderzoek, voor bedrijf 1 achtergehouden. Wetende dat bedrijf 1 zou gaan werken volgens het VKB-protocol 1001, wist persoon 1 derhalve ook dat de nieuwe monsterneming niet op basis van de beschikbare gegevens zou plaatsvinden. Voorts moest persoon 1 vermoeden dat bedrijf 1, indien bedrijf 1 pas in een veel later stadium kennis zou nemen van de rapporten van bedrijf 2, de keuze zou maken in haar eigen rapport geen melding te maken van het rapport van bedrijf 2 betreffende het indicatief onderzoek en aldus een onvolledig beeld van de partij grond zou verschaffen. Na ontvangst van het rapport van bedrijf 1 wist persoon 1 dat hij op deze wijze de beschikking had gekregen over een rapport dat een (veel) te rooskleurig, dus onjuist, beeld gaf van (de samenstelling van) tenminste een gedeelte van de af te graven grond. Deze gedragingen van persoon 1 kunnen redelijkerwijs aan verdachte worden toegerekend, aangezien persoon 1 als middellijk bestuurder van verdachte de rechtspersoon leidde en bovenal omdat hij persoonlijk directe feitelijke bemoeienis had bij deze gedragingen van verdachte. Door vervolgens het rapport van bedrijf 1 als bijlage te voegen bij het Meldingsformulier Bouwstoffen, heeft verdachte opzettelijk van een vals rapport gebruik gemaakt.

De rechtbank is derhalve van oordeel dat het primair ten laste gelegde wettig en overtuigend is bewezen als hierna te melden.

Bewezenverklaring

Op grond van de feiten en omstandigheden die zijn vervat in de hierboven uitgewerkte bewijsmiddelen, komt de rechtbank tot het oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte

Ten aanzien van 1 primair:

op 28 juli 2008 te Someren en/of te Son en Breugel, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, opzettelijk gebruik heeft gemaakt van een vals rapport, te weten het door bedrijf 1opgemaakte rapport, genummerdnummer en gedateerd 25 juli 2008, zijnde een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen, als ware dit rapport echt en onvervalst, bestaande dat gebruik maken hierin dat zij, verdachte dit valse rapport als bijlage heeft gevoegd bij het Meldingsformulier Bouwstoffen bestemd voor melding van gebruik van categorie I grond aan de gemeente Son en Breugel en bestaande die valsheid hierin dat in strijd met de waarheid

• werd vermeld dat de werkzaamheden uitgevoerd waren conform het in het certificaat BRL SIKB 1000 (versie 7, 3 maart 2005) genoemde VKB protocol 1001 (versie 1, 10 december 2004) van het SIKB, immers vond de monsterneming niet plaats op basis van een monsternemingsplan dat was opgesteld op basis van de beschikbare gegevens van de partij overeenkomstig paragraaf 6 VKB protocol 1001 en
• onder paragraaf 2.2 "bekende bodemonderzoeken" was nagelaten te vermelden dat er op de locatie eerder door bedrijf 2 een (aanvullend) indicatief onderzoek was uitgevoerd, rapport van 9 april 2008 met kenmerk kenmerk 3.

Strafoplegging

Verdachte heeft door haar gedragingen die hebben geleid tot het ontgraven, transporteren en toepassen van verontreinigde grond welbewust een gevaar voor anderen in het leven geroepen.

Verdachte heeft bij het plegen van het feit gehandeld uit puur winstbejag en heeft zich niets aangetrokken van de wet- en regelgeving aangaande het uitvoeren van handelingen aan een (mogelijk) verontreinigde bodem. Verdachte heeft immers op slinkse wijze een erkend bedrijf op het gebied van bodemonderzoek betrokken bij het accrediteren van een hoeveelheid niet toepasbare grond, waarbij zij bedrijfseconomische motieven heeft geplaatst boven wettelijke milieuvereisten en de daarop rustende maatschappelijke verantwoordelijkheden ten aanzien van verontreinigde grond.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een geldboete van EUR 18.000 waarvan EUR 9.000 voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling rechtspersoon voor overtreding van artikel 28 lid 1 Wet bodembescherming

Rechtbank Oost-Brabant 25 oktober 2013, ECLI:NL:RBOBR:2013:5861

Op 4 juni 2008 heeft het verdachte de inschrijving voor de aanneming van Grondwerk meander, Werkomschrijving 5-2008 geopend. Bij de gehouden Nationaal Onderhandse procedure ARW 2005 zijn 4 inschrijvingen ingekomen, te weten:

bedrijf 1 met inschrijfsom € 32.000,00;

bedrijf 2 met inschrijfsom € 117.600,00;

bedrijf 3 met inschrijfsom € 169.656,00;

bedrijf 4met inschrijfsom € 191.300,00.

Het werk is gegund aan bedrijf 1. Op 10 juni 2008, voor de gunning, heeft een gesprek plaatsgevonden tussen vertegenwoordigers van het verdachte en vertegenwoordigers bedrijf 1. Aanleiding voor dit gesprek was de – vergeleken met de overige inschrijvers – lage inschrijving door bedrijf 1 bedrijf 1is in dit gesprek nog een keer gewezen op de onderzoeksresultaten van de verontreiniging van de grond. Hierop werd door de vertegenwoordiger van bedrijf 1gezegd dat zij al een bestemming had voor de grond en dat zij het werk conform de geldende wet- en regelgeving zou (laten) uitvoeren.

In de werkomschrijving 5-2008 van Grondwerk meander (P009803 Inrichting RWZI Boxtel) is onder meer het volgende opgenomen:

De werkzaamheden vinden plaats op het terrein van de rioolwaterzuiveringsinstallatie (RWZI) Boxtel, gelegen aan de adres, woonplaatste Boxtel.

Bij deze werkomschrijving behoren twee tekeningen, te weten:

70601.02.024: op deze tekening is de nog aan te leggen effluentbaan en meander aangegeven;

70601.01.025: op deze tekening is de bestaande maaiveldhoogte aangegeven.

Bij de ontgraving van de meander komt grond vrij. De grond is milieuhygiënisch onderzocht, de onderzoeksrapporten zijn bijgevoegd. Het betreft de volgende rapporten van bedrijf 5:

Rapport 1: Partijonderzoek grond op de locatie adres, woonplaatste Boxtel van 4 januari 2008.

Rapport 2: Indicatief onderzoek ter hoogte van de rioolwaterzuivering aan de adres, woonplaatste Boxtel, van 9 april 2008.

Rapport 3: Uitloogonderzoek partij MM3 ee MM4 gelegen ter plaatse van de rioolwaterzuivering te Boxtel. Dit is het uitloogonderzoek van partij MM3 en MM4 uit rapport 1.

Uit rapport 1 blijkt dat de te onderzoeken partij grond ongeveer 8500 m3 betrof en dat deze is opgedeeld in twee deelpartijen van elke 4250 m3, te weten MM1 en MM2 en MM3 en MM4 (zie tekening op dossierpagina 92). In de conclusie ten aanzien van deelpartij MM1 en MM2 staat vermeld dat op basis van de resultaten van het samenstellingsonderzoek kan worden geconcludeerd dat de partij kan worden gekwalificeerd als zijnde categorie 1 grond, aangezien de partij met deze insteek bemonsterd is en de toetsingswaarden aan de eisen voldoen.

In de conclusie ten aanzien van deelpartij MM3 en MM4 staat vermeld dat na toetsing de partij op grond van de parameters cadmium en minerale olie in categorie 1 of 2 moet worden ingedeeld. De definitieve categorie-indeling dient door middel van een uitloogonderzoek te worden vastgesteld. Het uitlooggedrag van de parameter cadmium kan worden bepaald.

Rapport 3 betreft het uitloogonderzoek van de partij MM3 en MM4 zoals opgenomen in rapport 1. Het resultaat is dat uit de toetsingsresultaten en de maximale toepassingshoogte naar voren komt dat de partij niet toepasbaar is, noch onder categorie-1 omstandigheden, noch onder categorie-2 omstandigheden.

Rapport 2 betreft het aanvullend indicatief onderzoek van 9 april 2008. Hierin staat vermeld dat partij MM3/MM4, na uitloging van cadmium, als niet toepasbaar moet worden gezien. De locatie is gelegen naast de Dommel, mogelijk is in het verleden ter plaatse van MM3 en MM4 rivierslib afgezet. Het is bekend dat het rivierslib van de Dommel verhoogde waarden aan metalen bevat. Bij een dergelijke verontreiniging wordt een heterogene verontreiniging verwacht. Met behulp van onderhavig onderzoek is bepaald of de verontreiniging heterogeen wordt aangetroffen op de locatie.

Het aanvullend onderzoek bestaat uit het opsplitsen van deellocatie MM3 en MM4 in 8 vakken. Het betreffen 4 vakken van de bovengrond (MM1.1, MM2.1, MM3.1, MM4.1) en 4 vakken van de ondergrond (MM1.2, MM2.2, MM3.2, MM4.2). De resultaten van dit aanvullend onderzoek zijn getoetst aan de Wet Bodembescherming (WBB). In de partij MM3.2 wordt de parameter koper in een concentratie boven de tussenwaarde (matige verontreiniging) aangetroffen en in de partijen MM4.1 en MM4.2 wordt de parameter cadmium in concentraties boven de tussenwaarde aangetroffen. Conform de WBB dient een nader onderzoek naar de verdere aard en omvang van de matige verontreiniging te worden uitgevoerd.

Bij een indicatieve toetsing van de resultaten van dit aanvullend onderzoek aan het Bouwstoffenbesluit kan worden geconcludeerd dat door de parameter minerale olie in MM3.2 de partij als niet toepasbaar moet worden gezien. De concentraties van cadmium in de deelpartijen MM4.1 en MM4.2 overschrijden ‘bijna’ (MM4.1) en ‘geheel’ (MM4.2) de waarde voor uitloging. Vermoedelijk zouden deze deelpartijen na uitloging als niet toepasbaar moeten worden gezien. Deze verwachting wordt uitgesproken naar aanleiding van de uitgevoerde partijkeuring van MM3/MM4 (zie rapport 1 en rapport 3).

Aanbevolen wordt om de deelpartijen MM3.2, MM4.1 en MM4.2 apart af te voeren als matig verontreinigde grond. De grond zal naar verwachting na een partijkeuring als niet toepasbaar moeten worden gezien.

Met betrekking tot de overige deelpartijen wordt aanbevolen om hier opnieuw een partijkeuring op uit te voeren. Naar verwachting zal de uitkomst voor deze deelpartijen ‘categorie 1’ grond zijn.

Op 19 augustus 2008 werd door de verbalisant waargenomen dat op de adres, woonplaats te Boxtel grond was ontgraven, waaronder grond met cadmiumverontreiniging volgens de situatietekening uit de rapportage van bedrijf 5. Op 25 augustus 2008 werd gezien dat de reeds afgegraven grond in een aantal vrachten via de Bosscheweg vanaf de locatie de adres, woonplaatste Boxtel werd afgevoerd. Een van de vrachten werd vervoerd naar de gemeente Son, naar een wegenbouwkundig werk, te weten de aanleg van een viaduct en verbreding van de A58. Op 26 augustus 2008 is toezichthouder toezichthouder van de Provincie Noord-Brabant in kennis gesteld. Het werk op de RWZI te Boxtel werd vervolgens namens Gedeputeerde Staten van Noord-Brabant stilgelegd omdat de werkzaamheden zonder hiertoe gedane melding werden uitgevoerd.

Ontheffing van de melding

De verdediging beroept zich op de uitzondering van 28 lid 5 WBB. Een melding kan achterwege blijven indien het gaat om minder dan 50 m3 verontreinigde grond.

De rechtbank verwerpt het beroep op deze uitzondering en overweegt het volgende.

persoon 1 werkzaam bij van bedrijf 1 heeft onder meer verklaard dat uit de interpretatie van de analysegegevens bleek dat een deel van de partij van de in de aanbesteding genoemde grond licht tot matig verontreinigd was en dat dit deel naar verwachting niet toepasbaar zou zijn. Persoon 1 heeft dit met persoon 2, werkzaam bij bedrijf 6besproken. persoon 2had volgens persoon 1 een andere optie. Het ging om een deel van de partij MM3 en MM4, in totaal groot 2355 m3.

Een deel van de partij grond, in totaal groot 2355 m3, was op basis van de rapporten van bedrijf 5 (rapport 1 en rapport 3) naar verwachting niet toepasbaar.

De verdediging heeft niet nader onderbouwd dat het verontreinigde deel van deze partij grond (2355 m3) kleiner of gelijk was dan 50 m3. De rechtbank acht het gelet op de omvang van de partij grond (2355 m3), onwaarschijnlijk dat dit deel - dat naar verwachting niet toepasbaar was - kleiner of gelijk was dan de in artikel 28, vijfde lid, WBB genoemde 50 m3. Het beroep op de uitzondering gaat derhalve niet op. Het bestaan van de ontheffing als bedoeld in artikel 28, zesde lid, WBB is niet aangevoerd en daarvan blijkt ook bij ambtshalve toetsing niet uit het dossier of uit het verhandelde ter terechtzitting.

Het is niet in geschil dat het verdachte de partij is geweest die de werkzaamheden heeft laten verrichten. Na overleg met bedrijf 5en gezien het indicatief aanvullend onderzoek werd besloten om het werk toch ‘gewoon’ aan te besteden. Niet was duidelijk of het een sanering betrof, dat liet men aan de markt. Dit betekent dat ten tijde van de aanbesteding er nog steeds sprake was van een verdachte locatie op basis van het aanvullende indicatief onderzoek van 9 april 2008. Dit betekent ook dat voor aanvang van de aanbestede werkzaamheden, te kwalificeren als handelingen ten gevolge waarvan de verontreiniging van de bodem wordt verminderd of verplaatst, door het waterschap een melding aan de Provincie gedaan had moeten worden.

De verdediging heeft betoogd dat geen sprake was van overtreding van artikel 28 WBB, omdat a. verdachte niet voornemens was om te saneren, waardoor ook geen melding behoefde te worden gedaan en b. het voornemen bestond uit het graven van een meander, niet uit handelingen waardoor de verontreinigde grond zou worden verminderd of verplaatst. De naar verwachting niet toepasbare grond zou ook als niet toepasbaar/matig verontreinigd worden afgevoerd. Dan wel was verdachte niet de overtreder van de norm.

De rechtbank verwerpt dit verweer van de verdediging. Of verdachte al dan niet het voornemen tot het saneren van de grond had, is niet relevant. Bepalend is dat verdachte handelingen aan de grond zou laten verrichten door middel van aanbesteding van het werk op de RWZI te Boxtel. Door het laten graven van de meander komt verontreinigde grond vrij. Uit het dossier blijkt in voldoende mate dat deze grond weer is toegepast op het werk Ekkersrijt. Dat was de bedoeling van de medeverdachten bedrijf 1en Van bedrijf 6 verdachte wist dat deze bedrijven de grond elders zouden gaan toepassen. Verdachte was als eigenaar van de grond gehouden de melding als bedoeld in artikel 28 WBB bij de Provincie Noord-Brabant te doen.

De verdediging heeft voorts betoogd dat er geen plicht tot saneren bestond, omdat geen sprake was van een ernstige verontreiniging en verdachte overigens kon en mocht afgaan op de mededeling van bedrijf 5 dat het mogelijk geen te saneren locatie betrof. BRL 9335 gecertificeerde aannemers mogen op basis van vooronderzoeksgegevens partijen grond innemen en blijven vervolgens verantwoordelijk voor het gehele traject ten aanzien van die partijen grond. Verdachte had naar de mening van de verdediging derhalve geen (voorwaardelijk) opzet op het niet voldoen aan de meldplicht van artikel 28, eerste lid, WBB.

De rechtbank verwerpt ook dit verweer. Verdachte heeft een eigen verantwoordelijkheid ten aanzien van haar handelen en kan zich derhalve niet verschuilen achter adviezen van anderen. Daarbij komt dat verdachte eenvoudigweg bij de Provincie Noord-Brabant had kunnen en ook moeten informeren of de voorgenomen handelingen aan de grond op de RWZI te Boxtel. Dat verdachte een dergelijke melding niet heeft gedaan komt voor rekening van verdachte.

De inname van partijen grond door een BRL 9335 gecertificeerd bedrijf of anderszins komt pas aan de orde nadat het werk op de locatie van de RWZI te Boxtel is gegund. Dat betreft het traject nadat verdachte het voornemen had handelingen aan de grond te laten verrichten op deze locatie en doet derhalve niet af aan de meldplicht van verdachte. Of het een saneringslocatie betreft, is evenmin relevant. Dat laat namelijk onverlet dat verdachte op de locatie handelingen aan de grond zou laten verrichten ten gevolge waarvan de verontreiniging van de bodem wordt verminderd of verplaatst. Op basis daarvan moest verdachte deze handelingen melden.

Het Waterschap wist dat de grond op de RWZI te Boxtel verontreinigd kon zijn. Het heeft immers zelf een bericht op zijn website geplaatst waarin staat vermeld dat het riviertje de Dommel al sinds jaren verontreinigd is met onder meer cadmium en zink.

Uit het indicatief onderzoek naar de bodemkwaliteit van bedrijf 5blijkt dat een deel van de partij grond op het perceel waarvoor de aanbesteding geldt vermoedelijk verontreinigd is. De mate van verontreiniging moet vervolgens uit een uitloogonderzoek blijken.

Uit het uitloogonderzoek blijkt daadwerkelijk van een verontreiniging van een deel van het perceel, zodanig dat deze grond naar verwachting niet toepasbaar is.

Het Waterschap geeft vervolgens opdracht tot de aanbestede werkzaamheden ten aanzien van het perceel grond op de RWZI, wetende dat bedrijf 1 wie de opdracht is gegund de gehele partij grond hoe dan ook zal gaan toepassen in het plan Ekkersrijt. De grond blijft dus niet liggen op het perceel en de grond wordt dus niet afgevoerd naar een reiniger, terwijl dit wel in de aanbestedingsopdracht is vermeld. Het melden van dergelijke handelingen aan verontreinigde grond is al verplicht als slechts een vermoeden bestaat van een verontreiniging.

Uit artikel 28, eerste lid, WBB volgt dat het om voorgenomen handelingen moet gaan ten gevolge waarvan de verontreiniging van de bodem wordt verminderd of verplaatst. Hieruit kan niet worden afgeleid dat bedoeld wordt dat melding alleen dan aan de orde is wanneer het een ernstige verontreiniging betreft. Omdat voldoende duidelijk is dat er sprake was van een verontreiniging van de grond, had het Waterschap de voorgenomen handelingen aan de grond moeten melden bij de Provincie Noord-Brabant. Verdachte wist immers van de verontreinigingen en verdachte heeft als eigenaar en beschikkingsbevoegde van de grond opdracht gegeven om handelingen aan de grond te laten verrichten (aanbesteding van een te ontgraven meander). Artikel 28 WBB biedt geen ruimte voor het overdragen van de meldplicht door bijvoorbeeld een civielrechtelijke overeenkomst zoals de aanbesteding van het werk. Dit laat onverlet dat de partij die het werk aanneemt ook een (zelfstandige) meldplicht heeft.

Gelet op het voorgaande is het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen als hierna te melden.

De rechtbank is met de verdediging van oordeel dat er geen bewijs is voor het medeplegen van het niet melden van de voorgenomen handelingen. Als eigenaar van de grond en opdrachtgever tot het ontgraven van de grond was het verdachtegehouden deze voorgenomen handelingen te melden. Niet blijkt dat andere (rechts-)personen mede-eigenaar waren van de grond. Dat na de aanbesteding de eigendom van de grond is overgegaan naar bedrijf 1 maakt dat niet anders. Die rechtspersoon had, zoals hiervoor al aangegeven, in dat geval een zelfstandige verplichting tot het melden van de uit te voeren handelingen ten aanzien van de grond op het perceel van het Waterschap.

Lees hier de volledige uitspraak.

Dodelijk ongeval matroos, verdenking dood door schuld. Vrijspraak: meerdere scenario’s denkbaar

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 30 oktober 2013, ECLI:NL:RBZWB:2013:7757

Feiten

Verdachte was op 23 december 2011 samen met het latere slachtoffer en vier andere personen aan boord van het binnenvaartschip [schip 1]. De [schip 1]is een duwstel motorvrachtschip met daarvoor een duwbak. Die dag omstreeks 01:15 uur lag het schip afgemeerd in de Krammersluis te Bruinisse en hadden drie personen dienst: verdachte was de schipper en gezagvoerder van het schip, het slachtoffer was als matroos op het voordek belast met het ontmeren van het voorschip en de heer [getuige] was als matroos op het achterdek belast met het ontmeren van het achterschip. De overige personen, waaronder de eigenaar van het schip, waren op dat moment vrij en lagen te slapen. De communicatie aan boord vond plaats door middel van een marifoon. Het visuele contact aan boord was gelet op de afmetingen van het schip en de lading grotendeels afhankelijk van camera’s.

Omstreeks 01:45 uur kwam het slachtoffer zwaargewond de woning op het voorschip binnen. Hij is aan boord gereanimeerd, terwijl het schip is doorgevaren naar de eerstvolgende sluis. Vervolgens is het slachtoffer door een ambulance overgebracht naar het Erasmus ziekenhuis te Rotterdam, alwaar hij vermoedelijk door zuurstofgebrek van de hersenen op 25 december 2011 is overleden.

In de processen-verbaal van bevindingen van de inspectiedienst en de waterpolitie staat dat het meereind (touw/tros) in zijn geheel uit de voorpiek is gekomen. Een in het meereind geknoopt oog zat om een bolderpen van één van de vier bolders op het voordek. Het andere uiteinde van het meereind, dat afgescheurd dan wel gebroken bleek te zijn, hing in het water. Het meereind heeft in de volle lengte overboord gelegen. Het oog waarmee in de Krammersluis aan de kade was afgemeerd is aangetroffen aan één van de bolders in de kademuur van de Krammersluis. Dit kan betekenen dat tijdens het ontmeren in de Krammersluis het meereind niet tijdig van de bolder van de sluismuur is losgehaald. Hierdoor kan de volledige lengte van het meereind vanuit de voorpiek aan dek worden getrokken. Wanneer het andere oog achter de bolder blijft steken komt er dusdanige kracht op het meereind dat dit kan breken.

Verdachte wordt het verwijt gemaakt dat hij uit de Krammersluis is weggevaren alvorens hij zich er - ondanks de aanwezigheid van hulpmiddelen - voldoende van had vergewist dat het slachtoffer het meereind ook daadwerkelijk los had gemaakt. Verdachte heeft verklaard dat hij het slachtofferdoor de marifoon heeft horen zeggen ‘ist los’. Hij heeft op de camera gekeken en zag geen touw meer om de bolders op het voorschip. Verdachte is er dan ook vanuit gegaan dat het voorschip los was en heeft, aangezien het achterschip daarvoor al los was gemaakt, de motor aangezet. Hij werd bevestigd in zijn oordeel dat het schip los was doordat het schip zich voorwaarts in beweging zette. Als het touw om de bolder op het voordek nog niet los was geweest, was het schip absoluut niet in beweging gekomen, aldus verdachte. In het dossier bevinden zich geen stukken die de lezing van verdachte weerspreken. Verdachte vermoedt achteraf dat het meereind aan de kademuur nog niet los was, dat het gehele meereind bij het wegvaren uit het voordek is getrokken en dat de geknoopte lus in het uiteinde om één van de bolders is geslagen waardoor het meereind bij het wegvaren strak is getrokken en vervolgens is geknapt.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie acht niet wettig en overtuigend bewezen dat het aan de schuld van verdachte is te wijten dat het slachtoffer is overleden en vordert dat verdachte van het primair en subsidiair ten laste gelegde zal worden vrijgesproken. Hij voert daartoe aan dat niet met zekerheid vast te stellen is of verdachte zich er onvoldoende van heeft vergewist dat het schip los was. Het door verdachte ter zitting geschetste alternatieve scenario is niet onaannemelijk. Daardoor kan niet worden gesteld dat verdachte niet alle voorzorgsmaatregelen heeft genomen om te voorkomen dat het leven van een persoon in gevaar kon worden gebracht.

Standpunt verdediging

De raadsvrouw stelt zich op het standpunt dat niet bewezen kan worden dat het overlijden van het slachtoffer te wijten is aan de schuld van verdachte, nu verdachte geen enkel rechtens relevant verwijt kan worden gemaakt van het feit dat de tros geknapt is, gesteld al dat het letsel van het slachtoffer daardoor is veroorzaakt. Verdachte had niet anders kunnen en moeten handelen dan hij heeft gedaan. Van enige onvoorzichtigheid was geen sprake, laat staan van aanmerkelijk onvoorzichtig handelen of nalaten. Het slachtoffer heeft aan verdachte via de portofoon bevestigd dat het samenstel los was. Er bestond voor verdachte geen aanleiding te denken dat de tros niet los was. Immers, hij zag op de monitor dat de tros van de scheepsbolder was losgemaakt en het samenstel kwam ook zonder problemen in beweging. Daarnaast kan niet worden uitgesloten dat het slachtoffer zijn verwondingen op een andere wijze heeft opgelopen, bijvoorbeeld doordat hij van de roef is gevallen, op een bolder of op de stackerhengel die in het gangboord lag. Gesteld al dat bewezen kan worden dat verdachte de hulpmiddelen onvoldoende heeft ingezet dan blijkt uit de tenlastelegging niet van bijkomende feiten en omstandigheden waardoor dit handelen niet slechts onvoorzichtig maar aanmerkelijk onvoorzichtig was zodat het bestanddeel ‘schuld’ niet bewezen kan worden.

Oordeel rechtbank

Uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat het vermoeden bestaat dat het meereind gebroken is en met grote kracht tegen het lichaam van het slachtoffer is geslagen als gevolg waarvan hij is overleden. Dit is echter niet met zekerheid vastgesteld kunnen worden, omdat er geen sectie meer op het lichaam van het slachtoffer heeft kunnen plaatsvinden. Bovendien is gebleken dat er meerdere aannemelijke scenario’s mogelijk zijn waardoor het slachtoffer het letsel heeft kunnen opgelopen. Reeds om die reden komt de rechtbank niet tot een feitenvaststelling van hetgeen op 23 december 2011 kort na middernacht is gebeurd. Nu daardoor niet kan worden vastgesteld of het door het slachtoffer geleden letsel en zijn overlijden het gevolg zijn van enig handelen of nalaten van verdachte, dient verdachte op die grond te worden vrijgesproken van het primair aan hem ten laste gelegde. Gelet op het vorenstaande dient verdachte ook van het subsidiair ten laste gelegde te worden vrijgesproken, nu ook dit verwijt berust op een lezing van de feiten die niet wettig en overtuigend bewezen kan worden.

Lees hier de volledige uitspraak.

Verdachte wordt vrijgesproken van primair valsheid in geschrift en subsidiair overtreding van artikel 16 Wet bodembescherming

Rechtbank Oost-Brabant 25 oktober 2013, ECLI:NL:RBOBR:2013:5860

Feiten

Het waterschap waterschap heeft in 2008 werkzaamheden aanbesteed, bestaande uit het uitgraven van een meander op haar terrein te plaats 3, waar zich de rioolwaterzuiveringsinstallatie (RWZI) bevindt.

De inschrijvers bij deze aanbesteding hebben voorafgaand aan de inschrijving kunnen kennisnemen van een werkomschrijving. Daarin is vermeld dat bij de meander circa 8.500 m3 grond vrij komt en dat de ontgraven hoeveelheid grond moet worden afgevoerd en niet op het terrein verwerkt mag worden. Bij de werkomschrijving zijn drie onderzoeksrapporten over de te ontgraven grond als bijlage gevoegd, alle drie opgesteld door bedrijf 2. Die rapporten betreffen:

1. een partijonderzoek, gedateerd 4 januari 2008
2. een uitloogonderzoek, gedateerd 19 februari 2008
3. een aanvullend indicatief onderzoek, gedateerd 9 april 2008.

Deze rapporten zijn opgesteld op basis van door bedrijf 2 uitgevoerd onderzoek en daarbij is gebruik gemaakt van de resultaten van door bedrijf 3 verricht laboratoriumonderzoek. Ten behoeve van dit onderzoek werd door bedrijf 2 de af te graven grond bemonsterd in vier delen, genoemd MM1, MM2, MM3 en MM4. bedrijf 2 concludeerde dat de delen MM1 en MM2 als categorie 1 grond kon worden gekwalificeerd, hetgeen betekent dat de grond toepasbaar is in andere werken. Ten aanzien van de delen MM3 en MM4 verwachtte bedrijf 2 dat na een partijkeuring waarbij die delen in acht vakken werden opgesplitst, drie vakken niet toepasbaar zouden blijken vanwege een verontreiniging met minerale olie en cadmium. Vijf vakken zouden naar verwachting categorie 1 grond zijn, en daarmee als zodanig toepasbaar.

Bedrijf 1 is afnemer en leverancier van bouwstoffen en heeft verdachte ingeschakeld voor het herkeuren van de partij grond. Persoon 1 was als projectleider bouwstoffen in dienst van verdachte en was zelfstandig bevoegd tot het uitvoeren van dit soort onderzoeken en het doen van offertes die daarmee verband houden. Voorafgaand aan de keuring heeft bedrijf 1 telefonisch aan persoon 1 meegedeeld dat de te keuren partij 75% schone grond en 25% categorie 1 grond zou zijn.

Noch persoon 1, noch anderen die namens verdachte bij het onderzoek betrokken waren, hebben voorafgaand aan de te verrichten monsterneming van de drie door bedrijf 2 opgestelde onderzoeksrapporten kennis genomen. Wel is voorafgaand aan de monsterneming door bedrijf 1 een situatietekening aangeleverd, welke was opgesteld door bedrijf 2 op 3 januari 2008 met kenmerk CV07709PAR. Op deze tekening zijn kruisjes te zien. Volgens de legenda betreffen dit boringen ten behoeve van de monstername. Voorts is op deze tekening de grens van de onderzoekslocatie zichtbaar. Ook is te zien dat de onderzoekslocatie door een lijn van oost naar west in tweeën is verdeeld en dat het ene deel MM1+2 wordt genoemd en het andere deel MM3+4.

Verdachte heeft op 10 juli 2008 veldwerk verricht ten behoeve van de partijkeuring. Op 24 juli 2008 heeft persoon 1 aan bedrijf 1 verzocht de rapporten van bedrijf 2 toe te zenden. Nog dezelfde dag heeft verdachte de rapporten van bedrijf 2 betreffende het “partijonderzoek”, het “uitloogonderzoek” en het “aanvullend indicatief onderzoek” ontvangen. Het rapport van verdachte is een dag later, op 25 juli 2008, aan bedrijf 1 per post toegezonden.

In dit rapport heeft verdachte in het hoofdstuk “vooronderzoek” de rapporten van bedrijf 2 betreffende het “Partijonderzoek” en het “Uitloogonderzoek” vermeld. Het rapport van bedrijf 2 betreffende het “Indicatief onderzoek” wordt niet vermeld. Bij het rapport van verdachte is een situatietekening van de locatie gevoegd waarop de grenzen van de partij te zien zijn, alsmede boorpunten ten behoeve van de monstername. Een lijn lopend van noord naar zuid verdeelt de partij in 2 delen.

Ontvankelijkheid OvJ

De verdediging heeft aangevoerd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk behoort te worden verklaard. Daartoe is het volgende aangevoerd.

Door onvolledig en onnauwkeurig onderzoek te doen heeft het openbaar ministerie zijn vervolgingsrecht verspeeld. Er is sprake van een vooringenomen en eenzijdig opsporingsonderzoek, uitgevoerd door opsporingsambtenaren die onvoldoende deskundig zijn. De processen-verbaal zijn niet opgesteld met inachtneming van de artikelen 152 en 153 van het Wetboek van Strafvordering. Zij bevatten, in plaats van feitelijke vaststellingen, stelselmatig meningen en gissingen van de betreffende verbalisant(en).

Door dit alles is, in de visie van de verdediging, op zeer ernstige wijze gehandeld in strijd met het recht van verdachte op een eerlijk proces.

De officier van justitie heeft het beroep op niet-ontvankelijkheid tegengesproken. Zij heeft aangegeven dat het opsporingsonderzoek adequaat is verlopen en dat niet alles uitputtend onderzocht hoefde te worden. De gerezen verdenking is afdoende onderzocht, en er zijn geen ontlastende bevindingen buiten het dossier gehouden. De verdediging heeft de gelegenheid gehad het (opsporings)onderzoek kritisch tegen het licht te houden, onder andere door het horen van getuigen en het inbrengen van (eigen) deskundigenrapportages.

De rechtbank stelt allereerst vast dat gebruikelijk is dat vanuit een verdenking onderzoek wordt gedaan, en dat een (opsporings)onderzoek - na beoordeling door het openbaar ministerie - uitmondt in een tekst van een tenlastelegging. De keuzes die in het opsporingsonderzoek zijn gemaakt door het openbaar ministerie zijn ter zitting onderwerp van inhoudelijke discussie tussen openbaar ministerie en verdediging geweest.

Een dergelijke, zeer gebruikelijke, werkwijze is niet in strijd met het recht op een eerlijk proces of andere fundamentele rechtsbeginselen.

De rechtbank is verder niet gebleken dat het openbaar ministerie en/of de opsporingsambtenaren voor de verdere beoordeling van de strafzaak relevante feiten en omstandigheden hebben verzwegen of op andere wijze weggelaten uit het strafdossier. Het is in deze zaak verder zo dat de verdediging ruimschoots de gelegenheid heeft gehad om nader onderzoek te (laten) doen naar de juistheid van de in de dagvaarding omschreven feiten en omstandigheden, maar ook om de eigen visie op het strafrechtelijk verwijt nader te onderbouwen door het inbrengen van stukken.

De rechtbank ziet in deze gang van zaken in elk geval geen zodanig wezenlijke inbreuk op de verdedigingsrechten van verdachte, ook in samenhang bezien met andere feiten en omstandigheden, dat er sprake is van een vormverzuim.

Het beroep op niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie wordt op grond van het bovenstaande verworpen. Evenmin is er aanleiding om tot bewijsuitsluiting over te gaan.

Ten aanzien van het ten laste gelegde

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie acht het primair tenlastegelegde wettig en overtuigend bewezen.

Een kopie van de vordering van de officier van justitie is als bijlage aan dit vonnis gehecht.

Standpunt verdediging

De verdediging is van mening dat verdachte dient te worden vrijgesproken.

Het oordeel van de rechtbank: Vrijspraak ten aanzien van het primair en subsidiair ten laste gelegde

Persoon 1 heeft voor het uitbrengen van het rapport van verdachte de beschikking gehad over alle drie de rapporten van bedrijf 2 , dus ook over het “aanvullend indicatief onderzoek”. Gelet op de inhoud ervan, meer in het bijzonder ten aanzien van de aangegeven mate van vervuiling, had persoon 1 in het rapport van verdachte de bevindingen die bedrijf 2 in haar rapport betreffende het “aanvullend indicatief onderzoek” had gedaan, moeten betrekken, om te beginnen door deze bevindingen te vermelden. persoon 1 is materiedeskundig specialist ten aanzien van bodemonderzoek, en als zodanig op de hoogte van de invloed die bepaalde concentraties aan metalen (i.c.: Cadmium) en bepaalde concentraties aan minerale olie(-derivaten) hebben op de wijze waarop een partij grond verder gebruikt kan worden. Afhankelijk van de vastgestelde waarden is de partij grond waarop het rapport betrekking heeft onbeperkt of beperkt bruikbaar, of dient een dergelijke (deel)partij grond eerst gereinigd te worden. Dit volgt reeds uit de inhoud van het door hem opgestelde rapport, en de aanduiding die daarbij is toegekend aan de onderzochte partijen grond. De inhoud van het derde rapport van bedrijf 2 kon in redelijkheid een wezenlijke invloed hebben op de bruikbaarheid van de drie gedeelten van MM3 en MM4. persoon 1, droeg kennis van de inhoud van dat rapport voorafgaand aan het verstrekken van het rapport van verdachte aan bedrijf 1. In die omstandigheden had door persoon 1 in zijn rapportage moeten worden geduid wat de betekenis van die resultaten was voor de onderzoeksbevindingen van verdachte. Door dit na te laten is aan bedrijf 1 een rapport ter beschikking gesteld dat geen adequaat beeld geeft van de onderzochte grond. Of persoon 1 daarmee opzettelijk een vals rapport ter beschikking heeft gesteld kan verder in het midden blijven, omdat de rechtbank hierna tot de slotsom komt dat de gedragingen van persoon 1 niet aan verdachte zijn toe te rekenen.

Hiertoe overweegt zij het volgende. Volgens vaste jurisprudentie geldt dat een rechtspersoon als dader van een strafbaar feit kan worden aangemerkt indien de gedraging van een natuurlijk persoon in redelijkheid aan de rechtspersoon kan worden toegerekend.

Een belangrijk oriëntatiepunt daarbij is of de gedraging heeft plaatsgevonden, dan wel is verricht, in de sfeer van de rechtspersoon. Een dergelijke gedraging kan in beginsel worden toegerekend aan de rechtspersoon. Van een gedraging in de sfeer van de rechtspersoon zal sprake kunnen zijn indien zich een of meer van de navolgende omstandigheden voordoen:

• het gaat om een handelen of nalaten van iemand die hetzij uit hoofde van een dienstbetrekking hetzij uit anderen hoofde werkzaam is ten behoeve van de rechtspersoon;
• de gedraging past in de normale bedrijfsvoering van de rechtspersoon;
• de gedraging is de rechtspersoon dienstig geweest in het door hem uitgeoefende bedrijf;
• de rechtspersoon vermocht erover te beschikken of de gedraging al dan niet zou plaatsvinden en zodanig of vergelijkbaar gedrag werd blijkens de feitelijke gang van zaken door de rechtspersoon aanvaard of placht te worden aanvaard.

Onder bedoeld aanvaarden is mede begrepen het niet betrachten van de zorg die in redelijkheid van de rechtspersoon kon worden gevergd met het oog op het voorkomen van de gedraging. Daarbij verdient opmerking dat laatstbedoelde criteria - die doorgaans worden aangeduid als “IJzerdraadcriteria” - weliswaar zijn ontwikkeld met het oog op het functionele daderschap van een natuurlijke persoon (dus met het oog op de strafrechtelijke aansprakelijkheid van een natuurlijk persoon voor een gedraging van een andere natuurlijke persoon), maar dat zij in voorkomende gevallen tevens kunnen fungeren als maatstaven voor de toerekening van een gedraging van een natuurlijk persoon aan een rechtspersoon.

Persoon 1 was bij verdachte zelfstandig bevoegd tot het uitvoeren van onderzoeken, zij het dat een collegiale toetsing plaats vond. Toen persoon 1 kennis nam van het rapport betreffende het aanvullend indicatief onderzoek, in welk rapport melding wordt gemaakt van een mogelijke verontreiniging in een bepaald gedeelte van de partij grond, heeft hij geprobeerd de opdrachtgever te bellen. Hij heeft deze niet kunnen spreken omdat deze met vakantie was. Vervolgens heeft hij het door hem opgemaakte (concept)rapport voorgelegd aan een collega. Aan die collega heeft hij geen melding gemaakt van de inhoud van het “aanvullend indicatief onderzoek” van bedrijf 2. Deze collega heeft het rapport mede ondertekend. Uit deze gang van zaken blijkt dat persoon 1, zonder ruggespraak heeft gehandeld in een – naar de rechtbank aanneemt – niet alledaagse situatie. Niet is gebleken dat de rechtspersoon verdachte zodanig gedrag of vergelijkbaar gedrag aanvaardde of placht te aanvaarden. Het enkel geven van een zelfstandige bevoegdheid aan een medewerker om zelfstandig opdrachten aan te nemen en uit te voeren is daartoe niet voldoende, te meer niet omdat verdachte door het (standaard) laten meelezen van de (concept)rapportage door een gelijkwaardige collega een vorm van interne toetsing had aangebracht. Van deze werkwijze is niet gesteld, noch anderszins gebleken, dat deze ontoereikend was. Met name is niet gebleken van feiten en omstandigheden die ertoe moeten leiden dat verdachte er in concreto niet van uit mocht gaan dat persoon 1 zijn taak als deskundige naar eer en geweten zou uitvoeren.

Op grond van het voorgaande zal de rechtbank verdachte vrijspreken van het primair en subsidiair ten laste gelegde feit.

Beslissing

De rechtbank verklaart het primair en subsidiair ten laste gelegde niet wettig en overtuigend bewezen en spreekt verdachte hiervan vrij.

Lees hier de volledige uitspraak.

Vrijspraak voor het handelen in merkvervalste kleding, tassen, parfum en schoenen en het deelnemen aan een criminele organisatie

Rechtbank Midden-Nederland 22 oktober 2013, ECLI:NL:RBMNE:2013:5350

Verdenking

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

feit 1: een aantal jaren samen met anderen heeft gehandeld in merkvervalste kleding, tassen, parfum en schoenen en dat hij daar zijn beroep of bedrijf van heeft gemaakt;

feit 2: heeft deelgenomen aan een criminele organisatie, welke criminele organisatie het oogmerk had op handel in merkvervalste kleding, tassen, parfum en schoenen.

Standpunt Openbaar Ministerie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan. Voor wat betreft feit 1 acht zij wettig en overtuigend bewezen dat verdachte gedurende een periode van 3 maanden merkvervalste goederen heeft doorgevoerd en afgeleverd.

Ten aanzien van feit 2 acht de officier van justitie wettig en overtuigend bewezen dat verdachte heeft deelgenomen aan een criminele organisatie en dat hij wist dat deze organisatie tot doel had handel in merkvervalste goederen.

Standpunt verdediging

De raadsvrouw heeft vrijspraak van feit 1 bepleit. Artikel 337 staat in titel XXV “Bedrog” van het Wetboek van Strafrecht. Gezien de wetsgeschiedenis richt dit artikel zich op de handelaren in valse goederen. Uit de plaatsing van het woord ‘opzettelijk’ in de delictsomschrijving vloeit voort dat het opzet ook gericht moet zijn op de valsheid, vervalsing of wederrechtelijke vervaardiging.

De raadsvrouw stelt dat verdachte niet heeft afgeleverd in de zin van artikel 337 van het Wetboek van Strafrecht. Verdachte heeft immers slechts kleding vervoerd. Bij een opdracht kreeg hij geld om een bus te huren en ontving hij een TomTom met al ingevulde adressen.

Verder heeft verdachte ook niet doorgevoerd, aldus de raadsvrouw. Met ‘doorvoeren’ wordt beoogd het in het Nederlandse grondgebied invoeren en (meteen) weer uitvoeren.

Ten aanzien van feit 2 heeft de raadsvrouw aangevoerd dat er geen sprake is van deelneming aan een criminele organisatie omdat verdachte geen wetenschap had dat de organisatie het oogmerk had op het plegen van misdrijven. Hier dient (ook) vrijspraak te volgen, aldus de raadsvrouw.

Oordeel rechtbank

Vrijspraak ten aanzien van feit 1: handel in merkvervalste kleding, tassen, parfum en schoenen

Op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting stelt de rechtbank vast dat verdachte gedurende 3 maanden in opdracht van medeverdachten kleding heeft gereden van de ene loods naar de andere en naar klanten. Verdachte heeft verklaard dat hij dan geld kreeg om een busje te huren. Hij heeft meerdere malen een bus gehuurd bij [bedrijf] in Alphen aan den Rijn. Hij ontving van de jongens in het magazijn een TomTom, waarin het adres al was ingevoerd en daar moest hij naar toe rijden. Dat was altijd een plek, die een paar straten van het eigenlijke adres af was gelegen. Hij reed alleen in Nederland. Hij is in Zaandam, Woerden, Aalsmeer, Amsterdam en Utrecht geweest. Verdachte wist dat hij kleding vervoerde. Naar het oordeel van de rechtbank zijn er geen aanknopingspunten in het dossier dat verdachte meer deed dan het vervoeren van merkvervalste kleding naar loodsen en naar klanten.

De rechtbank is van oordeel dat niet wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte het onder 1 ten laste gelegde feit heeft begaan.

Gelet op de bewijsmiddelen kunnen de handelingen van verdachte worden gekwalificeerd als vervoeren in feitelijke zin en niet als ‘afleveren’ als bedoeld in artikel 337 van het Wetboek van Strafrecht. Gelet op de strekking van dit artikel wordt immers met ‘afleveren’ niet gedoeld op degene die de goederen vervoert of bezorgt, maar op degene die tot aflevering doet vervoeren, de opdrachtgever dus.

Voorts kan er naar het oordeel van de rechtbank geen sprake zijn van ‘doorvoeren’, zoals de officier van justitie heeft beoogd, nu met ‘doorvoeren’ wordt bedoeld ‘het door het Nederlandse grondgebied brengen’. Daarvan is hier geen sprake. Verdachte heeft verklaard de kleding op Nederlandse adressen te hebben bezorgd.

De rechtbank zal verdachte dan ook vrijspreken van het onder feit 1 ten laste gelegde.

Vrijspraak ten aanzien van feit 2: het deelnemen aan een criminele organisatie

De rechtbank acht evenmin bewezen dat verdachte heeft deelgenomen aan een criminele organisatie.

Verdachte vermoedde blijkens zijn verklaringen wel dat er iets niet klopte, maar daaruit kan de rechtbank onvoldoende het wettig en overtuigende bewijs afleiden dat verdachte wist dat er sprake was van het oogmerk op het plegen van misdrijven.

De rechtbank spreekt verdachte dan ook vrij van de deelname aan een criminele organisatie.

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

De rechtbank spreekt verdachte vrij van het onder feit 1 en feit 2 ten laste gelegde.

Lees hier de volledige uitspraak.

Werkstraf en geldboete voor AWBZ-fraude door Haagse abortuskliniek

De voormalig directeur van de inmiddels failliete Haagse abortuskliniek Stichting PretermRutgers krijgt voor haar aandeel in fraude met AWBZ-subsidie een geldboete van 25.000 euro, waarvan 20.000 euro voorwaardelijk. De rechtbank is van oordeel dat zij niet handelde om er zelf financieel beter van te worden, maar uit ideële motieven. Een van haar werkneemsters heeft een werkstraf van 120 uur gekregen voor valsheid in geschrift waarmee die fraude kon worden gepleegd.

De rechtbank spreekt de voormalig directeur op twee punten vrij van verduistering van gelden. Ook is de directeur niet schuldig bevonden aan het witwassen van subsidiegeld ten behoeve van haar eigen salaris. Daarnaast spreekt de rechtbank haar vrij van het feitelijk leidinggeven aan valsheid in geschrift. De directeur is wel schuldig bevonden aan feitelijk leidinggeven aan oplichting van de subsidieverstrekker.

De werkneemster heeft documenten opzettelijk vals opgemaakt op basis waarvan te hoge AWBZ subsidie werd aangevraagd en toegekend aan stichting PretermRutgers. Daarmee maakte de stichting zich schuldig aan valsheid in geschrift met AWBZ-vergoedingen voor abortusbehandelingen van buitenlandse niet-AWBZ verzekerde patiënten. Van de totale ontvangen subsidie van gemiddeld zo’n 1,6 miljoen euro per jaar vroeg de stichting ongeveer 30.000 euro onterecht aan.

• Rechtbank Den Haag 1 november 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:14630
• Rechtbank Den Haag 1 november 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:14632

Verdachte heeft zich gedurende bijna anderhalf jaar schuldig gemaakt aan (het medeplegen van) handel in merkvervalste goederen, en deelname aan een criminele organisatie

Rechtbank Midden-Nederland 22 oktober 2013, ECLI:NL:RBMNE:2013:5351

Verdachte heeft zich gedurende bijna anderhalf jaar schuldig gemaakt aan (het medeplegen van) handel in merkvervalste goederen, en deelname aan een criminele organisatie. Met de handel in merkvervalste goederen wordt aan de rechthebbenden van de intellectuele eigendomsrechten schade toegebracht.

In de onderhavige zaak zijn veel merkhouders gedupeerd geraakt zoals is gebleken uit de aangiften. Deze merkhouders hebben ten koste van grote marktinspanningen hun merken en designs tot bekende producten gemaakt, die veel goodwill vertegenwoordigen en garant staan voor een constante hoge kwaliteit.

In een periode van ruim anderhalf jaar is immers voor ruim € 4.000.000,00 aan merkvervalste kleding verhandeld. Ruim 45.000 stuks kleding lag verspreid over acht loodsen in Nederland en er is bij verdachten een totaalbedrag van € 120.000,00 aan contant geld in beslag genomen afkomstig van deze handel. Teneinde de handel op deze schaal te kunnen voeren hebben verdachten een goed georganiseerd samenwerkingsverband opgezet, waarin ieder zijn aandeel heeft gehad. Het risico van niet toegestaan zijn van handel in merkvervalste artikelen werd ingeschat op het kwijt kunnen raken van deze goederen en als bedrijfsrisico ingecalculeerd. Spreiding van de goederen over meerdere opslagruimtes en het verplaatsen van goederen van de ene plek naar de andere is daarbij als middel gezien om dit risico te beperken. Soms werd een opslagplaats op naam van iemand anders gehuurd om op die manier buiten beeld te blijven. Drie van de (mede)verdachten, medeverdachte 2, 4 en 6 waren al eerder aangesproken door merkhouders en medeverdachte  en 6 hebben hiervoor ook boetes aan een merkhouder betaald. Desondanks zijn verdachten doorgegaan met hun handel.

Verdachte heeft hierin lange tijd een aandeel gehad. Hij heeft voor de opslag en verkoop van de merkvervalste goederen meerdere opslagplaatsen gehuurd, deze goederen verkocht en na instructie deze goederen geteld en gesorteerd. Verdachte heeft steeds naast deze activiteiten een volledige baan gehad. De rechtbank acht het aandeel van verdachte dan ook kleiner dan die van medeverdachten 1], 2] en 3. Verdachte heeft geen verklaring over zijn handelen afgelegd anders dan dat zijn aandeel klein is. Dit neemt niet weg dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de bewezen geachte feiten.

Dit neemt de rechtbank verdachte zeer kwalijk.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 150 dagen, waarvan 104 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Celstraffen voor creditcard- en pgb-fraude

De rechtbank Den Haag heeft een man veroordeeld tot achttien maanden celstraf, waarvan zes voorwaardelijk, voor creditcardfraude en witwassen. Een medeplichtige vrouw krijgt voor creditcardfraude en sjoemelen met persoonsgebonden budgetten (pgb) acht maanden cel, waarvan vier voorwaardelijk. Haar man wordt vrijgesproken van medeplegen.

De rechtbank stelt vast dat de daders onder valse namen met via internet verkregen creditcardgegevens onder andere vliegtickets, speelgoed, auto-onderdelen en audioapparatuur hebben besteld. De vrouw heeft daarnaast handtekeningen vervalst onder pgb-papieren en daarbij foutieve informatie opgegeven. Ze heeft op die manier een bedrag van ongeveer 163.000 euro valselijk verantwoord en daarvan zelf ongeveer de helft ontvangen, zonder dat zij daar recht op had.

De echtgenoot van de vrouw werd verdacht van medeplegen van de creditcardfraude en het witwassen. De rechtbank ziet hiervoor onvoldoende bewijs. Zo kan onvoldoende vastgesteld worden in hoeverre deze man op de hoogte was van de aanwezigheid van de via fraude bestelde goederen in de woning en ook niet in hoeverre hij betrokken is geweest bij de verkoop van deze goederen.

• Rechtbank Den Haag 28 oktober 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:14321

Verdachte heeft zich gedurende bijna twee jaar schuldig gemaakt aan (het medeplegen van) handel in merkvervalste goederen, en deelname aan een criminele organisatie

Rechtbank Midden-Nederland 22 oktober 2013, ECLI:NL:RBMNE:2013:5197

Verdachte heeft zich gedurende bijna twee jaar schuldig gemaakt aan (het medeplegen van) handel in merkvervalste goederen, en deelname aan een criminele organisatie. In de onderhavige zaak zijn veel merkhouders gedupeerd geraakt zoals is gebleken uit de aangiften.

Deze handel in valse merkkleding heeft op grote schaal en in georganiseerd verband plaatsgevonden. In een periode van bijna twee jaar is immers voor ruim € 4.000.000,00 aan merkvervalste kleding verhandeld. Ruim 45.000 stuks kleding lag verspreid over acht loodsen in Nederland en er is bij verdachten een totaalbedrag van € 120.000,00 aan contant geld in beslag genomen afkomstig van deze handel. Teneinde de handel op deze schaal te kunnen voeren hebben verdachten een goed georganiseerd samenwerkingsverband opgezet, waarin ieder zijn aandeel heeft gehad. Het risico van niet toegestaan zijn van handel in merkvervalste artikelen werd ingeschat op het kwijt kunnen raken van deze goederen en als bedrijfsrisico ingecalculeerd. Spreiding van de goederen over meerdere opslagruimtes en het verplaatsen van goederen van de ene plek naar de andere is daarbij als middel gezien om dit risico te beperken. Soms werd een opslagplaats op naam van iemand anders gehuurd om op die manier buiten beeld te blijven.

Drie van de (mede)verdachten waren al eerder aangesproken door merkhouders en medeverdachte 4 en medeverdachte 6 hebben hiervoor ook boetes aan een merkhouder betaald. Desondanks zijn verdachten doorgegaan met hun handel.

Verdachte heeft hierin een groot aandeel gehad. Hij was degene die een zeer groot aantal ladingen merkvervalste goederen heeft geïmporteerd en heeft doorverkocht. Verdachte heeft daarmee de handel van deze goederen in Nederland gefaciliteerd. Verdachte verkocht die goederen niet alleen aan medeverdachten, maar ook aan anderen.

Dat verdachte daarbij onder druk zou staan, anders dan de druk om de goederen die hij had geïmporteerd te betalen, en zou zijn bedreigd, is de rechtbank niet gebleken. Wetend dat het niet is toegestaan merkvervalste kleding te importeren en te verhandelen is verdachte hier mee doorgegaan.

Bewezenverklaring

Het bewezen verklaarde levert de navolgende strafbare feiten op:

1. medeplegen van het opzettelijk waren, die zelf of op hun verpakking valselijk zijn voorzien van de handelsnaam van een ander of van het merk waarop een ander recht heeft, invoeren, verkopen, te koop aanbieden, afleveren of in voorraad hebben, meermalen gepleegd, terwijl de schuldige het plegen van dit misdrijf als bedrijf heeft uitgeoefend;

en

medeplegen van het opzettelijk waren of onderdelen daarvan die valselijk hetzelfde uiterlijk vertonen als een tekening of model waarop een ander recht heeft, dan wel daarmee slechts ondergeschikte verschillen vertonen, invoeren, verkopen, te koop aanbieden, afleveren of in voorraad hebben, meermalen gepleegd, terwijl de schuldige het plegen van dit misdrijf als bedrijf heeft uitgeoefend;

2. deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Inbeslagname stukken onder notaris

Rechtbank 's-Gravenhage 4 december 2012, ECLI:NL:RBSGR:2012:27755 (gepubliceerd op 23 oktober 2013)

Tegen een aantal verdachten is een strafrechtelijk onderzoek gaande in verband met de verdenking van (een) misdrijf/misdrijven als omschreven in artikel 67, eerste lid, Sv. In het kader van dat onderzoek heeft de officier van justitie op 22 maart 2012 op grond van artikel 126nd Sv in samenhang met artikel 25, negende lid, van de Wet op het Notarisambt (Wna) historische gegevens gevorderd met betrekking tot diverse transacties van en naar de bijzondere rekening van klaagster. In dat kader is gevorderd dat klaagster 5 vragen met betrekking tot die rekening beantwoordt. De antwoorden zijn op 11 mei 2012 door klaagster in een verzegelde envelop aan de officier van justitie ter hand gesteld.

Klaagster heeft aangevoerd dat de gevorderde informatie onder haar afgeleid verschoningsrecht valt en niet onder de uitzonderingsbepaling van artikel 25, negende lid, Wna. Zij heeft zich primair beklaagd over de vordering nu het gaat om een verregaande inbreuk op de geheimhoudingsplicht/verschoningsrecht die zij niet verenigbaar acht met een adequate beroepsuitoefening. Subsidiair beklaagt zij zich over de kennisneming of het gebruik van informatie die voortvloeit uit de vragen 3 en 4 nu het antwoord op deze vragen verder strekt dan “gegevens met betrekking tot de bijzondere rekening” als bedoeld in artikel 25 negende lid, Wna.

De officier van justitie heeft in raadkamer bevestigd dat de gehele vordering is gebaseerd op artikel 25, negende lid, van de Wna. Ten aanzien van (de formulering van) de vragen 1, 2, 3 en 5 is aansluiting gezocht bij artikel 25, achtste lid, Wna, dat betrekking heeft op de bevoegdheden van de belastingdienst. De officier van justitie heeft zich daarbij op het standpunt gesteld dat uit de wetsgeschiedenis van voornoemde bepalingen blijkt dat het openbaar ministerie ruimere bevoegdheden heeft om een notaris te bevragen dan de Belastingdienst. Dit betekent dat de vragen 1, 2, 3 en 5 in ieder geval onder de reikwijdte van artikel 25, negende lid, Wna vallen, nu deze niet verder strekken dan de bevragingsmogelijkheid door de Belastingdienst in artikel 25, achtste lid, Wna.

De rechtbank overweegt hieromtrent als volgt.

Uit de kamerstukken met betrekking tot de invoering van artikel 25 Wna (Memorie van Toelichting, Tweede Kamer, vergaderjaar 2010-2011, 32 700, nr. 3) blijkt dat het verschil in aard en gewicht van het maatschappelijk belang bij fiscale controle in het kader van de heffing en inning van belastingen enerzijds en bij opsporingsonderzoeken naar financieel-economische criminaliteit anderzijds tot uitdrukking is gebracht in de verschillende wijze waarop het achtste en negende lid van artikel 25 Wna zijn vorm gegeven. Hiermee wordt recht gedaan aan het zeer zwaarwegende belang van een effectieve bestrijding van financieel-economische criminaliteit. De informatieverstrekking aan de Belastingdienst is zeer specifiek en restrictief van opzet. Het informatieverzoek van de Belastingdienst dient betrekking te hebben op een specifiek aangeduide transactie of handeling dan wel op een specifiek aangeduide betaling. Naar aanleiding van een dergelijk verzoek kunnen alleen een beperkt aantal in de wet omschreven gegevens door de notaris worden verstrekt. De gegevensverstrekking bij strafrechtelijk onderzoek is minder restrictief voor zover het gaat om gegevens met betrekking tot de bijzondere rekening en sluit aan bij de aard en de reikwijdte van de specifieke opsporingsbevoegdheid die in een concreet geval wordt uitgeoefend.

Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat uit voornoemde wetsgeschiedenis inderdaad blijkt dat de wetgever beoogd heeft aan de officier van justitie een ruimere informatiebevoegdheid toe te kennen ten aanzien van de bijzondere rekening van een notaris dan aan de Belastingdienst. Nu ook naar het oordeel van de rechtbank met de beantwoording van vragen 1, 2 en 5 niet meer informatie wordt verstrekt dan de Belastingdienst reeds op grond van artikel 25, achtste lid, Wna kan opvragen, vallen de hiermee gevorderde gegevens in ieder geval binnen de reikwijdte van het negende lid.

Dat geldt ook voor de beantwoording van vraag 3. In het achtste lid van artikel 25 Wna wordt onder b. immers bepaald dat de notaris niet alleen de gegevens dient te verstrekken van de personen die bij de onderzochte transactie betrokken zijn, maar ook hun onderlinge verband moet aanduiden. Gelet hierop valt de vraag naar de specifieke betrokkenheid van [verdachte] bij de onderhavige transactie naar het oordeel van de rechtbank onder het bepaalde in het achtste lid.

De rechtbank acht derhalve het beklag voor zover het ziet op deze vragen van de vordering ongegrond.

Ten aanzien van vraag 4 overweegt de rechtbank als volgt.

De rechtbank stelt voorop dat de beantwoording van deze vraag naar haar oordeel niet valt onder het bepaalde in het achtste lid. Bij de daar bedoelde betrokken personen gaat het immers om personen die direct bij de transactie/betaling betrokken waren. De vraag van de officier van justitie lijkt echter verder te strekken nu gevraagd wordt naar gegevens van gevolmachtigden, woordvoerders en contactpersonen en naar hun specifieke rol. Ter zitting heeft de officier van justitie aangegeven dat de vraag inderdaad ten doel heeft informatie te verkrijgen over de betrokkenheid van andere personen (dan [verdachte]) bij de financiële afwikkeling van de transactie(s) met betrekking tot de in de vordering aangeduide, door [verdachte] van de kwaliteitsrekening van klager ontvangen geldsom. Doel is zicht te krijgen of anderen bij die geldstroom zijn betrokken en zo ja, op welke wijze. Gelet op deze toelichting is de rechtbank is van oordeel dat deze gegevens vallen binnen de aard en reikwijdte van de specifieke opsporingsbevoegdheid van de officier van justitie in het onderhavige geval en dus binnen het bereik van het negende lid van artikel 25 Wna.

Klaagster is dan ook verplicht de gegevens met betrekking tot de bijzondere rekening die de officier van justitie vordert in het kader van het strafrechtelijk onderzoek te verstrekken. De rechtbank acht het beklag ten aanzien van vraag 4 van de vordering eveneens ongegrond.

De rechtbank verklaart het beklag ongegrond.

Lees hier de volledige uitspraak.