Toetsingskader witwassen indien geen direct bewijs voor brondelicten aanwezig is

Rechtbank Amsterdam 26 juni 2013, ECLI:NL:RBAMS:2013:3901

Verdachte wordt verdacht van (het medeplegen van) gewoontewitwassen.

Gedurende een periode van vijf jaren is er met grote regelmaat contant geld gestort op de (gezamenlijke) bankrekeningen van verdachte en zijn rekeningen in de penitentiaire inrichtingen waar hij verbleef. Verdachte heeft gedurende voornoemde periode geen legaal inkomen. Zijn toenmalige partner (persoon 1) had wel inkomen uit arbeid en uitkering, maar dat inkomen is volgens het Openbaar Ministerie te laag om de grote hoeveelheid contante stortingen op de rekeningen van verdachte te kunnen verklaren. Daarentegen zijn er in de visie van het Openbaar Ministerie wel aanwijzingen dat verdachte en persoon 1 zich met strafbare feiten bezighielden. Zo heeft verdachte in 2003 een transactie aangeboden gekregen voor het aanwezig hebben van een hennepplantage en is hij in 2006 onder meer veroordeeld voor het telen van hennep. Persoon 1 heeft in 2006 een transactie aangeboden gekregen voor het aanwezig hebben van een hennepplantage.

De vraag die aan de rechtbank voorligt, is of verdachte zich, al dan niet samen met persoon 1, heeft schuldig gemaakt aan (gewoonte-) (schuld) witwassen.

Bij deze beoordeling dient als uitgangspunt te worden genomen dat er geen direct bewijs voor brondelicten aanwezig is. Volgens het door het Hof Amsterdam gewezen arrest van 11 januari 2013, LJN BY8481, dient de toetsing door de zittingsrechter de volgende stappen te doorlopen.

Allereerst zal moeten worden vastgesteld of de aangedragen feiten en omstandigheden van dien aard zijn dat zonder meer sprake is van een vermoeden van witwassen. Indien dat zo is, mag van de verdachte worden verlangd dat hij een verklaring geeft voor de herkomst van het geld. Een dergelijke verklaring dient concreet, min of meer verifieerbaar en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijk te zijn. Zodra het door de verdachte geboden tegenwicht daartoe aanleiding geeft, ligt het vervolgens op de weg van het Openbaar Ministerie om nader onderzoek te doen naar de, uit de verklaringen van de verdachte blijkende, alternatieve herkomst van het geld. Uit de resultaten van een dergelijk onderzoek zal dienen te blijken dat met voldoende mate van zekerheid kan worden uitgesloten dat de geldbedragen waarop de verdenking betrekking heeft, een legale herkomst hebben en dat dus een criminele herkomst als enige aanvaardbare verklaring kan gelden.

Tegen de achtergrond van dit kader wordt het navolgende overwogen en opgemerkt.

Verdachte beschikte in de periode waarop de tenlastelegging betrekking heeft niet over enige legale inkomsten. De contante stortingen kunnen gezien de hoeveelheid en de verklaring van persoon 1 niet worden verklaard uit de legale inkomsten van persoon 1. Verdachte heeft in 2003 een transactie van justitie betaald naar aanleiding van een vondst van een hennepplantage. persoon 1 heeft in 2006 ook een transactie van justitie betaald voor eenzelfde feit. Voorts heeft persoon 1 verklaard dat zij een hennepplantage heeft gehad en tien maal heeft geoogst. In dat kader heeft zij verklaard dat zij onvoldoende geld had om in haar levensonderhoud te voorzien anders dan met ondersteuning van de inkomsten uit een hennepplantage. Die oogst heeft zij vervolgens verkocht aan een growshop. De opbrengst heeft ze op haar (Fortis) bankrekening gestort. In 2006 is verdachte veroordeeld voor het plegen van diverse strafbare feiten in de periode januari tot en met september 2003. Daarnaast bevinden zich in het dossier nog stukken, namelijk informatie van de CIE en een OVC gesprek, waaruit afgeleid zou kunnen worden dat verdachte geld zou hebben gekregen van

Persoon 4 in verband met de strafzaak waarvoor hij in 2006 is veroordeeld. Kortom, het dossier biedt zonder meer aanwijzingen dat het geld uit enig misdrijf afkomstig is.

De hiervoor weergegeven feiten en omstandigheden, in onderling verband en samenhang bezien, zijn van dien aard dat zij het vermoeden van witwassen zonder meer rechtvaardigen. Gelet hierop mag van de verdachte worden verlangd dat hij een concrete, min of meer verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring geeft aangaande de op zijn rekening en ten behoeve van hem gedane stortingen.

De verdachte heeft gedurende het politieonderzoek en tijdens de behandeling van de zaak goeddeels gezwegen met betrekking tot de periode 2003 tot en met 2006. Hij heeft over die periode niet willen verklaren, omdat die periode ‘een zwart doek’ voor hem is. Feit is dat hij gedurende een periode van bijna vijf jaren in totaal een bedrag van € 26.280,- aan contant geld op zijn bank- of PI rekening heeft gestort dan wel gestort gekregen, in ieder geval ter beschikking heeft gekregen. Verdachte heeft gewezen op bedragen die hij in de periode daarna contant van zijn ouders en schoonmoeder heeft geleend. Evenwel deze bedragen kunnen de gedane stortingen niet verklaren, nu verdachte en medeverdachte persoon 1 hebben verklaard dat deze geleende bedragen gebruikt zijn om een caravan en auto’s te kopen. Verdachte heeft derhalve geen concrete, min of meer verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring gegeven voor de herkomst van het gestorte geld, terwijl dit wel op zijn weg had gelegen. Dit brengt de rechtbank tot het oordeel dat het niet anders kan zijn dan dat het geld dat contant op zijn rekeningen is gestort een misdadige herkomst heeft.

Verdachte heeft zich gedurende een periode van bijna vijf jaren door middel van het (laten) doen van vele transacties schuldig gemaakt aan het witwassen van geldbedragen. Het op dergelijke, structurele wijze witwassen van geldbedragen levert naar het oordeel van de rechtbank, en anders dan door de officier van justitie gesteld, gewoontewitwassen op.

In de onderhavige zaak geldt als oriëntatiepunt voor het witwassen van € 10.000,- tot € 70.000,- een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twee tot vijf maanden. De rechtbank neemt voor het onderhavige feit, waarbij het gaat om een totaalbedrag van € 26.280,-, als uitgangspunt een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 47 dagen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Geen straf voor actievoerders Greenpeace

De achttien actievoerders die vorig jaar een aantal Shell tankstations stillegden om actie te voeren tegen olieboringen bij de Noordpool krijgen geen straf opgelegd van de rechtbank Den Haag. De rechtbank is wel van oordeel dat de actievoerders een strafbaar feit hebben gepleegd.

Het Wetboek van Strafrecht geeft rechters de mogelijkheid om onder omstandigheden geen straf op te leggen. De rechtbank oordeelt in dit geval dat de actievoerders een strafbaar feit hebben gepleegd, maar dat het overtreden van de wet meer aan de organisatie Greenpeace is toe te rekenen dan aan de individuele actievoerders. Daarom heeft de rechtbank de actievoerders schuldig verklaard zonder oplegging van straf.

De actievoerders hebben op 14 september 2012 bij een groot aantal tankstations in Nederland de vulpistolen van de brandstofslangen met beugelsloten en tiewraps aan elkaar gemaakt. Er was geen fysieke schade aan de tankstations en de hinder voor Shell en de pomphouders was beperkt.

De rechtbank stelt dat de actievoerders wel een onveilige situatie hebben laten ontstaan. Zij hebben de tankstations onbruikbaar gemaakt en zijn vervolgens weggegaan zonder duidelijke informatie achter te laten over de duur van de actie en zonder duidelijke contactgegevens achter te laten. Daardoor was de actie niet proportioneel, het handelen van de actievoerders wederrechtelijk en strafbaar.

• Rechtbank Den Haag 23 augustus 2013, ECLI:NL:RBDHA:2013:10766

Verdachte en zijn twee medeverdachten worden veroordeeld voor valsheid in geschrifte en het opzettelijk gebruik maken van die valse geschriften, nauwe en bewust samenwerking

Rechtbank Amsterdam 20 juni 2013, ECLI:NL:RBAMS:2013:5303

Essentie

Verdachte heeft zich samen met anderen door middel van een vooropgezet plan schuldig gemaakt aan frauduleus handelen. Hierdoor heeft verdachte met anderen een financiële instelling bewogen op basis van valse stukken een hypothecaire lening te verstrekken.

Feiten

In maart 2010 komen bij de Fiod twee meldingen binnen van de Financial Intelligence Unit (FIU) van ongebruikelijke contante stortingen gedaan door A (tevens medeverdachte) in november 2007. Op 20 december 2007 heeft A een woonhuis gekocht voor € 250.000 waarvan € 168.000 is gefinancierd door middel van een hypothecaire lening bij SNS bank en het restant in twee tranches contant is gestort op de rekening van de notaris.

Deze contante stortingen werden als verdacht aangemerkt omdat uit informatie van de Belastingdienst blijkt dat A in de voorgaande jaren geen inkomen of vermogen had. Daarom wordt naar de aankoop van de woning adres 1 te plaats een onderzoek ingesteld. Uit dit onderzoek blijkt dat A de hypothecaire lening mede heeft gekregen op basis van een inkomensverklaring, waarin staat aangegeven dat A een jaarinkomen van € 40.000,- geniet. Deze inkomensverklaring is ondertekend door A en door de hypotheekadviseur B (tevens medeverdachte). Deze inkomensverklaring blijkt vals te zijn, nu A toen geen jaarinkomen genoot van € 40.000.

Op 12 maart 2012 vindt er een doorzoeking plaats in de woning. In de woning wordt dan niet A, maar de broer van A, verdachte, aangetroffen, alsmede de dochter van verdachte. Tijdens de doorzoeking wordt tevens een agenda uit 2008 aangetroffen waarin aantekeningen met betrekking tot verdachte, een hypotheek en B staan geschreven. Verdachte heeft verklaard dat die agenda van hem is.

De vraag die ter beantwoording aan de rechtbank voorligt, luidt of verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de valsheid in geschrifte en of hij dit samen met B en/of A heeft gedaan. Vervolgens ligt de vraag aan de rechtbank voor of verdachte ook, samen met B en/of A, opzettelijk gebruik heeft gemaakt van die valse stukken voor het aanvragen van een hypothecaire lening.

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat bewezen kan worden dat verdachte samen met B en A de inkomensverklaring en het formulier ‘aanvraag hypotheek’ valselijk heeft opgemaakt en vervolgens opzettelijk gebruik heeft gemaakt van deze vervalste documenten ter verkrijging van een hypothecaire lening.

Standpunt van de verdediging

De verdediging stelt zich op het standpunt dat verdachte van zowel het onder feit 1 als feit 2 ten laste gelegde dient te worden vrijgesproken en overweegt daartoe als volgt.

Uit het dossier is niet af te leiden dat verdachte enige betrokkenheid bij, dan wel wetenschap heeft gehad van het (doen) opmaken van de gewraakte documenten en het gebruik maken van die documenten.

De documenten zijn opgemaakt en opgestuurd door B en ondertekend door A en uit het dossier blijkt niet dat verdachte enige bemoeienis heeft gehad met deze documenten. In het dossier zijn ook geen aanknopingspunten te vinden laat staan bewijs dat verdachte enige wetenschap had van de valse inhoud van de documenten. Van opzet, al dan niet in voorwaardelijke vorm is dan ook geen sprake. Verdachte is niet betrokken geweest bij het aangaan van de hypothecaire lening, het opmaken van de stukken of het insturen van de betreffende documenten.

Evenmin is er bewijs dat er een nauwe en bewuste samenwerking is geweest tussen verdachte en B en/of A met betrekking tot het opmaken van de betreffende documenten.

Dat uit het dossier zou kunnen worden afgeleid dat verdachte heeft gekeken naar de woning voordat deze werd gekocht, dat hij daar verbleef ten tijde van de doorzoeking, dat A mogelijk via verdachte met B in contact is gekomen en dat verdachte de hypothecaire lasten betaalt, behelst geen bewijs voor het aan verdachte ten laste gelegde, aldus de verdediging.

Oordeel van de rechtbank

Met de officier van justitie - maar anders dan de verdediging - is de rechtbank op basis van de in bijlage 1 vervatte bewijsmiddelen van oordeel dat verdachte zich samen met B en A heeft schuldig gemaakt aan valsheid in geschrifte en het vervolgens opzettelijk gebruik maken van die valse geschriften ter verkrijging van een hypothecaire lening. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.

Zowel het aanvraagformulier hypotheek als de inkomensverklaring, beide op naam van A, zijn valselijk en in strijd met de waarheid opgemaakt, nu A in 2006 en 2007 in het geheel geen inkomen genoot. A is pas in januari 2008 gestart met zijn bedrijf en de in 2007 vermelde inkomensgegevens van A kunnen dan ook niet zijn gebaseerd op prognoses dan wel jaarcijfers, nu die stukken destijds niet bestonden.

Deze valselijk opgemaakte documenten voor het verkrijgen van een hypothecare lening met woning aan de adres 1 als onderpand, zijn ondertekend door A en B.

Uit de getuigenverklaringen, de verklaring van A en uit het notitieboekje en de agenda 2008 van verdachte, blijkt dat verdachte zeer nauw betrokken is geweest bij het aankopen van de woning adres 1 te plaats en het aanvragen van de hypothecaire lening op naam van A. Immers is het verdachte geweest die de woning voor en na de aankoop meerdere malen heeft bezocht, is het verdachtes idee geweest om het huis te kopen en is A via verdachte bij B terechtgekomen. A heeft ook verklaard dat alle afspraken tussen hem en B door verdachte werden gemaakt en dat verdachte de hypothecaire lasten en alle andere lasten van de woning betaalt. Daarnaast is verdachte ook degene die belang had bij de woning, nu hij in die woning is aangetroffen en de dochter van verdachte daar een kamer heeft. Daarnaast blijkt uit de aantekeningen in het notitieboekje van verdachte dat hij degene is geweest die naast de hypothecaire lening ook bij anderen geld heeft geleend voor de woning.

Onder voormeld samenstel van omstandigheden kan het naar het naar oordeel van de rechtbank, niet anders zijn dat verdachte die woning voor zichzelf wilde kopen en dat verdachte voor de financiering van die woning een vooropgezet plan heeft gemaakt om door middel van A en met behulp van de door B valselijk opgemaakte stukken een hypothecaire lening te verkrijgen. De rechtbank grondt hier haar overtuiging ook op de uit de door verdachte opgemaakte aantekeningen in zijn agenda 2008. De aantekening “hoe gedaan v. A als start ondernemer v. hypo” sluit aan bij de door de rechtbank als ongeloofwaardig ter zijde geschoven verklaring van B, te weten dat B een inkomen heeft opgegeven op basis van prognoses en jaarcijfers. A was op dat moment geen startende ondernemer en beschikte dus helemaal niet over stukken waar B op doelt. Daarnaast wist verdachte ook dat A op dat moment geen werk had en dus ook geen inkomen genoot.

In dit samenstel is sprake van een nauwe en bewuste samenwerking geweest tussen B, A en verdachte en was er sprake van een gezamenlijke uitvoering om via A en valselijk opgemaakte documenten een hypothecaire lening te verkrijgen ter financiering van die woning. Ten aanzien van het oogmerk is de rechtbank van oordeel dat alle drie de verdachten de bedoeling hadden die documenten te gebruiken voor het aanvragen van een hypothecaire lening ter financiering van de adres 1 te plaats.

Gelet op het voorgaande en gelet op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat zoals opgenomen in bijlage 1 grondt de rechtbank haar beslissing dat verdachte de aan hem ten laste gelegde feiten heeft begaan zoals hieronder weergegeven.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren.

Lees hier de volledige uitspraak.

Bezwaarschrift ex art. 182 lid 6 Sv. ingediend ná verwijzing door de zittingsrechter naar de RC toch ontvankelijk

Rechtbank Noord-Holland 19 augustus 2013, ECLI:NL:RBNHO:2013:7332

Ontvankelijkheid

Ter openbare terechtzitting van 10 juni 2013 heeft de rechtbank de zaak – open – verwezen naar de rechter-commissaris teneinde lopende onderzoeken af te ronden en voorts al datgene te doen wat de rechter-commissaris overigens in overleg met de officier van justitie en de raadsvrouw wenselijk of noodzakelijk acht. De rechtbank heeft daarmee aangegeven dat de rechter-commissaris beslissingsbevoegdheid toekomt om binnen de wettelijke en de door de rechtbank vermelde (in casu geen bijzondere) grenzen bepaalde onderzoeken uit te voeren, zulks ter beoordeling door de rechter-commissaris. Voor zover de rechter-commissaris in dat kader bepaalde beslissingen neemt waarmee de verdediging zich niet kan verenigen, komt de vraag aan de orde of daartegen een rechtsmiddel bij de raadkamer van de rechtbank openstaat of dat de beslissing bij de verwijzende zittingsrechter dient te blijven.

De rechtbank is in het onderhavige geval van oordeel dat bezwaarde tegen deze tussentijdse beslissing van de rechter-commissaris een bezwaarschrift kan indienen bij (de raadkamer van) de rechtbank. Het enkele feit dat in artikel 316, lid 3 (nieuw) van het Wetboek van Strafvordering de eerste afdeling van de Derde Titel van dit wetboek niet is vermeld, maakt dat niet anders. In bedoelde afdeling is aan de verdachte het recht toegekend een bezwaarschrift in te dienen bij de rechtbank indien de rechter-commissaris weigert de door de verdachte gewenste onderzoekshandelingen te verrichten (artikelen 182, lid 6 en 183, lid 3 Sv). Laatstgenoemde artikelen hebben betrekking op het vóóronderzoek (voorheen gerechtelijk vooronderzoek) als er van (een voornemen tot) dagvaarden, laat staan een zittingsrechter, nog geen sprake is. In die zin is het begrijpelijk dat de eerste afdeling van de Derde Titel niet in artikel 316, lid 3, Sv is opgenomen: van vooronderzoek in evenbedoelde zin kan immers in de situatie van artikel 316 Sv geen sprake meer zijn. Het wegvallen van de bij dit wetboek bepaalde mogelijkheid om een bezwaarschrift in te dienen staat in het onderhavige geval echter niet in de weg aan de ontvankelijkheid van bezwaarde in zijn bezwaarschrift.

In de thans aan de orde zijnde zaak, waarin een open verwijzing naar de rechter-commissaris heeft plaatsgevonden, heeft de zittingsrechter aan de rechter-commissaris opdracht gegeven om nader vooronderzoek te verrichten dat feitelijk nauwelijks verschilt van een vooronderzoek vóór dagvaarding, mede gelet op de toepasselijkverklaring van tal van bepalingen betreffende de uitvoering van het vooronderzoek in artikel 316 Sv. Als onder deze omstandigheden door de zittingsrechter de voortzetting van het vooronderzoek (weer) aan de rechter-commissaris wordt overgelaten, staat een redelijke wetstoepassing er niet aan in de weg dat de verdediging de bevoegdheid wordt gegeven om een bezwaarschrift in te dienen tegen bepaalde beslissingen van de rechter-commissaris op gelijke wijze als bij het vooronderzoek vóór dagvaarding. Het tegendeel komt de rechtbank onredelijk voor ten opzichte van de verdediging. Op de voet van de artikelen 445 en 446 Sv zou de verdediging bijvoorbeeld na een regiezitting, waarin vorderingen respectievelijk verzoeken van de officier van justitie en de verdediging aan de orde kunnen komen, géén beroep tegen beschikkingen van de rechter-commissaris bij de rechtbank kunnen instellen (artikel 445 Sv) en de officier van justitie wèl (artikel 446 Sv). Dit klemt te meer nu artikel 185 Sv (over de regiezitting) zowel van toepassing is op de situatie vóór als ná dagvaarding. Een en ander nog los van de onpraktische gevolgen waarbij in het bijzonder valt te denken aan vertraging van het strafproces, onder meer bestaande uit extra regiezittingen, welk gevolg de wetgever nu juist door de nieuwe wetgeving wil voorkomen. De in de wet verankerde afbakening van de regiefunctie tussen de zittingsrechter en de rechter-commissaris blijft bij dit alles overigens altijd en geheel in handen van de uiteindelijk verantwoordelijke zittingsrechter. Deze immers bepaalt of en op welke wijze zaken naar de rechter-commissaris worden verwezen. Dat kan open gebeuren, zoals in het onderhavige geval, of beperkt, in welk geval bezwaarschriften tegen beslissingen van de rechter-commissaris minder voor de hand liggen.

Gelet op al het voorgaande en gelet op het feit dat het bezwaarschrift binnen veertien dagen na het nemen van de afwijzende beschikking van de rechter-commissaris is ingediend, is bezwaarde ontvankelijk in zijn bezwaarschrift.

Het oordeel van de rechtbank

De rechter-commissaris heeft in haar beschikking van 1 augustus 2013 verzoeken van bezwaarde gedeeltelijk toegewezen en het verzoek afgewezen tot het horen van de voorgedragen getuigen 1, 2 en 3. Deze getuigen zijn, aldus de rechter-commissaris, niet eerder gehoord en door de raadsvrouw zou niet zijn aangegeven waar de door de raadsvrouw gestelde eigen wetenschap van deze getuigen uit zou bestaan. Verder zou al uit het dossier blijken dat verdachte (bezwaarde) en het slachtoffer overlast van elkaar hebben ondervonden, er is bovendien kennelijk sprake van gehorige woningen. Overigens zouden andere wel te horen getuigen ook over de gestelde overlast kunnen verklaren.

Bezwaarde heeft in zijn bezwaarschrift aangevoerd dat hij recht en belang heeft dat ten behoeve van zijn verdediging de drie afgewezen getuigen wel worden gehoord omdat het onderzoek zich tot nu toe met name heeft gericht op getuigen á charge. De voorgeschiedenis van het incident zou van belang zijn voor de door de rechtbank te nemen beslissingen over een eventuele straf of maatregel. De rechter-commissaris heeft ook het nog nader onderbouwde verzoek van de verdediging om de drie genoemde getuigen alsnog te horen niet gehonoreerd.

De rechtbank is van oordeel dat de rechter-commissaris voldoende heeft toegelicht op welke gronden zij het verzoek tot het horen van de drie genoemde getuigen heeft afgewezen. Immers, de gestelde geluidsoverlast komt reeds voldoende aan bod op andere wijze dan door het horen van bedoelde drie getuigen. Ook uit het verhandelde in raadkamer kan worden afgeleid dat van het horen van genoemde getuigen kan worden afgezien, nu redelijkerwijs valt aan te nemen dat verdachte daardoor niet in zijn verdediging wordt geschaad.

De beslissing

De rechtbank verklaart bezwaarde ontvankelijk in zijn bezwaarschrift.

De rechtbank verklaart het bezwaarschrift ongegrond.

Lees hier de volledige uitspraak.

Opzettellijk onjuiste aangiften Omzetbelasting: beroep op ontbreken opzet doordat verdachte onder zodanige geestelijke druk stond, dat hij niet meer adequaat in staat was tot handelen

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 20 augustus 2013, ECLI:NL:RBZWB:2013:6113

Essentie

Verdachte heeft drie aangiften OB onjuist ingediend. In één aangifte gaf hij niet het volledige bedrag aan OB op dat moest worden afgedragen. In twee andere aangiften gaf hij in strijd met de waarheid op dat bedrijf 1 in het geheel geen OB verschuldigd zou zijn. Hierdoor heeft verdachte een af te dragen bedrag aan OB van in totaal ruim € 337.000,-- verzwegen.

Het doen van elektronische aangifte vereist een zeker niveau van coördinatie van geestelijke en lichamelijke functies, zodat verdachte er bewust voor moet hebben gekozen om de aangiften onjuist te doen en er dus sprake was van opzet. De hoogte van het gefraudeerde bedrag laat een werkstraf niet meer toe, zodat een gevangenisstraf van 8 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk, wordt opgelegd.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank weliswaar tot een bewezenverklaring kan komen, maar dat verdachte door zijn psychische toestand in een inadequate vermogenstoestand was komen te verkeren. Hij was daardoor niet in staat zijn wil te bepalen zodat verdachte niet schuldig kan worden verklaard. Primair bepleit de raadsman om die reden een ontslag van rechtsvervolging. Subsidiair betwist de raadsman dat verdachte het opzet had om de belastingdienst te benadelen.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht op grond van het volgende wettig en overtuigend bewezen dat verdachte in de aangiften over het derde en vierde kwartaal 2006 alsmede in de aangifte over de maand mei 2007 steeds een te laag bedrag aan omzet en aan verschuldigde OB heeft aangegeven.

Getuige 1 van de Belastingdienst/Centrale administratie heeft verklaard dat de aangiften OB over (onder meer) de tijdvakken derde en vierde kwartaal 2006 en over de maand mei 2007 door bedrijf 1, gevestigd te Rosmalen, elektronisch via internet zijn ingediend op de computersystemen van de belastingdienst. De aangifte OB over het derde kwartaal 2006 kwam binnen op 27 oktober 2006. Die over het vierde kwartaal 2006 op 29 januari 2007 en de aangifte over mei 2007 werd ontvangen op 24 juli 2007.

Verbalisant heeft uit de gereconstrueerde administratie van bedrijf 1 vastgesteld dat over de jaren 2006 en 2007 te weinig OB is aangegeven op aangifte. Verder heeft hij vastgesteld dat over het derde kwartaal 2006 een omzet had moeten worden aangegeven van € 831.541,-- en dat daarover een bedrag aan OB verschuldigd was van € 157.991,--, terwijl op die aangifte een omzet stond vermeld van € 595.100,-- en een daarover verschuldigde OB van € 113.069,--. Over het vierde kwartaal 2006 was een OB van

€ 83.248,-- verschuldigd bij een omzet van € 439.356,--. Echter was er over dat kwartaal aangegeven dat geen OB verschuldigd zou zijn en de omzet nihil bedroeg. Ook over de maand mei 2007 is een aangifte ingediend waarop zowel een omzet als een bedrag aan verschuldigde OB van nihil is aangegeven, terwijl over dat tijdvak een omzet is gerealiseerd van € 1.100.000,-- en € 209.000,-- OB verschuldigd was. Bij notariële akte, waarbij verdachte zowel de verkoper (bedrijf 1) als de koper, bedrijf 2 vertegenwoordigde, is de eigendom van twee percelen bouwterrein overgedragen van bedrijf 1 naar bedrijf 2 tegen een verkoopprijs van € 1.100.000,--. In de akte staat dat bedrijf 2 daartoe aan bedrijf 1 verschuldigd was die koopsom, vermeerderd met € 209.000,-- aan af te dragen OB.

Verdachte heeft op de zitting verklaard dat bedrijf 2 € 1.309.000,-- heeft voldaan door dat bedrag op de rekening-courant die verdachte en/of bedrijf 1 bij bedrijf 2 had in mindering te brengen.

Verdachte heeft ter zitting bevestigd dat hij de aangiften OB elektronisch heeft ingediend. Hij heeft voorts verklaard dat hij de voornoemde cijfers die ten grondslag liggen aan de aangiften ook niet betwist. Hij dacht dat bedrijf 2 de kwestie rondom de OB van hem over zou nemen en verder zou afwerken.

In de aangifte over het derde kwartaal 2006 heeft hij een te laag bedrag aan verschuldigde OB opgegeven en in de aangiften over het vierde kwartaal 2006 en over mei 2007 heeft hij aangegeven dat bedrijf 1 geen OB verschuldigd was, terwijl bedrijf 1 wel OB had moeten aangeven.

Rb: De stelling van verdachte dat hij in de veronderstelling verkeerde dat bedrijf 2 de verschuldigde OB over de maand mei 2007 zou aangeven en afdragen, maakt niet dat bedrijf 1 dan dus een nihilaangifte over die maand kan doen. Bedrijf 1 heeft immers een met OB belaste prestatie verricht in de vorm van de overdacht van de grond en is daarmee de rechtspersoon die moet zorgdragen voor het aangeven en afdragen van de dienaangaande verschuldigde OB.

De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag geplaatst of verdachte deze aangiften opzettelijk onjuist heeft gedaan (standpunt officier van justitie) of dat bij verdachte het opzet ontbrak omdat hij onder zodanige geestelijke druk stond, dat hij niet meer adequaat in staat was tot handelen (standpunt verdediging).

Naar het oordeel van de rechtbank onderbouwt de rapportage, welke de raadsman daartoe heeft overgelegd, niet dat bij verdachte sprake is van een zodanige stoornis dat daardoor elke vorm van inzicht in de draagwijdte van zijn handelen heeft ontbroken. Naar vaste jurisprudentie (de rechtbank verwijst naar het arrest van de Hoge Raad van 9 december 2008, LJN BD2775) moet daarvan sprake zijn, wil zo’n stoornis aan een bewezenverklaring in de weg staan. Het invullen en versturen van de betreffende aangiften OB vereisten immers iedere keer weer het maken van een bewuste keuze door verdachte. Zeker als er enige activiteit van een dader wordt gevergd, en dat is het geval bij het doen van een elektronische aangifte, welke immers een zeker niveau van coördinatie van geestelijke en lichamelijke functies met zich brengt, kan het niet anders dan dat verdachte een bewuste keuze heeft gemaakt om te weinig of geen omzet en OB aan te geven. Verdachte heeft de aangiften derhalve opzettelijk onjuist gedaan.

Strafoplegging

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 8 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Lees hier de volledige uitspraak.

Veroordeling voor onjuiste verklaring luchtvracht

De militaire kamer heeft een op vliegbasis Leeuwarden gelegerde militair veroordeeld voor valsheid in geschrifte. De man tekende en verstrekte zogenaamde ‘Non Dangerous Goods’-formulieren, bestemd voor luchtvracht vanuit Afghanistan naar Nederland. Hij deed dit echter zonder te controleren of de vracht daadwerkelijk ongevaarlijk was.

Veiligheid in gevaar

Doordat de man deze formulieren ongezien en zonder verdere controle ondertekende, bracht hij de veiligheid van het luchtverkeer en de bemanning van het betreffende vliegtuig in gevaar. Er zijn grote hoeveelheden scherpe munitie verzonden, zonder dat dit bekend was bij de betrokken personen. Omdat hij  munitiebeheerder is, had hij op de hoogte moeten zijn van wat er vervoerd werd en waaraan hij, onder zijn verantwoording, de status ‘Non Dangerous Goods’ gaf.

Veroordeling

De man is verder veroordeeld voor de invoer, zonder vergunning, van 203 scherpe patronen in zijn persoonlijke bagage en het voorhanden hebben van patroonmagazijnen. De man is veroordeeld tot een werkstraf  van 80 uur.

Vrijspraak

De man is, evenals een collega, vrijgesproken voor de invoer van een andere partij munitie. Het betrof hier onder meer gebruikte hulzen. Nu niet vast stond dat deze als hulzen hergebruikt konden worden kunnen deze naar het oordeel van de militaire kamer niet als munitie in de zin van de Wet Wapens en Munitie worden aangemerkt.

• Rechtbank Gelderland 19 augustus 2013, ECLI:NL:RBGEL:2013:2430
• Rechtbank Gelderland 19 augustus 2013, ECLI:NL:RBGEL:2013:2429

De rechtbank acht bewezen dat verdachte, De Roy van Zuydewijn, zich schuldig heeft gemaakt aan valsheid in geschrift

Rechtbank Amsterdam 13 augustus 2013, ECLI:NL:RBAMS:2013:5046

Essentie

De rechtbank acht bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan valsheid in geschrift door het opstellen van een valse factuur. De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 22c (oud), 22d (oud) en 225 van het Wetboek van Strafrecht. Verdachte wordt veroordeeld tot een taakstraf van 100 uren.

Feiten

Op 28 oktober 1998 is de onderneming X opgericht. De onderneming wordt gedreven door verdachte. Er zijn door verdachte geen andere mensen benoemd die binnen X een rol spelen en de onderneming wordt door hem als eenmanszaak gedreven. Naast verdachte is binnen X geen personeel in dienst. De facturen van X worden door verdachte of in opdracht van verdachte gemaakt. Vanuit X verricht verdachte werkzaamheden voor onder andere C. De betalingen van C voor de werkzaamheden die verdachte voor C verricht, worden tot en met februari 2001 overgemaakt op een girorekening van X. Op verzoek van X worden door C de rekeningen vanaf maart 2001 overgemaakt op bankrekening rekeningnummer 1. Naast voornoemde bankrekening, opent verdachte h/o X op 20 maart 2001 bij bank de bankrekening rekeningnummer 2.

Verdachte heeft in 1999 rechtspersoon 2 opgericht. Binnen rechtspersoon 2 i.o. houdt hij zich bezig met de automatisering van stockopties. De werkzaamheden van rechtspersoon 2 i.o zijn vanaf 28 mei 2001 ondergebracht in de onderneming rechtspersoon 4. Middels een statutenwijziging van rechtspersoon 4 is de statutaire naam op 5 juli 2001 gewijzigd in rechtspersoon 2. Verdachte staat vanaf 28 mei 2001 tot 21 juni 2002 als enig aandeelhouder en bestuurder van de onderneming rechtspersoon 2 ingeschreven. Hetgeen verdachte vanuit zijn werk in X verdient, stopt hij in rechtspersoon 2 om op – onder andere – deze wijze de investeringen in deze BV te kunnen financieren. Op 11 januari 2001 is door verdachte bij bank de bankrekening rekeningnummer 3 geopend. Voornoemde bankrekening staat op naam van rechtspersoon 2 i.o.

Met dagtekening 31 juli 2001 wordt een factuur met factuurnummer 001001, met daarop het logo van X, aan rechtspersoon 1 verstrekt, een vennootschap van F en G. Gefactureerd wordt een bedrag van ƒ 238.000,- (inclusief BTW). De factuur vermeldt: “Betreft: project” en als omschrijving van de door X verzorgde activiteiten het maken en aanpassen van diverse tekstvoorstellen voor een verkoopbrochure, het vertalen in het Duits van deze brochure en begeleidend schrijven en het begeleiden van diverse presentaties aangaande het project project.

Ondanks de omstandigheid dat F en G niet weten wie achter X zit en of de in de factuur vermelde werkzaamheden zijn verricht, neemt rechtspersoon 1 de factuur op in haar administratie onder project project en maakt op 31 juli 2001 – met als valutadatum 1 augustus 2001 – het factuurbedrag van ƒ 238.000,- (inclusief BTW) bij wijze van spoedopdracht over op de door verdachte op 20 maart 2001 nieuw geopende bankrekening met nummer rekeningnummer 2, conform het in de factuur genoemde rekening nummer. Dit betreft de eerste transactie op deze bankrekening. Naar aanleiding van een verzoek van verdachte van 2 augustus 2001 wordt op 3 augustus 2001 het bedrag van ƒ 238.000,- (inclusief BTW) overgeboekt naar de door verdachte op 11 januari 2001 geopende bankrekening rekeningnummer 3. Deze bankrekening staat op naam van rechtspersoon 2.

Ten aanzien van de op naam van X verstuurde factuur is het volgende verklaard. Volgens de getuige D, destijds als makelaar betrokken bij de aankoop van het project project, bestond in het project project in zijn geheel geen verkoopbrochure. Deze getuige is niet bekend met het bedrijf X en weet ook niets van de werkzaamheden die op de factuur staan vermeld. De getuige E, destijds vanuit C betrokken bij het project project, heeft verklaard dat hij X niet kent. De factuur kent hij ook niet. Verdachte heeft verklaard dat hij zich de factuur niet kan herinneren. Ook de op de factuur beschreven werkzaamheden, evenals het project project kan hij zich niet herinneren. Op de vraag of het klopt dat X op 1 augustus 2001 een bedrag van ƒ 238.000,- (inclusief BTW) van rechtspersoon 1 heeft ontvangen, antwoordt verdachte dat hij zich deze betaling niet kan herinneren.

Beoordeling Rechtbank

De vraag in onderhavige zaak is of uit de bewijsmiddelen blijkt dat verdachte de persoon is geweest die de factuur valselijk heeft opgemaakt, met het oogmerk om die factuur als echt en onvervalst te gebruiken of door anderen te doen gebruiken. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.

De raadsman heeft ter zitting voor het eerst naar voren gebracht dat het aannemelijk is dat het A is geweest die de onderhavige factuur zou kunnen hebben opgesteld. Volgens de raadsman zou uit het dossier blijken dat A de financiële administratie voor X verzorgde.

De rechtbank is van oordeel dat het dossier geen aanwijzingen bevat voor de juistheid van deze aanname. Verdachte heeft niet verklaard dat A de financiën van X verzorgde. Hij heeft verklaard dat hij niemand in loondienst had en dat er geen andere mensen te noemen zijn die een rol hebben gespeeld binnen X. Verder heeft verdachte slechts aangegeven dat A voor rechtspersoon 2 de financiële administratie verzorgde. Verdachte is niet ter terechtzitting verschenen, zodat hij over het door de raadsman geschetste scenario niet nader bevraagd kon worden. Ook overigens zijn voor de aanname van de raadsman onvoldoende aanknopingspunten te vinden in het dossier. Het feit dat A zich schuldig heeft gemaakt aan het vervalsen van facturen en deze factuur van X aan F en G zou hebben overhandigd, doet hier niet aan af.

Verdachte heeft voorts verklaard dat hij al het geld dat hij met X heeft verdiend, in rechtspersoon 2 heeft gestoken. Dit maakt het volgens de rechtbank des te aannemelijker dat het verdachte is geweest die op 3 augustus 2001 het bedrag van ƒ 238.000,- (inclusief BTW) van de alleen voor hem toegankelijke bankrekening van X heeft overgeboekt naar de door hem nieuw geopende bankrekening van rechtspersoon 2. Dit gebeurde zeer kort na ontvangst van de bij wijze van spoedopdracht overgemaakte betaling van de factuur.

Gelet op het voorgaande, acht de rechtbank het ongeloofwaardig dat verdachte, als verantwoordelijke voor X, zich van de storting en overboeking van de ƒ 238.000,- (inclusief BTW) niets kan herinneren, met name nu het een aanzienlijk bedrag betreft.

De rechtbank stelt op grond van voornoemde feiten en omstandigheden vast, dat het niet anders kan dan dat het verdachte is geweest die de factuur valselijk heeft opgemaakt, met het oogmerk om die factuur als echt en onvervalst te gebruiken of door anderen te doen gebruiken.

Samenvattend heeft de rechtbank daarbij het volgende in overweging genomen:

• X werd door verdachte gedreven en volgens zijn eigen verklaring heeft geen andere persoon een rol gespeeld binnen die onderneming;
• verdachte was volgens zijn eigen verklaring de persoon die de facturen van X opmaakte, dan wel liet opmaken;
• de factuur bevat het logo en het KvK-nummer van X en vermeldt het nummer van de door de verdachte op 20 maart 2001 nieuw geopende bankrekening rekeningnummer 2, waarop nog niet eerder stortingen door derden waren verricht, zodat dit rekening nummer niet uit dien hoofde bij anderen bekend was;
• het gefactureerde bedrag van ƒ 238.000,- (inclusief BTW) is op 1 augustus 2001 door middel van een telefonische overboeking op deze rekening gestort;
• het bedrag van ƒ 238.000,- (inclusief BTW) is op 3 augustus 2001 naar aanleiding van een verzoek van verdachte van 2 augustus 2001 naar een door verdachte geopende bankrekening rekeningnummer 3 van een bedrijf waarin hij een belang had, overgeboekt;
• verdachte verklaart dat hij zich van deze transacties helemaal niets weet te herinneren;
• niet is gebleken dat iemand anders dan verdachte de factuur heeft opgemaakt.

Gezien het bovenstaande acht de rechtbank bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan. De rechtbank is, anders dan de officier van justitie en met de raadsman, van oordeel dat uit de bewijsmiddelen onvoldoende blijkt dat ten aanzien van het valselijk opmaken van deze factuur, sprake is geweest van een bewuste en nauwe samenwerking. De rechtbank acht daarom medeplegen niet bewezen.

Strafoplegging

Hoewel het bewezen verklaarde slechts één door verdachte vals opgemaakte factuur omvat, moet dit naar het oordeel van de rechtbank wel worden bezien in het licht van de bouwfraude, waarbij veelvuldig gebruik is gemaakt van valse facturen zoals de onderhavige. De rechtbank zoekt dan ook bij de straftoemeting aansluiting bij straffen opgelegd aan andere verdachten op vergelijkbare wijze betrokken bij deze affaire.

In het voordeel van verdachte weegt de rechtbank mee dat het feit in het jaar 2001 is gepleegd, inmiddels meer dan 12 jaar geleden.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf bestaande uit het verrichten van onbetaalde arbeid van 100 uren, met bevel, voor het geval dat de verdachte de taakstraf niet naar behoren heeft verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 50 dagen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Registeraccountant veroordeeld tot een werkstraf van 240 uren en een geldboete van € 29.000 voor het opzettelijk onjuist indienen van aangiften inkomstenbelasting

Rechtbank Oost-Brabant 13 augustus 2013, ECLI:NL:RBOBR:2013:4422

Samenvatting

Vast staat dat verdachte foutieve aangiften inkomstenbelasting heeft ingediend voor de jaren 2007, 2008 en 2009. Verdachte beroept zich op het feit dat hij in zijn aangifte een pleitbaar standpunt heeft ingenomen waardoor er geen sprake is van het opzettelijk indienen van een foutieve aangifte. De Rechtbank oordeelt dat, mede gezien verdachte’s jarenlange expertise als registeraccountant, het ingenomen standpunt niet pleitbaar is. Aan verdachte wordt een werkstraf (240 uur) en een geldboete (€ 29.000) opgelegd.

Feiten

Verdachte is sinds 1991 registeraccountant met een eigen accountantspraktijk, met een aantal personeelsleden in dienst. Met ingang van 1 januari 2007 is hij verder gegaan in maatschapsverband, eveneens met medewerkers in dienst. Verdachte beoordeelde voor zijn eigen klantenportefeuille zelf de aangiften inkomstenbelasting en vennootschapsbelasting.

Verdachte heeft — zoals zoveel beleggers de afgelopen tijd — slechte resultaten behaald met zijn beleggingen. Deze pijn heeft hij proberen te verzachten door het verlies te verantwoorden in zijn aangifte inkomstenbelasting als “resultaat uit overige werkzaamheden”. Hierdoor zijn de verliezen verrekend met zijn overige inkomsten in box 1, zoals zijn loon- en pensioeninkomsten. Verdachte heeft zelf de aangiften inkomstenbelasting over de jaren 2007, 2008 en 2009 ingevuld en ingeleverd bij de Inspecteur der Belastingen.

In deze zaak is de vraag aan de orde of verdachte opzettelijk onjuiste aangiften inkomstenbelasting heeft ingediend over de jaren 2007, 2008 en 2009. Verdachte heeft daarbij in de aangiften inkomstenbelasting de negatieve beleggingsresultaten in de jaren 2007 (€ 74.045,00), 2008 (€ 281.113,00) en 2009 (€ 39.640,00) telkens vermeld als (negatief) resultaat uit overige werkzaamheden (arbeid). Uit een berekening van de Belastingdienst blijkt dat verdachte – in de visie van de belastingdienst - door het opnemen van de negatieve resultaten uit overige werkzaamheden in box 1 in de jaren 2007, 2008, 2009 in totaal € 166.891,00 te weinig belasting heeft betaald. In de aangiften over de jaren tot en met 2006 heeft verdachte overigens de (positieve) beleggingsresultaten steeds aangegeven in box 3.

Verdachte heeft dit bedrag via naheffingsaanslagen, hoewel verdachte hiertegen wel bezwaar heeft aangetekend, inmiddels aan de Belastingdienst terugbetaald.

Standpunt verdediging

Verdachte is van mening dat, op basis van feiten en omstandigheden in zijn specifieke geval, sprake was van meer dan normaal vermogensbeheer en mocht daarom het negatieve resultaat uit zijn beleggingsactiviteiten opgevoerd als resultaat uit overige werkzaamheden. Verdachte zag zich bevestigd door het artikel van mr. Zwagemaker. In de lagere rechtspraak zijn op dit punt wisselende uitspraken gedaan en de Hoge Raad had zich ten tijde van het inleveren van de aangiften inkomstenbelasting nog niet uitgelaten op dit punt.

De verdediging is van mening dat verdachte dit pleitbaar standpunt kan en mag innemen. Verdachte is dan niet strafbaar en dient in dat geval te worden vrijgesproken van het tenlastegelegde.

Omdat het standpunt van verdachte omtrent de verantwoording van zijn inkomsten uit beleggingen tenminste pleitbaar is kan er evenmin sprake van zijn dat verdachte door zijn handelwijze bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat hij door zijn handelwijze een onjuiste aangifte deed. De verdediging wijst er in dit verband op dat de Hoge Raad eerst in zijn arrest van 9 september 201116 duidelijkheid heeft verschaft omtrent de criteria die aangelegd dienen te worden bij beoordeling van de vraag of inkomsten uit beleggingen kunnen worden aangemerkt als bron van inkomsten uit overige werkzaamheden. Daarvoor liepen de meningen daarover in literatuur en rechtspraak uiteen. Verdachte verkeerde, daarin gesteund door een artikel van mr. Zwagemaker in het blad Belastingbelangen, in de veronderstelling dat zijn aangiften in overeenstemming waren met de vigerende regels.

Ook heeft verdachte mailcontact gehad met een collega die over zijn standpunt het volgende heeft gezegd:

"Dat zal niet meevallen. (…) Verrekening van het verlies op uw beleggingen is in box 1 slechts mogelijk als uw beleggingsactiviteiten in 2008 als “resultaat uit overige werkzaamheden” aangemerkt kunnen worden. Dat resultaat moet worden vastgesteld “alsof de werkzaamheid een onderneming vormt”, en dat biedt u het perspectief op een verrekenbaar verlies. (…) Als belegger kunt u “resultaatgenieter” zijn als sprake is van – zoals de wet dat noemt – het rendabel maken van vermogen op een wijze die normaal, actief vermogensbeheer te buiten gaat. De wet geeft daar enkele voorbeelden van: (…) of het aanwenden door de belastingplichtige van voorkennis of daarmee vergelijkbare bijzondere vormen van kennis. (…) Dat betekent dat een belastingplichtige enige arbeid in het economisch verkeer moet verrichten, die gericht is op het behalen van een geldelijk voordeel (…). Daarbij moet hij niet alleen voordeel beogen, maar dat ook redelijkerwijs kunnen verwachten. (…). U moet dus kunnen aantonen dat u het afgelopen jaar meer dan normaal actief vermogensbeheer gevoerd heeft. Daar moet u de inspecteur van overtuigen. Uw beschrijving van wat u als belegger allemaal doet – zoals het bezoeken van jaarverslagen, lezen van beleggingsbladen en dergelijke – vormt een begin van bewijs, maar voldoende lijkt het mij niet. Meer overtuigend vind ik het aantal transacties dat u op jaarbasis doet. Met 100 tot 150 transacties bent u een zeer actief belegger, en steekt u qua aantal transacties met kop en schouders uit boven de gemiddelde belegger. Maar of dat de inspecteur zal overtuigen…… Probleem is natuurlijk ook dat u het “meer dan normaal vermogensbeheer” inroept op een tijdstip dat het u goed uitkomt. Toen u in voorgaande jaren – naar ik hoop – dikke winsten heeft behaald met uw beleggingen, was u niet in deze bron van inkomen geïnteresseerd. Integendeel. Als u in gesprek gaat met de inspecteur, moet u een plausibele verklaring hebben voor deze wisseling in uw opstelling. Zoals gezegd, het zal niet meevallen om de inspecteur ervan te overtuigen dat uw beleggingsactiviteiten het afgelopen jaar als resultaat uit overige werkzaamheden moeten worden aangemerkt. Maar uitdagingen zijn er om aan te gaan. Ik wens u veel succes bij het overleg met de inspecteur!"

Beoordeling rechtbank

Van een pleitbaar standpunt is sprake als deze verdachte, hoewel de door hem ingeleverde aangiften inkomstenbelasting objectief bezien onjuist waren, op goede gronden meende en ook mocht menen dat hij juiste aangiften deed.

Anders dan verdachte is de rechtbank van oordeel dat sprake is van een bestendige lijn in de (belasting-)rechtspraak van de Hoge Raad waar het betreft de vraag welke criteria van belang zijn bij de beoordeling of beleggingsresultaten kunnen worden aangemerkt als bron van inkomsten uit overige werkzaamheden welke ingevolge artikel 3:90 Wet IB 2001 in box 1 verantwoord dienen te worden.

In deze heeft verdachte zich uitsluitend beroepen op de inhoud van het artikel van mr. Zwagemaker zoals aangehaald in het e-mailbericht van zijn collega van 16 maart 2009. In het aangehaalde artikel wordt ten aanzien van het opvoeren van ‘resultaat uit overige werkzaamheden’ van beleggingsactiviteiten als hier bedoeld (in box 1) een tot voorzichtigheid en vooroverleg met de betrokken inspecteur nopend standpunt ingenomen. De inhoud van dit artikel is, afgezet tegen de bestendige jurisprudentie op dit punt zoals hiervoor aangehaald, een en andermaal van onvoldoende gewicht en gezag om verdachte het vertrouwen te schenken dat hij met de ingediende aangiften ook rechtens juiste aangiften had gedaan, temeer indien daarbij verdachte’s achtergrond als ervaren registeraccountant wordt betrokken. Verdachte kon en mocht op basis van uitsluitend het aangehaalde artikel van Zwagemaker eenvoudigweg niet menen dat hij juiste aangiften had gedaan. Het verweer wordt daarom verworpen.

Alles overwegend acht de rechtbank passend, bij de strafoplegging als uitgangspunt te hanteren een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van tien maanden. Echter de rechtbank acht de gevolgen van het opleggen van een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf aan deze verdachte, gelet op zijn persoonlijke omstandigheden, het voortbestaan van het kantoor waarin verdachte participeert, en de mogelijke gevolgen voor de werknemers van dat kantoor, zodanig ingrijpend dat zij aanleiding ziet af te zien van het opleggen van een vrijheidsstraf. De rechtbank acht een voorwaardelijke vrijheidsstraf evenmin aan de orde aangezien de rechtbank niet de indruk heeft dat bij deze verdachte sprake is van een reëel recidiverisico dat inperking behoeft.

In plaats daarvan zal de rechtbank aan verdachte een werkstraf (240 uur) en een geldboete (€ 29.000) opleggen.

Lees hier de volledige uitspraak.

Invloed social media op verklaringen

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 8 augustus 2013, ECLI:NL:RBZWB:2013:5859

In deze (moord)zaak gaat de rechtbank in op de invloed van social media op verklaringen.

Met betrekking tot de geloofwaardigheid en betrouwbaarheid van afgelegde verklaringen wordt het volgende overwogen:

"De rechtbank is van oordeel dat de zich in het dossier bevindende verklaringen van aangever(s) en diverse getuigen met de nodige voorzichtigheid gelezen dienen te worden om de navolgende redenen. Gebleken is uit diverse in dit dossier afgelegde getuigenverklaringen dat op de website vrijwel direct na het schietincident berichten met details daarover zijn verschenen. In dit licht weegt de rechtbank de verklaring van getuige 2, afgelegd op 13 juni 2013 bij de rechter-commissaris, waarin deze onder meer verklaard dat hij er getuige van is geweest dat door verschillende personen werd afgesproken om valse verklaringen af te leggen met als doel verdachte en medeverdachte zolang mogelijk ’binnen’ te houden zwaar. Uit het dossier en de diverse verklaringen die zijn afgelegd blijkt voorts dat er geruime tijd voor het incident sprake was van oplopende spanningen tussen enerzijds verdachte (en in mindere mate medeverdachte en anderzijds aangever(s) en een aantal van de bij de groep van aangevers behorende getuigen. Een en ander in samenhang bezien leidt tot het oordeel dat niet uitgesloten kan worden dat diverse van de betrokken personen er belang bij (kunnen) hebben om anders dan de waarheid te verklaren en dat om die reden de afgelegde verklaringen met de nodige voorzichtigheid dienen te worden gelezen. Dit geldt in ieder geval voor verklaringen waarin niet consistent en tegenstrijdig is verklaard danwel waarvan vast staat dat de verklaring (mede) is beïnvloed door informatie verkregen nadien van derden of mogelijke via social media."

Lees hier de volledige uitspraak.

Woorden in de mond leggen en het stellen van sturende vragen leidt tot vrijspraak

Rechtbank Zeeland-West-Brabant 6 augustus 2013, ECLI:NL:RBZWB:2013:5813

De verdenking komt er op neer dat verdachte:

1. meermalen met een persoon tussen de 12 en de 16 jaar, buiten echt, ontuchtige handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam, dan wel dat hij meermalen met die persoon, die toen nog geen zestien jaar was, buiten echt, ontuchtige handelingen heeft gepleegd;
2. meermalen met een aan zijn zorg en/of opleiding en/of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige ontucht heeft gepleegd;
3. meermalen met een persoon beneden de 16 jaar, buiten echt, ontuchtige handelingen heeft gepleegd.

Standpunt verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen en wijst daarbij op het volgende.

De informatieve gesprekken met en verhoren van slachtoffer 1 en slachtoffer 2 hebben niet volgens de Aanwijzing opsporing en vervolging inzake seksueel misbruik plaatsgevonden. Na het beluisteren en het bekijken van deze verhoren is de verdediging van mening dat er van neutraliteit en zorgvuldigheid bij de verhoorders geen sprake was. Het opsporingsonderzoek was summier, gebrekkig en onvolledig en de verhoorders waren vooringenomen. De aangevers zijn woorden in de mond gelegd en er zijn suggestieve vragen gesteld. Daarnaast bevatten de verklaringen van slachtoffer 1 en slachtoffer 2 op zich en in onderling verband aantoonbare onjuistheden en tegenstrijdigheden.

Op grond hiervan komt de verdediging tot de conclusie dat de verklaringen van de aangevers ongeloofwaardig zijn. De verdediging acht zich hierin gesterkt door het rapport van dr. Wolters die op dezelfde gronden tot deze conclusie is gekomen.

De verdediging is van mening dat de verklaringen van slachtoffer 1 en slachtoffer 2 dan ook niet mogen meewerken tot het bewijs. Dit leidt ertoe dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs in het dossier aanwezig is om de tenlastegelegde feiten bewezen te verklaren, zodat verdachte van die feiten integraal moet worden vrijgesproken.

Oordeel van de rechtbank

In het procesdossier bevinden zich de verklaringen van slachtoffer 1 en slachtoffer 2, de verklaringen van getuige 1 en getuige 2, de moeder van slachtoffer 1 en slachtoffer 2, en de verklaring van verdachte.

De rechtbank heeft geconstateerd dat in deze zaak door de politie niet volgens de Aanwijzing opsporing en vervolging inzake seksueel misbruik is gehandeld. Zo is het informatief gesprek met slachtoffer 2 niet auditief geregistreerd en is het verhoor van slachtoffer 1 niet in de vraag en antwoord stijl gerelateerd. De rechtbank hecht juist in dit soort zaken erg aan zorgvuldigheid en genoemde aanwijzing is niet voor niets opgesteld. Voorts blijkt uit de processen-verbaal van verhoor van slachtoffer 1 en slachtoffer 2 dat maar beperkt kritische vragen zijn gesteld door de verhorende verbalisanten en dat tijdens het verhoor van slachtoffer 1 in vergaande mate gebruik is gemaakt van sturende vragen. Met name gelet op dit laatste, vindt de rechtbank het onbegrijpelijk dat de officier van justitie - die ook heeft erkend dat de verhoormethode door de politie niet juist is geweest - geen gevolgen heeft verbonden aan de fouten die zijn gemaakt of op zijn minst nader onderzoek heeft laten verrichten zoals ook door de officier van justitie op de zitting van 13 augustus 2012 gesuggereerd.

Wat daarvan zij, de rechtbank komt in ieder geval tot een andere conclusie dan de officier van justitie met betrekking tot de geloofwaardigheid van de verklaringen van slachtoffer 1 en slachtoffer 2. Na uitgebreide bestudering van die verklaringen komt de rechtbank tot het oordeel dat die verklaringen ongeloofwaardig en onbetrouwbaar zijn en goeddeels tot stand zijn gekomen op basis van voornoemde onjuiste en sturende verhoortechnieken. Zonder daarbij uitputtend te zijn, geeft de rechtbank hierna enige representatieve voorbeelden op grond waarvan zij mede tot dat oordeel is gekomen.

Omdat de rechtbank de verklaringen van slachtoffer 1 en een nog de verklaringen van getuige 1, getuige 2, de moeder van slachtoffer 1 en slachtoffer 2, en van verdachte in het dossier. De verklaringen van getuige 1 en getuige 2 zijn de auditu verklaringen, wat wil zeggen dat deze inhouden hetgeen slachtoffer 1 en slachtoffer 2 tegen hen hebben verteld. De rechtbank is van oordeel dat, nu zij de verklaringen van slachtoffer 1 en slachtoffer 2 ongeloofwaardig acht, ook deze verklaringen niet voor het bewijs gebruikt kunnen worden. Verdachte heeft de feiten van het begin af aan ontkend.

Dit brengt met zich dat er geen wettig bewijs in het dossier aanwezig is om de aan verdachte tenlastegelegde feiten bewezen te verklaren. De rechtbank zal verdachte dan ook van alle hem tenlastegelegde feiten vrijspreken.

Lees hier de volledige uitspraak.